¹ას-505-479-2011

9 ვნისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ჰ-ონი (წარმომადგენელი – ი. ყ-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ს-ძე

დავის საგანი – შვილებთან ურთიერთობის წესის განსაზღვრა (ძირითად სარჩელში), ალიმენეტის დაკისრება (შეგებებულ სარჩელში)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ს-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ჰ-ონის მიმართ და მოითხოვა არასრულწლოვანი შვილების ნახვისთვის ყოველწლიურად პირველი ივნისიდან 30 აგვისტოს ჩათვლით პერიოდის განსაზღვრა საქართველოში ჩამოყვანის უფლებით, ასევე, წლის ნებისმიერ დროს შვილების ნახვის უფლების მინიჭება შვილების ადგილსამყოფელ ქვეყანაში.

მოპასუხე მ. ჰ-ონის წარმომადგენელმა ი. ყ-შვილმა შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს ი. ს-ძის მიმართ და მოითხოვა მისთვის არსრულწლოვანი შვილების რჩენა-აღსაზრდელად ყოველთვიურად 2500 ლარის ოდენობით ალიმენტის დაკისრება.

მოპასუხე მ. ჰ-ონმა სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და თანხმობა განაცხადა მამის მიერ შვილების მონახულებაზე ამერიკის შეერთებულ შტატებში წლის განმავლობაში ზამთრის არდადეგებზე, თებერვლის თვეში და ზაფხულის არდადეგებზე ერთი თვის მანძილზე.

ი. ს-ძემ შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ ცნო, კერძოდ თანხმობა განაცხადა ორივე შვილის სასარგებლოდ თვეში 850 ლარის გადახდაზე.

არასრულწლოვანი ნ. ს-ძისა და ჯ. ს-ძის წარმომადგენლის სტატუსით საქმეში მონაწილე მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს წარმომადგენლმა მამის პირობების შესწავლის შედეგად განმარტა, რომ ი. ს-ძეს ყველა პირობა ჰქონდა თავისი შვილების სასკოლო არდადეგების პერიოდში საქართველოში ჩამოყვანისა და მათი როგორც ფიზიკური, ისე ემოციური საჭიროებების დაკმაყოფილების უზრუნველსაყოფად. ამასთან, მისი განმარტებით, ბავშვებსა და მამას შორის ნორმალური მამა-შვილური ურთიერთობების ჩამოსაყალიბებლად, უკეთესი იქნება ბავშვებმა გარკვეული პერიოდი იმ გარემოში გაატარონ, სადაც გაიზარდნენ და ექნებათ მამის ნათესავებთან ურთიერთობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით ი. ს-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ი. ს-ძეს უფლება მიეცა არასრულწლოვანი შვილები _ ნიკოლას ი. ს-ძე და ჯ. ს-ძე ყოველწლიურად 10 ივლისიდან 11 აგვისტომდე პერიოდით დასასვენებლად ჩამოეყვანა საქართველოში, ხოლო შვილების ადგილსამყოფელ ქვეყანაში ყოფნის პერიოდში ი. ს-ძეს მიეცა შვილებთან ყოველდღიურად, დღის განმავლობაში 4 საათით ურთიერთობის უფლება მათი სწავლისაგან თავისუფალ დროს, წაყვანის უფლებით. ამავე გადაწყვეტილებით მ. ჰ-ონის შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი. ს-ძეს მ. ჰ-ონის სასარგებლოდ დაეკისრა არასრულწლოვანი შვილების, ნ. ს-ძისა და ჯ. ს-ძის რჩენა-აღზრდისათვის ყოველთვიურად ალიმენტი 700-700 (შვიდას-შვიდასი) ლარის ოდენობით 2010 წლის 24 ნოემბრიდან შვილების სრულწლოვანებამდე;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჰ-ონის წარმომადგენელმა ი. ყ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით თავისი შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და ი. ს-ძის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. ასევე, აპელანტმა მოითხოვა მოსარჩელის სარჩელის განუხილველად დატოვების თაობაზე მათი შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ამავე სასამართლოს 2010 წლის 5 მარტის განჩინებისა და აშშ-ს სოციალურის სამსახურის საქმეში ჩართვის თაობაზე მათი შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ 2010 წლის 20 აპრილის საოქმო განჩინების გაუქმება და მ. ჰ-ონის შუამდგომლობების დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით მ. ჰ-ონის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ. ჰ-ონსა და ი. ს-ძეს რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში შეეძინათ ორი შვილი _ ნ. ს-ძე და ჯ. ს-ძე.

