ას-411-391-2011 16 მაისი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

კასატორი _ რ. მ-ო

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ი. გ-ე, დ. გ-ე, რ. ჯ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 თებერვლის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინება გაუქმება

დავის საგანი _ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. გ-ემ და დ. გ-ემ სარჩელით მიმართეს სასამართლოს რ. მ-ოსა და რ. ჯ-ის მიმართ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების, მოძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვისა და საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ. მოსარჩელე ი. გ-ემ მოითხოვა მკურნალობის ხარჯის, 391.28 ლარის, მორალური ზიანის, 1000 ლარის ანაზღაურება და მოძრავი ნივთების გამოთხოვა. მოსარჩელე დ. გ-ემ მოითხოვა მკურნალობის ხარჯის, 1886.36 ლარისა და მორალური ზიანის, 1000 ლარის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით: ქ.თბილისში, ...ში 273 კვ.მ სამოსახლო მიწის ნაკვეთზე განთავსებული ორსართულიანი 13-ოთახიანი ნაგებობა, აქედან 49.47 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართია, 172,69 კვ.მ სასარგებლო ფართი. ხოლო მშობლებისაგან მემკვიდრეობით მიიღეს 12 კვ.მ სარდაფისა და ¹2 ნაგებობა, რაც თანაბარ 1/3 იდეალურ წილებში. ძმა დ. ქ-ი გარდაიცვალა 2005 წლის 17 ოქტომბერს. 1994 წლის 21 დეკემბრის თარიღით მოპასუხის სასარგებლოდ შეუდგენია ანდერძი, ანდერძისმიერი სამემკვიდრეო მოწმობით გადაუფორმებია ძმის კუთვნილი 1/3 წილი და ამ დროიდან 2/3 წილის მესაკუთრეა. 2009 წლის 20 მაისს საინჟინრო ექსპერტიზის ჩატარების მიზნით მიმართეს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს, რომლის ¹კ 1390/1ბ 03ბ06.2009 წლის დასკვნის შესაბამისად, ვერტიკალურად შესაძლებელია სახლის სასარგებლო ფართიდან 226,21 კვ.მ-დან 1/3 იდეალური წილის შესაბამისი ფართის რეალურად და იზოლირებულად გამოყოფა. რაც შეეხება მორალური დამატერიალური ზიანის ანაზღაურებას, ისინი ცნობილი არიან დაზარალებულებად სისხლის სამართლის საქმიდან ¹1501221 გამომდინარე. დ. ქ-ს ჰქონდა ვალდებულება აენაზღაურებინა მათთვის მიყენებული როგორც მატერიალური, აგრეთვე მორალური ზიანი რაც ვერგანხორციელდა, რადგან საქმის დამთავრებამდე იგი გარდაიცვალა.

