ას-474-444-2010 2 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები _ 1. დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეები,

დ. ვ-ძე

2. მ. ნ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორ მ. ნ-შვილის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

კასატორების, დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებისა და დ. ვ-ძის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა (ძირითად სარჩელში), ბინიდან გამოსახლება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ჩ-ძემ სარჩელით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე მ. ნ-შვილის მიმართ და მოითხოვა მ. ნ-შვილსა და ა. ი-კოს შორის დადებული საცხოვრებელი ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, დ. ჩ-ძემ მეზობელთან _ ტ. ნ-შვილთან ერთად, ა. ი-კოსაგან საზიაროდ შეიძინა ერთოთახიანი საცხოვრებელი ფართი, მდებარე _ ქ. ქუთაისში, ... გამზირ ¹13-ში, რომელიც მისი და ტ. ნ-შვილის საცხოვრებელ ფართებს შორის თანაბრად იყო განთავსებული. ფართის ერთი ნაწილი მიუერთდა მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს, ხოლო მეორე ნაწილი ნ-შვილის სახლს, რომელიც მათ ცალ-ცალკე სარგებლობაში აქვთ. ბინის შეძენის დროს, გარკვეული მიზეზებისა და ნდობის ფაქტორიდან გამომდინარე, საცხოვრებელი ფართი მთლიანად გაფორმდა ტ. ნ-შვილის ქალიშვილზე _ მ. ნ-შვილის სახელზე და დღემდე ირიცხება მის საკუთრებად. დ. ჩ-ძე ოჯახთან ერთად სადავო ფართით სარგებლობს 1992 წლიდან და, კეთილმეზობლური ურთიერთობიდან გამომდინარე, არ გასჩენია სურვილი, საკუთარი ნაწილი აღერიცხა თავის სახელზე, რადგან აღნიშნულთან დაკავშირებით მოპასუხის მხრიდან წინააღმდეგობა წარმოუდგენლად მიაჩნდა, თუმცა, როდესაც ოჯახის ინტერესებიდან გამომდინარე, საჭირო გახდა საცხოვრებელი სახლის გაყიდვა, რომელზეც მიერთებული იყო საზიაროდ ნაყიდი ფართიც და ვინაიდან აღნიშნული ფართი მის საკუთრებაში არ იყო აღრიცხული მყიდველისაგან წარმოეშვა გარკვეული პრეტენზიები, რის გამოც მიმართა მოპასუხეს ფართის ნაწილის მის სახელზე გადაფორმებასთან დაკავშირებით, რაზეც მიიღო უარი. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. ქუთაისში, ... გამზირის ¹15/13-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის ნაწილზე მ. ნ-შვილსა და ა. ი-კოს შორის 1992 წლის 6 მაისს დადებული ხელშეკრულების, როგორც მოჩვენებით დადებული გარიგების, ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და ქ. ქუთაისში, ... გამზირის ¹15/13-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის 13,17 კვ.მ-ის კვლავ ა. ი-კოს საკუთრებად აღრიცხვა.