მხარეები ცხოვრობენ ცალ-ცალკე;

მ. ჰ-ონი არასრულწლოვან შვილებთან ერთად დღეისათვის ცხოვრობს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მასაჩუსეტის შტატის ქ. ნ-ში.

ი. ს-ძე ცხოვრობს ქ. თბილისში. იგი მუშაობს ვადიანი კონტრაქტით 2009 წლის 01 ოქტომბრიდან 2010 წლის 30 სექტემბრამდე საერთაშორისო ორგანიზაციაში «ქ. ი-ი» და მისი თვიური ანაზღაურება შეადგენს 1796 აშშ დოლარის ეკვივალენტს საქართველოს ეროვნულ ვალუტაში.

ქალაქ ნ-ის საჯარო სკოლების კალენდარის მიხედვით საზაფხულო არდადეგები იწყება ივნისის ბოლოს და სრულდება სექტემბრის დასაწყისში.

აპელანტის მოსაზრება მასზე, რომ სასამართლომ ისე დააკმაყოფილა სარჩელის მოთხოვნა და მისცა მოსარჩელეს არასრულწლოვანი ბავშვების საქართველოში ჩამოყვანის უფლება, რომ არ შეისწავლა თუ რაოდენ სასარგებლოა არასრულწლოვანი ბავშვებისათვის მათთვის ჩვეული გარემოდან ესოდენ დიდი ხნით მოწყვეტა და ჩვეული ცხოვრების წესიდან გადახვევა, იმის გათვალისწინებით, რომ მამასთან უკვე რამოდენიმე წელია საერთოდ აღარ ჰქონიათ შეხება, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნულთნ მიმართებაში დაეთანხმა პირველი ინსატნციის სასამართლოს დასკვნას მამის შვილებთან ურთიერთობის წესის განსაზღვრის თაობაზე, რაც ემყარებოდა არასრულწლოვანი ნ. ს-ძისა და ჯ. ს-ძის წარმომადგენლის სტატუსით საქმეში მონაწილე მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს წარმომადგენლის პოზიციას მასზე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მიზანშეწონილი იყო მამას განსაზღვროდა არდადეგების დროს ერთი თვე შვილების საქართველოში ჩამოსაყვანად. ბავშვებსა და მამას შორის ნორმალური მამა-შვილური ურთიერთობის ჩამოსაყალიბებლად უკეთესი იქნებოდა, თუ გარკვეულ პერიოდს იმ გარემოში გაატარებენ, სადაც გაიზარდნენ და ექნებოდათ მამის მხრიდან ნათესავებთან ურთიერთობა. შეძლებისდაგვარად სასურველი იყო მამას წლის განმავლობაში ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც მოენახულებინა შვილები.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი შესაგებლის თანახმად დგინდებოდა, რომ ი. ს-ძე 2010 წლის 27 ივლისამდე იმყოფებოდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში შვილების სანახავად და მამის ურთიერთობა შვილებთან არ არის გაუცხოებული, რის დასადასტურებლადაც მხარის ახსნა-განმარტების გარდა, წარმოდგენილ იქნა ფოტომასალა.

