¹ას-430-406-2011 13 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ვ. პ-ია, ი. ბ-კი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. რ-კი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენა, სამკვიდრო ქონების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. რ-კმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. ბ-კის, ვ. პ-იასა და ნოტარიუს მ. ფ-ძის მიმართ სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენის, სამკვიდრო ქონების მიღების, ასევე ი. ბ-კსა და ვ. პ-იას შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: გ. რ-კი არის ვ. რ-კის შვილიშვილი და პირველი რიგის მემკვიდრე, რადგან ბებიის გარდაცვალების დროს მოსარჩელის მამა უკვე გარდაცვლილი იყო. ვ. რ-კის გარდაცვალების შემდეგ გ.რ-კი ჩამოვიდა საქართველოში და კანონით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივად დაეუფლა ბებიის დანაშთ ქონებას. მოგვიანებით მხარემ შეიტყო, რომ სადავო სამკვიდრო უკანონოდ მიიღო და ვ. პ-ის მიჰყიდა ი. ბ-კმა. ამასთან, ვ. პ-იასათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო უძრავი ქონების კანონიერი პირველი რიგის მემკვიდრე იყო მოსარჩელე, შესაბამისად, იგი კეთილსინდისიერ შემძენად ვერ ჩაითვლება.

მოპასუხე ვ. პ-იამ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება მოსარჩელის მიერ სადავო სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი. მოსარჩელეს არ გააჩნია ი.დიული საფუძველი, მოითხოვოს ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით გ. რ-კის სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა ფაქტი, რომ გ. რ-კს მიღებული აქვს მისი ბებიის _ ვ. რ-კის სამკვიდრო ქონება, დადგინდა მოსარჩელის სახელზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემა, ი. ბ-კსა და ვ. პ-იას შორის 2009 წლის 3 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ი. ბ-კმა და ვ. პ-იამ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით ვ. პ-იასა და ი. ბ-კის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ გ. რ-კი ვ. რ-კის შვილიშვილია, რომელიც დაიბადა და ცხოვრობს რუსეთში, ქალაქ .... ვ. რ-კი გარდაიცვალა 1999 წლის 19 ივლისს. ვ. რ-კის შვილი (გ. რ-კის მამა), ზ. რ-კი გარდაიცვალა 1994 წლის 30 იანვარს. ი. ბ-კი მამკვიდრებელ ვ. რ-კის მეორე რიგის კანონით მემკვიდრეა _ დის შვილი. ვ. რ-კის სამკვიდროს გახსნის დღეა 1999 წლის 4 ივლისი. სამკვიდროს გახსნის მომენტში სამკვიდრო ქონებაში შედიოდა ქ.ზუგდიდში, ... ქ¹36-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და მიწის ნაკვეთი.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით ი. ბ-კის მიერ მისი დეიდის _ ვ. რ-კის დანაშთი სამკვიდრო ქონების მიღების ვადის გაშვება მიჩნეული იქნა საპატიოდ, დადასტურებულად იქნა ცნობილი, რომ ი. ბ-კი 1999 წლის 4 ივლისიდან ფლობს და განკარგავს ქ.ზუგდიდში, ... ქ¹36-ში მდებარე საცხოვრეებლ სახლს. ამავე გადაწყვეტილებით ი. ბ-კს აღუდგა და გაუგრძელდა სამკვიდროს მიღების ვადა, რის საფუძველზეც ი. ბ-კმა მიიღო სამკვიდრო მოწმობა და საკუთრებაში დაირეგისტრირა აღნიშნული ქონება.

