¹ბს-1168-743(კ-05) 19 აპრილი, 2006

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. ქადაგიძე,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: თანხების დაკისრება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2003წ. 24 სექტემბერს კავშირი (ასოციაცია) «ს-მა» ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა «გ. ნ-ის სახელობის .............. ქარხნის» წინააღმდეგ და მისთვის 7 546 130 ლარის დაკისრება მოითხოვა. მოსარჩელემ შემდეგ გარემოებებზე მიუთითა:

მოპასუხე «........... ქარხანა» ელექტროენერგიის პირდაპირი მომხმარებელი იყო, იგი ელექტროენერგიას უშუალოდ გადამცემი ქსელიდან იღებდა და «ს-ის» ერთ-ერთ წევრს წარმოადგენდა, რის გამოც მიღებული და გახარჯული ელექტროენერგიის გამო, ანგარიშსწორებაც «ს-თან» თვითონ უნდა მოეხდინა.

მოსარჩელე აქვე აღნიშნავდა, რომ 1999წ. 1 ივლისს «ფ-ომ» ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულება გააფორმა შპს «ა-თან» და ჰოლანდიურ ფირმა «F-თან», ამასთან, მოპასუხემ მინდობილობაც გააფორმა «ა-თან» და ამ უკანასკნელს «ს-ზე» მისი სახელით გამოსვლის შესაძლებლობა მისცა. სემეკის 1999წ. 1 სექტემბრის ¹47 გადაწყვეტილებით შპს «ა-ს» უფლება მიეცა, «ფ-ოს» ელექტროენერგიით მომარაგების მიზნით, ელექტროენერგიის საბითუმო ბაზრისა და ელექტროენერგიის ობიექტებისაგან შეესყიდა ელექტროენერგია და იგი «.......... ქარხნისათვის» მიეწოდებინა. ამდენად, «ა-ი» ამ ურთიერთობაში დამოუკიდებელ სუბიექტად არ მოიაზრებოდა, რადგან იგი არც ლიცენზიანტს და არც ელენერგიის პირდაპირ მომხმარებელს არ წარმოადგენდა.

1999წ. 24 დეკემბერს «ს-სა» და შპს «ა-ს» შორის გაფორმდა ¹63 ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც «ა-ი» ვალდებულებას იღებდა, ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 10 დღის ვადაში «ს-თვის» «ფ-თვის» მიწოდებულ ელენერგიაზე 1999წ. 1 ივლისიდან დაგროვილი ელექტროენერგიის დავალიანება დაეფარა. მოსარჩელის თქმით,Aვინაიდან აღნიშნული პირობა არ შესრულებულა, ხსენებული შეთანხმებაც არ ამოქმედებულა და ........ ქარხანაც ელექტროენერგიას, საბაზრო წესების შესაბამისად, როგორც პირდაპირი მომხმარებელი, იღებდა. ამდენად, მოსარჩელე ამტკიცებდა, რომ მასა და ............ ქარხანას შორის ურთიერთობა უშუალოდ საბაზრო პირობებში მიმდინარეობდა და მათ შორის ურთიერთობაში შპს «ა-ი» არ მონაწილეობდა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე «ფ-თვის» მიწოდებული ელენერგიის აუნაზღაურებელი საფასურის _ 7 546 130 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრებას მოითხოვდა.

მოპასუხე «გ. ნ-ის სახელობის ........... ქარხნის» წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ იგი ამ საქმეში არასათანადო მოპასუხეს წარმოადგენდა, იგი «ს-ის» წინაშე ვალდებული არ იყო, რადგან ელენერგიას უშუალოდ არა «ს-გან», არამედ შპს «ა-გან» იღებდა.

მოპასუხე დამატებით სარჩელის ხანდაზმულობაზეც მიუთითებდა და განმარტავდა, რომწარმოდგენილი დავა ხელშეკრულებიდან იყო წარმოშობილი და მასზე ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა უნდა გავრცელებულიყო. ამდენად, თუ შპს «ა-ის» მიმართ მოთხოვნა 1999წ. 1 ივლისს წარმოიშვა, ხანდაზმულობის ვადაც, შესაბამისად, 2002წ. 1 ივლისისათვის იწურებოდა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, «გ. ნ-ის სახელობის .......... ქარხნის» წარმომადგენელმა, ხანდაზმულობის მოტივით, სარჩელზე უარის თქმა მოითხოვა.

