ას-406-379-2010 14 ივნისი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ლ. ლაზარაშვილი, ვ. როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ს. ა-ავა

მოწინააღმდეგე მხარე _ შ. ა-ავა, ო. ა-ავა

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი _ ფაქტობრივი ფლობით მიღებულ სამკვიდრო ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა, სამკვიდრო ქონების სრულად მიღების აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შ. ა-ავამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ო. და ს. ა-ავების მიმართ გ.ა-ავას სამკვიდრო ქონების _ ქ.ზუგდიდში, .... ქ¹126-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ო. და შ. ა-ავების მიერ თანაბარი წილით მიღებულად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის მამამ, აწ გარდაცვლილმა გ. ა-ავამ, სამ შვილთან ერთად ააშენა ქ.ზუგდიდში, .... ქ.¹126-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი. 1975 წელს იგი გარდაიცვალა. სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს შ. და ო. ა-ავებმა. მათ შორის არსებული შეთანხმების მიხედვით, თითოეულს უნდა მიეღო სამკვიდროს ½ ნაწილი.

ს. ა-ავამ შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს შ. და ო. ა-ავების მიმართ შ. ა-ავას მიერ გ.ა-ავას მთელი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღებულად აღიარების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით: აწ გარდაცვლილი გ. ა-ავას სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მხოლოდ შ. ა-ავამ და სარჩელის მითითება სადავო ქონების 1/2-ის ო. ა-ავას მიერ მიღების შესახებ დაუსაბუთებელია. ს.ა-ავას იურიდიული ინტერესი მოცემული დავის მიმართ მდგომარეობს იმაში, რომ შ. ა-ავამ მამის სამკვიდროდან თავისი წილი მას აჩუქა, შესაბამისად, სამკვიდრო მასის შ.ა-ავას მიერ მიღების შემდეგ აღნიშნული ქონება გადავა მის საკუთრებაში.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შ. ა-ავას სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა შ. ა-ავას მიერ გ. ა-ავას სამკვიდრო ქონების 1/2-ის მიღების ფაქტი, ს. ა-ავას შეგებებული სარჩელი შ. ა-ავას მიერ გ. ა-ავას სამკვიდროს სრულად მიღების ფაქტის აღიარების შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ა-ავამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 თებერვლის განჩინებით ს. ა-ავას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მხარეთა განმარტებებით ირკვევა, რომ ო. ა-ავა და შ. ა-ავა არიან ძმები, გ. ა-ავას შვილები. ს. ა-ავა არის შ. ა-ავას შვილიშვილი. გარდაცვალების მოწმობით, გ. ა-ავა გარდაიცვალა 1975 წლის 28 აგვისტოს. მხარეთა განმარტებების თანახმად, გ. ა-ავას სამკვიდროს გახსნის დღისათვის დარჩა პირველი რიგის მემკვიდრეები: მეუღლე – მ. ბ-ძე, შვილები _ ო., შ., გა. და ხ. ა-ავები. 1986 წელს გარდაიცვალა გა. ა-ავა, 1993 წელს _ ხ. ა-ავა, ხოლო 1997 წელს _ მ. ბ-ძე.

გ. ა-ავას მემკვიდრეებს სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობა არ მიუღიათ. შესაბამისად, უძრავი ქონება ან მისი ნაწილი, შ. ა-ავას გარდა, სხვა მემკვიდრეებს არ დაურეგისტრირებიათ.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით შ. ა-ავას სარჩელის საფუძველზე ქ.ზუგდიდში, ... ქ.¹126-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი ცნობილ იქნა აწ გარდაცვლილ გ. ა-ავას საკუთრებად და შ. ა-ავას, როგორც მის ერთადერთ მემკვიდრეს გაუგრძელდა სამკვიდროს მიღების ვადა. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე შ. ა-ავამ მიიღო სამკვიდრო მოწმობა, უძრავი ქონება აღირიცხა საკუთრების უფლებით და აჩუქა არასრულწლოვან შვილიშვილ ს. ა-ავას.

