¹ას-499-473-2011 2 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები 1. ჰ.-ა-გი (მოსარჩელე)

2. შ. რ-შვილი, დ. კ-ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – საადვოკატო მომსახურების საზღაურისა და პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ჰ.-ა-გმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის მიმართ საადვოკატო მომსახურების საზღაურის _ 25007 ლარის, 2007 წლის 15 იანვრიდან 2010 წლის 15 მარტამდე აღნიშნული თანხის გადაუხდელობის გამო თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე 6.01 აშშ დოლარის, სულ _ 6941.55 აშშ დოლარისა და იურიდიული მომსახურების ხარჯების _ 1550 ევროს ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით ჰ.–ა-გის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შ. რ-შვილსა და დ. კ-ძეს დაეკისრათ 25 007 ლარის გადახდა ჰ. -ა-გის სასარგებლოდ, ამავე გადაწყვეტილებით ჰ.-ა-გს მოთხოვნის დანარჩენ ნაწილში უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. ამავე გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანეს დ. კ-ძემ და შ. რ-შვილმა და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 თებერვლის განჩინებით დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ჰ.-ა-გის სააპელაციო საჩივარი, ხოლო მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:

2005 წლის სექტემბრიდან 2006 წლის დეკემბრამდე პერიოდში ჰ.-ა-გი და ა. ბ-ძე მოპასუხეებს _ შ. რ-შვილსა და დ. კ-ძეს უწევდნენ იურიდიულ მომსახურებას ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში მათი ინტერესების დაცვასთან დაკავშირებით. 2006 წლის 31 დეკემბრის წარდგენილი ინვოისის თანახმად, მათ მიერ მოთხოვნილმა მთლიანი მომსახურების თანხამ შეადგინა 25 007 ლარი.

2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისიდან ირკვეოდა, რომ წარმომადგენლებს უნდა შეესრულებინათ შემდეგი მოქმედებები: შეხვედრა კლიენტთან, დამატებითი ევრ. საჩივარი, სასამართლო ოქმების გაცნობა, მთავრობის პასუხის ანალიზი და სხვა. თითოეული მოქმედებისათვის გათვალისწინებული იყო შესაბამისი ანაზღაურება.

2006 წლის 19 დეკემბრის წერილით შ. რ-შვილიმა და დ. კ-ძემ ჰ.-ა-გსა და ა. ბ-ძეს სთხოვეს, მათ მიერ გადაწყვეტილების მიღებამდე არანაირი მიწერ-მოწერა სტასბურგის სასამართლოსთან არ ეწარმოებინათ.

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2009 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილების 159-ე და 160-ე პუნქტების თანახმად, ევროპულმა სასამართლომ სამართლიანად მიიჩნია განმცხადებლების _ დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის მოთხოვნა და სასამართლომ საქართველოს სახელმწიფოს დააკისრა შ. რ-შვილისა და დ. კ-ძის სასარგებლოდ 14 694 ევროს ანაზღაურება იმ მომსახურების და ხარჯებისათვის, რომელიც ა. ბ-ძემ და ჰ.-ა-გმა გასწიეს შ. რ-შვილისა და დ. კ-ძისათვის, მათი სასამართლოს წინაშე წარდგენისათვის.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს 2009 წლის 29 ივლისის ¹... წერილით დასტურდება, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მიერ საქმეზე ,,რ-შვილი და კ-ძე საქართველოს წინააღმდეგ’’ 2009 წლის 27 იანვარს გამოტანილი გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხები, მათ შორის, 14 694 ევრო, განმცხადებლებს გადაერიცხათ 2009 წლის 16 ივლისს, რაც განხორციელდა დ. კ-ძის საბანკო ანგარიშზე. აღნიშნულის შესახებ მეორე განმცხადებელმა შ. რ-შვილმა გამოხატა წინასწარი წერილობითი თანხმობა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ა. ბ-ძეს საწინააღმდეგო მოსარჩელე ჰ.-ა-გის მიმართ არაფერი არ აქვს და ამავე დროს იგი იტოვებს უფლებას, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება მომავალში მისი სამოქალაქო უფლების განხორციელების ან განუხორციელებლობის თაობაზე. აღნიშნული დასკვნის საფუძვლად საქმის განმხილველმა სასამართლომ მიუთითა ა. ბ-ძის 2010 წლის 1 თებერვლის ნოტარიალურად დამოწმებულ განცხადებაზე.

