ას-47-46-2010 15 აპრილი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლ. ლაზარაშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ შპს ,,ს-ა“ (მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელში)

წარმომადგენელი---ლ. ქ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე –შპს ,,რ-ი“ (მოპასუხე, მოსარჩელე შეგებებულ სარჩელში)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 2 თებერვალს შპს „ს-ამ“ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა და შპს “უ-სათვის” 113 463, 64 ლარის დაკისრება მოითხოვა. მოსარჩელემ განმარტა, რომ შპს „ს-ა“ შექმნილი იყო სს „გ-ისა“ და შპს „ლ-ის“ შერწყმის შედეგად და აღნიშნული ორი საწარმოს სამართალმემკვიდრეს წარმოადგენდა. 1998 წლის 1 ნოემბერს სს „გ-ასა“ და სს „უ-ს“ შორის პირდაპირი მომხმარებლისთვის სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფით ელექტროენერგიისა და სიმძლავრის გაცემის შესახებ ხელშეკრულება გაფორმდა. აღნიშნული ხელშეკრულებით სს „გ-ას“ სს „უ-სთვის“ ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურება უნდა გაეწია. სს „უ-ს“ უნდა გადაეხადა ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების საფასური, ამასთან, 25%-ის გადახდა ყოველი თვის 20 რიცხვამდე უნდა მომხდარიყო. სრული ანგარიშსწორების ვადად სს „გ-ის“ მიერ მომხმარებლისთვის საანგარიშსწორებო ანგარიშფაქტურის წარდგენის დღიდან ხუთი საბანკო დღე განისაზღვრა. ხელშეკრულებით, ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების საფასურის გადახდის ვადების დარღვევისათვის, გათვალისწინებული იყო პირგასამტეხლო გადაუხდელი თანხის 0,2%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ხელშეკრულება ძალაში 1998 წლის 1 ნოემბრიდან შევიდა და მისი შეწყვეტის ვადა გათვალისწინებული არ ყოფილა.

2002 წლის 27 მარტს სს „გ-ას“ და შპს „უ-ს“ შორის ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების შესახებ პირდაპირი ხელშეკრულება გაფორმდა, რომლის თანახმადაც სს „გ-ას“ შპს „უ-სათვის“ სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფით ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურება უნდა გაეწია. სახელშეკრულებო პერიოდი გადაცემის მომსახურების დაწყებიდან 2003 წლის 31 დეკემბრამდე დროის მონაკვეთს მოიცავდა. შპს „უ-ი“ ვალდებული იყო სს „გ-სათვის“ გადაეხადა საანგარიშო პერიოდის განმავლობაში მიღებული ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების საფასური საგადასახადო ანგარიშფაქტურის მიღებიდან ხუთი დღის განმავლობაში. ანგარიშსწორების ფორმად პირდაპირი გადახდა განისაზღვრა. მომსახურების ღირებულების გადახდის სახელშეკრულებო ვადების დარღვევის შემთხვევაში, ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის გათვალისწინებული იყო დამატებითი საურავი გადასახდელი თანხის 0,2%-ის ოდენობით. ხელშეკრულება ვალდებულების სამართალმემკვიდრეობით გადასვლასაც ითვალისწინებდა.

2003 წლის 10 თებერვალს მხარეებს შორის ურთიერთანგარიშსწორების ბუღალტრული შედარების აქტი გაფორმდა, რომელსაც სს „უ-ის“ დირექტორი შ. მ-შვილი და მთავარი ბუღალტერი მ. ნ-შვილი აწერდნენ ხელს. აღნიშნული აქტის მიხედვით, 2002 წლის 1 ნოემბრის მდგომარეობით, სს „ს-ის“ წინაშე მოპასუხის დავალიანებამ 72 908 ლარი შეადგინა. შემდგომ პერიოდში დავალიანება კიდევ უფრო გაიზარდა და 2004 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით 113 463,64 ლარი შეადგინა, საიდანაც 29 424.29 ლარი ძირითადი დავალიანება იყო, ხოლო 84 019,35 ლარი - დარიცხული საურავი.

