ას-444-416-2010 19 ივლისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი, ვ. როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ რ. გ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ კ. ჯ-ია

თანამოპასუხე _ ი. გ-ია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი _ თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების მინიჭება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 22 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა კ. ჯ-იამ მოპასუხეების _ ი. და რ. გ-იების მიმართ. მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე მის მიერ დაკავებული 81კვ.მ სადგომის მესაკუთრედ აღიარება ამ ფართის საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 14 045.75 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის მოპასუხეებისათვის გადახდის სანაცვლოდ. მოსარჩელის აღნიშნული მოთხოვნა ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ იგი წარმოადგენდა დაკავებული ფართის მოსარგებლეს და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს, რაც “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად მას წარმოუშობდა შესაბამისი თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების მოთხოვნის უფლებას (ტომი I, ს.ფ. 1-10, ტომი II, ს.ფ. 135-143).

მოპასუხეებმა სარჩელი დაუსაბუთებლად მიიჩნიეს. მათი მითითებით, კ. ჯ-ია მოსარგებლე არ იყო და წარმოადგენდა მოქირავნეს, რომელზეც “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის დებულებები არ ვრცელდებოდა. ამასთან, მოსარჩელე ფლობდა არა 81კვ.მ-ს, არამედ 32კვ.მ-ს (ტომი I, ს.ფ. 45-53, ტომი II, ს.ფ. 135-143),

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით კ. ჯ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან მის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული 81კვ.მ-ის მესაკუთრედ (საცხოვრებელი 59კვ.მ და სარდაფი _ 22კვ.მ), კ. ჯ-იას ი. და რ. გ-იების სასარგებლოდ დაეკისრა 56 183 აშშ დოლარის 25%-ის _ 14 045.75 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე უძრავი ქონება თანასაკუთრების უფლებით ეკუთვნით ი. და რ. გ-იებს;

კ. კ-ია (ჯ-ია) და ს. ჯ-ია იყვნენ მეუღლეები;

კ. ჯ-ია და კ. კ-ია ერთი და იგივე პირია, ჯ-ია არის მეუღლის _ ს. ჯ-იას გვარი;

სს “თ-ის” ცნობის თანახმად, მოქალაქე ჯ-ია, მცხოვრები თბილისში, ... ქ. ¹17-ში არის სს “თ-ის” აბონენტი ¹3635089, 1996 წლიდან;

სს “გ-ის” ცნობების შესაბამისად, თბილისში, ... ქ. ¹17-ში ტელეფონის ნომერი 1985 წლიდან 2005 წლამდე ირიცხებოდა ს. ჯ-იას სახელზე (მოსარჩელის მეუღლე), ხოლო 2005 წლიდან გაფორმდა და ამ დრომდე ირიცხება კ. ჯ-იას სახელზე. ტელეფონის დადგმის თარიღია 1968 წელი;

თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში კ. ჯ-ია რეგისტრირებულია 1953 წლიდან. ამავე საქმეში წარმოდგენილი საბინაო წიგნის ასლით კ. ჯ-ია მოცემულ მისამართზე რეგისტრირებულია 1953 წლიდან “მუდმივ მაცხოვრებლად”;

კ. ჯ-ია და მისი მეუღლე გარკვეული წლების განმავლობაში სახლის მესაკუთრე ჯ. გ-იას უხდიდნენ ქირას. თვეში დადგენილი ქირა შეადგენდა 6.80 მანეთს, ასეთი ოდენობის თანხების გადახდა ხდებოდა სხვადასხვა დროს 1989 წლამდე.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი იყო ხელწერილი სადავო ქონების ნასყიდობის შესახებ, რომლის ნამდვილობაც სადავოდ გახადა მოპასუხემ. ამ საკითხზე არაერთხელ დაინიშნა ექსპერტიზა, თუმცა მასზე დასკვნის მომზადება სხვადასხვა მიზეზების გამო ვერ მოხერხდა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ შეცვალა სარჩელის საფუძველი და მოთხოვნა ხელშეკრულების ნაცვლად, ფართში რეგისტრაციასა და კომუნალური გადასახადების გადახდას დააფუძნა. უფრო მეტიც, მან მოპასუხეთათვის მეტი თანხის გადახდაზეც განაცხადა თანხმობა ფართის საკუთრებაში გადაცემის სანაცვლოდ. აღნიშნულ მიზეზთა გამო ზემოთ დასახელებული მტკიცებულება სასამართლომ არ გამოიკვლია.