მოპასუხეებმა რ. მ-ომ და რ. ჯ-მა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით: სასარჩელო მოთხოვნა და წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა უსამართლოა, ვინაიდან ისინი თავაზობენ ნახევრად სარდაფს და ითხოვენ შენობის მე-2 სართულს. შენობის ნატურით გაყოფა შესაძლებელია მათ მიერ წარმოდგენილი ¹კ-1390/18 ექსპერტიზის დასკვნის 1-ლი ვარიანტის საფუძველზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, რ. მ-ოს ი. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯის 293,46 ლარის, მორალური ზიანის 375 ლარის გადახდა, რ. ჯ-ს ი. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯის 97,82 ლარის, მორალური ზიანის 125 ლარი, ი. გ-ეს უარი ეთქვა უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთების გამოთხოვისა და საზიარო უფლების ნატურით გაყოფით გაუქმების შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. დ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, რ. მ-ოს დ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯის _ 1414,77 ლარის, მორალური ზიანი 375 ლარის ანაზღაურება. რ. ჯ-ს დ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯის 471,59 ლარის, მორალური ზიანის 125 ლარის გადახდა, რ. მ-ოს შეგებებული სარჩელი საზიარო უფლების ნატურით გაყოფით გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანეს ი. გ-ემ, რ. მ-ომ და რ. ჯ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 თებერვლის განჩინებით ი. გ-ის, რ. მ-ოსა და რ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: თბილისში, ... ქუჩა ¹38/29-ში მდებარე უძრავი ქონება (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ¹... ... ...), კერძოდ, მიწის ნაკვეთი დაზუსტებული ფართობით 273 კვ.მ, შენობა-ნაგებობები საერთო ფართობით 49.47 კვ.მ, საცხოვრებელი ფართობი 49.47 კვ.მ უფლების დამადასტურებელი საბუთის გარეშე არსებული შენობა ნაგებობები: ნაგებობა ¹1-ში 172.69 კვ.მ საერთო ფართობი, აგრეთვე სარდაფი 12 კვ.მ და ნაგებობა ¹2 საკუთრების უფლებით 1/3 ნაწილი რეგიტრირებულია ი. გ-ის (... ... -ის), 5/9 ნაწილი _ რ. მ-ოს, ხოლო 1/9 ნაწილი _ რ. ჯ-ის სახელზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 იანვრის განჩინებით დამტკიცდა მორიგება რ. ჯ-სა და რ. მ-ოს შორის, რომლის თანახმად თბილისში, ... ¹38-სა და ჯ-ის ... ...ში მდებარე უძრავი ქონების რ. მ-ოს 2/3 კუთვნილი წილიდან რ. მ-ომ რ. ჯ-ის სასარგებლოდ მის მიერ დ. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ მისაღები სავალდებულო წილის სახით დათმო (საკუთრების უფლებით გადასცა) უძრავი ქონების (2/3 ნაწილის) 1/6 ნაწილი. შესაბამისად, რ. მ-ო გახდა უძრავი ქონების 5/9 წილის მესაკუთრე ხოლო რ. ჯ-ი 1/9-ის. ამდენად, რ. მ-ომ მიიღო დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონების 75% (3/4 ნაწილი), ხოლო რ. ჯ-მა დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონებიდან სავალდებულო წილი _ ქონების 25% (1/4 ნაწილი). საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების თანახმად, საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს თბილისში, ... ქუჩა ¹..., იგი განთავსებულია ... და ... ქუჩების კუთხეში. სახლი არის ორსართულიანი. სახლის სასარგებლო ფართის ჯამი შეადგენს 226.21 კვ.მ-ს, პირველი და მეორე სართულების აივნების ფართის ჯამი _43.69 კვ.მ-ს და სარდაფის ფართი - 12 კვ.მ-ს. საცხოვრებელი სახლის მთლიანი სასარგებლო ფართის 226.21 კვ.მ-ის გათვალისწინებით, ი. გ-ის 1/3 (3/9) წილი შეესაბამება 75.4 კვ.მ-ს, რ. მ-ოს 5/9 წილი შეესაბამება 125.7 კვ.მ-ს, ხოლო რ. ჯ-ის 1/9 წილი - 25.1 კვ.მ-ს. თბილისის პროკურატურის 2009 წლის 1 აპრილის დადგენილებით შეწყდა სისხლისსამართლებრივი დევნა ბრალდებულ დ. ქ-ის მიმართ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 28-ე მუხლის მეორე ნაწილი «ბ» ქვეპუნქტით, ბრალდებულის გარდაცვალების გამო. წინასწარი გამოძიების მიერ დადგენილი იქნა, რომ დ. ქ-მა დ. გ-ესა და ი. გ-ეს 2005 წლის 23 აგვისტოს მიაყენა სიცოცხლისათვის სახიფათო მძიმე ხარისხის დაზიანება. ი. გ-ეს 2005 წლის 23 აგვისტოს შპს «... ...ს» მიერ ჩაუტარდა 391.28 ლარის, ხოლო დ. გ-ეს _ 1886.36 ლარის მკურნალობა. დადგენილია, რომ მათ ეს თანხა გადაუხადეს სამედიცინო დაწესებულებას, ანგარიშებში პირდაპირ არის მითითებულია, რომ თანხა პაციენტებმა უნდა გადაიხადონ, ვინაიდან მათ არ აქვთ სამედიცინო დაზღვევა.