2003წ. 24 ოქტომბერს «გ. ნ-ის სახელობის ......... ქარხანამ» ქუთაისის საოლქო სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა და მიუთითა შემდეგზე:

2001წ. 1 ნოემბერს სს «გ. ნ-ის სახელობის ........... ქარხნასა» და «ს-ს» შორის დაიდო შეთანხმება, რომლითაც ამ უკანასკნელმა სს «ფ-ოს» მიმართ 2 411 853 აშშ დოლარისა და 26 ცენტის ოდენობით თავისი დავალიანება აღიარა და ვალდებულება იკისრა, უახლოეს მომავალში დაეფარა იგი, რაც სათანადო ბუღალტრული გატარების სახით ხელშეკრულებაში მონაწილე მხარეთა ბუღალტერიაში აისახებოდა.

ვალის აღიარების მიუხედავად, «ს-ს» დღემდე არ შეუსრულებია თავისი ვალდებულება, რის გამოც «ფ-ომ» საჭიროდ მიიჩნია, სასამართლო წესით კუთვნილი თანხა მოეთხოვა.

შეგებებული სარჩელის ავტორი აქვე დაამატებდა, რომ, რადგან «ს-ს» ვალდებულება დროულად არ შეუსრულებია, მას ვადაგადაცილებული დღისათვის 0,1%-იც უნდა გადაეხადა, რაც სულ 4 158 034 ლარს შეადგენდა.

«ს-ის» წარმომადგენელი არ დაეთანხმა სს «ფ-ოს» შეგებებულ სარჩელს და ამ ნაწილში საქმის წარმოების შეწყვეტა მოითხოვა, რადგან არსებობდა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება(განჩინება), რომელიც გამოტანილი იყო დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლებით. «ს-ის» წარმომადგენლმა 2001წ. 1 ნოემბრის შეთანხმებაც ბათილ ხელშეკრულებად მიიჩნია და შეგებებულ სარჩელზე უარის თქმა და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილებით «ს-ის» სარჩელი უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის მოტივით არ დაკმაყოფილდა, ხოლო ........... ქარხნის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და «ს-ს» სს «ფ-ოს» სასარგებლოდ დაეკისრა ძირითადი თანხა _ 2 411 853 აშშ დოლარი და ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე თანხის 0,08%.

სასამართლო კოლეგიამ გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებებზე დააფუძნა:

«ს-ის» წინაშე «ფ-ოს» ვალდებულება უშუალოდ არ აუღია და ელენერგიის მიწოდებაც პირდაპირ მისთვის არ ხდებოდა, ისევე, როგორც იგი უშუალოდ გადახდაზე არ იყო ვალდებული პირი «ს-ის» წინაშე. «ს-სა» და «ფ-ოს» შორის ელენერგიის მიწოდების თაობაზე შპს «ა-ი», ფაქტობრივად, შუამავალ პირს წარმოადგენდა, «ფ-ოც» ელენერგიას «ა-ის» მეშვეობით იღებდა და გადახდაც მის წინაშე უნდა განეხორციელებინა. ამდენად, სასამართლოს მოსაზრებით, სარჩელი, როგორც არასათანადო მოპასუხის მიმართ წარდგენილი, უსაფუძვლო იყო. სასამართლომ სარჩელის ხანდაზმულობაზეც იმსჯელა და განმარტა, რომ სარჩელი სკ-ის 129-ე მუხლით გათვალისწინებული სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით იყო წარდგენილი, რაც სარჩელზე უარის თქმის საფუძველს იძლეოდა. სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ შეგებებულ სარჩელზე საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი არ არსებობდა, რადგან 2001წ. 24 მაისისა და 2002წ. 11 თებერვლის გადაწყვეტილებები სხვა დავის საგანსა და სხვა საფუძველს ეხებოდნენ.

სასამართლომ მართებულად მიიჩნია «ფ-ოს» სასარგებლოდ «ს-თვის» 2 411 853 აშშ დოლარის დაკისრება, მაგრამ მოთხოვნილი საურავის სახით 0,1%-ის ნაცვლად, 0,08%-ის გადახდა დაადგინა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილებაზე დაიწერა განსხვავებული აზრი.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილება «........ ქარხანას» არ გაუსაჩივრებია.

კავშირმა (ასოციაცია) «ს-მა» ზემოხსენებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და სარჩელისდაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005წ. 20 იანვრის განჩინებით კავშირი (ასოციაცია) «ს-ის» საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილება სს «გ. ნ-ის სახელობის .......... ქარხნის» შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა.