საქალაქო სასამართლო ქონების საბაზრო ღირებულებისა და მისი ოდენობის დადგენისას დაეყრდნო მოსარჩელის მიერ საქმეში წარდგენილ შპს “ა-ის” 2009 წლის 5 ოქტომბრის შეფასების ანგარიშს, რომელიც მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია საქმის არსებით განხილვამდე და არც მისი საწინააღმდეგო მტკიცებულება წარუდგენია. სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე აცხადებდა, რომ დასკვნაში ქონება შეუსაბამოდ მაღალ ფასადაა შეფასებული, თუმცა საქალაქო სასამართლოსათვის გაუგებარი იყო, რა საფუძველი ჰქონდა ამის მტკიცებას, რადგან მაღალი შეფასების პირობებში, სარჩელის დაკმაყოფილებისას, მისთვის გადასაცემი თანხის 25% იქნებოდა მეტი, ვიდრე, მათ მიერ მითითებული რეალური _ ნაკლები ღირებულება.

საქმის მასალების შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ დაკავებულმა ფართმა შეადგინა 81კვ.მ, მათ შორის, საცხოვრებელი ფართი _ 59კვ.მ შეფასდა 42 303 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად (71 069 ლარი) და არასაცხოვრებელი ფართი _ 22კვ.მ სარდაფი შეფასდა 12 690 აშშ დოლარად (21 319 ლარი).

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ არაერთ სასამართლო გადაწყვეტილებაზე, რომელიც მიღებული იყო მოცემული საქმის მოდავე მხარეებს შორის წარმოებულ საქმეებზე. მართალია, მათში ჯ-იები მოხსენიებულია ხან დამქირავებლებად და ხანაც მდგმურებად, მაგრამ ყველა გადაწყვეტილება უპირობოდ ცხადყოფს მათ უფლებას ფართზე, რაც გამოიხატება იმაში, რომ მესაკუთრეებს მიეცათ უფლება მოეხდინათ ავარიული სახლის დანგრევა და მისი ხელახლა აშენება, რის შემდეგაც საცხოვრებლად კვლავ იგივე ფართში უნდა შეესახლებინათ მოსარჩელის ოჯახი. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილებების განმარტების საფუძველზე დგინდებოდა ჯ-იას სარგებლობის უფლება ამ ფართზე, ე.წ. “ატსტუპნიკური” ურთიერთობიდან გამომდინარე, მაგრამ ტერმინი “ატსტუპნიკი” ან “მოსარგებლე” არ იყო ნახსენები. მიუხედავად ამისა, ეს თავად უფლების არსს ეჭვქვეშ ვერ დააყენებდა.

მოსარჩელის მიერ დაკავებული ფართის ოდენობის სიზუსტესთან მიმართებით საქალაქო სასამართლომ განმარტა შემდეგი:

მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხემ ვერ დაადასტურა, რომ მხარეთა შორის შეთანხმების საგანი იყო 32კვ.მ და არა 81კვ.მ, რადგან დგინდებოდა, რომ მოსარჩელე რეალურად ფლობდა 81კვ.მ ფართს, მოპასუხეს კი ზედმეტი ფართის გამოთხოვის შესახებ ან ზედმეტი ფართის მივისების თაობაზე შესაბამისი ორგანოებისათვის არ მიუმართავს. ამასთან, საქმეზე არც სხვა სახის მტკიცებულებებით დადასტურებულა მოსარჩელის მიერ ფართის მითვისება. ამდენად, არ დადასტურდა, რომ მოსარჩელის მიერ დაკავებული 81კვ.მ არ წარმოადგენდა იმ ფართს, რაც მას თავიდანვე გადაეცა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტების თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დადასტურდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა). ამავე ნორმის მე-6 პუნქტი ადგენს, რომ, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

