ას-446-421-2011 5 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

სხდომის მდივანი _ ლ. ს-ძე

კასატორი _ ე. მ-ძე

წარმომადგენელი _ მ. ლ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ჯ-ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – საზიარო ქონებიდან წილის გამოყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ჯ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. მ-ძის მიმართ და მოითხოვა საზიარო ქონებიდან წილის გამოყოფა შემდეგი დასაბუთებით: 1996 წლის 29 აპრილს ჩუქების ხელშეკრულებით მოპასუხის მეუღლე ი. ბ-შვილმა გადასცა ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სახლის 2\3, ხოლო იმავე დღის ანდერძით მის შვილს – გ. ჯ-ძეს უანდერძა სახლის 1\3 ნაწილი. მოპასუხემ 2007 წელს სასამართლოში შეიტანა სარჩელი ჩუქების ხელშეკრულებისა და ანდერძის ბათილად ცნობის შესახებ. აღნიშნულ დავაზე საბოლოო გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა სააპელაციო სასამართლოში 2008 წლის 17 აპრილს. აღნიშნული გადაწყვეტილებით ჩუქების ხელშეკრულება ძალაში დარჩა, ხოლო ანდერძის ნაწილში ცვლილება შევიდა და ე. მ-ძეს მიეცა სახლის 1\3-ის ნახევარი, რაც შეადგენს მთლიანი სახლის 1\6-ს. მთლიანი სახლის საერთო ფართობი არის 209 კვ.მ, რადგანაც სასამართლოს გადაწყვეტილება ძალაში იქნა შესული, მის მიერ საჯარო რეესტრში ცვლილება იქნა შეტანილი და საცხოვრებელი სახლი დარეგისტრირდა მის სახელზე, ასევე შვილის – გ. ჯ-ძის საკუთრება, მისივე თანხმობით, რეგისტრირებულ იქნა მოსარჩელის სახელზე. სახლს ამჟამად ჰყავს ორი მესაკუთრე, მოპასუხე ე. მ-ძე, რომლის საკუთრებასაც წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლის 1\6 და მოსარჩელე, რომლის საკუთრებაცაა სახლის 5\6. მიუხედავად იმისა, რომ უდიდესი ნაწილის მესაკუთრე არის თავად, ე. მ-ძე არ უშვებს მას საცხოვრებელ სახლში.

მოპასუხემ წარმოადგინა შესაგებელი, რითაც სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ ჩუქების ხელშეკრულებისა და ანდერძის ბათილად ცნობის შესახებ სასამართლო დავა ამ ეტაპზე არ არის საბოლოოდ გადაწყვეტილი, 2008 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულია საკასაციო საჩივრით, რის გამოც შეუძლებელია საქმეზე გადაწყვეტილების მიღება უზენაესი სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

