¹ას-459-434-2011 9 ივნისი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ნ-შვილი, გ. ხ-შვილი, ხ. ხ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე – რ. ნ-შვილი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბუნება
დავის საგანი _ სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, სამკვიდროს 1/8 ნაწილის მესაკუთრედ აღრიარება, სადავო ქონების გაუმჯობესებისათვის გაწეული თანხის მოპასუხეებისათვის სოლიდარულად დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
რ. ნ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის მიმართ და მოითხოვა ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის მამკვიდრებელ ნ. ნ-შვილის სახელზე რიცხული სამკვიდროს თანამესაკუთრეებად ცნობის შესახებ ქარელის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის 2009 წლის 10 დეკემბრის ¹- სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, ქარელის რაიონის სოფელ კ-ში მდებარე უძრავი ქონების (სარეგისტრაციო მონაცემები: ზონა ქარელი 68, სექტორი კ-ი 08, კვარტალი 49, ნაკვეთი 002) 1/8 ნაწილის მესაკუთრედ აღიარება და ასევე, მოპასუხეებისათვის მის სასარგებლოდ ქონების გაუმჯობესებისათვის გაღებული 10500 ლარის სოლიდარულად დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
სარჩელის თანახმად, მოსარჩელე, ქარელის რაიონის სოფელ კ-ში ცხოვრობს 1993 წლიდან და იგი გახლავთ ნ. ნ-შვილის შვილი, რომელსაც მოსარჩელის გარდა ჰყავდა შვილები: ნ., ს. და დ. ნ-შვილები. 2005 წლის აგვისტოში გარდაიცვალა მოსარჩელის მამა ნ. ნ-შვილი, რა დროსაც მოსარჩელემ შეიტყო, რომ 1997 წელს მამამისს – ნ. ნ-შვილს მიუღია სამკვიდრო მოწმობა ვ. და შ. ნ-შვილების ქონებაზე და გარდაცვალებამდე მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება ანდერძით დაუტოვებია მოსარჩელის დებისა და დისშვილებისათვის _ ხ. ხ-ძისა (ს. ნ-შვილის შვილი) და გ. ხ-შვილისთვის (დ. ნ-შვილის შვილი). 2009 წლის 10 დეკემბერს ქარელის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსმა – ც. დ-ძემ მოპასუხეების სახელზე მამკვიდრებელ ნ. ნ-შვილის მთლიან სამკვიდროზე გასცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლებმაც 2009 წლის 18 დეკემბერს საჯარო რეესტრში დაარეგისტრირეს სამკვიდრო მოწმობა და ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა მათ სახელზე. რ. ნ-შვილი 2005 წლის ნოემბრიდან 2010 წლის წლის 10 იანვრამდე სადავო სახლში ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად და მართავდა მას, რითაც ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მამკვიდრებელ ნ. ნ-შვილის სამკვიდროდან მის სავალდებულო წილს. მოსარჩელის განმარტებით, იგი გახლავთ სადავო ქონების კეთილსინდისიერი მფლობელი. ამასთან, რ. ნ-შვილმა ნ. ნ-შვილის სამკვიდროს მთლიანად დაუფლების შემდეგ 2005 წლის ნოემბრიდან 2009 წლის ჩათვლით გააუმჯობესა სამკვიდრო ქონება, რისთვისაც გაიღო 10500 ლარის ხარჯი (მოახდიანა გაზიფიცირება, შეაკეთა სამზარეულო და აბაზანა, დააგო კაფელი, გამოცვალა წყალგაყვანილობის მილები, დაამონტაჟა ახალი ონკანები და ნიჟარა, მოაპირკეთა ჭერი, შეცვალა და ჩასვა მეტალოპლასმასის კარ--ფანჯარა და "ფორთოჩკა" აბაზანასა და სამზარეულოში, გამოცვალა ძველი სახურვი, დადგა წყლის ავზი, დაამონტაჟაAგამათბობელი).