კანონის ზემოთ დასახელებული ნორმებისა და დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. ჯ-ია წარმოადგენდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის სუბიექტს, მოსარგებლეს და მას სრული უფლება ჰქონდა მოეთხოვა მისთვის, როგორც საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლისათვის, კანონით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია (ტომი II, ს.ფ. 149-155).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. და ი. გ-იებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი II, ს.ფ. 185-194).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 თებერვლის განჩინებით რ. და ი. გ-იების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სადავო სადგომში რეგისტრაციის, ცალკე აბონენტად არსებობის, კომუნალური გადასახადის გადახდის, გარკვეული საფასურის _ 6.80 მანეთის ოდენობით 1989 წლამდე ყოველთვიურად გადახდის თაობაზე (“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 2.4 პუნქტით განსაზღვრულ მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტობრივი გარემოებები).

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტი სადავოდ ხდიდა მოსარჩელის, როგორც მოსარგებლის სტატუსს, ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილებასა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 1996 წლის 18 დეკემბრის განჩინებაზე მითითებით, იმის გათვალისწინებით, რომ ამ სასამართლო აქტებში მოსარჩელე მოხსენებულია როგორც დამქირავებელი.

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის ზემოაღნიშნული მოსაზრება არ გაიზიარა, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1-ლი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით, ანუ მოსარგებლის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობა უნდა გამომდინარეობდეს ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებიდან ან ადმინისტრაციული აქტიდან.

იგივე კანონი აწესებს მტკიცების სტანდარტს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობის დასადასტურებლად. კერძოდ, კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კანონის დასახელებული ნორმების გათვალისწინებით, უწინარესად, ერთმანეთისაგან უნდა გაიმიჯნოს აღნიშნული კანონის მიზნიდან გამომდინარე ქირავნობის ხელშეკრულება და საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება. რამდენადაც მითითებული კანონი აწესრიგებს 1996 წლამდე წარმოშობილ ურთიერთობებს, ამ ორი სამართლებრივი ინსტიტუტის გამიჯვნისათვის მნიშვნელობა ენიჭება იმ დროს არსებული სამართლებრივი აქტებისა და მათ საფუძველზე წარმოშობილი ქირავნობის ურთიერთობის კვალიფიკაციას. 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 290-ე მუხლი არეგულირებდა საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებას. ამავე კოდექსის 290.3 მუხლის თანახმად, ამგვარი ხელშეკრულება დაიდება, შეიცვლება და მოიშლება სსრ კავშირის და საქართველოს სსრ კანონმდებლობით განსაზღვრული წესით და პირობებით. იმ დროისათვის მოქმედი საბინაო კოდექსის 136-ე მუხლის თანახმად, მოქალაქეებს, რომელთაც პირად საკუთრებაში ჰქონდათ სახლი, უფლება გააჩნდათ, შეესახლებინათ მასში სხვა მოქალაქენი, აგრეთვე, გაექირავებინათ იგი კანონით დადგენილი პირობებითა და წესით. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 271-ე მუხლის მიხედვით, ქირავნობის ხელშეკრულების ვადა არ უნდა აღმატებოდა 10 წელს. ამავე კოდექსის 270-ე მუხლის თანახმად კი, ქირავნობის ხელშეკრულება მოქალაქეთა შორის ერთ წელზე მეტი ვადით უნდა დადებულიყო წერილობით. ამდენად, აღნიშნული ურთიერთობა ითვალისწინებდა გარკვეული ვადით საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1.1 მუხლის დანაწესი უთითებს ისეთ ურთიერთობებზე, რომლის თანახმად მესაკუთრის მიერ ხდებოდა ნივთის მიტოვება _ დათმობა მოსარგებლის სასარგებლოდ, რაც ერთ შემთხვევაში ხორციელდებოდა სანოტარო ფორმის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო მეორე შემთხვევაში _ სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. ამ უკანასკნელ შემთხვევაში კანონით განსაზღვრული გარკვეული საფასური შესაძლოა ყოფილიყო როგორც ერთჯერადი, ისე _ ყოველთვიურად გადასახდელი თანხა, რასაც ადგილი ჰქონდა მოცემულ შემთხვევაში _ მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის 6.80 მანეთის ყოველთვიურად გადახდას. აღნიშნული თანხა თავისთავად არ უთითებდა ქირავნობით ურთიერთობაზე. სსრ საბინაო კოდექსის 142-ე მუხლის მე-2 აბზაცის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებას დამქირავებელი მესაკუთრეს უდებს წერილობით. განსახილველ შემთხვევაში ამგვარი ხელშეკრულება მოპასუხეს არ წარუდგენია, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, მისი მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის მიერ მითითებული სასამართლო გადაწყვეტილებებიდან გამომდინარეც კი ვერ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა მოქირავნეს. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, 1995-96 წლებში მოქმედი საკანონმდებლო ბაზა არ იძლეოდა საშუალებას, სასამართლოს სწორად დაეკვალიფიცირებინა მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა. ის გარემოება, რომ მხარეებს შორის რეალურად არსებობდა არა ქირავნობის, არამედ ამჟამად მოქმედი “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონით განსაზღვრული მესაკუთრისა და მოსარგებლის ურთიერთობა, გამომდინარეობს 1995 წლის 11 სექტემბრისა და 1996 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებებიდანაც, ვინაიდან თავად ამ გადაწყვეტილებებით მიეცა მოსარჩელეს სადავო სადგომით სარგებლობის _ მასში შესახლების უვადო უფლება საცხოვრებელი სახლის დანგრევისა და მისი ხელახალი აშენების შემდგომ, რაც წინააღმდეგობაში მოდის მოსარჩელის, როგორც მოქირავნის სტატუსთან.