აპელანტ რ. მ-ოს განმარტება იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა რ. ჯ-ის წილობრივი მონაწილეობა მამის _ დ. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ დარჩენილ სამკვიდრო ქონებაში, პალატამ არ გაიზიარა და მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 იანვრის განჩინებაზე, რომლითაც დამტკიცდა მორიგება რ. ჯ-სა და რ. მ-ოს შორის, შესაბამისად დადგენილია, რომ რ. მ-ო გახდა უძრავი ქონების 5/9 წილის მესაკუთრე, ხოლო რ. ჯ-ი _ 1/9-ის. ამასთან, რ. მ-ომ მიიღო დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონების 75% (3/4 ნაწილი), ხოლო რ. ჯ-მა დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონებიდან სავალდებულო წილი _ ქონების 25 % (1/4 ნაწილი).

აპელანტის მოსაზრება, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა დ. ქ-ის ბრალეულობა დანაშაულის ჩადენასთან დაკავშირებით, პალატამ ასევე არ გაიზიარა და განმარტა, რომ თბილისის პროკურატურის 2009 წლის 1 აპრილის დადგენილებით დასტურდება ის ფაქტი, რომ დ. ქ-მა ზიანი მიაყენა დ. გ-ისა და ი. გ-ის ჯანმრთელობას, ხოლო პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა არა დ. ქ-ის ბრალეულობა, არამედ დადგენილებაში მითითებული ფაქტები გამოიყენა მტკიცებულებებად.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო გარემოების _ მოსარჩელეების მიერ სამკურნალო დაწესებულებისათვის თანხის გადახდის დამადასტურებელ მტკიცებულებად მართებულად მიიჩნია მოსარჩელეების ახსნა-განმარტება და სამედიცინო დაწესებულების ანგარიშები, ხოლო მოპასუხეს აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, რაიმე მტკიცებულება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა რ. მ-ოს მითითება სარჩელის ხანდაზმულობასთან მიმართებაში შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელეების მიერ არ იყო გაშვებული სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლით დადგენილი ვადა. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დენის დაწყებას სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი უკავშირებს მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს. სამოქალაქო კოდექსის 1488-ე მუხლი მამკვიდრებლის კრედიტორების მოთხოვნის უფლებას უკავშირებს, ობიექტური და სუბიექტური გარემოებების არსებობას. ობიექტურ გარემოებად მიჩნეულ უნდა იქნეს თავად მამკვიდრებლის გარდაცვალება, ანუ სამკვიდროს გახსნის ფაქტი, როცა პირს წარმოექმნება სამკვიდროს მიღების კანონისმიერი უფლება, ხოლო სუბიექტურ გარემოებად - სამკვიდროს მიღება. დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 იანვრის განჩინებით დამტკიცდა მორიგება რ. ჯ-სა და რ. მ-ოს შორის, რომლის თანახმად თბილისში, ... ¹38-ში და ...ში მდებარე უძრავი ქონების რ. მ-ოს 2/3 კუთვნილი წილიდან რ. მ-ომ რ. ჯ-ის სასარგებლოდ მის მიერ დ. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ მისაღები სავალდებულო წილის სახით დათმო (საკუთრების უფლებით გადასცა) უძრავი ქონების (2/3 ნაწილის) 1/6 ნაწილი. შესაბამისად რ. მ-ო გახდა უძრავი ქონების 5/9 წილის მესაკუთრე, ხოლო რ. ჯ-ი 1/9-ის. ამდენად, რ. მ-ომ მიიღო დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონების 75% (3/4 ნაწილი), ხოლო რ. ჯ-მა დ. ქ-ის სამკვიდრო ქონებიდან სავალდებულო წილი _ ქონების 25 % (1/4 ნაწილი), შესაბამისად, მოსარჩელეებს მოთხოვნის სუბიექტური უფლება წარმოეშვათ მას შემდეგ, რაც კანონით დადგენილი წესით განისაზღვრა მემკვიდრეების, ანუ იმ პირთა წრე, ვის მიმართაც მამკვიდრებლის კრედიტორებს უნდა წარედგინათ მოთხოვნა. დადგენილია, რომ მოსარჩელეებმა (კრედიტორებმა) თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს 2009 წლის 10 ივნისს, ანუ მემკვიდრეების წრის განსაზღვრამდე, რის გამოც სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა იქნეს მიჩნეული ხანდაზმულად.