2008 წლის 25 თებერვალს ო. ა-ავამ მოითხოვა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ნაწილის ბათილად ცნობა.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 31 მარტის განჩინებით გაუქმდა გასაჩივრებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სამკვიდრო ვადის გაგრძელებისა და გ. ა-ავას ერთადერთ მემკვიდრედ შ. ა-ავას ცნობის ნაწილში. ამასთან, 2008 წლის 24 აპრილს ამ ნაწილში გამოტანილ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შ. ა-ავას სარჩელი დაკმაყოფილდა. შ. ა-ავა და მისი ძმა ო. ა-ავა ცნობილ იქნენ მამის, გ. ა-ავას სახელზე რიცხული ქ.ზუგდიდში, ... ქ.¹126-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის თანაბარი წილების მემკვიდრეებად.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 24 ივლისის განჩინებით დაკმაყოფილდა ს. ა-ავას მოთხოვნა ამავე სასამართლოს 2008 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე, საქმის განხილვა განახლდა და ს. ა-ავა საქმეში ჩაბმულ იქნა მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე.

საქმის ხელახალი განხილვის შემდეგ, ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით შ. ა-ავას სარჩელი დაკმაყოფილდა, შ. ა-ავა და ო. ა-ავა ცნობილ იქნენ მამის _ აწ გარდაცვლილი გ. ა-ავას სახელზე რიცხული საცხოვრებელი სახლის თანაბარი წილის მემკვიდრეებად, ხოლო შ. და ო. ა-ავებს ამ ქონების მიღების ვადა აღუდგათ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით ს. ა-ავას სააპელაციო საჩივრის საფუძველზე გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს.

საქმის ხელახალი განხილვისას, შ. ა-ავამ წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი მოპასუხე ო. და ს. ა-ავების მიმართ და მოითხოვა 2004 წლის 21 დეკემბერს ზუგდიდის ნოტარიუსის მიერ მის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის გაუქმება და ო. ა-ავასთან ერთად თანაბარწილად გ. ა-ავას სამკვიდრო ქონების მემკვიდრედ აღიარება. ს. ა-ავამ აღძრა შეგებებული სარჩელი შ. ა-ავას მიერ გ. ა-ავას სამკვიდრო ქონების სრულად მიღების ფაქტის აღიარების მოთხოვნით.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეში მოწმის სახით დაკითხული ალიოშა ნაჭყებიას განმარტებაზე, რომ გ. ა-ავას გარდაცვალების დროისათვის ყველა მემკვიდრე ცხოვრობდა სადავო სახლში, ხოლო დედის გარდაცვალებისას, მისი დაკრძალვიდან 40 დღე იქ ცხოვრობდა ო. ა-ავა. მოწმის სახით დაკითხული ლალი მაქაცარიასა და ნოდარ თოფურიძის ჩვენებით, 1993 წლიდან მ. ბ-ძის გარდაცვალებამდე სადავო საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა ო. ა-ავას შვილი ჯ. ა-ავა.

ს. ა-ავას მოთხოვნით დაკითხული მოწმის _ ც. ჩ-ავას განმარტების მიხედვით, გ. ა-ავას გარდაცვალების შემდეგ სადავო საცხოვრებელ სახლში შ. და გა. ა-ავებთან ერთად ცოტა ხანს ცხოვრობდა ო. ა-ავაც, ხოლო მ. ბ-ძის გარდაცვალების დროისთვის სადავო სახლში ასევე ცხოვრობდა ო.ს შვილი ჯ. ა-ავა. ს. ა-ავას მოთხოვნით დაკითხული მოწმის _ პ. ა-ავას ჩვენებით, გ. ა-ავას გარდაცვალების შემდეგ შ., გა.ი და ო. ა-ავები სადავო სახლში ერთად ცხოვრობდნენ.

სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით, 2008 წლის 25 აგვისტოს ¹1034 საარქივო ცნობის თანახმად, დაადგინა, რომ ზუგდიდის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1973 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით ო. ა-ავას ქალაქის მიწების ფონდიდან სამოსახლოდ გამოეყო 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. მხარეთა განმარტებებით კი ირკვევა, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მხოლოდ ის ნაწილია კეთილმოწყობილი, რაც გ. ა-ავას გარდაცვალების დროისათვის საცხოვრებლად ვარგისი იყო. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4, 102-ე და 103-ე მუხლების, ასევე 131-ე მუხლის შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ შ. ა-ავას სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის საკმარის საფუძველს წარმოადგენს მოპასუხე ო. ა-ავას მიერ იმ გარემოების დადასტურება, რომ მან მამის _ გ. ა-ავას სამკვიდრო შ. ა-ავასთან ერთად მიიღო.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის შესაბამისად, გ., გა. ა-ავებისა და მ. ბ-ძის მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით წარმოშობილი ურთიერთობა უნდა დარეგულირდეს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლით, რადგან გ. ა-ავას სამკვიდრო გაიხსნა 1975 წლის 28 აგვისტოს, გა. ა-ავას სამკვიდრო _ 1986 წლის 14 ნოემბერს, ხოლო მ. ბ-ძის _ 1997 წლის 1 თებერვალს, ანუ ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე, 554-ე მუხლებით და განმარტა, რომ, ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ გაუქმებულა და კანონიერ ძალაშია შესული იმ ნაწილში, რომლითაც შ. ა-ავას სარჩელის საფუძველზე ქ.ზუგდიდში, ... ქ.¹126-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი ცნობილ იქნა აწ გარდაცვლილ გ. ა-ავას საკუთრებად. შესაბამისად, სასამართლოს მითითებით, შ. და ს. ა-ავებს შორის ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის ო. და შ. ა-ავები გ. ა-ავას სამკვიდროდან ნაწილს იყვნენ დაუფლებული, ამდენად, აუცილებელია, დადგინდეს 1975 წლიდან ამ ქონების მემკვიდრეთა მიერ დაუფლების ფაქტები.

დასაბუთებულია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ, მართალია, საქმის მასალებით შ. და ო. ა-ავების მიერ გ. ა-ავას სამკვიდროს გახსნიდან 6 თვის ვადაში ნოტარიუსთან სამკვიდროს მიღების შესახებ განცხადების შეტანის ფაქტი არ დგინდებოდა, მაგრამ მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდება, რომ ისინი თავდაპირველად გა.-თან და მ. ბ-ძესთან ერთად ფაქტობრივად დაეუფლნენ სამკვიდრო ქონებიდან კუთვნილ 1\4 ნაწილს, ხოლო დანარჩენი ორი მემკვიდრის _ გა.-ისა და მ.ს გარდაცვალების შემდეგ მათი წილიც შ. და ო. ა-ავების ფაქტობრივ მფლობელობაში გადავიდა, რის გამოც საბოლოოდ ქ.ზუგდიდში, ... ქ.¹126-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში თითოეული წილი თანაბარი იყო და იგი განისაზღვრა ამ ქონების 1\2-ით.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას გა. ა-ავას გარდაცვალების დროისათვის სადავო საცხოვრებელ სახლში მხარეთა ცხოვრების ფაქტს მნიშვნელობა არა აქვს, ვინაიდან სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 554-ე მუხლის შესაბამისად, მის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრეს წარმოადგენდა მხოლოდ დედა _ მ. ბ-ძე და არა ძმები _ შ. და ო. ა-ავები, რომლებიც მეორე რიგის მემკვიდერთა წრეს მიეკუთვნებოდნენ. ამდენად, გა. ა-ავას ქონება მისი გარდაცვალების შემდეგ ფაქტობრივი ფლობით გადავიდა დედის საკუთრებაში, ამ დროისათვის გ. ა-ავას დანაშთი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდნენ მ. ბ-ძე, შ. და ო. ა-ავები, ხოლო მ. ბ-ძის გარდაცვალების შემდეგ ორი მემკვიდრე _ შ. და ო. ა-ავები.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ გ. ა-ავას გარდაცვალების დროისათვის ო. ა-ავას სხვა საცხოვრებელი სახლი გააჩნდა, სადაც მამის გარდაცვალების დროისათვის ცხოვრობდა, რაც გამორიცხავდა მამის დანაშთი სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით დაუფლების შესაძლებლობას. სასამართლოს მითთითებით, მოწმის სახით დაკითხულ პირთა ჩვენებებით საწინააღმდეგო დგინდება, ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, აპელანტს 1975 წლისათვის ო. ა-ავას სახელზე საცხოვრებელი სახლის აღრიცხვის დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულება არ წარმოუდგენია, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი საარქივო ცნობით დასტურდება 1973 წელს ო. ა-ავასათვის მხოლოდ სამოსახლო მიწის ნაკვეთის გამოყოფის ფაქტი და არა 1975 წლისათვის ამ მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლის არსებობისა.