2010 წლის 1 მარტის ინვოისის თანახმად, მიმდინარე საქმის წარმოებისათვის იურიდიული მომსახურებისათვის მოთხოვნილ იქნა 2 000 აშშ დოლარი, რაც მოსარჩელემ სრულად აანაზღაურა საბანკო ტრანშით 1500 ევროს სახით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა, რომ ჰ.-ა-გი უფლებამოსილი იყო, სარჩელი აღეძრა სასამართლოში შ. რ-შვილისა და დ. კ-ძის მიმართ.

სასამართლომ განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარდგენილია 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისი, სადაც ასახულია ადვოკატების _ ა. ბ-ძის და ჰ.-ა-გის მიერ შესრულებულ სამუშაოთა ჩამონათვალი და მათ მიერ მოთხოვნილი თანხის ოდენობის გაანგარიშება. აღნიშნული მოპასუხეთა მიერ გამოყენებულ იქნა სტრასბურგის სასამართლოში და მის საფუძველზე დაკისრებული თანხა მიღებულ იქნა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა ამ ქმედებით ნათლად ჩანდა, რომ ისინი შეთანხმებული იყვნენ, როგორც მომსახურების გაწევაზე, ისე ფასზე.

რაც შეეხება მომსახურების გამწევის ვინაობას, სასამართლოს შეფასებით, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში საქმეში არსებული მასალებით და თავად ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2009 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხეებისათვის ცნობილი იყო 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისის შესახებ, რომელიც მათ წარადგინეს ევროპის ადამიანის უფლებათა დაცვის სასამართლოში და სწორედ აღნიშნული ინვოისის საფუძველზე სასამართლომ საქართველოს სახელმწიფოს დააკისრა 13 864 ევროს გადახდა იმ მომსახურებისა და ხარჯებისათვის, რომლებიც შ. რ-შვილს და დ. კ-ძეს ჰ.-ა-გმა და ა. ბ-ძემ გაუწიეს.

სასამართლოს დასკვნით, საგულისხმო იყო ის გარემოება, რომ ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპის სასამართლოში რწმუნებულების სახელით მონაწილეობდნენ როგორც ჰ.-ა-გი, ასევე ა. ბ-ძე. მათზე რწმუნებულება გაცემული იყო, როგორც ფიზიკურ და არა როგორც იურიდიულ პირებზე. ის ფაქტი, რომ ისინი მოქმედებდნენ როგორც ფიზიკური პირები, არაპირდაპირ დაადასტურეს კიდეც მოპასუხეებმა თავდაპირველ სარჩელთან მიმართებაში მათ მიერ წარდგენილი შესაგებლითა და ასევე მათივე განმარტებით იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს ჰ.-ა-გთან ერთად ასევე უნდა წარმოადგენდეს ა. ბ-ძე, მით უფრო მაშინ, როდესაც მათ შორის დადებული ვალის დათმობის ხელშეკრულება საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხეთა მითითება აღნიშნულის თაობაზე და განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 455-ე მუხლის თანახმად, უდავო იყო, რომ ჰ.-ა-გი და ა. ბ-ძე წარმოადგენენ სოლიდარულ კრედიტორებს.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხეებს 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისით გათვალისწინებული თანხა არ აუნაზღაურებიათ, ამასთან, მათ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებით საქართველოს სახელმწიფოსათვის დაკისრებული თანხა სრულად მიიღეს, თუმცა იგი არც ჰ.-ა-გისათვის და არც ა. ბ-ძისათვის არ გადაუხდიათ.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა მოსაზრება 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისის სადავოდ მიჩნევის შესახებ, რადგან ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2009 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილების 159-ე და 160-ე პუნქტებში ევროპულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ 13 864 ევრო მოპასუხეების სასარგებლოდ საქართველოს სახელმწიფოს დააკისრა იმ მომსახურებისა და ხარჯებისათვის, რომლებიც შ. რ-შვილს და დ. კ-ძეს გაუწია ჰ.-ა-გმა და ა. ბ-ძემ.

