ას-411-384-2010 4 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს “ე. ჯ.”

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ს-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ სამუშაოდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სამუშაოზე აღდგენამდე, იძულებითი განაცდურის გამო მიუღებელი ხელფასის 0,07%-ის გადახდა ყოველი დაყოვნებული დღისათვის

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ს-შვილმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოაპასუხე შპს “ე. ჯ.-ს” მიმართ და მოითხვა მისი სამუშაოდან განთავისუფლების შესახებ შპს “ე. ჯ.-ს” დირექტორის 2009 წლის 10 მარტის ¹109 ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სამუშაოზე აღდგენამდე და მოპასუხისათვის, იძულებითი განაცდურის გამო მიუღებელი ხელფასის 0,07%-ის გადახდის დაკისრება ყოველი დაყოვნებული დღისათვის შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, 2009 წლის 9 იანვარს მოპასუხესთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, ყოველგვარი გამოსაცდელი ვადის გარეშე, ერთი წლის ვადით დაინიშნა ადამიანთა რესურსების მენეჯერად, თუმცა მუშაობიდან ორი თვის ვადაში, ყოველგვარი ახსნა-განმარტებების გარეშე გაათავისუფლეს სამსახურიდან შრომის ხელშეკრულების 5.1 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე ისე, რომ მისთვის არ მიუთითებიათ კონკრეტული გარემოებები და მტიკცებულებები, რაც გახდა მიზეზი მისი სამსახურიდან განთავისუფლებისა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო განმარტა, რომ მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზი გახდა მისი მხრიდან ხშირი კონფლიქტური სიტუაციები როგორც ადმინისტრაციას, ისე თანამშრომლების მიმართ, ასევე კონფიდენციალური ცნობების გაცემა, შესაბამისად, იგი განტავისუფლდა შრომის ხელშეკრულების 5.1. პუნქტის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტებით, უფრო ზუსტად “ა” ქვეპუნქტითა და შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის პირველი დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ს-შვილის სარჩელი მოპასუხე შპს „ე. ჯ.-ს“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის პირველი დეკემბრის გადაწყვეტილება, ამავე სასამართლოს 2009 წლის პირველი დეკემბრის (საოქმო) და 9 დეკემბრის განჩინებები სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ს-შვილმა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილებით თ. ს-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის პირველი დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, თ. ს-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა შპს “ე. ჯ.-ს” დირექტორის 2009 წლის 10 მარტის ¹109 ბრძანება და თ. ს-შვილი აღდგენილ იქნა საწარმოში ადამიანთა რესურსების მენეჯერის თანამდებობაზე, მოსარჩელეს აუნაზღაურდა იძულებით განაცდურის მიუღებელი ხელფასის 0,07% ყოველი დაყოვნებული დღისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს “ე. ჯ.-სა” და თ. ს-შვილს შორის 2009 წლის 9 იანვრის ხელშეკრეულების თანახმად, თ. ს-შვილი, როგორც ფსიქოლოგიის მაგისტრი და საკადრო საკითხებში მუშაობის საკმაო გამოცდილების მქონე, გამოსაცდელი ვადის გარეშე, ერთი წლით, დაინიშნა ადამიანთა რესურსების მენეჯერის თანამდებობაზე და ხელფასის ოდენობად განესაზღვრა 1375 ლარი;

სასამართლომ მიუთითა, რომ შრომის ხელშეკრულების 5.1 პუნქტი განსაზღვრავდა დამსაქმებლის უფლებას დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე მოშლის თაობაზე და ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტის შემთხვევაში. 5.1 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დამსაქმებელს უფლება აქვს, ვადაზე ადრე შეწყვიტოს დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულება, თუ გამოვლინდა, რომ იგი არ შეესაბამება დაკავებულ თანამდებობას, ან შესასრულებელ სამუშაოს არასაკმარისი კვალიფიკაციის ან ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ვერ ასრულებს; ამავე პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დამსაქმებელს უფლება აქვს ვადაზე ადრე შეწყვიტოს დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულება, თუ დასაქმებული არღვევს შრომის ხელშეკრულებას.

