ას-40-35-2011 7 მარტი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ლ. ფ-ავა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. ბ-ია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ფ-ავამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. ბ-იას მიმართ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელე ცხოვრობს მარტვილის რაიონის სოფელ გაჭედილში მეუღლესთან ერთად და მის საკუთრებაშია 0,27 ჰა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი. მოსარჩელის მეზობლად ცხოვრობს რ. ბ-ია, რომლის ნაკვეთიც მოსარჩელის მეზობლად მდებარეობს. მოპასუხე არ აძლევს საშუალებას, ისარგებლოს მის (მოსარჩელის) საკუთრებაში არსებული ნაკვეთითა და საცხოვრებელი ბინით. მოპასუხის მხარის საღორესა და ბოსელში ანტისანიტარიაა და, ამის გამო, მის ნაკვეთზე არსებული დამხმარე ნაგებობის - ე.წ სამზადისის სიახლოვეს არის აუტანელი სუნი, სასაზღვრო მიჯნასთან ახლოს დარგული მცენარეები ჩრდილავენ მის ეზოს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მარტვილის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ფ-ავას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ფ-ავამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის

2010 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით ლ. ფ-ავას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მარტვილის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ ლ. ფ-ავა და რ. ბ-ია ცხოვრობენ მარტვილის რაიონის სოფელ გაჭედილში და მათი ნაკვეთები მდებარეობს მეზობლად. საქმეში წარმოდგენილ ნახაზზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ ნახაზზე არ არის აღნიშნული აპელანტის კუთვნილი რამდენიმე დამხმარე ნაგებობა, კერძოდ, საღორე და ბოსელი, რომლებიც ნაკვეთებს შორის არსებული მიჯნიდან დაშორებულია 70 სმ-ით. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ აპელანტის მოთხოვნა იქნებოდა საფუძვლიანი იმ შემთხვევაში, თუ დამტკიცდებოდა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის საკუთრებაში არსებული ნაგებობები დაუშვებლად ხელყოფდნენ ნაკვეთით აპელანტის სარგებლობის უფლებას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, აღნიშნა, რომ აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა აპელანტს, მაგრამ მას არ წარმოუდგენია მისი მოთხოვნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. ამასთან, არ გაიზიარა აპელანტის მიერ წარმოადგენილი მტკიცებულება - სოფელ გაჭედილის საექიმო ამბულატორიის ექიმის, ე. უ-ავას, საკრებულოს რწმუნებულის, კ. ჯ-იასა და უბნის ინსპექტორ-გამომძიებელ თ. წ-იას მიერ 2009 წლის 22 დეკემბერს შედგენილი აქტი, იმის თაობაზე, რომ რ. ბ-იას კუთვნილ ეზოში იყო ანტისანიტარია და იქმნებოდა ინფექციურ დაავადებათა გადატანის საშიშროება, ხოლო ღობესთან მდგომი ხურმის ხეებიდან ცვიოდა ფოთლები, ვინაიდან ზემოთ დასახელებულმა პირებმა სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხვის დროს აქტში მითითებული ფაქტები უარყვეს. პალატამ მიუთითა, რომ აღნიშნული ფაქტები არც ადგილზე დათვალიერებით დადასტურდა. ასევე, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ დამხმარე ნაგებობის, ე.წ სამზადისი სახლის საცხოვრებლად ან სამზარეულოდ გამოყენების ფაქტიც, ვინაიდან მიწმეთა ჩვენებების საფუძველზე დადგენილად ცნო, რომ აპელანტს „სურს“, ეს ნაგებობა გამოიყენოს სამზარეულოდ, ამდენად, მიიჩნია, რომ დღესდღეობით, ნაგებობა ამ დანიშნულებით არ გამოიყენება. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და მიუთითა, რომ ის ზემოქმედება, რასაც დაუშვებელ ხელყოფად მიიჩნევს აპელანტი, გამოწვეულია საკარმიდამო ნაკვეთით ჩვეულებრივი სარგებლობით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ლ. ფ-ავამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ადგილზე დათვალიერების ოქმში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები, რომლითაც დადგინდა, რომ მოპასუხე რ. ბ-იას სამეურნეო საქმიანობის შედეგად შექმნილი იყო ანტისანიტარია, იდგა აუტანელი სუნი, რის გამოც მოსარჩელეს ექმნებოდა გაუსაძლისი პირობები. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ნახაზზე, რომელიც ასახავს მოსაზღვრე ნაკვეთებისა და მასზე არსებული ნაგებობებისა და ნარგავების ზუსტ მდებარეობას, არ არის აღნიშნული აპელანტის კუთვნილი რამოდენიმე დამხმარე ნაგებობა, კერძოდ, ბოსელი და საღორე, რომლებიც ნაკვეთებს შორის არსებული მიჯნიდან დაშორებულია 70 სმ-ით. ამდენად, მოპასუხის ეზოდან გამოდის უსიამოვნო სუნი და სუფევს ანტისანიტარია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 იანვრის განჩინებით ლ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლს, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ლ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.