მ. ნ-შვილმა სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მოითხოვა მოსარჩელე დ. ჩ-ძისა და მისი ოჯახის წევრების გამოსახლება თავის საკუთრებაში არსებული სადავო ფართიდან იმ საფუძვლით, რომ 1992 წლის 6 მაისს მას და ა. ი-კოს შორის დადებული საცხოვრებელი ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, საცხოვრებელი ფართი ტექინვენტარიზაციის ბიუროში აღირიცხა მის სახელზე. აღნიშნული ფართის ნაწილს დღემდე ფლობს დ. ჩ-ძე, რომელსაც სიტყვიერი შეთანხმებით უფლება მისცა დაეკავებინა ბინის ნაწილი 5000 აშშ დოლარის სანაცვლოდ, რისი გადახდის შემდეგაც გადაუფორმებდა ფაქტობრივად გადაცემულ ფართს საკუთრებაში. იმის გამო, რომ დ. ჩ-ძემ დღემდე არ შეასრულა სიტყვიერი შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულება, შესაბამისად, მ. ნ-შვილმა მოითხოვა დ. ჩ-ძისა და მისი ოჯახის წევრების გამოსახლება სადავო ფართიდან.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დ. ჩ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. მ. ნ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, დ. ჩ-ძე, გ. ჩ-ძე, და. ჩ-ძე, ი. ჩ-ძე და დ. ვ-ძე გამოსახლებულ იქნენ ქ. ქუთაისში, ... ქ. ¹15/13-ში მდებარე მ. ნ-შვილის საცხოვრებელი ბინის ნაწილიდან. ამავე გადაწყვეტილებით გაუქმება და ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 26 მარტის განჩინება, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, მ. ნ-შვილის სახელზე რიცხული სახლის სადავო ფართზე ყადაღის დადების თაობაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებმა და დ. ვ-ძემ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებისა და დ. ვ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება მ. ნ-შვილის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ნ-შვილის შეგებებული სარჩელი დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებისა და დ. ვ-ძის სადავო ბინიდან გამოსახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1992 წლის მაისში, ა. ი-კოსა და მ. ნ-შვილს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ა. ი-კომ მ. ნ-შვილს 15000 მანეთად მიჰყიდა ქ. ქუთაისში, ... პროსპექტის ¹15/13-ში მდებარე 27,57 კვ.მ ფართის ერთოთახიანი საცხოვრებელი ბინა, რომელიც შესყიდვისთანავე ტექაღრიცხვის ბიუროში აღირიცხა მ. ნ-შვილის სახელზე;

1992 წლიდან დღემდე სადავო ბინაში რეგისტრირებულია და ცხოვრობს მოსარჩელე დ. ჩ-ძე ოჯახთან ერთად და თავადვე იხდის კომუნალურ გადასახადებს;

მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გამყიდველ ა. ი-კოს ბინის საფასური გადაუხადა ორივე მოდავე მხარემ;

მოსარჩელის მოსაზრება მასზე, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად უნდა ცნობილიყო სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ მითითებული მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების მოჩვენებითობის საფუძვლით მისი ბათილობისათვის აუცილებელია დგინდებოდეს ამ ხელშეკრულების მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშეE დადების ფაქტი, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება სინამდვილეში არ დადებულა, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში დ. ჩ-ძემ ვერ დაასაბუთა. სასამართლოს მოსაზრებით, საქმის მასალების თანახმად, მტკიცდებოდა, რომ ბინის გასხვისება და შეძენა შედიოდა, როგორც გამყიდველ ა. ი-კოს, ასევე მყიდველ მ. ნ-შვილის ინტერესებში, ხოლო ის გარემოება, რომ მ. ნ-შვილის მიერ ნაყიდი სახლის ნაწილს ფაქტობრივად ფლობდა მოსარჩელე, რომლიც გარიგების მხარე არ ყოფილა, ვერ გახდებოდა სადავო ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველი, შესაბამისად, სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ დააკმაყოფილა.

შეგებებულ სარჩელთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მართალია, მ. ნ-შვილი, კანონით დადგენილი წესით, სადავო ბინის მესაკუთრედ იყო რეგისტრირებული, თუმცა მოსარჩელეთა გამოსახლების შესახებ მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობდა, ვინაიდან სადავო ბინაზე მობინადრეთა სამართლებრივი სტატუსი და უფლებები უნდა შეფასებულიყო “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით. მითითებული კანონის 1¹ მუხლის “ბ” პუნქტისა და მე-4 მუხლიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, აპელანტების, დ. ჩ-ძისა და მისი ოჯახის წევრების სამართლებრივი სტატუსი უნდა განსაზღვრულიყო როგორც მოსარგებლეების, რომლებსაც გარიგებით დაუთმეს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება, რაც დასტურდებოდა მათი სადავო ბინაში რეგისტრაციითა და კომუნალური გადასახადების გადახდით, ასევე მესაკუთრისათვის გარკვეული საფასურის გადახდით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში უნდა გაუქმებულიყო და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