რაც შეეხება იზიარებს აპელანტების მოსაზრებას, რომ 2010 წლის 17 ივნისის 6860/03/1 დასკვნის შესაბამისად, შესაძლებელი იყო საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით, პალატა მიუთითებს, რომ სასარგებლო ფართების მხარეთა შორის გაყოფის შემთხვევაშიც კი, საცხოვრებელი სახლის აივნები ორივე სართულზე რჩება საერთო სარგებლობაში. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საერთო სარგებლობაში რჩება ასევე 12 კვ.მ ფართი სარდაფი, ხოლო რაც შეეხება განაშენიანებისაგან თავისუფალ მიწის ნაკვეთს, იგი შეიძლება მხოლოდ გამოეყოს 5/9 წილის მფლობელს და 3/9 და 1/9 წილის მფლობელებს შორის დარჩეს საერთო სარგებლობაში, შესაბამისად, საზიარო საგნის მესაკუთრეებს შორის ნატურით იზოლირებულად გაყოფა შეუძლებელი იყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 თებერვლის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა რ. მ-ომ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო კოდექსის 1008 მუხლით გათალისწინებული მოთხოვნები, რომლის თანახმადაც ზიანიდან გამომდინარე მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს 3 წელს. სამოქალაქო კოდექსის 1484-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით მოახდინა მამკვიდრებლის ვალდებულების გადანაწილება მემკივდრეებზე, კერძოდ, დადგენილია, რ.მ-ომ მემკივდრეობით მიიღო დ.ქ-ის ქონების 2/3, ხოლო რ. ჯ-მა_1/3 ნაწილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დაკისრებული თანხაც სასამართლოს უნდა გადაენაწილებინა შესაბამისი პროპორციით, მიუხედავად ამისა სასამართლომ მას დააკისრა მიყენებული ზიანიდან 3/4–ის ანაზღაურება, ხოლო რ.ჯ-ს 1/4-ის. სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, შესაძლებელი იყო სადავო უძრავი ქონებიდან საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეთა შორის ისეთი ფორმით გაყოფა, რომ მოხდარიყო მათი სრული იზოლაცია, ხოლო მიწის ნაკვეთი რჩებოდა მათ საერთო საკუთრებაში. აღნიშნული არ წარმოადგენს საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის გზით გაუქმებისათვის დამაბრკოლებელ საფუძველს. დადგენილია, რომ სადავო ქონება თანაბარ წილებად ეკუთვნოდა სამ პირს: ი. გ-ეს, გარდაცვლილ დ. ქ-სა და რ. მ-ოს. დ. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ მისი კუთვნილი 1/3 წილი, ანდერძის საფუძველზე მემკვიდრეობით მიიღო რ. მ-ომ, რის შედეგადაც მის საკუთრებაში აღმოჩნდა სადავო ქონების 2/3, ხოლო ი. გ-ის საკუთრებაში 1/3 წილი. აღნიშნულის შემდეგ რ. ჯ-მა, როგორც გარდაცვლილი დ. ქ-ის პირველი რიგის მემკვიდრემ დაიწყო დავა და მოითხოვა მამის ქონებიდან სავალდებულო წილის მიღება. დავა დამთავრდა მორიგებით კერძოდ სავალდებულო წილის სახით რ. მ-ომ რ. ჯ-ს გადასცა მის საკუთრებაში არსებული 2/3-დან 1/6 წილი. ე.ი სამკვიდრო მასის 1/3, რის შედეგადაც მთლიან ქონებასთან მიმართებაში რ. ჯ-ის წილი განისაზღვრა 1/9-ით. აღნიშნულიდან გამომდინარე გაუგებარია, თუ, რის საფუძველზე მივიდა სასამართლო დასკვნამდე, რომ რ. ჯ-მა მემკვიდრეობით მიიღო სამკვიდრო მასის 1/4.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება, საზიარო უფლების გაუქმება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე 413-ე, 963-ე, 992-ე და 1484-ე მუხლებით. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.