საქმეში წარმოდგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, პალატამ მიიჩნია, რომ 2009 წლის 3 თებერვალს ი. ბ-კმა ქონება მიყიდა ვ. პ-იას. 1999 წლის აგვისტოდან 2009 წლის 15 აგვისტომდე სადავო სახლში ცხოვრობდა ე. ღ-ია ოჯახთან ერთად. 2009 წლის 3 თებერვლიდან სადავო ქონება ირიცხება ვ. პ-იას საკუთრებაში. მესაკუთრის განცხადებისა და მოთხოვნის საფუძველზე 2009 წლის 15 აგვისტოდან შეწყდა ე. ღ-იას მფლობელობა აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე. ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 19 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (რომელიც საფუძვლად დაედო ვ. რ-კის სამკვიდრო ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვებას ჯერ ი. ბ-კის, ხოლო შემდეგ ვ. პ-იას მიერ), ბათილად იქნა ცნობილი ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 19 აგვისტოს განჩინებით და მხარეებს განემარტათ სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებული დავის გადასაწყვეტად სასამართლოსათვის საერთო სასარჩელო წესით მიმართვის უფლება და აღნიშნული განჩინება კანონიერ ძალაშია შესული. ი. ბ-კის სასარგებლოდ 2008 წლის 14 ივლისს გაცემულ სამკვიდრო მოწმობის ეგზემპლარზე ნოტარიუსმა შეასრულა აღნიშვნა «ბათილია». პალატამ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ, ვ. რ-კს გარდაცვალებამდე, ავადმყოფობის გამო უვლიდა მეზობელი ციალა ფირცხელავა, რაც ასევე დასტურდება სისხლის სამართლის საქმეზე მოწმის სახით დაკითხული მიმოზა ხაზალიას ჩვენებითაც.

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტთა წარმომადგენელის შუამდგომლობით გამოითხოვა შსს სამეგრელო-ზემო სვანეთის სამხარეო მთავარი სამმართველოს ზუგდიდის რაიონული სამმართველოს წარმოებაში არსებული ¹... სისხლის სამართლის საქმიდან მოწმეების: მ. ხ-იას, ნ.გ-იას, ც. ფ-ვასა და ლ. ქ-იას ჩვენებები, რადგანაც, შუამდგომლობის ავტორის მოსაზრებით სისხლის სამართლის საქმეზე დაკითხვისას მიცემული ჩვენებები ეწინააღმდეგებოდა საქმეში არსებულ ჩვენებებს, თუმცა ზუგდიდის რაიონული სამმართველოდან მოწოდებული იქნა მხოლოდ მ. ხ-იასა და ლ. ქ-იას დაკითხვის ოქმების ქსეროასლები, რაც შეეხება ნ. გ-იას და ც. ფ-ვას ჩვენებებს, დეტექტივ თანაშემწე-გამომძიებელ ვ. გ-იას მიმართვით დადასტურდა, რომ ისინი სისხლის სამართლის საქმეზე მოწმეების სახით არ დაუკითხავთ.

სასამართლომ მოწმეების: მ. ხ-იასა და ლ. ქ-იას ჩვენებების შესწავლის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ სისხლისა და სამოქალაქო საქმეზე წარმოდგენილი ჩვენებები ერთი და იმავე შინაარსისაა და არ ეწინააღმდეგება ერთმანეთს, ამასთან აღნიშნული მტკიცებულებებით დასტურდება გ. რ-კის საქართველოში ჩამოსვლისა და სამკვიდროს მიღების ფაქტი, მიუხედავად იმისა, რომ აპელანტთა წარმომადგენელმა აღნიშნული მტკიცებულებები თავისი პოზიციის განსამტკიცებლად დაასახელა.