საკასაციო სასამართლო არ დაეთანხმა კასატორის მოსაზრებას მის სარჩელზე ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადის გავრცელების თაობაზე, რადგან, როგორც საქმის მასალებით ირკვეოდა, «ს-სა» და «ა-ს» შორის ხელშეკრულება იყო დადებული და «ა-ი» ვალდებული იყო, «ს-თვის» «ფ-თვის» მიწოდებული ელენერგიის საფასურის ანაზღაურება თავად მოეხდინა. «ფ-ო» კი, თავის მხრივ, მიწოდებული ელენერგიის ანაზღაურებას «ა-ის» მიმართ ახდენდა. ნათელია, რომ სადავო ურთიერთობა ელენერგიის საზღაურის გადაუხდელობის თაობაზე ხელშეკრულების წიაღში იყო წარმოშობილი და მასზე უდავოდ 3 წლიანი ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდებოდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ «ს-ის» სარჩელს ხანდაზმულად მიჩნევის შედეგად, მის საფუძვლიანობაზე აღარ იმსჯელა, რადგან, მისი განმარტებით, სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საკმარის საფუძველს იძლეოდა.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, «ფ-ოს» შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილება უნდა გაუქმებულიყო და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა.

საკასაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი: თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 24 მაისის გადაწყვეტილებით სს «........... ქარხანასა» და «ს-ს» შორის 2000წ. 4 აგვისტოს გაფორმებული ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის ¹27/75 ხელშეკრულების მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის საფუძველზე, მიუწოდებელი ელექტროენერგიის გამო საჯარიმო სანქციის სახით «ს-ს» დარიცხული ღირებულების სამმაგი ოდენობა _ 2411843 აშშ დოლარი დაეკისრა. საკასაციო სასამართლოს 2001წ. 21 ნოემბრის განჩინებით მოცემული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა, ხოლო 2002წ. 11 თებერვალს სასამართლო კოლეგიამ, მოსარჩელის მიერ სარჩელზე უარის თქმის მოტივით, საქმის წარმოება შეწყვიტა. ხსენებული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული.

სსკ-ის 272-ე მუხლის «ბ» პუნქტის შესაბამისად, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ არსებობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ან განჩინება, რომელიც გამოტანილია დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლებით მოსარჩელის მიერ სარჩელზე უარის მიღების ან მხარეთა მორიგების დამტკიცების შესახებ. საკასაციო სასამართლოს მტკიცებით, მოცემული ნორმა მხარეების, დავის საგნისა და საფუძვლების იგივეობას ფაკულტატურად მოითხოვდა და ადგენდა, რომ ხსენებული სამივე პირობა ერთდროულად უნდა არსებობდეს, რათა ანალოგიური საქმის განხილვისას საქმის წარმოების შეწყვეტა მოხდეს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სასამართლო კოლეგიას ამ ნაწილში საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა ემსჯელა 2001წ. 24 მაისისა და 2002წ. 11 თებერვლის გადაწყვეტილება და «ფ-ოს» შეგებებული სარჩელი, მიუხედავად იმისა, რომ ერთსა და იმავე მხარეებს შორის წარმოშობილ დავას შეეხებოდა, იდენტური საფუძვლიდან თუ გამომდინარეობდა ისინი და დავის საგნების ერთგვაროვნება თუ არსებობდა.

საკასაციო სასამართლომ ყურადღება იმ გარემოებაზეც მიაქცია, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც «ს-ს» «ფ-ოს» სასარგებლოდ ძირითადი თანხის _ 2 411 853 აშშ დოლარისა და გადაცილებულ 724 დღეზე 0,08%-ის გადახდა დაეკისრა,შეგებებული სარჩელის ავტორს არ გაუსაჩივრებია.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 31 მაისის გადაწყვეტილებით სს «გ. ნ-ის სახელობის ............ ქარხნის» შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კავშირი (ასოციაცია) «ს-ს» სს «ფ-ოს» სასარგებლოდ დაეკისრა ძირითადი თანხა _ 2 411 853 აშშ დოლარის სახით და 2001წ. 1 ნოემბრიდან თანხის დაუბრუნებლობის გამო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე (სულ 724 დღე) ძირითადი თანხის 0,08 %. ამავე გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა და «ს-ს» სახელმწიფო ბაჟის სახით 2500 ლარი დაეკისრა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:

2001წ. 1 ნოემბერს «ფ-ოსა» და «ს-ს» შორის დაიდო შეთანხმება მათ შორის არსებულ ურთიერთდავალიანებათა გადახდის პირობების შესახებ. მოცემულ შეთანხმებაში დათქმული იყო, რომ მხარეთა შორის ელექტროენერგიის მიწოდების გამო ენერგობაზარს ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოეშვა დავალიანება სს «ფ-ოს» მიმართ 2 411 853,26 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ოდენობით. აქვე განსაზღვრული იყო აღნიშნული დავალიანების დაფარვის წესი.