სააპელაციო პალატამ გაიზირა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების დასკვნა იმის თაობაზე, რომ სასარჩელო მოთხოვნის, ბავშვთა ასაკის, მათი ინტერესების, მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს რეკომენდაციის გათვალისწინებით, ი. ს-ძისათვის კანონით მინიჭებული უფლების რაიმე ფორმით შეზღუდვის საფუძველი არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე მოითხოვდა არასრულწლოვანი შვილების ნახვისათვის ყოველწლიურად 01 ივნისიდან 31 აგვისტოს ჩათვლით პერიოდის განსაზღვრას საქართველოში ჩამოყვანის უფლებით, ასევე წლის ნებისმიერ დროს შვილების ნახვის უფლების მინიჭებას შვილების ადგილსამყოფელ ქვეყანაში. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ როგორც დედას, ისე მამას, თანაბარი უფლება გააჩნიათ, გაატარონ დრო თავიანთ შვილთან, მაგრამ ამგვარი ურთიერთობა არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს თავად ბავშვების ინტერესებს. საქმეში წარმოდგენილი სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული დასკვნის თანახმად, სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ ი. ს-ძეს ყველა პირობა აქვს იმისათვის, რომ თავისი შვილები ნ. და ჯ. ს-ძეები, სასკოლო არდადაგების პერიოდში საქართველოში ჩამოიყვანოს და მთლიანად უზრუნველყოს მათი, როგორც ფიზიკური, ისე ემოციური საჭიროების დაკმაყოფილება.

გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ბავშვების მამასთან ურთიერთობის საკითხის გადაწყვეტისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ გაითვალისწინა ქალაქ ნ-ნის საჯარო სკოლის კალენდარი და მიიჩნია, რომ ი. ს-ძეს უნდა მისცემოდა უფლება თავისი შვილები ნ. ს-ძე და ჯ. ს-ძე ყოველწლიურად 10 ივლისიდან 11 აგვისტომდე პერიოდით დასასვენებლად ჩამოეყვანა საქართველოში, ხოლო შვილების ადგილსამყოფელ ქვეყანაში ყოფნის პერიოდში ი. ს-ძეს მისცემოდა შვილებთან ყოველდღიურად დღის განმავლობაში 4 საათით ურთიერთობის უფლება მათი სწავლისაგან თავისუფალ დროს, წაყვანის უფლებით.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას, სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ დასკვნებს და მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას სწორად იყო გამოყენებული სამოქალაქო კოდექსის 1197-ე, 1198.5-ე, 1199-ე, 1202-ე მუხლები, ასევე, ალიმენტის დაკისრების სასარჩელო მოთხოვნასთან დაკავშირებით, 1198-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილი, 1213-ე, 1214-ე, 1234-ე მუხლები.

სამართლებრივ შეფასებებთან დაკავშირებით, აპელანტის მოსაზრება მასზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ალიმენტის ოდენობის განსაზღვრისას არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1214-ე მუხლით დადგენილი კრიტერიუმებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლოში დადგინდა ფაქტობრივი გარემობა მასზე, რომ ი. ს-ძე მუშაობდა ვადიანი კონტრაქტით (2009 წლის 01 ოქტომბრიდან 2010 წლის 30 სექტემბრამდე პერიოდის გათვალისწინებით) საერთაშორისო ორგანიზაციაში «ქ. ი-ი» და მისი თვიური ანაზღაურება შეადგენდა 1 796 აშშ დოლარის ეკვივალენტს საქართველოს ეროვნულ ვალუტაში. დავის განმხილველმა სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ შვილების რჩენა-აღზრდის მოვალეობა თანაბრად აკისრია ორივე მშობელს და სასამართლომ სწორად მიიჩნია მიზანშეწონილად საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით მოსარჩელეს დაკისრებოდა ალიმენტი თითოეულ ბავშვზე 700 ლარის ოდენობით.