მოპასუხეებმა: ნ. ნ-შვილმა, გ. ხ-შვილმა და ხ. ხ-ძემ, ასევე მესამე პირმა _ დ. ნ-შვილმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ რ. ნ-შვილი, მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში ფაქტობრივი ფლობით არ დაუფლებია მამკვიდრელის სამკვიდროში სავალდებულო წილს, ვინაიდან ნ. ნ-შვილის გარდაცვალებიდან 2006 წლის მარტის ბოლომდე მამკვიდრებლის სახლში ცხოვრობდა მხოლოდ მოპასუხე ნ. ნ-შვილი, ხოლო მოსარჩელე სამკვიდროს მიღების 6 თვის გასვლის შემდგომ შეიჭრა სადაო ბინაში, მანამდე კი, იგი ცხოვრობდა იმავე სოფელში სიმამრის სახლში. გარდა ამისა, მოსარჩელს სადავო ქონება გარდა გაზგაყვანილობისა არ გაუუმჯობესებია, ვინაიდან სახლის მდგომარეობა არ საჭირობედა დამატებით რემონტს ან შეკეთებას. სამკვიდრო ქონება გაცემულია კანონმდებლობის დაცვით და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძვლები.
ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით რ. ნ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქარელის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის 2009 წლის 10 დეკემბრის ¹- სამკვიდრო მოწმობა ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის მამკვიდრებელ ნ. ნა-შვილის სახელზე რიცხული სამკვიდროს თანამესაკუთრეებად ცნობის შესახებ სამკვიდროს 1/8 ნაწილში. რ. ნ-შვილი ცნობილ იქნა ქარელის რაიონის სოფელ კე-ში მდებარე უძრავი ქონების (სარეგისტრაციო მონაცემები: ზონა ქარელი 68, სექტორი კ-ი 08, კვარტალი 49, ნაკვეთი 002) 1/8 ნაწილის მესაკუთრედ. მოპასუხეებს: ნ. ნ-შვილს, გ. ხ-შვილსა და ხ. ხ-ძეს რ. ნ-შვილის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 261.18 ლარის გადახდა. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
აღნიშნული გადაწყვტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.
ნ. ნ-შვილმა, გ. ხ-შვილმა და ხ. ხ-ძემ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
რ. ნ-შვილმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 დეკმებრის გადაწყვეტილებით ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის, ასევე, რ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივარები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე და აღნიშნულ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რ. ნ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ნ-შვილს, ხ. ხ-ძესა და გ. ხ-შვილს რ. ნ-შვილის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 298,81 ლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მამკვიდრებელი ნ. ნ-შვილი გარდაიცვალა 2005 წლის 03 ივლისს.
ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე არის მამკვიდრებელ ნ. ნ-შვილის შვილი, რომელმაც მთელი თავისი სამკვიდრო უანდერძა შვილს ნ. ნ-შვილს და შვილიშვილებს: გ. ხ-შვილსა და ხ. ხ-ძეს.
სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე, 1372-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს წარმოეშვა სამკვიდროდან სავალდებულო წილის მოთხოვნის უფლება სამკვიდროს გახსნის მომენტიდან ანუ მამკვიდრებელ ნ. ნ-შვილის გარდაცვალების მომენტიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის შესაბამისად, რომლის წილის ოდენობამაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1374-ე მუხლის შესაბამისად, შეადგინა მამკვიდრებლის სამკვიდროს 1/8 ნაწილი, ვინაიდან მამკვიდრებელს ჰყავდა 4 შვილი, რომლებიც, ანდერძი რომ არ ყოფილიყო, თითოეული მიიღებდა სამკვიდროს 1/4¼ ნაწილს, ხოლო მოსარჩელის სავალდებულო წილი ანდერძით მემკვიდრეობისას კი შეადგენდა 1/4¼-ის ნახევარს – 1/8 ნაწილს.
პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1380-ე მუხლისა და ამავე კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მოსარჩელეს სანოტარო ბიუროში სავალდებულო წილის მიღების მოთხოვნით არ მიუმართავს, ასევე მოპასუხეს სამკვიდროს მიღებაზე უარი სანოტარო ბიუროში არ განუცხადებია. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მხრიდან სამკვიდროს მიღების განზრახვის არარსებობას ადასტურებდა ის გარემოებაც, რომ მას 2005 წლის ბოლოს აღძრული ჰქონდა სარჩელი საჯარო რეესტრის და სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის, მესამე პირის ნ. ნ-შვილის მიმართ ანდერძის ბათილობისა და კომლში აღდგენის მოთხოვნით. აღნიშნული გარემოება კი, სასამართლოს მოსაზრებით, ერთმნიშვნელოვნად მეტყველებდა იმ ფაქტზე, რომ მოსარჩელეს არ ჰქონდა განზრახვა უარი ეთქვა სავალდებულო წილზე.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებასთან დაკავშირებით და, შესაბამისად, აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ რ. ნ-შვილი ფაქტობრივი ფლობით არ დაუფლებია სამკვიდროს სავალდებულო წილს და რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 2006 წლის მარტის ბოლომდე სამკივდროში მხოლოდ ნ. ნ-შვილი ცხოვრობდა, არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ ზემოთ მითითებული ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება მოპასუხეების მხრიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ იქნა წარმოდგენილი. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული მოსაზრება წინააღმდეგობაში მოდიოდა მოწმე ა. ფ-შვილის ჩვენების იმ ნაწილთან, სადაც აღნიშნავდა, რომ მოსარჩელე 2005 წლის ნოემბერ-დეკემბრის თვეში ცხოვრობდა რა სამკვიდროში აწარმოებდა 2009 წლის ბოლომდე სხვადასხვა სახის სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოებს, იგი სადავო ბინაში არ შეჭრილა, რაც მთელი სოფლისთვისაა ცნობილი.
სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელის განმარტება მასზე, რომ მამის გარდაცვალების შემდეგ სახლში არავინ ცხოვრობდა და იგი საცხოვრებლად გადავიდა 2005 წლის ივნისში, სააპელაციო სასამართლომ სარწმუნოდ მიიჩნია, ვინაიდან საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთის რეალიზება მოპასუხე მხარეებს არ განუხორციელებიათ საქმის განხილვის არცერთ ეტაპზე.
პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხე და მესამე პირის მხრიდან წარმოდგენილი მტკიცებულება – შსს შიდა ქართლის სამხარეო მთავარი სამმართველოს ქარელის სამმართველოს 2010 წლის 29 იანვარს გაცემული ცნობა ¹- იმ გარემოების დამადასტურებლად, რომ მოსარჩელე 2006 წლის 26 აპრილს შეიჭრა და თვითნებურად დაიკავა სამკვიდრო, ვინაიდან წარმოდგენილი წერილის შინაარსით არ დასტურდებოდა მითითებული ფაქტი, მასში აღნიშნული იყო მხოლოდ მოპასუხე ნინელი ნანეტაშვილის მიერ პოლიციაში მიმართვის თარიღი.
ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის მოსაზრება, რომ სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება რ. ნ-შვილის სამკვიდროს კეთილსინდისიერ მფლობელობასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ რაიონული სასამართლო მითითებულ დასკვნამდე მივიდა იმ ფაქტობრივი გარემოების დადგენით, რომ მოსარჩელე 2005 წლიდან ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა სამკვიდროს.
ხაშურის რაიონული სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ მოსარჩელე სადავო სამკვიდროს 7/8 ნაწილის, გარდა საკუთარი 1/8 ნაწილი სავალდებულო წილისა, წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ მფლობელს იმაზე მითითებით, რომ თვით ანდერძით მემკვიდრეებს შორისაც კი არ იყო სამკვიდრო რეალურად გამიჯნული და ისინი საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებულები იყვნენ იდეალური წილის მესაკუთრეებად და ამდენად არც მოსარჩელისათვის მომხდარა მისი სავალდებულო წილის გამიჯვნა და გამოყოფა, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა და ვინაიდან, მოსარჩელე იყო სადაო ქონების 1/8 ნაწილის იდეალური წილის მესაკუთრე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის I ნაწილისა და 159-ე მუხლების თანახმად, ჩათვალა, რომ იგი წარმოადგენდა მთელი სამკვიდროს კეთილსინდისიერ მფლობელს.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მართალია პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამკვიდროს მიღების ფაქტობრივ გარემოებად მიუთითა საქმეზე მოწმის სახით დაკითხული ა. ფ-შვილის ჩვენება, რომ მოსარჩელე 2005 წლის ნოემბერ-დეკემბრიდან 2009 წლის ბოლომდე პერიოდში სადავო სახლში აწარმოებდა სამშენებლო სამუშაოებს, თუმცა რა სახის და რა ღირებულების სამუშაოები იქნა ჩატარებული მოსარჩელის მიერ აღნიშნულის დამადასტურებელ მტკიცებულებაზე მითითება ვერც მოსარჩელემ და ვერც წარმოდგენილმა მოწმემ ვერ დაასაბუთეს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლების მოთხოვნათა გათვალისწინებით.
საქმეში წარმოდგენილ აუდიტორ ლ. ფ-ურის 2010 წლის 15 მარტის ¹- დასკვნის საფუძველზე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აუდიტორის დასკვნით შეფასებულ იქნა იმ მასალებისა და ნივთების საბაზრო ღირებულება, რომლებზედაც მიუთითა რ. ნ-შვილმა, თუმცა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ეს სამშენებლო მასალები გამოყენებულ იქნა კონკრეტულად სადავო სამკვიდრო საცხოვრებელი სახლის გაუმჯობესებისათვის წარმოდგენილი აუდიტორული დასკვნით არ დგინდებოდა.