სასამართლომ დაუსაბუთებლად ჩათვალა სააპელაციო საჩივრის არგუმენტი, რომ 1997 წლის 1 თებერვალს მ. ბ-ძის გარდაცვალების დროისათვის ო. ა-ავა სადავო საცხოვრებელ სახლს არ ფლობდა და აღნიშნულ მემკვიდრეთა წილი მას არ მიუღია, რადგან აპელანტს ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. მოწმეთა ჩვენებებით კი ირკვევა, რომ დედის _ მ. ბ-ძის გარდაცვალების დროისათვის ამ საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა ო. ა-ავას შვილი _ ჯ. ა-ავა და დედის დაკრძალვიდან 40 დღის განმავლობაში _ ო. ა-ავას ყოფნის ფაქტი. პალატამ განმარტა, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ მის სახლში მემკვიდრის ცხოვრების ხანგრძლივობას მნიშვნელობა არა აქვს და ის გარემოება, რომ დედის გარდაცვალებიდან 40 დღის შემდეგ ო. ა-ავა წავიდა რუსეთში, ან მ.ბ-ძის გარდაცვალებიდან მოკლე დროში ჯ. ა-ავა (ო. ა-ავას შვილი) სხვაგან გადავიდა საცხოვრებლად, ვერ მიიჩნევა ო. ა-ავას მიერ დედის დანაშთ ქონებაზე უარის თქმად.

ამდენად, საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებათა გათვალისწინებით პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ ო. ა-ავას მიერ თავდაპირველად მამის _ გ. ა-ავას, შემდგომში დედის _ მ. ბ-ძის გარდაცვალების დროისათვის განხორციელებული მოქმედება მიმართული იყო ქონების შესაბამის ნაწილზე საკუთრების მოპოვებისაკენ და 2004 წლის 22 დეკემბერს, შ. ა-ავასა და ს. ა-ავას შორის ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის, ო. და შ. ა-ავები წარმოადგენდნენ გ. ა-ავას სამკვიდრო ქონების 1\2 ნაწილის მესაკუთრეებს. პალატამ ჩათვალა, რომ შ. ა-ავას არ განუხორციელებია სხვა მემკვიდრეებისაგან განსხვავებული ქმედება, რაც მთელი სამკვიდროს მის მიერ მიღებას დაადასტურებდა, იგი ჩვეულებრივ, სხვა მემკვიდრეების მსგავსად ფლობდა და მართავდა მამისეული ქონების ნაწილს და აღნიშნული ქმედებით ამ ქონების, როგორც საკუთარის ფლობის, სარგებლობის და მართვის მიზანი გამოკვეთილია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ს. ა-ავამ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, ო. ა-ავას განმარტება საკმარისი მტკიცებულებაა შ. ა-ავას სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის, ვინაიდან პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ შ. და ო. ა-ავები მოცემულ დავაზე ფაქტობრივად საერთო მიზნის მიღწევას ცდილობენ. ამასთან, სააპელაციო პალატას არ უმსჯელია, რამდენად სარწმუნოა შ. და ო. ა-ავების განმარტებები და ურთიერთაღიარებები, რასაც გასაჩივრებული განჩინება ეფუძნება.

სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ სამკვიდროს გახსნის შემდეგ სადავო სახლში ცხოვრობდნენ ო. ა-ავა და მისი შვილი _ ჯ. ა-ავა, რადგან მათ მითითებულ სახლში რომც ეცხოვრათ, აღნიშნულს ექნებოდა დროებითი ხასიათი და დასახელებული პირები ისარგებლებდნენ სტუმრის სტატუსით, გ.ა-ავას გარდაცვალებასთან დაკავშირებული ტრადიციის შესასრულებლად. ო.ა-ავას სადავო ქონების მემკვიდრედ მიჩნევისათვის სასამართლოს უნდა დაესაბუთებინა, გამოავლინა თუ არა ამ უკანასკნელმა სამკვიდროს გახსნიდან 6 თვის ვადაში სამკვიდროს მიღების ნება და რა ქმედებაში გამოიხატა აღნიშნული. სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლი, ვინაიდან არ დაადგინა კონკრეტულად რა მოქმედებებით დასტურდება მემკვიდრეების მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი და ასევე ის გარემოებაც, თუ რა მიზნით დაეუფლა პირი სამკვიდრო ქონებას, კერძოდ, დროებით, თუ სამკვიდროს მისაღებად. შესაბამისად, ის ფაქტი, რომ მშობლების გარდაცვალების შემდეგ შვილები სისტემატურად უვლიან სამკვიდრო ქონებას, არ არის საკმარისი მათ მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღებულად მიჩნევისათვის.

სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებულ განჩინებაში მიუთითა მოწმებთა ჩვენებებზე, თუმცა ისინი შეაფასა ფრაგმენტულად, საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან და მოწმეთა განმარტებებთან ერთობლიობაში განხილვის გარეშე. რეალურად კი ო. ა-ავა თავისი ოჯახით სამკვიდროს გახსნამდე საცხოვრებლად გადავიდა მამისეული სახლიდან სხვა ადგილას და არც მისი გარდაცვალების შემდეგ სადავო სახლში აღარ უცხოვრია. სასამართლომ მიუთითა, რომ, მოწმეთა განმარტებების შესაბამისად, სადავო საცხოვრებელი სახლის მხოლოდ ის ნაწილია კეთილმოწყობილი, რაც გ. ა-ავას გარდაცვალების დროისათვის იყო საცხოვრებლად ვარგისი. აღნიშნულით პალატამ არასწორად შეაფასა მოწმეთა ჩვენებები და შეეცადა დაედასტურებინა მცდარი მოსაზრება, რომ სახლის მაცხოვრებლები დღემდე ერთად ცხოვრობენ იმ კეთილმოუწყობელ ნაწილში, სადაც ისინი მამკვიდრებელ გ.ა-ავას სიცოცხლეში ბინადრობდნენ და ო. ა-ავას გააჩნდა კუთვნილი წილი სადავო სახლში, რომელიც კეთილმოუწყობელი იყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 მაისის განჩინებით ს. ა-ავას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შ. ა-ავამ წარმოადგინა ¹ა-1165-10 შესაგებელი ს.ა-ავას საკასაციო საჩივარზე და ¹ა-1188-10 განცხადება, რომელთაც დაურთო მასალები 5 ფურცლად, ხოლო ო. ა-ავას წარმომადგენელმა რ.პ-იამ სასამართლოს მიმართა ¹ა-1190-10 შესაგებლით, რასაც დაურთო მასალები 4 ფურცლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ს. ა-ავას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს სრულად მიღების ფაქტის დადგენის მართლზომიერება. ასევე კასატორი სადავოდ მიიჩნევს მხარის აღიარების საფუძველზე საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის ფაქტის დადგენის კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხებზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლს, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 554-ე და 556-ე მუხლებს. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

შ. ა-ავას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ ¹ა-1165-10 შესაგებელსა და ¹ა-1188-10 განცხადებაზე დართული წერილობითი მტკიცებულებები 5 ფურცლად, ხოლო ო. ა-ავას წარმომადგენელ რ.პ-იას _ ¹ა-1190-10 შესაგებლზე დართული 4 ფურცელი ვინაიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ს. ა-ავას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

შ. ა-ავას უნდა დაუბრუნდეს ¹ა-1165-10 შესაგებელსა და ¹ა-1188-10 განცხადებაზე დართული წერილობითი მტკიცებულებები 5 ფურცლად, ხოლო ო. ა-ავას წარმომადგენელ რ.პ-იას _ ¹ა-1190-10 შესაგებლზე დართული 4 ფურცელი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.