ამავე გადაწყვეტილებაში აღნიშნული თანხის ანაზღაურების საფუძვლად მითითებულია 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისი, რომელიც სასამართლოში წარადგინეს განმცხადებლებმა, ანუ უდავოა, რომ მოპასუხეებს წარმომადგენლისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურებასთან მიმართებაში სადავოდ არ გაუხდიათ 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისი, უფრო მეტიც, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხა საქართველოს სახელმწიფომ შ. რ-შვილის წინასწარი თანხმობით საბანკო ანგარიშზე გადარიცხვის გზით გადაუხადა დ. კ-ძეს, რომელსაც აღნიშნულთან დაკავშირებით პრეტენზია არ განუცხადებია და თანხაც მიიღო.

მოპასუხეები ასევე მიუთითებდნენ, რომ დ. კ-ძის ძმასთან _ ,,...ის’’ დამფუძნებელ გ. კ-ძესთან მოსარჩელემ გააფორმა ხელშეკრულება საადვოკატო მომსახურებაზე, სადაც მომსახურების ღირებულებად განისაზღვრა 900 აშშ დოლარი და გ. კ-ძეს მოსარჩელისათვის გარკვეული თანხა სხვადასხვა დროს ანაზღაურებული ჰქონდა. აღნიშნული გარემოება არ იქნა გაზიარებული სასამართლოს მიერ იმდენად, რამდენადაც საქმეში წარდგენილი სალაროს შემოსავლის ქვითრებიდან არ ჩანდა, რომ გადახდები განხორციელებული იყო ამ კონკრეტული სამართალურთიერთობის ფარგლებში მაშინ, როდესაც მხარეთა შორის არსებობდა სხვა ხელშეკრულებაც იურიდიული მომსახურების შესახებ, რაც თავის მხრივ არ უკავშირდებოდა ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლოში მოსარჩელის დაცვის ქვეშ მყოფი შ. რ-შვილისა და დ. კ-ძის ურთიერთობას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლების თანახმად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხეთა მიერ 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისით გათვალისწინებული თანხა გადახდილი არ იყო. დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხეთა მითითება, რომ ევროსასამართლოს გადაწყვეტილებაში ეს ხარჯები უკვე გაწეულად არის ჩათვლილი.

სასამართლომ დაადგინა, რომ ჰ.-ა-გის მიერ აღძრული სარჩელი არ იყო ხანდაზმული. საქმის განმხილველმა სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 129-ე, 130-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე თავის მოთხოვნას ამყარებდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2009 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებაზე. დადგენილია, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხა დ. კ-ძეს პირად ანგარიშზე ჩაერიცხა 2009 წლის 16 ივლისს. ამასთან, მოსარჩელის მიერ ინვოისი გამოწერილ იქნა 2006 წლის 31 დეკემბერს. შესაბამისად, სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული პერიოდიდანაც სარჩელი ხანდაზმული არ არის, ვინაიდან მოთხოვნა არ შეიძლებოდა არსებულიყო მანამ, სანამ გამოიწერებოდა ინვოისი _ ანუ 2006 წლის 31 დეკემბრამდე. მოსარჩელის მიერ სასამართლოში სარჩელი აღიძრა 2009 წლის 29 დეკემბერს, ანუ კანონით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის ვადაში, რის გამოც ჰ.-ა-გის სარჩელი არ იყო ხანდაზმული.

