¹ას-495-469-2011 9 ივნისი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს «ი-ი»
მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «კ. ლ-ა»
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს «კ. ლ-ამ» სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს «ი--ის» წინააღმდეგ და მოითხოვა შპს “ი-ისათვის” შპს “კ. ლ-ის” სასარგებლოდ მომსახურების ღირებულების _ 5700 ევროს ეკვივალენტი ლარისა და ზიანის _ 1500 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
სარჩელის თანახმად, შპს “კ. ლ-ას” და შპს “ი-ზს” შორის 2006 წლის 27 ივლისს გაფორმდა გენერალური ხელშეკრულება სატრანსპორტო მომსახურებაზე. გენერალური ხელშეკრულების, ¹- სატრანსპორტო შეკვეთისა და 2006 წლის 31 ივლისის ¹14 წერილის საფუძველზე, შპს “კ. ლ-ამ” იკისრა ვალდებულება ბოლონიიდან თბილისამდე გადმოეზიდა შპს “ი-ის” კუთვნილი ტვირთი. ხელშეკრულების თანახმად, გადაზიდვის საერთო ღირებულება შეადგენდა 5700 ევროს შესაბამის ეკვივალენტს ლარში. შპს “კ. ლ-ამ” 2006 წლის 22 აგვისტოს გააფორმა ხელშეკრულება შპს “ს.ო ს-სთან”, რომლის საფუძველზეც, შპს “ს. ს-ოს” უნდა განეხორციელებინა ტვირთის გადმოზიდვა ბოლონიიდან თბილისამდე. ტვირთი დაზღვეული იყო შპს “ა. ა-ის” მიერ. ბოლონიაში ტვირთის სატრანსპორტო საშუალებაზე დამაგრება განახორციელა იტალიურმა კომპანიამ “შ-L”-მა. ტვირთის გადაზიდვის პროცესში 2006 წლის 30 აგვისტოს თურქეთის ტერიტორიაზე მოსახვევის გავლისას ტვირთის ნაწილმა გადმოტეხა ბორტი, გაგლიჯა ტენტი და გადმოვარდა ძირს. ტვირთმა დააზიანა შპს “ს. ს-ოს” კუთვნილი ავტომანქანა. ზარალმა შეადგინა 1500 აშშ დოლარი, რომელიც გადასახდელად უნდა დაეკისროს შპს “ი-ზს”. მოპასუხემ ასევე არ გადაიხადა მომსახურების ღირებულება 5700 ევრო, რომელიც შპს “ი-ზსს” ასევე გადასახდელად უნდა დაეკისროს მოსარჩელის სასარგებლოდ (ს.ფ 2-8; 53-60)
მოპასუხე შპს “ი-ზმა” სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 1) ტვირთის თანმხლებ სპეციალურ დოკუმენტში ¹- არსებულ სპეციალურ გრაფაში, სადაც გადამზიდავს შეუძლია, ხოლო სათანადო შემთხვევაში ვალდებულია პრეტენზია დააფიქსიროს ტვირთის სატრანსპორტოს საშუალებაზე დატვირთვის ან საერთოდ ტვირთის მდგომარეობის (შეფუთვა, გარეგნული მდგომარეობა და ა.შ) შესახებ, რაიმე შენიშვნა შეტანილი არაა, რაც ცალსახად იმაზე მიუთითებს, რომ გადამზიდავს რაიმე პრეტენზია ექსპორტიორი კომპანიის შ-.L”-ის მიმართ, არც ჩატვირთვისას და არც შემდგომ ტრანსპორტირების დაწყებამდე არ განუცხადებია; 2) მოსარჩელისთვის ტვირთის ჩამოტანის დღიდან ცნობილი იყო, რომ მისთვის რაიმე თანხის გადახდას შპს “ი-ზი” არ აპირებდა; 3) შპს “გ-ის” მიერ გაცემული აქტით არ დასტურდება, რომ შპს “ი-ზს” ბრალი მიუძღვის ავტოსაგზაო შემთხვევაში და ავტომანქანის დაზიანებაში; 4) სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია (ს.ფ 75).
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 07 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და შპს“ი-ზს” შპს “კ. ლ-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა მომსახურების ღირებულების გადახდა 5700 ევროს ოდენობით. ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის დასახელებული გადაწყვტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ი-ზმა», მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 იანვრის განჩინებით შპს «ი-ზის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
შპს “კ. ლ-ასა” და შპს “ი-ზს” შორის 2006 წლის 27 ივლისს გაფორდმა გენერალური ხელშეკრულება სატრანსპორტო მომსახურებაზე (ტომი I, ს.ფ 16-18);
გენერალური ხელშეკრულების, ¹- სატრანსპორტო შეკვეთისა და 2006 წლის 31 ივლისის ¹14 წერილის საფუძველზე შპს “კ. ლ-ამ” იკისრა ვალდებულება, ბოლონიიდან თბილისამდე გადმოეზიდა შპს “ი-ზის” კუთვნილი ტვირთი (ტომი I, ს.ფ 23-25);
ბოლონიაში ტვირთის სატრანსპორტო საშუალებაზე დამაგრება განახორციელა იტალიურმა კომპანიამ “შ-.L”-მა (მხარეთა ახსნა-განმარტება);
ტვირთის გადაზიდვის პროცესში, 2006 წლის 30 აგვისტოს თურქეთის ტერიტორიაზე მოსახვევის გავლისას ტვირთის ნაწილმა გადმოტეხა ბორტი, გაგლიჯა ტენტი და გადმოვარდა ძირს.