შპს “უ-ის” დირექტორმა შ. მ-შვილმა რუსთავის სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა და აღნიშნა, რომ შპს “უ-ი” სს “უ-ის” უფლებამონაცვლეს არ წარმოადგენდა და, შესაბამისად, ამ საზოგადოების დავალიანებაზე პასუხს არ აგებდა. შპს „ს-ამ“ 2002 წლის 17 მარტის ხელშეკრულების პირობა დაარღვია, რომლის თანახმადაც მხარეებს დავის გადასაჭრელად სემეკისათვის უნდა მიემართათ, გარდა ამისა, აღნიშნულმა საზოგადოებამ მიწოდებული ელექტროენერგიის საფასური სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფის შესაბამისად არ გამოიანგარიშა, რასაც ადასტურებდა შპს “ა-ის” მიერ განხორციელებული შემოწმება, კერძოდ, შპს „ს-ა“ შპს “უ-ს” აწვდიდა როგორც 6-10 კვტ. ელექტროენერგიას, ისე 110 კილოვატს და მათ მიმართ სემეკის მიერ სხადასხვა ტარიფი იყო გათვალისწინებული. შპს „ს-ამ“ ანგარიშფაქტურა რამდენჯერმე არასწორად გამოწერა, რის გამოც შპს “უ-ს” ზედმეტი თანხები დაერიცხა. მოსარჩელის განმარტებით, შპს “ს-ის” მიმართ 2002 წლის 27 მარტის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანება 2 520, 50 ლარს შეადგენდა. შპს “უ-ის” დირექტორმა შ. მ-შვილმა შპს „ს-ის“ მიერ შპს „უ-თან“ ანგარიშსწორებისას გაზრდილი ტარიფის გამოყენების ფაქტის დადგენა, შპს „ს-ის“ მომსახურების კანონმდებლობით დადგენილი ტარიფით დაანგარიშება და ზედმეტად დარიცხული თანხის – 46 287,64 ლარის ოდენობით ფულადი მოთხოვნის შემცირება, აგრეთვე, შპს „უ-ის“ მიერ მიღებული მომსახურების საზღაურად 220 602,22 ლარის გადახდილად მიჩნევა მოითხოვა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „ს-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „უ-ს“ შპს „ს-ის“ სასარგებლოდ 113 463,64 ლარის, მათ შორის, ძირითადი დავალიანების, 29 424,29 ლარისა და დარიცხული საურავის 84 039,35 ლარის, აგრეთვე, მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 2 836 ლარის, გადახდა დაეკისრა; შპს „უ-ის“ შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; აღიარებულ იქნა, რომ შპს „უ-ს“ შპს „ს-ისთვის“ გადახდილი აქვს 220 600,22 ლარი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს „უ-ის“ დირექტორმა შ. მ-შვილმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მისი გაუქმება მოითხოვა. აპელანტმა აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იყო უკანონო და დაუსაბუთებელი, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი შეიცავდა ურთიერთგამომრიცხავ დებულებებს, გარდა ამისა, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად მიიჩნია 2003 წლის 10 თებერვლის ანგარიშწორების ბუღალტრული ურთიერთშედარების აქტი ვალის აღიარების ხელშეკრულებად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 12 ივნისის განჩინებით, საქმეში შპს “უ-ის” ნაცვლად მისი უფლებამონაცვლე – შპს “რ-ი” ჩაერთო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით, შპს „უ-ის“ უფლებამონაცვლე შპს “რ-ის” დირექტორ შ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა. სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ-სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება შპს „რ-ის“ წარმომადგენელმა შ. მ-შვილმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს „რ-ის“ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებითგაუქმდა საქმეზე სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება და ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 07 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. შპს ,,ს-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: შპს „ს-ა“ არის სს „გ-ას“ და შპს „ლ-ის“ სამართალმემკვიდრე; იგი შექმნილია ამ ორი საწარმოს შერწყმის შედეგად. 1998 წლის 1 ნოემბერს სახელმწიფო კომპანია „გ-ას“ და სს „უ-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფით „გ-ის“ მიერ პირდაპირი მომხმარებლისათვის ელექტროენერგიისა და სიმძლავრის გადაცემის მომსახურების გაწევის შესახებ; აღნიშნული ხელშეკრულება ძალაში შევიდა 19098 წლის 1 ნოემბერს და მისი შეწყვეტის ვადა არ ყოფილა გათვალისწინებული. ხელშეკრულების მიხედვით, „გ-ას“ უნდა გაეწია სს „უ-ისათვის“ ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურება, რის სანაცვლოდ ამ უკანასკნელს უნდა გადაეხადა ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების საფასური სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფის შესაბამისად. ავანსის სახით 25%-ის გადახდა უნდა განხორციელებულიყო ყოველი თვის 20 რიცხვამდე. სრული ანგარიშსწორების ვადად განისაზღვრა გადამცემის მიერ მომხმარებლისათვის საანგარიშსწორებო ანგარიშფაქტურის წარდგენიდან 5 საბანკო დღე. ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების საფასურის გადახდის ვადების დარღვევისათვის სს „უ-ი“ პასუხისმგებელი იყო „გ-ის“ სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს გადახდაზე გადაუხდელი თანხის 0,2%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.