პალატამ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ ვ. რ-კის მეზობლად მცხოვრები ყველა მოწმე ადასტურებდა გ. რ-კის საქართველოში ჩამოსვლისა და სამკვიდროს დაუფლების ფაქტს, ი. ჩ-იასა და ლ. კ-ას ჩვენებების შეფასებისას კი განმარტა, რომ ეს უკანასკნელნი არც რ-კების მეზობლად მცხოვრები პირები არიან და არც იმ ფაქტობრივ გარემოებას მიუთითებენ, თუ რა კავშირი და ურთიერთობა გააჩნიათ გ. რ-კთან, როგორ არიან დაკავშირებული მასთან. პალატის დასკვნით, გ. რ-კი ბებიის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში იყო ჩამოსული საქართველოში, და ქონების ფაქტობრივი დაუფლებით მიიღო სამკვიდრო. დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოებაც, რომ გ. რ-კი კანონით დადგენილ 6-თვიან ვადაში შეუდგა სამკვიდროს მართვას _ დაეუფლა სამკვიდრო ქონებას. ვ. რ-კის სამკვიდრო გაიხსნა ქ.ზუგდიდში, ... ქ¹36-ში, ანუ მამკვიდრებლის საცხოვრებელი ადგილი ამ მისამართზე იყო, სამკვიდროს დადგენილ ვადაში მიღებისა და მისი მართვის ფაქტის დასადასტურებლად, სასამართლომ ასევე მიუთითა მოწმეების: ე. ღ-იასა და ლუარა ქადარიას ჩვენებებზე.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ბ-კს სახლის გადაფორმებასა და მემკვიდრეობის მიღებაში დახმარებას უწევდა მისი წარმომადგენელი ლევან გვილია. ვ. პ-იამ იცოდა გ. რ-კის არსებობის შესახებ და, ლ. გ-იას დახმარებით, მიაღწია შედეგს, სახლის ნასყოდობის ხელშეკრულება გაეფორმებინა ი. ბ-კთან. მხარეთა და მოწმეთა განმარტებებით, ასევე თავად ვ. პ-იას განმარტებით, ეს უკანასკნელი სადავო ურთიერთობებში ნივთის შეძენის შემდგომ პირველად არ მონაწილეობდა, არამედ მანამდეც, ვ. რ-კის გარდაცვალებისთანავე. სწორედ ის ეხმარებოდა ი. ბ-კს ვ. რ-კის სახლის გაყიდვაში და ამ მიზნით შეახვედრა ე. ღ-იას, რომელიც 1999 წლიდან ცხოვრობს სადავო სახლში და ცხოვრობდა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების მომენტშიც. ვ. პ-იას მეშვეობით მოხდა მასთან დაახლოებული პირის ლევან გვილიასა და ი. ბ-კის დაკავშირება, რწმუნებულების გაცემა ბ-კის მიერ და შემდგომში ამ ქონების ვ. პ-იას სახელზე გასხვისება. სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ ვ. პ-ია უძრავი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი არ არის.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, 102-ე მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე, 1330-ე, 1328-ე, 1306-1307-ე, 1421-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღება ნიშნავს მის მიერ ისეთი მოქმედებების განხორციელებას, რაც მიუთითებს მემკვიდრის ნებაზე, დაეუფლოს სამკვიდროს, აღნიშნული გამოიხატება სამკვიდრო ქონების მოვლაში, შენახვასა და ზრუნვაში. სამართლებრივი ბუნებით სამკვიდროს მიღება ცალმხრივი გარიგებაა, რომელიც სამკვიდროს მიღებაზე მემკვიდრის ნებას გამოხატავს. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლზე და ჩათვალა, ვინაიდან გ. რ-კი, ფაქტობრივად, კანონით დადგენილ 6-თვიან ვადაში დაეუფლა ვ. რ-კის სამკვიდროს, ამასთან იმავე 6-თვიან ვადაში, ე. ღ-იასათვის თავის საკუთრებაზე მფლობელობის უფლების მინიჭებით შეუდგა სამკვიდროს მართვას, მას, როგორც ვ. რ-კის პირველი რიგის მემკვიდრეს, სამკვიდრო მიღებულად უნდა ჩაეთვალოს.

სასამართლოს განმარტებით, ი. ბ-კსა და ვ. პ-იას შორის 2009 წლის 3 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაირღვა კანონი, რაც, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე და 102-ე მუხლების თანახმად, ამ გარიგების ბათილობის საფუძველია. ი. ბ-კი არ იყო უფლებამოსილი, განეკარგა სადავო ქონება, ამასთან, მის მიერ დადებული გარიგება ვ. პ-იასთან, უფლებამოსილ პირს _ გ. რ-კს არ მოუწონებია, რაც მისი ბათილობის საფუძველია.