ტვირთის გადმოზიდვისთვის შპს “ი-ზი” ვალდებული იყო გადაეხადა 5700 ევრო. შპს “კ. ლ-ამ” შპს ი-ზს” ტვირთი ჩამოუტანა თბილისში. შპს “ი-ზმა” მოსარჩელეს არ აუნაზღაურა მომსახურების ღირებულება.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრის შინაარსიდან გამომდინარე, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები არ ყოფილა გამხდარი სადავოდ. აპელანტმა მიუთითა მხოლოდ ავტომანქანის დაზიანების ფაქტის არასწორად დადგენასა და ტვირთის დაზიანების ფაქტზე. პალატამ ჩათვალა, რომ დასახელებული გარემოებების დადგენის მიმართ აპელანტის ინტერესი ვერ ჩაითვლებოდა გამართლებულად საამისო სამართლებრივი საფუძვლის არარსებობის გამო.
სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მოპასუხისათვის არ ყოფილა დაკისრებული ზიანის ანაზღაურება ავტომანქანის დაზიანების ფაქტის საფუძველზე, ამ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და ამდენად, შესულია კანონიერ ძალაში. რაც შეეხება ტვირთის დაზიანებით მიყენებულ ზიანს, არ არსებობს მასზე მსჯელობის პროცესუალური და მატერიალური საფუძველი მოთხოვნის არარსებობის გამო.
სააპელაციო საჩივრის ავტორი არასწორად მიიჩნევდა სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ შპს «ი-ზს» მისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება მხოლოდ სასარჩელო წესით უნდა გაეხადა სადავოდ. აღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა და შესაბამისად, დაუსაბუთებლად მიაჩნია აპელანტის მოსაზრება. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ სარჩელის დაკმაყოფილების გამომრიცხავ გარემოებად მიუთითა თავისი უფლების არსებობაზე, მოეთხოვა მოსარჩელის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღურება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 442-ე მუხლზე და საქმის მასალებიდან გამომდინარე, განმარტა, რომ დასახელებული უფლება არ ყოფილა აღიარებული მოსარჩელის მიერ და ამდენად, წარმოადგენდა სადავო უფლებას. შესაბამისად, მისი რეალიზაცია შესაძლებელი იყო მხოლოდ სასამართლო განხილვის გზით დადასტურებით. იმისათვის, რომ მოპასუხეს სასარჩელო მოთხოვნის ჩასათვლელად გამოეყენებინა თავისი უფლება ზიანის ანაზღაურებაზე, უნდა მოეთხოვა ასეთი გადაწყვეტილების მიღება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი ფორმითა და წესით შესაბამისი სარჩელის (შეგებებული სარჩელის) წარდგენის გზით. სასამართლომ განმარტა, რომ ექსპერტიზის დასკვნა ტვირთის დაზიანებასთან დაკავშირებით ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად შეიძლება მიჩნეულიყო, მაგრამ სადავაოობის შემთხვევაში ასეთი მოთხოვნის დადასტურება ხდება სასამართლო განხილვისა და დადასტურების შედეგად, რომლის რეალიზაცია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად დამოკიდებულია მხარის ნებაზე. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 188-189-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სასამართლო მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა უფლებამოსილი ემსჯელა მოსარჩელის პასუხისმგებლობაზე ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, თუ წარდგენილი იქნებოდა შეგებებული სარჩელი კანონით გათვალისწინებული დასაშვებობის პირობების დაცვით. აღნიშნული კი ცხადყოფდა, რომ პალატა მოცემული დავის ფარგლებში მოკლებული იყო პროცესუალურ შესაძლებლობას დაედასტურებინა ვალდებულების არსებობის ფაქტი.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა მდგომარეობდა მხარეთა შორის 2006 წლის 27 ივლისს გაფორმებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულების მოპასუხისათვის დაკისრებაში. ხელშეკრულების მიხედვით, შპს “ი-ზმა” შპს “კ. ლ-ას” შეუკვეთა ტვირთის ტრანსპორტირება. მომსახურებისათვის ანგარიშწორება დადგენილ იქნა ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენიდან 3 საბანკო დღის განმავლობაში. მომსახურების ანაზღაურება შპს «ი-ზს» უნდა განეხორციელებინა 2006 წლის 26 აგვისტომდე. ხანდაზმულობის სამწლიან ვადაში, 2009 წლის 21 ივლისს ანაზღაურების მითხოვნით სარჩელი წარდგენილ იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოში. სასამართლოს 2009 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით შპს «კ. ლ-ას» უარი ეთქვა სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე. განმეორებით იგივე სარჩელი შპს “კ. ლ-ამ” წარადგინა პირველი სარჩელის შეტანიდან 6 თვის ვადაში _ 2009 წლის 26 ოქტომბერს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ითვლება პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან.