შპს „უ-ი“ დაფუძნდა 2000 წლის ივლისში და იგი არ წარმოადგენს სს „უ-ის“ სამართალმემკვიდრეს.

რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის სამეწარმეო რეესტრის 2006 წლის 25 ოქტომბრის ამონაწერით დადგენილია, რომ შპს „რ-ის“ წარმოადგენს შპს „უ-ის“ სამართალმემკვიდრეს.

შპს „უ-ი“ 2000 წლის 16 აგვისტოდან განაწილების ლიცენზიანტია და მას უფლება აქვს გაანაწილოს 10 მლნ.კვტ.სთ ელექტროენერგია; ლიცენზია გაიცა უვადოდ.

2002 წლის 27 მარტს სს „გ-ას“ და შპს „უ-ს“ შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შპს „ს-ას“ უნდა გაეწია შპს „უ-სათვის“ ელექტპროენერგიის მიწოდების მომსახურება. მიმღები შპს „უ-ი“, ვალდებული იყო შპმ „ს-ისათვის“ საანგარიშო პერიოდში მიღებული ელექტრომომსახურების საფასური გადაეხადა სემეკის მიერ დადგენილი ტარიფის შესაბამისად. სახელწეკრულებო პერიოდმა მოიცვა დროის მონაკვეთი გადაცემის მომსახურების დაწყებიდან 2003 წლის 31 დეკემბრამდე. ანგარიშსწორების ფორმად არჩეული იქნა პირდაპირი გადახდა. მომსახურების ღირებულების გადახდის სახელშეკრულებო ვადების დარღვევის შემთხვევაში, ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის გათვალისწინებული იყო დამატებითი საურავის დარიცხვა 0.2%-ის ოდენობით

მოპასუხის შპს „უ-ის“ მიერ საქმის განხილვისას წარმოდგენილ მხარეთა ხელმოწერილი მიღება-ჩაბარების ყველა აქტის ბოლო გრაფაში („მოხმარებული ელექტროენეგია“), რომელიც შედგენილია მხარეების მი ერ 2002 წლის მარტის თვიდან 2003 წლის დეკემბრის ჩათვლით, ცალ-ცალკე მითითებულია თუ რა რაოდენობის ელექტროენერგია მიიღო შპს „უ-მა“ 6-10 კილოვოლტი სალტეებიდან და რა რაოდენობის ელექტროენერგია მიიღო 110 კილოვოლტიანი ხაზით.