პალატამ მართებულად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელემ მოახდინა სადავო ბინაში ბუნებრივი გაზის შეყვანა, რაც დადასტურდა საქმეში წარმოდგენილი საგადასახადო დავალებით (ტ.I ს.ფ. 62) 298.50 ლარის გადახდის შესახებ, რისი 7/8 ნაწილი შეადგენს 261.18 ლარს, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების მითითებულ ნაწილში სასამართლოს მიერ სრულყოფილად არ იქნა შესწავლილი საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რასაც არ მიეცა სათანადო შეფასება, კერძოდ:
სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილია ბუნებრივი აირის მილგაყვანილობისა და ბუნებრივი აირის მრიცხველის დაყენებაზე 2008 წლის 11 ივლისის ხელშეკრულება ¹-, რომლის 1.1. პუნქტის თანახმად, დამკვეთი იღებს ვალდებულებას წარუდგინოს შემსრულებელს მის მიერ შედგენილი ყველა საჭირო მასალა ბუნებრივი გაზის მილგაყვანილობისათვის, ხოლო შემსრულებელი კისრულობს ვალდებულებას განახორციელოს ბუნებრივი აირის მილგაყვანილობა, ბუნებრივი აირის მრიცხველის დაყენება, მისი რკინის ყუთში მოთავსება და სხვა სარემონტო სამუშაოები, რაც შეადგენს ერთი „გაზის ხელსაწყოს“ დაყენების შემთხვევაში 300 ლარს.
ლ. ფ-ურის ¹- დასკვნით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ გაზის შეყვანის ხარჯი შეადგენდა 400 ლარს (მრიცხველი, გადასახადი, ყუთის შეკვრა და ა.შ.) გაზის მილი 80მX3 ლარი=240 ლარს.
საქმეზე წარმოდგენილი საგადასახადო დავალებით დადგინდა, რომ მოსარჩელემ გადაიხადა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ღირებულება და მოახდინა საცხოვრებელი სახლის გაზიფიკაცია, რაც არც მოპასუხეებს გაუხდიათ სადავოდ, შესაბამისად, პალატამ საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად უნდა დაკისრებოდათ დამატებით 298,81 ლარის გადახდა, ვინაიდან მოსარჩელის მიერ ბუნებრივი აირის მილგაყვანილობისა და მრიცხველის დაყენებისათვის გაღებულმა ხარჯმა საერთო ჯამში აუდიტორული დასკვნის მიხედვით შეადგინა 640 ლარი, რასაც უნდა გამოკლებოდა გადახდილი 298.50 ლარი (სასამართლოს გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა 298,50 თეთრის 7/8 ნაწილში), რაც შეადგენდა 298,81 ლარს.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილის, ხ. ხ-ძისა და ასევე რ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ნ-შვილმა, გ. ხ-შვილმა და ხ. ხ-ძემ, მოითხოვეს მიის გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლის განმარტებით, მიუთითა, რომ მამკვიდრებლის შვილებს მშობლებისა და მეუღლის ანდერძის მიუხედავად ეკუთვნით სავალდებულო წილი და საერთოდ უგულებელყო ამავე კოდექსის 1372-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სავალდებულო წილის მოთხოვნის უფლება წარმოიშობა სამკვიდროს გახსნის მომენტიდან. განსახილევლ შემთხვევაში კი, მამკვიდრებლის გარდაცვალების დროს მოსარჩელე სადავო ბინაში არ ცხოვრობდა.
კასატორთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ რ. ნ-შვილი ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ფლობას და მიიღო სამკვიდრო.
კასატორთა აზრით, სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 1421.2-ე, 1421.3-ე და 1424-ე მუხლები.
ამასთან, სასამართლომ არასწორად დააკმაყოფილა რ. ნ-შვილის მოთხოვნა, მის სასარგებლოდ 298.81 ლარის დაკისრების თაობაზე, რითაც დააღრვია სამოქალაქო კოდექსის 163-ე მუხლი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მარტის განჩინებით ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ.ა ხ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. საქ.უზ.გან. ას-347-599-08).
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (350 ლარი) 70% _ 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ნ. ნ-შვილის, გ. ხ-შვილისა და ხ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. კასატორებს დაუბრუნდეთ ე. პ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
