ას-422-395-10 8 ივლისი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ. მ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს შსს-ოს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 მარტის განჩინება

დავის საგანი – სამუშაოდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და შვებულების გამოყენების უფლება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 28 ივნისს თ. მ-შვილმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მიმართა სარჩელით სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის წინააღმდეგ და მოითხოვა სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა და 2006 წლის კუთვნილი შვებულების გამოყენების უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით თ. მ-შვილის სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. მ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს დაეკისრა მოსარჩელე თ. მ-შვილის სასარგებლოდ ერთი თვის შრომის ანაზღაურების სახით 550 ლარის ოდენობით გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინებით თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად გადაეცა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე განსჯადობის თაობაზე დავის გადასაწყვეტად გადაიგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში.

სვაქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით დაადგინდა რომ თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებარა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 16 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ.მ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 აპრილის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ 2010 წლის 4 მარტის განჩინებით კვლავ არ დააკმაყოფილა თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი და უცვლელად დატოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქართველოს შრომის კოდექსის მე-9 მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით დამსაქმებელს უფლება აქვს, წერილობითი ფორმით გაფორმებული გამოსაცდელი ვადით დადებული ხელშეკრულების პირობებში, გამოსაცდელი ვადის განმავლობაში ნებისმიერ დროს დადოს კანდიდატთან შრომითი ხელშეკრულება ან მოშალის იგი, ამასთან კანონმდებლობა დამსაქმებელს არ ავალდებულებს, მიუთითოს შრომითი ხელშეკრულების მოშლის მოტივებზე და ანიჭებს მას უფლებას, ნებისმიერ დროს, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში თავისი შეხედულებისამებრ მიიღოს გადაწყვეტილება ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ თ.მ-შვილი 2007 წლის 9 თებერვლიდან ¹432 ბრძანების გამოცემიდან ფაქტობრივად ასრულებდა შრომით საქმიანობას 2007 წლის 4 მაისამდე, დამსაქმებლის მიერ ¹2000 ბრძანების გამოცემამდე. საქართველოს შრომის კოდექსის მე-7 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა დამსაქმებლის მიერ სამუშაოს შესრულების ფაქტობრივად დაწყების მომენტიდან. აღნიშნული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ თ.მ-შვილი თავის სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა დამსაქმებლის მიერ 2007 წლის 9 თებერვლის ¹432 პ/შ ბრძანების გამოცემიდან სამთვიანი გამოსაცდელი ვადით.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება თ. მ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით.

კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კოდექსის მე-9 მუხლის 1-ლი ნაწილი და იგი ხელოვნურად დაუკავშირა მე-6 მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიერ მე-9 მუხლის მე-2 ნაწილის გამოყენების კანონიერების დამტკიცების მიზნით. ასევე, კასატორის თქმით, სასამართლომ არ გამოიყენა ნორმა, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-6 და მე-4 ნაწილები, რომელიც ავალდებულებს დამქირავებელს, დაიცვას ადამიანის ძირითადი უფლებები და თავისუფლებები.

კასატორმა მოითხოვა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს თ. მ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს ვ. გ-ძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს თ. მ-შვილს დაუბრუნდეს ვ. გ-ძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70%- 210 ლარი თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე);

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.