გორის რაიონულ სასამართლოში სარჩელი აღძრა ე. მ-ძემ მოპასუხე თ. ჯ-ძის მიმართ და ითხოვა 1996 წლის 29 აპრილის ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება. გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 აპრილის განჩინებით სამოქალაქო საქმე, ე. მ-ძის სარჩელისა გამო, მოპასუხე თ. ჯ-ძის მიმართ, 1996 წლის 29 აპრილის ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე და თ. ჯ-ძის სასარჩელო განცხადება, მოპასუხე ე. მ-ძის მიმართ, იდეალური წილიდან რეალური წილის გამოყოფის თაობაზე გაერთიანდა ერთ წარმოებად. სასამართლომ დადგენილად ცნო შემდეგი: გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. ჯ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა გაიყო შემდეგნაირად: პირველ სართულზე მდებარე ოთახები ¹1, ¹2, ¹3 და ¹6 სათავსობი მიეკუთვნა მოსარჩელე ე. ჯ-ძეს, ხოლო მეორე სართულზე ¹1, ¹2 და ¹3 სათავსები მოპასუხე _ თ. მ-ძეს. გაყოფისათვის უნდა ამოშენდეს გამყოფი ტიხარი და ¹1 და ¹2 ოთახებს შორის მდებარე კარის ღიობი მოიშალოს და მოეწყოს გვერდით. ¹5 ოთახში ფანჯრის ღიობის ნაცვლად გაკეთდეს კარის ღიობი. 1996 წლის 29 აპრილს ჩუქების ხელშეკრულებით მოპასუხის მეუღლე-ი. ბიძიონაშვილმა გადასცა ქ.გორში ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სახლის 2/3 ნაწილი, ხოლო იმავე დღეს ანდერძით მის შვილს, გ. ჯ-ძეს უანდერძა სახლის დანარჩენი ნაწილი, ე.ი. 1/3 ნაწილი. ე. მ-ძემ 2007 წელს სარჩელით მიმართა სასამართლოს ჩუქების ხელშეკრულების და ანდერძის ბათილად ცნობის მოთხოვნით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 17 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ჩუქების ხელშეკრულება ძალაში იქნა დატოვებული, ხოლო ანდერძის ნაწილში შეტანილ იქნა ცვლილება და ე. მ-ძეს მიეცა სახლის 1/3-ის ნახევარი, რაც შეადგენს მთლიანი სახლის 1/6-ს.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 16 თებერვლის ¹13-685 დასკვნის თანახმად, მოპასუხე მხარე არ გამოცხადდა გამოსაკვლევ ობიექტზე, სახლის ეზოს კარი იყო დაკეტილი, ვერ მოხერხდა ეზოში შესვლა, რის გამოც ექსპერტიზა ჩატარდა სამოქალაქო საქმეში არსებული საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად. ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნის თანახმად, საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი, საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, შეადგენს 208 კვ.მ-ს, საიდანაც საცხოვრებელი ფართია 144.6 კვ.მ, ხოლო არასაცხოვრებელი - 64,3 კვ.მ საცხოვრებელი სახლის გაყოფა მხარეთა წილების შესაბამისად შესაძლებელია ისე, როგორც ეს დანართ ¹2-ზეა ნაჩვენები, რა დროსაც მოსარჩელე მხარეს დარჩება პირველ სართულზე ¹1, ¹2, ¹3 და ¹6 სათავსები, მეორე სართულზე ¹1, ¹2 და ¹3 სათავსები, საერთო ფართით 172,14 კვ.მ, რაც მისი 5/6 წილის შესაბამის 174,1 კვ.მ-ზე 1,96 კვ.მ-ით ნაკლებია. ხოლო მოპასუხე მხარეს დარჩება პირველ სართულზე ¹5, ¹4 და ¹2 სათავსოები საერთო ფართით 35,05 კვ.მ. რაც მისი 1/6 წილის შესაბამის ფართზე 34,8 კვ.მ-ზე 0,25 კვ.მ-ით მეტია. საცხოვრებელი სახლის ასეთი წესით გაყოფისას საჭიროა პირველი სართულის ¹2 ოთახში ამოშენდეს გამყოფი ტიხარი და ¹1 და ¹2 ოთახებს შორის მდებარე კარის ღიობი მოიშალოს და მოეწყოს გვერდით, .¹5 ოთახში ფანჯრის ღიობის ნაცვლად მოეწყოს კარის ღიობი.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის ე. მ-ძის განმარტება, იმის თაობაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნა არ უნდა იქნეს გაზიარებული, ვინაიდან ექსპერტიზა ჩატარდა მხარეთა დასწრების გარეშე, ყოველგვარი აზომვითი სამუშაოების ჩატარების გარეშე, საინვენტარიზაციო გეგმისა და მოსარჩელე თ.