სასამართლომ დაადგინა, რომ მხარეთა შორის არ არსებობდა წერილობით გაფორმებული შეთანხმება თანხის გადახდის ვადის დარღვევის შემთხვევაში, ყოველდღიურად პროცენტის დაკისრების თაობაზე.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 416-ე, 417-ე მუხლებით, 327-ე მუხლის პირველი ნაწილით და არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისში გათვალისწინებული იყო ყოველდღიური პროცენტი 6.01 აშშ დოლარის ოდენობით ინვოისით გათვალისწინებული თანხის 2007 წლის 15 იანვრამდე გადაუხდელობის შემთხვევაში და აღნიშნული ამ კონკრეტულ შემთხვევაში მიიჩნია მხარეთა შორის წერილობითი ფორმით დადებულ შეთანხმებად პირგასამტეხლოს შესახებ. სასამართლოს დასკვნით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსს ეწინააღმდეგება მოსარჩელის პოზიცია, რომ 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისს ხელს აწერდა მხოლოდ ჰ.-ა-გი, მოპასუხეებმა აღნიშნული ინვოისი წარადგინეს სტრასბურგის სასამართლოში და ამით დაეთანხმნენ პირგასამტეხლოს არსებობასა და ოდენობას.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე, 709-ე, 710-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დ. კ-ძემ და შ. რ-შვილმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს კასატორთათვის თანხის დაკისრების ნაწილში მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის ხელშეკრულება არ არსებობდა. მოსარჩელის მიერ დამოუკიდებლად შედგენილი თანხბის გაანგარიშება, 2006 წლის 31 დეკემბრით დათარიღებული ინვოისი, ევროსასამართლოს გადაწყვეტილება და გადაწყვეტილებით დადგენილი აღსრულება სასამართლომ მხარეთა შორის შეთანხმებად არასწორად ჩათვალა.

ევროსასამართლოს გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ 2006 წლის 31 დეკემბრის წერილი ევროსასამართლოს თავად მოსარჩელემ წარუდგინა.

არასწორია სასამართლოს მითითება, რომ კასატორებს 2006 წლის 31 დეკემბრის მოთხოვნა არ გაუპროტესტებიათ. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ საქმეში წარმოდგენილია გ. კ-ძის 18 იანვრის წერილი, რომ მისთვის გაუგებარია, რა თანხას მოითხოვდა მოსარჩელე.

საგულისხმოა, რომ 2006 წლის 26 სექტემბრის ინვოისით მოსარჩელე ადასტურებს, რომ მისთვის კუთვნილი და მოთხოვნილი თანხიდან 2006 წლის 26 სექტემბრის მდგომარეობით მიღებული აქვს სრული თანხის მიღებას და უთითებს, რომ მისაცემი დარჩა 1000 აშშ დოლარი და 110 ლარი, 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისით კი, 2006 წლის 26 სექტემბრის შემდეგ გაწეული ხარჯი _ 1050 აშშ დოლარი და 204 ლარი. ამდენად, თუ სასამართლო ინვოისს მხარეთა შორის ხელშეკრულებად თვლიდა, მაშინ 2006 წლის 25 (26) სექტემბრის ინვოისისა და 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისის ერთობლივად შეფასებით მოსარჩელეს მისაღები აქვს 2050 აშშ დოლარი და 314,1 ლარი.

ამასთან, სასამართლო ვერ ასაბუთებს, რატომ გაიზიარა 2006 წლის 31 დეკემბრის ინვოისი და უარყო სხვა მტკიცებულება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ჰ.-ა-გის წარმომადგენელმა ი. ყ-შვილმაც, მოითხოვა სარჩელი დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება იმ დასაბუთებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ პირგასამტეხლოს ნაწილში მოთხოვნის დაუკმაყოფილებლობის საფუძვლად არასწორად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლზე. ადვოკატის მომსახურების ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნაზე მსჯელობისას კი, უკანონოდ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 აპრილის განჩინებებით ჰ.-ა-გის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის, დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ჰ.-ა-გის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის, დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ ისინი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია საადვოკატო მომსახურების საზღაურისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივრები ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ჰ.-ა-გს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2011 წლის 8 აპრილს კს «ა-შვილი, ა-გი და პარტნიორების» მიერ გადახდილი 760 ლარის 70% _ 532 ლარი, ხოლო დ. კ-ძესა და შ. რ-შვილს დაუბრუნდეთ დ. კ-ძის მიერ 2011 წლის 19 აპრილს გადახდილი 1250 ლარის 70% _ 875 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ჰ.-ა-გის (ჰ. ა-გის) წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის, დ. კ-ძისა და შ. რ-შვილის საკასაციო საჩივრები დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ ჰ.-ა-გს (ჰ. ა-გს, პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» კს «ა-შვილი, ა-გი და პარტნიორების» მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 532 ლარი, ხოლო დ. კ-ძესა (პირადი ¹...) და შ. რ-შვილს (პირადი ¹...) სოლიდარულად დაუბრუნდეთ ამავე ანგარიშზე დ. კ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 875 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.