საქმის მასალებით დგინდებოდა, ასევე, რომ მხარეებმა თავდაპირველად, 2000წ. 4 აგვისტოს გააფორმეს ურთიერთხელშეკრულება ¹27/75 ელენერგიის ყიდვა-გაყიდვის თაობაზე, შემდგომ, 2001წ. 1 ნოემბერს მხარეთა შორის კვლავ გაფორმდა ახალი შეთანხმება ¹27/75 ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი დავალიანების დაფარვის და მომავალ პერიოდში მოხმარებული ელენერგიის ღირებულების გადახდის და ურთიერთდავალიანებათა გაქვითვის შესახებ.

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ 2001წ. 1 ნოემბრის ხელშეკრულება 2000წ. 4 აგვისტოს შეთანხმების შემცვლელ გარიგებას წარმოადგენდა, რომელმაც ახლებურად მოარეგულირა მხარეთა ურთიერთობა და დაადგინა აღნიშნული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ზარალის ანაზღაურების პირობები, ამასთან, შემდგომში წარმოშობილი ურთთიერთდავალიანებათა გადახდის წესი. ამდენად, 2001წ. 1 ნოემბრის ხელშეკრულება ახალი ვალდებულების წარმოშიბის, კერძოდ კი, მიუწოდებელი ელენერგიის ღირებულების ანაზღაურების საფუძველს შეადგენდა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სსკ-ის 360-ე მუხლის შესაბამისად, «სინამდვილის შეუსაბამო გარიგებას» ადგილი არ ჰქონია, რადგან საქმის ნამდვილი მდგომარეობა მხარეებისათვის ცნობილი იყო. ამდენად, სასამართლოს მოსაზრებით, 2001წ. ხელსეკრულებით ძველი ვალდებულებითი ურთიერთობა რ შეწყვეტილა ან შეცვლილა, არამედ ახლებურად მოხდა მისი მოწესრიგება და იგი ახალი ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენდა.

სასამართლო კოლეგიის მოსაზრებით, სამართლიანი იყო მოსარჩელის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე ძირითადი თანხის გარკვეული პროცენტის დარიცხვის შესახებ მოთხოვნა, მაგრამ სასამართლომ პროცენტის ოდენობა გონივრულ ვადამდე შეამცირა და იგი 0,08%-ით განსაზღვრა.

სასამართლო კოლეგიამ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებასაც, რომ მოცემული საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი არ არსებობდა, რადგან მიუხედავად იმ გარემოებისა, რომ 2001წ. 24 მაისისა და 2002წ. 11 თებერვლის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილებები და «ფ-ოს» მოცემული შეგებებული სარჩელი ერთსა და იმავე მხარეებს შორის წარმოშობილ დავას ეხებოდა, ისინი იდენტური საფუძვლიდან არ გამომდინარეობდა და შესაბამისად, საგნის იგივეობა არ იკვეთებოდა. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შეემთხვევაში არ შეიძლებოდა მოსარჩელეს თავისი უფლების სასამართლო წესით დაცვა შეზღუდვოდა, რადგან, მოცემულ შემთხვევაში, სსსკ 272-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტის გამოყენების საფუძველი არ არსებობდა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 31 მაისის გადაწყვეტილება კავშირი (ასოციაცია) «ს-მა» საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო და მისი გაუქმების საფუძვლები არსებობდა, კერძოდ:

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის 2001წ. 1 ნოემბერს გაფორმებული ხელშეკრულება, სსკ-ის 360-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილად ვერ ჩაითვლებოდა, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში «სინამდვილის შეუსაბამო გარემოებას» ადგილი არ ჰქონია და საქმის ნამდვილი მდგომარეობა მხარეთათვის ცნობილი იყო, მან იცოდა რომ ვალდებულება ჯერ შესრულებეული არ იყო და ვალდებულების შეწყვეტაზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ამ დროისათვის ჯერ არ არსებობდა. კასატორის განმარტებით, მართალია, ხსენებული ხელშეკრულების ხელმოწერისას სასამართლოს კანონიერ ძალაში გადაწყვეტილება არ არსებობდა, მაგრამ იგი მიღებული იქნა მოგვიანებით და სწორედ აღნიშნულ შემთხვევას ითვალისწინებს სსკ-ის 360-ე მუხლი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2001წ. 1 ნოემბრის შეთანხმება არსებითადაა დაკავშირებული თბილისის საოლქო სასამართლოში წარმოებულ დავასთან, ვინაიდან იგი «ს-სა» და «ფ-ოს» შორის დავას შეეხებოდა, რომლის საგანსაც 2000წ. 4 აგვისტოს ¹27/75 ხლშეკრულების საფუძველზე ენერგობაზრის მიერ გრაფიკით გათვალისწინებულზე ნაკლები ელექტროენერგიის მიწოდების გამო საჯარიმო სანქციების დაკისრება წარმოადგენდა. სასამართლო სხდომაზე ელექტრობაზრის წარმომადგენელმა სარჩელი ცნო, რის შესაბამისადაც სასამართლოს 2001წ. 24 მაისის გადაწყვეტილებით «ფ-ოს» სარჩელი დაკმაყოფილდა. კასატორის განმარტებით, სწორედ აღნიშნული გადაწყვეტილება დაედო საფუძვლად 1 ნოემბრის შეთანხმებას. სასამართლო გადაწყვეტილებასა და ხსენებულ შეთანხმებაში ხსენებული სადავო პერიოდი _ 2000წ. სექტემბრიდან 2001წ. იანვრამდე და სადავო თანხა _ 2 411 853,26 აშშ დოლარი ერთმანეთს ემთხვევა. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, 1 ივნისის შეთანხმება განხილულ უნდა იქნეს, როგორც სკ-ის 360-ე მუხლით გათვალისწინებული მორიგება, ხოლო ელექტრობზრის წარმომადგენლის მიერ სარჩელის ცნობა და სასამართლოს 2001წ. 24 მაისის გადაწყვეტილება _ ამავე მუხლით დადგენილი გარემოება, რომლითაც მხარეთა შორის დავა აღმოიფხვრა ურთიერთდათმობის გზით.

კასატორი იმ ფაქტსაც უთითებს, რომ გარემოება, რომელსაც მორიგება ემყარებოდა, «სინამდვილისათვის შეუსაბამო» იყო, აღნიშნული ელექტრობაზრისათვის ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც საქართელოს უზენაეს სასამართლოს 2001 წელს საკასაციო საჩივარი წარედგინა. კასატორმა ყურადსაღებად მიიჩნია ის, რომ უზენაესი სასამართლოს განჩინებას საქმის უკან დაბრუნების შესახებ საფუძვლად მიეთითა ის, რომ ელექტრობაზრის წარმომადგენლის უფლებამოსილება კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად გაცემული და გაფორმებული არ ყოფილა რწმუნებულებაში, ანუ ელექტრობაზრის წარმომადგენლის მიერ სარჩელის ცნობა მოქმედ კანონმდებლობას ეწინააღმდეგებოდა.

კასატორის განმარტებით, თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001წ. 24 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებით თავად მორიგების საფუძველი გაუქმდა, რამაც სკ-ის 360-ე მუხლის შესაბამისად, გამოიწვია კიდეც მორიგების _ 1 ივნისის შეთანხმების ბათილობა.

ზემოთქმული მოწმობდა, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ის 360-ე მუხლი, რამაც საქმეზე არსებითად არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა გამოიწვია.

კასატორი მისთვის ჯარიმის დაკისრებასაც უკანონოდ მიიჩნევს და თვლის, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ის 403-ე მუხლიც, რომლითაც ფულადი ვალდებულების დროულად გადაუხდელობის შემთხვევაში მასზე განსაზღვრული პროცენტის დარიცხვაა დადგენილი.

სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომნოემბრის შეთანხმების შესაბამისად(იგი ბათილად რომც არ იყოს ცნობილი), გათვალისწინებული იყო დავალიანების გაქვითვა და არა მისი გადახდა. შეთანხმების მე-4 აბზაცში მითითებულია: «ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვის გზით ხსენებული ვალის ნაწილი დაიფარა, ხოლო დარჩენილი დაიფარება უახლოეს მომავალში.» აქედან ნათლად ჩანს, რომ «ფ-ოს» ნამდვილად გააჩნდა დავალინება ელექტრობაზრის მიმართ და ამ დავალიანების დაფარვა უნდა მომხდარიყო ურთიერთგაქვითვის და არა გადახდის გზით. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაზე სსკ 403-ე მუხლის გამოყენება უსაფუძვლო იყო.

კასატორმა, საბოლოოდ, ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო სამეთა კოლეგიის 2005წ. 31 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კავშირი (ასოციაცია) «ს-ის» საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 26 იანვრის გადაწყვეტილება სს «გ. ნ-ის სახელობის ......... ქარხნის» შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.