კასატორმა, მ. ნ-შვილმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ 1992 წლიდან სადავო ბინაში ცხოვრობდა მოსარჩელე დ. ჩ-ძე, ვინაიდან აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა. ამასთან, თვით მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ მხოლოდ სადავო ბინის ნაწილში ცხოვრობენ მოსარჩელეები, ნაწილში კი, თავად მ. ნ-შვილი, რომლის სახელზეც რეგისტრირებულია საცხოვრებელი ბინა; კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად ჩათვალა, რომ მოსარჩელე მხარე სადავო ბინაში 1992 წლიდან იყო რეგისტრირებული, ვინაიდან საქმეში რაიმე დოკუმენტი აღნიშნულის დასადასტურებლად არ ყოფილა წარმოდგენილი და არც დ. ჩ-ძის მიერ კომუნალური გადასახადების გადახდა დასტურდებოდა. კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორი ინტერპრეტაცია მისცა მოწმეთა ჩვენებებს, როდესაც მიიჩნია, რომ ი-კოს თანხა ორივე მხარემ გადაუხადა. ამდენად, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს სწორად რომ დაედგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, უკანონო გადაწყვეტილებას არ გამოიტანდა.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, მ. ნ-შვილის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ მის მიერ საქმეზე გამოტანილი ახალი გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა ფაქტობრივად არ გადაწყვიტა, ვინაიდან მხარეები იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ მდგომარეობაში დარჩნენ, რაშიც სარჩელისა და შეგებებული სარჩელის შეტანამდე იმყოფებოდნენ.

კასატორებმა, დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებმა და დ. ვ-ძემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მათთვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მეორე ნაწილი, ვინაიდან, მათი აზრით, ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის უნდა არსებობდეს ის გარემოებები, რომ გამყიდველმა ნამდვილად უნდა გაყიდოს ნივთი და მყიდველმა შეიძინოს ის, ამასთან გამყიდველმა აუცილებლად იმ მყიდველს უნდა მიჰყიდოს ნივთი, რომელიც თავად არის მითითებული ხელშეკრულებაში.

კონკრეტულ შემთხევაში კი, მართალია, ი-კომ ნამდვილად გაასხვისა და მყიდველმა ნ-შვილმა მართლაც შეიძინა ბინის ნახევარი, მაგრამ ბინის მეორე ნახევარი, რომელსაც თავად მოსარჩელეები დაეუფლნენ, ი-კოს ნ-შვილისათვის არ მიუყიდია და არც მოპასუხე მხარეს შეუძენია სადავო 13,17 კვ.მ ფართი ი-კოსაგან, შესაბამისად, ხსენებული ნასყიდობის გაფორმებისას, ი-კოსა და მ. ნ-შვილსაც არ განუზრახავთ, რომ ბინის სადავო ფართზე საკუთრების უფლება გადასულიყო მყიდველზე და სწორედ ამიტომ უნდა მიეჩნია სასამართლოს ხელშეკრულება მოჩვენებით ხელშეკრულებად სადავო ფართთან დაკავშირებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებისა და დ. ვ-ძის, მ. ნ-შვილის საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით, კერძოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 იანვრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ მოწესრიგებას მოითხოვს (კანონის პირველი მუხლი). სპეციალური მოწესრიგება უკავშირდება უშუალოდ ამ ურთიერთობების სპეციფიკას, კერძოდ, ურთიერთობები, რომლებიც არსებობდა ზემოაღნიშნულ პერიოდში ფაქტის სახით, განსახილველმა კანონმა მიანიჭა იურიდიული მნიშვნელობა და დაუკავშირა მას კონკრეტული სამართლებრივი შედეგები.