რაც შეეხება აპელანტის მოთხოვნას თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 05 მარტისა და 20 აპრილის საოქმო განჩინებების გაუქმების თაობაზე, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმება გასაჩივრებული საოქმო განჩინებების ფაქტობრივ გარემოებებს და ჩათვალა, რომ არ არსებობდა მითითებული განჩინებების გაუქმების საფუძველი, ვინაიდან მ. ჰ-ონის წარმომადგენელს ი. ყ-შვილს მართებულად ეთქვა უარი ი. ს-ძის სარჩელის განუხილველად დატოვების მოთხოვნაზე, ასევე მართებულად ეთქვა უარი სოციალური მომსახურების სააგენტოს მხრიდან დედის საცხოვრებელი პირობების შესწავლის აუცილებლობის გამო საქმის განხილვის გადადების შუამდგომლობაზე, კერძოდ, სააპელაციო საჩივრის ავტორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 05 მარტის საოქმო განჩინების სამართლებრივი უსაფუძვლობის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ჯ. ჰ-ონის წარმომადგენელი, საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას, სასამართლოს წინაშე აღძრული შუამდგომლობით მოითხოვდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 275-ე მუხლის «ე» პუნქტის შესაბამისად, ი. ს-ძის სარჩელის განუხილველად დატოვებას და მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ მისმა მარწმუნებელმა ჯერ კიდევ ი. ს-ძის მიერ სარჩელის აღძვრამდე _ 2009 წლის 26 ივნისს, მიმართა ამერიკის შეერთებული შტატების მასაჩუსეტის შტატის პირველი ინსტანციის სასამართლოს, რომლის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მე-8 პუნქტით გადაწყდა ბავშვების მონახულების საკითხი;

აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2010 წლის 05 მარტის საოქმო განჩინებაში ასახულ სამართლებრივ შეფასებებს, კერძოდ, გაიზიარა დადგენილი გარემოება მასზე, რომ მ. ჰ-ონმა მიმართა ამერიკის შეერთებული შტატების მასაჩუსეტის შტატის პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოპასუხის _ ი. ს-ძის წინააღმდეგ სარჩელით _ განქორწინების, პირადი თავისუფლების შეზღუდვის აკრძალვის, ბავშვების მეურვეობის მინიჭების, ბავშვების შესანახად თანხის გადახდის, ქორწინებამდელი სახელის აღდგენისა და ქონების გაყოფის შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს განხილვის საგანს არ წარმოადგენდა მამის _ ი. ს-ძის, შვილებთან ურთიერთობის წესის განსაზღვრა. გადაწყვეტილების მე-8 პუნქტით გადაწყდა, როგორც მხარე მიუთითებდა, არა აღნიშნული საკითხი, არამედ ზოგადად განიმარტა, რომ ქმარს ნებისმიერ დროს შეეძლო სასამართლოს მეშვეობით ან ცოლთან შეთანხმების საფუძველზე, მოეპოვებინა ბავშვების ნახვის უფლება; აქედან გამომდინარე, არ არსებობდა «საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული არც საქმის წამოების შეჩერების საფუძველი;