შპს „ე. ჯ.-ს“ დირექტორის 2009 წლის 10 მარტის ¹109 ბრძანებით თ. ს-შვილი განთავისუფლებულ იქნა სამსახურიდან დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის გამო კონტრაქტის 5.1 პუნქტის საფუძველზე. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ბრძანებაში მითითებული არ იყო შრომის კოდექსის არც ერთი ნორმა, რაც შეიძლება საფუძვლად დასდებოდა მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელის სამსახურიდან განთავისუფლების მიზეზად შპს “ე. ჯ.-ს” დირექტორმა თავად მოსარჩელეს მიუთითა შორმითი ხელშეკრულების 5.1. პუნქტის “ა” ქვეპუნქტზე, რაც აღნიშნა კიდეც სასამართლო სხდომაზე, თუმცა იმავე სხდომაზე მან განმარტა, რომ თ. ს-შვილი სამსახურიდან გათავისუფლდ 5.1. პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, მაგრამ უფრო „ა“ ქვეპუნქტით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ არათუ მიიღო მოპასუხე მხარის წარმომადგენლის მიერ ორაზროვნად განმარტებული ახალი ფაქტობრივი გარემოება (სავარაუდო მითითება ხელშეკრულების 5.1 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე), არამედ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელE განთავისუფლდა მხარეთა შორის გაფორმებული შრომის ხელშეკრულების 5.1 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სარჩელზე უარის თქმა დასაბუთებული იყო სწორედ ამ თვალსაზრისით, რაც სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით განმტკიცებულ მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპს ეწინააღმდეგებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “ე. ჯ.-ს” , როგორც დამსაქმებლის” მიერ მოსარცელის სამსახურიდან განთავისუფლების თაობაზე 2009 წლის 10 მარტის ¹109 ბრძანებაში გამოვლენილი ნების იმგვარი განმარტება, როგორც გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში იყო მოცემული, ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის მოთხოვნას, ვინაიდან აღნიშნა, რომ მოპასუხეს პირველი ინსტანციით საქმის განხილვის არც ერთ სტადიაზე, ფაქტობრივად, საეჭვოდ არ მიუჩნევია მის მიერ ბრძანებაში გამოხატული ნება – თ. ს-შვილის სამსახურიდან განთავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დაუსაბუთებელი იყო საქალაქო სასამართლოს ინიციატივა მხარის იმ ნების განმარტებისა, რომელსაც საეჭვოდ და ბუნდოვნად თვით მხარე არ მიიჩნევდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შპს “ე. ჯ.-ს” ნება წერილობითი ფორმით იყო გამოვლენილი, რაც გამორიცხავდა ნების გამოვლენის შეცდომის ალბათობას, ვინაიდან ნების წერილობითი ფორმით გადმოცემისას ივარაუდება, რომ მხარე თავის სურვილს მხოლოდ შეგნებულად განსჯის შემდეგ გადმოსცემს.

იმის გათვალისწინებით, რომ სასარჩელო განცხადებაში თ. ს-შვილი სადავოდ ხდიდა სამსახურიდან მისი განთავისუფლების შესახებ ბრძანების ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებულ გარემოებას (დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობა) და აღნიშნავდა, რომ მოპასუხემ არათუ ამ ბრძანების გამოცემამდე, არამედ შემდეგშიც ვერ მიუთითა, თუ რაში გამოიხატა დაკავებულ თანამდებობასთან მისი შეუსაბამობა და რით იყო ეს გამოწვეული – არასაკმარისი კვალიფიკაციით, თუ ჯანმრთელობის მდგომარეობით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ასეთ პირობებში მტკიცების ტვირთი პირველი ინსტანციის სასამართლოს უნდა დაეკისრებინა მოპასუხე შპს „ე. ჯ.-სათვის“, რომელსაც სათანადო მტკიცებულებებით უნდა დაედასტურებინა, რომ სადავო ბრძანებაში მითითებული ფაქტი სინამდვილეს შეესაბამებოდა, რაც მოპასუხემ ვერ განახორციელა.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ განთავისფლების ფაქტობრივი საფუძვლის გარდა, პირველი ინსტანციის სასამართლომ თავისი შეხედულებით ისე დაადგინა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი, რომ არანაირი სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია სამუშაოდან განთავისუფლების ბრძანებაში ასეთი საფუძვლის არარსებობაზე, ისე, რომ მუშაკის განთავისუფლების ბრძანებაში არ ასახულა ხელშეკრულების მოშლის კონკრეტული საფუძველი.

ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული ბრძანებით ვერ დგინდებოდა მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების კონკრეტული სამართლებრივი საფუძველი, ხოლო ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებული გარემოება საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე სამუშაოდან განთავისუფლდა კანონდარღვევით, რის გამოც აღნიშნულის თაობაზე მოპასუხის მიერ გამოცემული ბრძანება უნდა გაუქმებულიყო.

საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილის, 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 411-ე მუხლის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ს-შვილი უნდა აღდგენილიყო შპს „ე. ჯ.-ში“ ადამიანთა რესურსების მენეჯერის თანამდებობაზე, მასვე უნდა ანაზღაურებოდა იძულებით განაცდური დროის ხელფასი სამსახურში აღდგენამდე და, იძულებით განაცდურის გამო, მიუღებელი ხელფასის 0,07% ყოველი დაყოვნებული დღისათვის.

სააპელაციო საჩივარი საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 1-ლი დეკემბრის და 9 დეკემბრის განჩინებების გაუქმების ნაწილში, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია, ვინაიდან ჩათვალა, რომ საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ კანონით გათვალისწინებულ წინაპირობებს ამ განჩინებების გასაუქმებლად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ე.ი ჯ.-მ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შპს “ე. ჯ.-ს” დირექტორის 2009 წლის 10 მარტის ¹109 ბრძანების კანონიერად ცნობა. გარდა ამისა, იმ ახსნა-განმარტებებზე მსჯელობა, რომლებიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის პირველი დეკემბრის სასამართლო სხდომის ოქმში შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში თავი აარიდა, არ იმსჯელა და სწორად არ შეაფასა მოწმეთა ჩვენებები იმ ფაქტზე, რომ თ. ს-შვილის საქმიანობა არაობიექტური და ტენდენციური იყო. ამასთან, მოპასუხის გათავისუფლება სამუშაოდან არ იყო კანონდარღვევა, ვინაიდან მითითებული ხელშეკრულება სწორედ მხარეთა შორის თავისუფალი ნების გამოვლენის შედეგი იყო და მისი არც ერთი პუნქტი არ ეწინააღმდეგებოდა შრომით კანონმდებლობას. კასატორის მოსაზრებით, მხარეთა შორის ურთიერთობა მოწესრიგებული იყო ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც მოქმედებდა 2009 წლის 31 დეკემბრამდე, და სასამართლოს მხრიდან მისი აღდგენის მოთხოვნა 2010 წლის აპრილში შეუძლებელი და უკანონო იყო, ისევე, როგორც 2010 წლის იანვრიდან მისთვის განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ე. ჯ.-ს” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება და მოსარჩელე თ. ს-შვილის სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში გამოტანილ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, ხოლო დანარჩენ ნაწილში განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ შპს “ე. ჯ.-ს” დირექტორის 2009 წლის 10 მარტის@¹109 ბრძანებით თ. ს-შვილი განთავისუფლებულ იქნა სამსახურიდან დაკავებულ თანამდებობიდან შეუსაბამობის გამო კონტრაქტის 5.1. პუნქტის საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ბრძანებაში მითითებული არ არის შრომის კოდექსის არც ერთი ნორმა, რაც შეიძლება საფუძვლად დასდებოდა მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მხოლოდ ფაქტების და არა სამართლებრივი საკითხების დამტკიცებაა შესაძლებელი და აუცილებელი. კონკრეტულ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება მოსარჩელის განთავისუფლების ბრძანებაში მითითებულ ფაქტობრივ საფუძველს, ე.ი. რომელი ფაქტები მიუთითებენ მისი განთავისუფლების შესახებ, შესაბამისად, აღნიშნული ფაქტების იურიდიული მნიშვნელობა უნდა შემოწმდეს შესაბამისი სამართლის ნორმის საფუძველზე. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან ირკვევა, რომ თ. ს-შვილი გაანთავისუფლეს სამსახურიდან დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის გამო კონტრაქტის 5.1. პუნქტის საფუძველზე. ის გარემოება, რომ ბრძანებაში არ არის მითითებული კონკრეტული სამართლის ნორმა, იმ პირობებში როდესაც მითითებულია განთავისუფლების ფაქტი (საფუძველი), არ შეიძლება გახდეს ბრძანების უპირობოდ გაუქმების საფუძველი. ამ შემთხვევაში უნდა გაირკვეს უპირველეს ყოვლისა, თუ რაში გამოიხატება “თანამდებობასთან შეუსაბამობა”, ხოლო შემდეგ აღნიშნული გარემოებები უნდა შეფასდეს სამართლებრივად.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოპასუხე ორგანიზაცია წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს, რომელსაც გააჩნია გარკვეული ეკონომიკური ინტერესები, რომლის უზრუნველყოფისათვის მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ მის მიერ დაქირავებული პირები. აღნიშნული ფაქტორი აუცილებლად უნდა იქნეს გათვალისწინებული იმისათვის, რომ მართებულად შეფასდეს, თუ რა იგულისხმება კონკრეტულ შემთხვევაში თ. ს-შვილის თანამდებობასთან შეუსაბამობაში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხის ინიციატივით სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეთა ჩვენებებით არ დასტურდება მოსარჩელის შეუსაბამობა დაკავებულ თანამდებობასთან, თუმცა გადაწყვეტილებით არ ირკვევა სააპელაციო სასამართლოს შეფასების წინაპირობები, რაც ასეთი დასკვნის საფუძველი გახდა.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მითითებული მოსაზრება იმდენად დაუსაბუთებულია, რომ შეუძლებელია მის სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება (სსსკ-ის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტი). კერძოდ, კასატორი უთითებს პირველ ინსტანციის სასამართლოში დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებზე, რომლებიც მიუთითებენ თ. ს-შვილის დამოკიდებულებაზე ამავე ორგანიზაციის სხვა თანამშრომლებთან. ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება იმ ფუნქციონალურ ვალდებულებებს, რაც ეკისრებოდა თ. ს-შვილს, როგორც ადამიანის რესურსების მენეჯერს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უნდა სათანადოდ შეაფასოს სასამართლოში დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებები საქმეში არსებულ სხვა მასალებთან ერთობლიობაში (სსსკ-ის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი) და გამოიკვლიოს თ. ს-შვილის მიერ დაკავებული თანამდებობის სპეციფიკის გათვალისწინებით რამდენად დასტურდება მოსარჩელის ბრალით მოპასუხე ორგანიზაციაში თანამშრომლებს შორის ურთიერთობების გამწვავების ფაქტი. იმ შემთხვევაში თუ აღნიშნულ ფაქტებს ჰქონდა ადგილი და აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება დაედო საფუძვლად მის თანამდებობიდან განთავისუფლებას, სასამართლო ვალდებულია თვითონ შეაფასოს ეს ფაქტები სამართლებრივად.

საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მხარეთა შორის შრომითი კონტრაქტი დადებულია 2009 წლის 9 იანვარს ერთი წლის ვადით და ძალაშია 2010 წლის 9 იანვრამდე. აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატის აზრით, მოსარჩელე თ. ს-შვილის მოთხოვნა თანამდებობაზე აღდგენის თაობაზე სამართლებრივ და ფაქტობრივ საფუძველს მოკლებულია და ამ ნაწილში მის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას უნდა ეთქვას უარი.

სააპელაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნული მითითებების გათვალისწინებით უნდა იმსჯელოს მოსარჩელის დანარჩენ მოთხოვნებთან მიმართებაში და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება (განჩინება).

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ წარმოდგენილია დასაბუთებული პრეტენზია. კონკრეტულ შემთხვევაში დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და სამართლებრივ-მატერიალური ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. შპს “ე. ჯ.-ს” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება და მოსარჩელე თ. ს-შვილის სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. თ. ს-შვილი სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

4. დანარჩენ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

5. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.