დადგენილია ასევე, რომ 2002 წლის 27 მარტის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში სემეკის მიერ რამოდენიმეჯერ შეიცვალა რეგულირებადი ტარიფი და იგი სხვადასხვა პერიოდისათვის ცალკეული ძაბვების მიხედვით შეადგენდა: 2001 წლის 14 ნოემბრის ¹12 დადგენილებით 35-220 კვტ. ღირებულება შეადგენდა 0,80-ს, 6-10 კვტ-ს ღირებულება შეადგენდა 1,38-ს; 2002 წლის 15 ოქტომბრის ¹12 დადგენილებით 35-220 კვტ. ღირებულება შეადგენდა 0,70-ს, 6-10 კვტ-ს ღირებულება შეადგენდა 1,28-ს; 2003 წლის 11 თებერვლის ¹1 დადგენილებით 35-220 კვტ. ღირებულება შეადგენდა 0,63-ს, 6-10 კვტ-ს ღირებულება შეადგენდა 1,152-ს; 2003 წლის 15 აგვისტოს ¹14 დადგენილებით 35-220 კვტ. ღირებულება შეადგენდა 0,70-ს, 6-10 კვტ-ს ღირებულება შეადგენდა 1,28-ს.

ასევე დადგენილია ის გარემოება, რომ 2003 წლის 1 მარტს შპს „უ-ს“ და სს „ქ-ოს“ შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად შპს „უ-ს“ იჯარით გადაეცა კონტრაჰენტის ქონება, მათ შორის იჯათრით გადაეცა 110 კილოვოლტიანი ქვესადგური „ბოჭკო ......“ 2003 წლის 1 ივლისს მხარეებს შორის დაიდო მეორე საიჯარო ხელშეკრულება იმავე პირობებით; ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა ოთხი თვე.

საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2004 წლის 21 ოქტომბრის ¹5\03-5\55-1159 წერილი შპს „ს-ისადმი“, საიდანა ირკვევა, რომ შპს „ს-ა“ ელექტროენერგიის გადაცემას ახდენდა მხოლოდ 110 კვტ.ძაბვამდე, ხოლო მის შემდგომ ტრანსფორმაციას ახორციელებდა სს „ქ-ო“ (ტ.II ს.ფ. 173).

საქმის მასალებში, კერძოდ, ტ.III ს.ფ. 12-ზე წარმოდგენილია საქართველოს ენერგეტიკის სარეგულირებელი ეროვნული კომისიის თავმჯდომარის 2006 წლის 28 ივნისის ¹1\02-8\37-713 წერილი, რომლის თანახმად სს „ქ-ოს“ ქვესადგურიდან, რომელიც არ ეკუთვნის შპს „ს-ას“ მიღებულ ელექტროენერგიაზე, შპს „უ-ი“ შპს „ს-ისათვის“ უნდა გადაეხადა საფასური სემეკის მიერ დამტკიცებული 110 კვტ. ძაბვის ტარიფით.

აღნიშნულის გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ 2005 წლის 1 თებერვლისათვის შპს „უ-ის“ დავალიანება შპს „ს-ის“ წინაშე შეადგენდა 2.520,50 ლარს ნარჩენი საურავის სახით.

პალატამ მიიჩნია, რომ ორივე მხარის მიერ ხელმოწერილი მიღება-ჩაბარების აქტების, ანგარიშფაქტურების, საიჯარო ხელშეკრულების, სემეკის ზემოაღნიშნული წერილების, აუდიტის 2005 წლის 7 ნოემბრის დასკვნის საფუძველზე, დგინდება ის გარემოება, რომ შპს „ს-ა“ აწვდიდა რა შპს „უ-ს“ 110 კვტ. სიხშირის ელექტროენერგიას, მიმღებთან ანგარიშსწორებისას არ იყენებდა ამ სიხშირის ელექტროენერგიისათვის სემეკის მიერ განსაზღვრულ ტარიფს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2003 წლის 10 თებერვლის ურთიერთანგარიშსწორების ბუღალტრული შედარების აქტით შპს „უ-ი“ არ კისრულობს ვალდებულებას, მეორე მხარეს გადაუხადოს აქტში მითითებული თანხა, შესაბამისად, არ არსებობს მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების აღიარება, რომლითაც მოვალე გამოხატავს ნებას და იძლევა დაპირებას ვალდებულების შესრულების შესახებ.