სააპელაციო პალატამ დასაბუთებულად მიიჩნია ასევე პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნა მოცემული დავის მიმართ საქართველოს სასამართლოს საერთაშორისო კომპეტენციის თაობაზე, კერძოდ, გაიზიარა სასამართლოს მითითება «საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-13 მუხლზე, რომლის თანახმად, მშობლებსა და შვილებს შორის პირადი ურთიერთობების საქმეებზე საქართველოს სასამართლოებს საერთაშორისო კომპეტენცია აქვთ, თუ პროცესის ერთ-ერთი მხარე საქართველოს მოქალაქეა ან ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი საქართველოში აქვს. სასამართლომ ასევე მიუთითა ამავე კანონის 45-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის «ბ» ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, ქორწინების ზოგადი შედეგები ექვემდებარება იმ ქვეყნის სამართალს, სადაც ორივე მეუღლეს ცალ-ცალკე საცხოვრებელი აქვს ან ქორწინების უკანასკნელ მომენტში ჰქონდა ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი, ხოლო 49-ე მუხლის შესაბამისად, მშობლებსა და შვილებს შორის არსებული პირადი და ქონებრივი ურთიერთობები, ბავშვის ინტერესებიდან გამომდინარე, ექვემდებარება იმ ქვეყნის სამართალს, რომელსაც ბავშვი განეკუთვნება; სასამართლომ აღნიშნა, რომ ი. ს-ძე არის საქართველოს მოქალაქე და მას ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი აქვს საქართველოში; ამავე ქვეყანას განეკუთვნებიან მისი არასრულწლოვანი შვილები, ვინაიდან დაიბადნენ თბილისში; ამასთან, მეუღლეებს ქორწინების უკანასკნელ მომენტში ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი საქართველოში ..... .¹63-ში ჰქონდათ; სასამართლომ ასვევე მიუთითა «საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლზე, რომლის თანახმად, საერთაშორისო სასამართლოებს აქვთ საერთაშორისო კომპეტენცია, თუ მოპასუხეს საქართველოში აქვს საცხოვრებელი ადგილი, რეზიდენცია ან ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი; სასამართლოს დასკვნით, საქართველოს საერთაშორისო კომპეტენციას განეკუთვნება ასევე მაურა ჯოან ჰარრინგტონის შეგებებული სარჩელიც ამავე კანონის 48-ე მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად. («თუ სარჩენი პირი და მარჩენალი საქართველოს მოქალაქეები არიან და ამ უკანასკნელს ჩვეულებრივი საცხოვრებელი ადგილი საქართველოში აქვს, გამოიყენება საქართველოს სამართალი»).

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჰ-ონის წარმომადგენელმა ი. ყ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი მოთხოვნების დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ქალაქ ნ-ის საჯარო სკოლის კალენდარი საკმარის მტკიცებულებად, არასრულწლოვანი ბავშვების სკოლის გრაფიკის დადგენასთან დაკავშირებით, ვინაიდან კასატორის აზრით, ინტერნეტიდან მოპოვებული კალენდარი სანდო დოკუმენტად ვერ მიიჩნეოდა და უპრიანი იქნებოდა მსგავსი საბუთის ოფიციალურად სკოლიდან გამოთხოვა;

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა სააპელაციო ინსტანციაში ი. ს-ძის მიერ წარმოდგენილ ფოტომასალას, რითაც მხარე ცდილობდა დაესაბუთებინა, რომ მან აღადგინა ურთიერთობა შვილებთან, მაშინ, როდესაც სააპელაციო სასამართლოში სხდომის დანიშვნამდე ი. ს-ძეს წლების განმავლობაში არ ჰქონია ურთიერთობა შვილებთან და თუნდაც მცირეხნიანი მონახულებით ვერ ჩაითვლებოდა, რომ მამამ აღადგინა შვილებთან ურთიერთობა;

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსატნციის სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ არ იყო საჭირო არასრულწლოვანი შვილების საცხოვრებელი პირობებისა და მათი ცხოვრების სტილის შესწავლა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მაშინ, როდესაც აუცილებელი იყო ფსიქოლოგებსა და სოციალურ სამსახურს შეესწავლათ არასრულწლოვანი შვილების ფსიქიკური მდგომარეობა და ცხოვრების წესი ამერიკაში, რათა სასამართლოს ჩაეთვალა, რომ მათთვის მიზანშეწონილია წელიწადში თვეზე მეტი გაატარონ მათთვის სრულიად უცხო ქვეყანაში და უცხო გარემოში.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ, ისევე როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა მასაჩუსეტის შტატის სასამართლო გადაწყვეტილების მე-8 პუნქტი, როდესაც ჩათვალა, რომ აღნიშნული პუნქტი არ მოიცავდა ი. ს-ძის ვალდებულებას შვილების მონახულების შესახებ მოთხოვნა დაეყენებინა ამერიკის შეერთებული შტატების მასაჩუსეტის შტატის სასამართლოში.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია საპროცესო კანონმდებლობა, მაშინ, როდესაც სწორად მიიჩნია თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ შუამდგომლობაზე უარი საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინებით მ. ჰ-ონის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჰ-ონის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ჰ-ონის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ჰ-ონის წარმომადგენელ ი. ყ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ი. ყ-შვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.