ჯ-ძის მითითების მიხედვით. სასამართლომ მიუთითა, რომ ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სახლის გაყოფა განხორციელდა საქმეში დაცული ზემოხსენებული უძრავი ქონების საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად. აღნიშნულ გეგმაში ასახული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის განლაგებისა და დღევანდელი ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული განლაგების იდენტურობა მოპასუხე მხარის მიერ სადავო არ გამხდარა. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლების გაუქმების დროს, მნიშვნელოვანია საზიარო საგანი დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიურომ კანონის საფუძველზე განახორციელა სადავო ბინის გაყოფა დამოუკიდებელ წილებად, ამასთან საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ მოპასუხეს ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, მიეკუთვნა მეტი ფართი, ვიდრე ამას მოიცავდა მისი წილი ბინაში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ექსპერტიზის დასკვნით წილების გაყოფის შესახებ, დაცულია სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის მოთხოვნა. სასამართლომ ასევე ვერ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნით გამოკვლეულია არა მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლი, არამედ სულ სხვა ობიექტი, მდებარე ქ. ქარელში, ... ¹3-შI.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულია შემდეგი: “სასამართლოს მიერ წარმოდგენილი განჩინებიდან ირკვევა, რომ გამოსაკვლევი ობიექტი მდებარეობს ქ.გორში, ... ქ.¹15-ში”. ამრიგად, ექსპერტიზის დასკვნას საფუძვლად დაედო გორის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინება, ხოლო აღნიშნული განჩინებით, ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს დაევალა ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში თ. ჯ-ძისა და ე. მ-ძის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის ფართის გაყოფა. დადგენილია, რომ ექსპერტიზის ბიურომ ფართის გაყოფისათვის იხელმძღვანელა საქმის ფურცელ 20-ზე მდებარე შენობის საინვენტარიზაციო გეგმით. აღნიშნული გეგმით დასტურდება, რომ მასზე ასახული შენობა-ნეგებობა წარმოადგენს ჯ-ძისა და ბ-შვილის თანასაკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ექპსერტიზის დასკვნაში არასწორი მისამართის მითითება წარმოადგენს მექანიკურ შეცდომას, ექსპერტიზის ბიუროს მიერ რეალურად განხორციელდა ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში საცხოვრებელი ბინის გაყოფა წილების მიხედვით.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილეველ შემთხვევაში არსებობს კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობანი საზიარო უფლებების სახით. ვინაიდან მოსარჩელის მოთხოვნა, თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფის შესახებ, თავისი შინაარსიდან გამომდინარე გულისხმობს საზიარო უფლების გაუქმებას, შესაბამისად, გამოყენებულ უნდა იქნეს საზიარო უფლების გაუქმებისათვის დადგენილი ნორმები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 963-ე მუხლის ანალიზით, საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მონაწილის მოთხოვნა. ამასთან, საზიარო უფლების გაყოფა ხდება მაშინ, როცა საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. სსიპ-ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 16 თებერვლის ¹13-685 დასკვნის თანახმად, საცხოვრებელი სახლის გაყოფა მხარეთა წილების შესაბამისად, შესაძლებელია.

