ას-486-460-2011 16 მაისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ნ. ს-ი (წარმომადგენელი ქ. ბ-ე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. მ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 25 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ნ. ს-მა მოპასუხე თ. მ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მისი კუთვნილი ბინის (ოთახის) გამოთხოვა, აგრეთვე, მოპასუხისათვის ამ ოთახში არსებული პირადი ნივთების გატანის დავალება (ტომი 1, ს.ფ. 1-9).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, თ. მ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ... ¹47 ბინიდან მისთვის გამოყოფილი ¹3 ოთახი, მოპასუხეს დაევალა მის მიერ დაკავებული ოთახიდან პირადი ნივთების გატანა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. მ-ი შესახლებულ იქნა თბილისში, ... ¹47 ბინაში, საბინაო კოდექსის 62-ე მუხლის საფუძველზე;

თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით თ. მ-ს თბილისში, ... ¹47 ბინიდან გამოეყო ¹3 ოთახი, ფართით 11.24 კვ.მ, თავის მცირეწლოვან შვილებთან ერთად სარგებლობის წესით;

სადავო ბინაზე დადგენილ იქნა ნ. ს-ის საკუთრების უფლება.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს არ გააჩნდა სადავო ქონების ფლობის უფლება.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ 1983 წლის საბინაო კოდექსი ძალადაკარგულად ჩაითვალა 1997 წლის 25 ნოემბრიდან, 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის თანახმად. სასამართლოს განმარტებით, არ არსებობდა საკანონმდებლო სივრცეში იმგვარი ნორმა, რომელიც საკუთრების უფლების მუდმივ შეზღუდვას გაითვალისწინებდა. საბინაო კოდექსით მინიჭებული სარგებლობის უფლება არ იყო უსასრულო და იგი როდისმე უნდა შემწყდარიყო.

სასამართლოს შეფასებით, მოპასუხის სარგებლობის უფლების შეწყვეტის საფუძველი ამ შემთხვევაში გახდა მესაკუთრის მიერ მფლობელისათვის დასაბუთებული პრეტენზიის წაყენება (სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლი). ამასთან, მოსარჩელე არ ითხოვდა მოპასუხის შვილების გამოსახლებას, რომელთაგან ერთ-ერთი ამ დროისათვის სრულწლოვანი არ იყო. საბინაო კოდექსის ფარგლებში აღნიშნული გადაწყვეტილების მიღება მიზნად ისახავდა არასრულწლოვანი ბავშვებისათვის თავშესაფრის მიცემას, რა ვალდებულებაც მოსარჩელის მხრიდან აღნიშნული გადაწყვეტილების გამოტანის დროსაც სრულდებოდა, იგი ბავშვებისათვის მფლობელობის შეწყვეტას არ ითხოვდა. ამდენად, გადაწყვეტილების მიზანი დაცული იყო და სრულდებოდა. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს არ ჰქონდა ფართის ფლობის უფლება.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია. დაუშვებელია საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების ან მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლების გაუქმება. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები ანდა თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელისშემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა, თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით.

სასამართლოს განმარტებით, სხვისი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლება მესაკუთრის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი უფლებაა და მისი უზრუნველყოფა ხდება ვინდიკაციური სარჩელის შეტანის გზით. მოთხოვნის დაკმაყოფილება ამ შემთხვევაში სამი წინაპირობის ერთდროულად არსებობისას არის შესაძლებელი. პირველი, უნდა არსებობდეს ნივთის მესაკუთრე, მეორე, უნდა არსებობდეს ნივთის მფლობელი და, მესამე, მფლობელს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

რამდენადაც მოცემულ დავაზე არ დასტურდებოდა მოპასუხის ფლობის უფლების არსებობა, საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნა უკანონო მფლობელობიდან ოთახის გამოთხოვისა და ნივთების გატანის შესახებ საფუძვლიანად და დასაბუთებულად მიიჩნია (ტომი 1, ს.ფ. 85-89).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. მ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 96-110).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. მ-ი შესახლებულ იქნა თბილისში, ვ-ის ... ... ...¹47 ბინაში, საბინაო კოდექსის 62-ე მუხლის საფუძველზე;

თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით თ. მ-ს თბილისში, ... ¹47 ბინიდან გამოეყო ¹3 ოთახი, ფართით 11.24 კვ.მ, თავის მცირეწლოვან შვილებთან ერთად სარგებლობის წესით. გადაწყვეტილებით არ დადგენილა სარგებლობის რაიმე ვადა;

სადავო ბინა წარმოადგენს ნ. ს-ის საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით დაადგინა შემდეგი ფაქტები:

ნ. ს-ი ... ¹47 ბინაზე საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღირიცხა 1992 წლის 20 მარტის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე;

მოსარჩელეს სადავო ბინა სარგებლობაში გააჩნდა ორდერის საფუძველზე;

თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილების შინაარსიდან გამომდინარე, თ. მ-ი სადავო ბინას ფლობდა 1991 წლიდან;

საქმეზე წარდგენილი თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის პოლიციის 2010 წლის 22 იანვრის წერილით ნ. ს-ს ეცნობა, რომ თ. მ-ის გამოსახლების შესახებ განცხადებაზე ხელშეშლის აღკვეთის ღონისძიება იქნა შეწყვეტილი. 2010 წლის 15 იანვარს მოსარჩელის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოს წინაშე დაყენებული, მოპასუხის გამოსახლების მოთხოვნა ადასტურებდა თ. მ-ის მიერ სადავო ფართის ფლობის ფაქტს.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ზემოთ დასახელებული სასამართლო გადაწყვეტილებებით თ. მ-მა თავის არასრულწლოვან შვილებთან ერთად მუდმივად მოიპოვა სადავო ფართით სარგებლობის უფლება, რასაც ითვალისწინებდა იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი. სარჩელის ანალიზის საფუძველზე შესაძლო იყო იმ დასკვნის გაკეთება, რომ მოსარჩელე ითხოვდა თავისი მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების საფუძველზე, რადგან მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს საკუთრების შებოჭვის ისეთ საფუძვლებს, რაც სასამართლო გადაწყვეტილებით წარსულში რეგულირდებოდა. ამასთან მიმართებით სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამართლებრივი ურთიერთობა რომელიც წარმოიშვა იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის საფუძველზე, რაც ითვალისწინებდა (მაგალითად, განქორწინების შემთხვევაში) ბინის გაყოფას და ფართის გამოყოფას (ფართზე უფლების მოპოვებას), გადაწყვეტილი და დასრულებული იყო იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გასათვალისწინებელი იყო, რომ იმჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლი, ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა (1964 წლის რედაქციისა) და საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსისაგან (1983 წლის რედაქციით) საკუთრების განსხვავებულ ინსტიტუტს იცნობს. სასამართლოს განმარტებით, საკუთრებას, როგორც სამართლებრივი წესრიგით შექმნილ ფასეულობას, გააჩნია განსხვავებული შინაარსი და ფარგლები, რასაც არ იცნობდა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა. ამ შემთხვევაში ყურადსაღებია საკუთრების სოციალური ფუნქცია, რომელიც გარკვეულწილად განსაზღვრავს საკუთრების შინაარსსა და მის სოციალურ ბოჭვას, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველ ნაწილში მითითებულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით. მოცემული დანაწესი ითვალისწინებს საკუთრების კანონისმიერ და სახელშეკრულებო ბოჭვას, მაგრამ მას გაააჩნია თავისი ფარგლები, კერძოდ, არ შეიძლება რომ საკუთრების ბოჭვამ, მისმა შეზღუდვამ მოსპოს საკუთრება. საკუთრების სუბსტანცია, რომელშიც იგულისხმება საკუთრების ინსტიტუტით გათვალისწინებული შინაარსის რეალიზაცია, უნდა შენარჩუნდეს, ე.ი კერძო საკუთრების შეზღუდვა არ უნდა ნიშნავდეს საკუთრების უფლების რეალიზაციის მოსპობას. ამასთან ერთად გათვალისწინებულ უნდა იქნეს, რომ იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა უგულებელყოფდა კერძო ინტერესებს და მაშასადამე, არ ითვალისწინებდა არც საკუთრების თავისუფლებისა და არც მისი სოციალური ბოჭვის სამართლებრივი წესრიგით შექმნილ ფასეულობას, რაც განსაზღვრულია მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის გავრცელება იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოშობილია და დასრულებულია ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, დაუშვებელია. ამდენად, მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების თავისუფლების (170-ე, 172-ე მუხლები) პრინციპის გავრცელება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე საკუთრების შეზღუდვის შესახებ დადგენილი ფაქტის მიმართ და მისი კანონიერების (ე.ი საკუთრების ბოჭვის) ხელახლა განხილვა მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული საკუთრების სოციალური ფუნქციის გათვალისწინებით სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. როგორი შედეგიც არ უნდა დგებოდეს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, მისი შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ კანონით პირდაპირ მითითებულ შემთხვევებში (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 265-ე, 421-ე მუხლები). იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშვნენ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე, მაგრამ არსებობას აგრძელებენ, მისი მოქმედების პერიოდში გამოიყენება ძალადაკარგული ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ, ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ ან, თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ახალ წესებს ითვალისწინებს (სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლი). კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობდა ურთიერთობა, რომელიც წარმოიშვა და დასრულდა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, ამჟამად არ იხილებოდა სხვის საკუთრებაში შესახლების (უფლებამოპოვების) უფლებასთან დაკავშირებული საკითხები.

ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 8 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით თ. მ-ი ორ შვილთან ბ. და მ. ს-ებთან ერთად ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, ... ¹47 ბინაზე უფლებამოპოვებულად, რომლითაც შეიზღუდა მესაკუთრის უფლება იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, ეს კი მიუთითებდა ამ პირთა მიერ ნივთის მართლზომიერ ფლობაზე. ამდენად, არ შეიძლებოდა ჩამორთმეოდა სადავო ნივთის ფლობის უფლება მოპასუხეს, როგორც იმ პირს, რომელმაც აღნიშნული უფლება მოიპოვა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით. თ. მ-მა კანონიერ საფუძველზე დაიკავა ნ. ს-ის საკუთრებაში არსებული ბინა სასამართლო გადაწყვეტილების შესაბამისად. ამიტომ, სახეზე იყო სამოქალაქო კოდექსის 172 მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული დათქმა, როდესაც მესაკუთრე შეზღუდულია, მოითხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, მფლობელის მიერ ნივთის ფლობის უფლების პირობებში (ტომი 2, ს.ფ. 43-50).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ს-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, საქმის განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლი და იხელმძღვანელა ადრე მოქმედი საბინაო კოდექსით, რამაც გამოიწვია არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე მოწინააღმდეგე მხარის გამოსახლებას ითხოვდა არა მხოლოდ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლზე დაყრდნობით, არამედ მისი მოთხოვნა ასევე ემყარებოდა სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლს. იმის გამო, რომ ადგილი ჰქონდა კონფლიქტურ სიტუაციას, ფართის მესაკუთრე ნ. ს-მა პრეტენზია წაუყენა მოპასუხეს, კერძოდ, მოსთხოვა ამ უკანასკნელს შეეწყვიტა მისი კუთვნილი ფართის ფლობა. ისნის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილების არსებობა მოპასუხეს არ აძლევდა იმის შესაძლებლობას, რომ მოსარჩელისათვის, როგორც ნივთის მესაკუთრისათვის, წაერთმია უფლება კანონის ფარგლებში ესარგებლა კუთვნილი ქონებით (ტომი 2, ს.ფ. 52-58).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 აპრილის განჩინებით ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 დეკემბრის განჩინება ¹ას-372-691-09-პაპუაშვილი).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ნ. ს-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.