პალატამ განმარტა, რომ მითითებული აქტი ძველი ხელშეკრულების ფარგლებში შესრულებული დოკუმენტია, მასში არ არის დაფიქსირებული შპს „უ-ის“ ვალდებულება აქტში მითითებული თანხის მეორე მხარისათვის გადახდის შესახებ.

შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნაზე, დაევალოს მოპასუხეს შპს „ს-ას“ შესწორებული (კორექტირებული) ანგარიშფაქტურების გამოწერა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს „ს-ის“ მიერ დავალიანების თაობაზე აღძრული სასარჩელო მოთხოვნის ამგვარად გადაწყვეტით, გათვალისწინებულია მის (გადამცემის) მიერ მოპასუხესთან ანგარიშსწორებისას სემეკის დადგენილებით განსაზღვრული ტარიფების უგულებელყოფა, შესაბამისად, არ არსებობდა ელექტროენერგიის გადამცემისათვის კორექტირებული ანგარიშფაქტურების გამოწერის დავალების საჭიროება, ე.ი. არ არსებობდა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 07 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „ს-ამ”.

შპს ,,ს-ს“ მიერ შპს „რ-ისათვის“ არასწორი ტარიფის მიყენებისა და ანგარიშსწორების საკითხთან დაკავშირებით, კასატორის წარმომადგენელი განმარტავს, რომ შპს „რ-ის“ სამართალმამკვიდრებელი შპს „უ-ი“ გახლდათ „განაწილების ლიცენზიანტი“ რომელსაც მფლობელობაში გააჩნდა 0.4-6-10 კვტ. ძაბვის „გამანაწილებელი ქსელი“, „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ პუნქტის განმარტების თანახმად „გამანაწილებელი ქსელი – ელექტრული სიმძლავრისა და ენერგიის გამანაწილებელი საშუალებაა, რომელიც აკავშირებს მიწოდების პუნქტებსა და მომხმარებელს და რომელსაც ფლობს ან\და მართავს და და ექსლუატაციას უწევს განაწილების ლიცენზიატი. სადავო პერიოდში სხვადასხვა ძაბვებზე არსებული ტარიფების გათვალისწინებით (მათ შორის 6-10 კვტ. 1,28 თ და 110 კვტ.0,70 თ.) „რ-ოს“ ელ.ენერგიის მიღების წერტილი რა ძაბვაზეც არ უნდა ჰქონოდა ერთიან ენერგოსისტემასთან, დარგის მარეგულირებელი კანონმდებლობიდან გამომდინარე, ტარიფებს შორის არსებული სხვაობა 0,58 თ. განაწილების ლიცენზიატის კუთვნილება ვერ გახდებოდა, რადგანაც „რ-ო“ კომისიისადმი დასაბუთებული განაცხადით მიმართვის საფუძველზე მოახდენდა ტარიფის ცვლილებას (გაზრდას) იმ ოდენობით რა ოდენობის დანახარჯიც ექნებოდა გაწეული (კომისია შეისწავლიდა ქვესადგურის მიერ გასატარებელ ელენერგიას, საექსპლოატაციო ხარჯებს, ქირასა და ელენერგიის ტრანსპფორმაციისათვის საჭირო დანაკარგებს ლიცენზიატს. არსებული პრაქტიკის გათვალისწინებით ასეთი სახის დანახარჯი არ გასცდებოდა 1 კვტ. სთ-ზე 0,03-0,05 თ.ნაცვლად 0,58 თ. „რ-ო“ ცდილობს გასცდეს კანონმდებლობით დადგენილ ტარიფის რეგულირების ფარგლებს და ფაქტობრივად მიითვისოს 9-10-ჯერ მეტი მოგება, ვიდრე მას რეალურად ეკუთვნის.