მოცემულ შემთხვევაში ექსპერტიზა დაინიშნა მოსარჩელე მხარის შუამდგომლობის საფუძველზე, ექსპერტიზის ხარჯები სრულად იქნა უზრუნველყოფილი მის მიერ. ამრიგად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით შეასრულა სამოქალქო საპროცესო კოდრქსის 102-ე მუხლით მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის მოვალეობა ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის წილების შესაბამისად გაყოფის შესაძლებლობების შესახებ. საწინააღმდეგო სახის მტკიცებულება მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა, რის გამოც გაზიარებულ იქნა ზემოხსენებული მტკიცებულება და სადავო საცხოვრებელი სახლი გაიყო სსიპ – ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 16 თებერვლის ¹13-685 დასკვნის თანახმად.

გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. მ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით ე. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1996 წლის 29 აპრილს ჩუქების ხელშეკრულებით მოპასუხის მეუღლე ი. ბ-შვილმა გადასცა ქ.გორში ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სახლის 2/3 ნაწილი, ხოლო იმავე დღეს ანდერძით თავის შვილს _ გ. ჯ-ძეს უანდერძა სახლის დანარჩენი 1/3 ნაწილი. ე. მ-ძემ 2007 წელს სარჩელით მიმართა სასამართლოს ჩუქების ხელშეკრულების და ანდერძის ბათილად ცნობის მოთხოვნით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 17 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ჩუქების ხელშეკრულება ძალაში იქნა დატოვებული, ხოლო ანდერძის ნაწილში შეტანილ იქნა ცვლილება და ე. მ-ძეს მიეცა სახლის 1/3-ის ნახევარი, რაც შეადგენს მთლიანი სახლის 1/6-ს. საცხოვრებელ სახლს ჰყავს ორი მესაკუთრე მოპასუხე ე. მ-ძე, რომლის საკუთრებას წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლის 1/6 ნაწილი და მოსარჩელე, რომლის საკუთრებაა სახლის 5/6.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ საზიარო უფლება გაუქმდა და რეალური წილი გაიყო საეჭვო მტკიცებულების _ საექსპერტო დასკვნის საფუძველზე, და განმარტა, რომ საქმეში არსებული მასალების თანახმად, ექსპერტმა გამოიკვლია ქ.გორში ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელი სახლის და არა ქ.ქარელში ... ¹3-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი. ვინაიდან მოპასუხე არ გამოცხადდა გამოსაკვლევ ობიექტზე და საცხოვრებელი სახლის ეზოს კარი იყო დაკეტილი, ვერ მოხერხდა ეზოში შესვლა და ექსპერტიზისათვის საჭირო, საცხოვრებელი სახლის აზომვითი სამუშაოების ჩატარება. ექსპერტმა სახლი გაყო სამოქალაქო საქმის ფურცელ 20-ზე არსებული საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით. საქმის ფურცელ 20-ზე მართლაც განთავსებულია ქ.გორში, ... ქ.¹15-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის საინვენტარიზაციო გეგმა, ექსპერტის მიერ ექსპერტიზა ჩატარებულ იქნა არა ქ.ქარელში, ... ¹3-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე, არამედ, ქ.გორში, ... ქ.¹15-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სახლზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე პალატა დაეთანხმა გორის რაიონულ სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ექპსერტიზის დასკვნაში არასწორი მისამართის მითითება მექანიკური შეცდომაა. პალატამ ასევე მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნული გარემოების საწინააღმდეგო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, საწინააღმდეგო სახის მტკიცებულება მოპასუხე მხარემ ვერ წარმოადგინა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 169-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, პალატამ ასევე განმარტა, რომ, თუ მხარე არასაპატიო მიზეზით არ ასრულებს ექსპერტიზის მითითებებს ან სხვაგვარად ხელს უშლის ექსპრტიზის ჩატარებას, მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია ჩაითვლება დადასტურებულად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ე. მ-ძემ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: მხარეს არ წარმოუდგენია არავითარი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ ექსპერტის მოსვლის შესახებ ე. მ-ძისათვის ცნობილი იყო, ამრიგად ის, რომ ექსპერტი ვითომცდა გამოსული იყო და კასატორი სახლში არ დახვდა, არ შეეფერება სინამდვილეს. კასატორს არავითარი უწყება თუ შეტყობინება არ ჩაჰბარებია, არც საჯაროდ გამოცხადებული არ ყოფილა, რაც დასკვნის გაუქმების საფუძველია. ექსპერტის მიერ ექსპერტიზა ჩატარებულ იქნა ქ. ქარელში, რაც ფაქტობრივად მიუთითებს იმაზე, რომ ექსპერტი საერთოდ არ ყოფილა მისული ადგილზე და კვლევა ჩაატარა თავის კაბინეტში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა. საკასაციო პალატის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევა არ დგინდება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). კასატორებს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენიათ, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ.გორში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელი სახლის 1/6 ნაწილი ეკუთვნის ე. მ-ძეს, ხოლო 5/6 _ ნაწილი თ. ჯ-ძეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ: სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თითოეულ მონაწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება, ხოლო ამავე კოდექსის 963-ე მუხლით, საზიარო უფლების ნატურით გაყოფა დასაშვებია, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე მოდავე მხარეებს აქვს თანაბარი უფლებები და შესაძლებლობები, განკარგონ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის საპროცესო საშუალებები, აგრეთვე, წარმოადგინონ მტკიცებულებები მითითებული ფაქტების დასადასტურებლად. ამასთანავე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამრიგად, მტკიცების ტვირთი ერთნაირად ეკისრებათ მხარეებს და ეს ტვირთი თანაბრად ნაწილდება მათ შორის. სამოქალაქო პროცესში სასამართლო შებოჭილია არა მარტო მხარეთა სასარჩელო მოთხოვნისა თუ შესაგებლის ფარგლებით, არამედ მხარეთა მითითებით, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ექსპერტიზა დაინიშნა თ. მ-ძის შუამდგომლობის საფუძველზე და ექსპერტიზის ხარჯები მის მიერ სრულად იქნა უზრუნველყოფილი. სადავო საცხოვრებელი სახლი გაყოფის სსიპ – ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 16 თებერვლის ¹13-685 დასკვნის საწინააღმდეგო მტკიცებულება ე. მ-ძეს არ წარმოუდგენია.

კასატორს ასევე არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ ექსპერტის დასკვნის საფუძველზე მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილებით სადავო საცხოვრებელ სახლზე მისი წილი შემცირდა ან დარღვეულია რაიმე კონკრეტული უფლება. კასატორი ასევე ვერ ასაბუთებს, ექსპერტიზის ჩატარებაში მისი მონაწილეობის შემთხვევაში რა განსხვავებული და მისთვის მისაღები შედეგი დადგებოდა, ან რა შეიცვლებოდა დადგენილი წესით გამიჯვნაში. საგულისხმოა, რომ სადავო ექსპერტის დასკვნის საფუძველზე ე. მ-ძეს ნატურით 1/6 წილზე მეტი მიეკუთვნა.

ამრიგად, კასატორი ვერ ასაბუთებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების არაკანონიერებას, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ე. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 ოქტომბრის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.