უნდა აღინიშნოს, რომ არა ნებისმიერი ფორმადაუცველი გარიგებასთან დაკავშირებული ურთიერთობა წესრიგდება ზემოაღნიშნული კანონით, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც მოითხოვდა სპეციალურ მოწესრიგებას.

სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილენი ვალდებული იყვნენ, დაეცვათ უძრავ ქონებაზე საკუთრების წარმოშობის იმ დროს მოქმედი წესები, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევებში ამ წესების დარღვევა უკავშირდებოდა გარკვეულ ობიექტურ გარემოებებს, რაც დამახასიათებული იყო იმ დროს მოქმედი სამართლებრივი სივრცისათვის, კერძოდ, სამოქალაქო უფლებათა განხორციელება იმ დროს ბევრად იყო დამოკიდებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ დანაწესებზე, რაც ხელს უშლიდა თავისუფალი სამოქალაქო ბრუნვის დამკვიდრებას. ასეთ ვითარებაში ხშირად მხარეთა ურთიერთობა არ სცილდებოდა მათი ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის ფარგლებს.

კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები არ მიუთითებენ იმაზე, რომ სადავო ურთიერთობა განეკუთვნება იმ ურთიერთობათა კატეგორიას, რომელიც ზემოაღნიშნული კანონით სპეციალურ მოწესრიგებას საჭიროებს. იმ შემთხვევაშიც, თუ მივიჩნევდით, რომ ამ ურთიერთობაზე ვრცელდება მითითებული კანონი, ყურადსაღებია ის გარემოება, რომ სააპელაციო სასამართლო არ განსაზღვრავს, თუ ვის შორის არსებობდა ზემოაღნიშნული კანონით მოწესრიგებული ურთიერთობა.

მიუხედავად ამისა, უნდა აღინიშნოს, რომ მესასკუთრეს აქვს თავის საკუთრებაში არსებული ნივთის გამოთხოვის უფლება პირისაგან, ვინც ამ ნივთს ფლობს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამ ნივთის მფლობელს არა აქვს ამ ნივთის ფლობის უფლება (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

კონკრეტული სიტუაციის გათვალისწინებით ფლობის უფლების არსებობის დადასტურების ტვირთის მატარებელია ამ ნივთის მფლობელი, ე.ი. ამ შემთხვევაში, კასატორები: დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეები და დ. ვ-ძე.

ამასთან მიმართებაში უნდა აღინიშნოს, რომ სააპელაციო სასამართლო არ იკვლევს, თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობდა მ. ნ-შვილსა და კასატორების - დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებეებისა და დ. ვ-ძეს შორის. მნიშვნელოვანია, ვისგან მიიღეს ამ უკანასკნელებმა ფლობის უფლება და რა საფუძვლით.

აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს რა უფლება_ვალდებულებები აკავშირებდა ჩ-ძეს ნ-შვილთან ერთ შემთხვევაში და ჩ-ძეს ი-კოსთან _ მეორე შემთხვევაში. მხოლოდ ამ ურთიერთობების სწორად განსაზღვრის შემთხვევაში შესაძლებელია სარჩელისა და შეგებებული სარჩელის საფუძვლიანობის სწორად განსაზღვრა.

კონკრეტული ვითარების გათვალისწინებით შეუძლებელია ორივე მხარის წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების ფარგლებში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი მხარის შემოწმება.

ამდენად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები ან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა.

ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი, ამგვარ გადაწყვეტილებას საკასაციო სასამართლომ საფუძვლად უნდა დაუდოს სამართლებრივი შეფასება, რომელიც სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს რა უფლება -ვალდებულებები აკავშირებდა ჩ-ძეს ნ-შვილთან ერთ შემთხვევაში და ჩ-ძეს ი-კოსთან _ მეორე შემთხვევაში და დავა გადაწყვიტოს აღნიშნულის შესაბამისად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დ., გ., ი., დი. ჩ-ძეებისა და დ. ვ-ძის, მ. ნ-შვილის საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.