ამასთან, კასატორის წარმომადგენლის აზრით, ,,რ-ოს“ იჯარით აღებული ქ\ს „ქ-ო .......-ის“ გამო, 2002 წლის 27 მარტის ხელშეკრულების მე-3 მუხლის 3.4 პუნქტში სათანადო ცვლილების განხორციელება არ მოუთხოვია. აღნიშნული ცვლილება გამოიწვევდა საკონტროლო მრიცხველის 6-10 კვტ. ქ\ს-დან 110 ეთტ. ქ\ს-ში გადმოტანასა და მხარეთა შორის ხელშეკრულების 3.1 პუნქტით გათვალისწინებული ტექნიკური სქემისა და გაყოფის წერტილების შეცვლას.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, პარადოქსულია მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ რადგანაც „რ-ო“ გარკვეული დროის მანძილზე იჯარით –„კომისიის“ ნებართვის გარეშე ფლობდა ქ\ს „ქ-ო-......-ს“ ამიტომ 04\6-10 კვტ. ძაბვის გამანაწილებელი ქსელის მფლობელს – „განაწილების ლიცენზიატს“ სსე-მ უნდა მიუყენოს არა მისი ლიცენზიის შესატყვისი ტარიფი, როგორც სემეკის დადგენილებითაა განსაზღვრული, არამედ პირდაპირი მომხმარებლისათვის“ დადგენილი ტარიფი, რაც სრული აბსურდი და უკანონობაა. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია და არასწორი შეფასება მისცა „კომიასიის“ წერილებს. კასატორის წარმომადგენლის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ თითქოსდა „კომისიის“ 2006 წლის 28 ივნისის ¹1\02-8\37-713 და 2004 წლის 21 ოქტომბრის ¹5\03-5\55-1159 წერილებს, ნორმატიული აქტის ძალა მიანიჭა და დადგენილების ტოლფასი ძალისმქონე მტკიცებულებად ჩათვალა. ცალსახაა ის ფაქტი, რომ კომისიის თავმჯდომარემ მხარეთა შორის არსებული სადავო საკითხი ყოველგვარი სამართლებრივი ბაზის გარეშე თითქოსდა განიხილა და გადაწყვიტა 2006 წლის 28 ივნისის ¹1\02-8\37-713 წერილით, რითაც უხეშად დაარღვია კანონმდებლობის მოთხოვნები. კასატორს მიაჩნია, რომ კომისიის 2006 წლის 28 ივნისით დათარიღებული ¹1\02-8\37-713 და 2004 წლის 21 ოქტომბრის ¹5\-3-5\55-1159 წერილები, ატარებენ, მხოლოდ საინფორმაციო ხასიათს, მათ ვალდებულებითი ძალა არ გააჩნიათ, მითუმეტეს მაშინ, როცა საკითხი ეხება დადგენილებით რეგულირებად სატარიფო საკითხებს. უფრო მეტიც წერილები ასახავენ მხოლოდ კომისიის აპარატის ან კომისიის ცალკეული წევრის სუბიექტურ-მიკერძოებულ პოზიციას, შეხედულებას, ვინაიდან არცერთი წერილი არ წარმოადგენს კომისიის კოლეგიალური ორგანოს ყველა უფლებამოსილ წევრთა მონაწილეობით, სათანადო პროცედურის დაცვით მიღებულ გადაწყვეტილებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის წარმომადგენელმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს-ის” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს შპს „ს-ას” უნდა დაუბრუნდეს მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 5548 ლარის 70% - 3883,6 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს „ს-ის” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს შპს „ს-ას” დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 5548 ლარის 70% - 3883,6 ლარი, თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე);

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.