სასამართლოს მითითებით, მართალია, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი იძლევა კეთილსინდისიერი შემძენის ინტრესების დაცვის გარანტიებს, მაგრამ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით ვ. პ-იას კეთილსინდისერ შემძენად მიჩნევის საფუძველი არ დასტურდება.

პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლზე დაყრდნობით განმარტა, რომ იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ვ. პ-იამ და ი. ბ-კმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით, თუმცა საქმეზე გამოტანილი გადაწყვეტილება აღნიშნულ ნორმებს არ ეფუძნება, რადგანაც მოწინააღმდეგე მხარეს სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებების საპირისპიროდ უტყუარი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია, გასაჩივრებული განჩინება სხდომაზე განხილული და გამოკვლეული მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური ანალიზის საფუძველზე არაა მიღებული. სასამართლომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად არასწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე, 54-ე და 185-ე მუხლებით, ამასთან, მართალია, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, თუმცა არასწორად განმარტა იგი.

სასამართლომ მოწმე ც. ფ-ვას ჩვენებაზე დაყრდნობით არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, რადგანაც მოწმის ჩვენებით დასტურდება, რომ ეს უკანასკნელი არასწორად ასახავს ფაქტობრივ გარემოებებს, სასამართლოს რიგ შეკითხვებზე, თუ რამდენი ხნით დარჩა გ. რ-კი საქართველოში, მოწმემ უპასუხა, რომ ზუსტად არ იცოდა, ხოლო ე. ღ-იას ძმამ _ მ. ღ-იამ აღნიშნა, რომ გ. რ-კი ნახა 1999 წლის დეკემბერში ე. ღ-იას სახლში, მაშინ, როდესაც ვ. რ-კის გარდაცვალებიდან მე-40 დღე 14 აგვისტო იქნებოდა.

სასამართლომ მოწმე ლ. ქ-იას მიერ სამოქალაქო და სისხლის სამართლის საქმეებზე მიცემული ჩვენებების შედარებით გააკეთა დასკვნა, რაც არაობიექტურია, ვინაიდან აღნიშნული ჩვენებების შედარებით დასტურდება მათი წინააღმდეგობრივობა, სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ჩვენებით მოწმემ უჩვენა, რომ გ. რ-კს დახვდა მოწმის მეუღლე და გ. რ-კი დარჩა ერთი კვირით, სამოქალაქო საქმეზე მიცემული ჩვენების თანახმად კი, მოწმეს არ ახსოვს ვინ დახვდა გ. რ-კს და ვინ გააცილა იგი, უთითებს, რომ იგი დარჩა 10 დღით, მოწმეს კარგად ახსოვს მხოლოდ ის, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვლებიდან 6 თვეში ჩამოვიდა გ. რ-კი საქართველოში და ე. ღ-იას შეუთანხმდა სახლის თაობაზე. სააპელაციო პალატამ მოწინააღმდეგე მხარის სხვა მოწმეთა ჩვენებში, ასევე ზემოაღნიშნულ ჩვენებაში მითითებული მხოლოდ იმ გარემოებებით იხელმძღვანელა, რაც განჩინების მისაღებად იყო საჭირო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მაისის განჩინებით ვ. პ-იასა და ი. ბ-კის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. პ-იასა და ი. ბ-კის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. პ-იასა და ი. ბ-კის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ვ. პ-იასა და ი. ბ-კს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ვ. პ-იას მიერ 2011 წლის 7 მარტს გადახდილი 300 ლარისა და 2011 წლის 20 აპრილს გადახდილი 800 ლარის, სულ 1100 ლარის 70% _ 770 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. პ-იასა და ი. ბ-კის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ვ. პ-იასა და ი. ბ-კს დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹..., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹..., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹... და შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹..., დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» ვ. პ-იას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 770 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.