საბოლოოდ, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარეობდა ყველა ის სამართლებრივი ელემენტი, რომელიც მიუთითებდა კ. ჯ-იას (მოსარჩელე) მიერ სადავო საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობაზე (ტომი III, ს.ფ. 45-54).

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 25 თებერვლის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს რ. და ი. გ-იებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ განჩინება გამოიტანა კანონის დარღვევით, კერძოდ, მან არასწორად მიიჩნია კ. ჯ-ია სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლედ, მაშინ როდესაც ეს უკანასკნელი წარმოადგენს დამქირავებელს. აქედან გამომდინარე, დავა სწორედ ქირავნობის ურთიერთობიდან გამომდინარე ნორმების შესაბამისად უნდა გადაწყვეტილიყო.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო მათ მიერ წარდგენილი არაერთი მტკიცებულება, რომლებიც ადასტურებს მოსარჩელის სტატუსს. სასამართლომ, პრაქტიკულად, მთელი გადაწყვეტილება დააფუძნა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელე იხდიდა ელექტროენერგიის გადასახადს და იგი ცალკე აბონენტად იყო აღრიცხული, მაშინ როდესაც მათ წარადგინეს იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ მოსარჩელე, როგორც დამქირავებელი, არ იხდიდა მიწის, საცხოვრებელი სახლის, გაზის, გათბობის, წყლისა და სხვა სახის გადასახადებს (ტომი III, ს.ფ. 64-70).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 მაისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი რ. გ-იას ნაწილში წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო ი. გ-იას საკასაციო საჩივარს დაუდგინდა ხარვეზი (ტომი III, ს.ფ. 73-75).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ი. გ-იას ნაწილში განუხილველად იქნა დატოვებული სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. გ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, რ. გ-იას საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. გ-იას საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 თებერვლის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.