ამდენად, აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ იგივე სარჩელის წარდგენა 6 თვის ვადაში მხოლოდ იმ შემთხვევაში გამოიწვევდა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას, თუ პირველი სარჩელი წარმოებაში იქნებოდა მიღებული, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ ზოგადი წესით, რაც გათვალისწინებულია სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლით, ხანდაზმულობისვადის დენის შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგეს სარჩელის შეტანა სასამართლოში, რა დროსაც ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტა გრძელდება სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე (სამოქალაქო კოდექსის 139-ე მუხლი). სარჩელის შეტანა ყოველთვის არ იწვევს ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტას. სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სარჩელის განუხილველად დატოვების შემთხვევაში ასეთი სარჩელის წარდგენის დროიდან არ ითვლება ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად, თუმცა დასახელებული წესიდან გამონაკლის შემთხვევას ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 140.2 მუხლი. აღნიშნული ნორმა სარჩელის განუხილველად დატოვებისას იგივე სარჩელის 6 თვის ვადაში წარდგენის შემთხვევაში ხანდაზმულობის ვადას პირველი სარჩელის წარდგენიდან ადგენს შეწყვეტილად. სარჩელის განუხილველად დატოვებაში არ იგულისხმება პროცესუალურ სამართლებრივი საფუძვლით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლებით) სარჩელზე გადაწყვეტილების მიღება, არამედ აღნიშნული ნორმა სარჩელის განუხილველად დატოვებაში მოიაზრებს ისეთ შემთხვევას, როდესაც სარჩელი არ იქნა არსებითად განხილული, რაც საპროცესო კოდექსის შესაბამისად უკავშირდება სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმას ან სარჩელის განუხილველად დატოვებას. ხოლო, იმ გარემოებათა აღმოფხვრის შემთხვევაში, რომლებიც საფუძვლად დაედო სარჩელზე წარმოების დასრულებას არსებითი განხილვის გარეშე, კრედიტორი უფლებამოსილია მიმართოს სასამართლოს იგივე სარჩელით 6 თვის განმავლობაში, რა დროსაც ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ითვლება პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან. სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწინებულ შედეგს კანონმდებელი უკავშირებს კრედიტორის სუბიექტურ ნებას დაიცვას უფლება სასამართლო წესით, რაც დგინდება სასამართლოში სარჩელის წარდგენით (რეგისტრაციის ფაქტი)
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და, შესაბამისად, არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ი-ზმა», მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ტვირთის გადაზიდვის პროცესში, 2006 წლის 30 აგვისტოს თურქეთის ტერიტორიაზე მოსახვევის გავლისას ტვირთის ნაწილმა გადმოტეხა ბორტი, გაგლიჯა ტენტი და გადმოვარდა ძირს, ვინაიდან აღნიშნული დადგენილი გარემოებით ფაქტობრივად გაიზიარა შპს «ი-ზის» პოზიცია იმის შესახებ, რომ შპს «კ. ლ-ამ» არაჯეროვნად და არაკეთილსინდისიერად შეასრულა მის მიერ ნაკისრი ვალდებულება ტვირთის უსაფრთხოდ ტრანსპორტირების თაობაზე, რაც რეალობას არ შეესაბამება.
კასატორის მოსაზრებით, სამართლებრივი შეფასებისას სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 361.2-ე მუხლი და ამავე კოდექსის 406-ე მუხლი, რომლის თანახმად, მოვალეს უფლება აქვს უარი თქვას მისთვის დაკისრებულ ვალდებულებაზე თუ გარემოება, რომელიც მას ამის უფლებას აძლევს, გამოწვეულია კრედიტორის ბრალით. კრედიტორს ანუ შპს «კ. ლ-ის» ბრალი შპს «ი-ზს» უფლებას აძლევდა უარი ეთქვა მისი ვალდებულების ტრანსპორტირების საფასურის გადახდის შესრულებაზე, რასაც მოცემულ შემთხვევაში აქვს ადგილი.
კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 277-ე მუხლის მოთხოვნა, მიუხედავად იმისა, რომ სააპელაციო საჩივრის ერთ-ერთი საკვანძო საკითხი სწორედ აღნიშნული მუხლის მოთხოვნის დარღვევა იყო.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ საკითხის გადაწყვეტისას არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 140.2-ე პუნქტი, ვინაიდან წარმოებაში მიუღებელი სასარჩელო განცხადება არ შეიძლება განხილულ იქნას როგორც სასამართლოში წარდგენილი სარჩელი, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ სარჩელი ხანდაზმულია და აღნიშნული საფუძვლით სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მაისის განჩინებით შპს «ი-ზის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ი-ზის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ი-ზის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (681.04 ლარი) 70% _ 476.98 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს «ი-ზის» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (681.04 ლარი) 70% _ 476.98 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
