ას-509-478-2010 19 ივლისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ მ. ჩ-ანი (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელის მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ც. ც-შვილი (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი), გ. და ჯ. ჭ-ძეები (მოპასუხეები ც. ც-შვილის სარჩელში, მესამე პირები მ. ჩ-ანის სარჩელში)

მესამე პირები დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე (სარჩელში) _ ც. მ-ოვა, გ. ბ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა (სარჩელში), თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 23 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა მ. ჩ-ანმა მოპასუხეების _ ც. ც-შვილის, გ. და ჯ. ჭ-ძეების მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში მდებარე პირველი სართულის ლიტ. “ა” ნაგებობის 23.5კვ.მ ¹3 ოთახის, 17.2კვ.მ ¹4 ოთახის და მის წინ მდებარე 3.5კვ.მ აივნის გამოთხოვა და მისთვის თავისუფალ მდგომარეობაში ჩაბარება (ტომი I, ს.ფ. 1-10).

2009 წლის 14 იანვარს იმავე სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ც. ც-შვილმა მოპასუხე მ. ჩ-ანის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მის მიერ დაკავებული 57.19კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საკუთრებაში გადაცემა ფართის მესაკუთრე მ. ჩ-ანისათვის ამ ქონების საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 8 250 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ (ტომი II, ს.ფ. 1-20).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 26 თებერვლის საოქმო განჩინებით ზემოაღნიშნული სარჩელებით განსახილველი საქმეები გაერთიანდა ერთ წარმოებად. ამავე სხდომაზე მიღებული განჩინებით ც. ც-შვილის მოთხოვნის ნაწილში მოპასუხეებად ჩაებნენ ც. მ-ოვა და გ. ბ-შვილი, ხოლო მ. ჩ-ანის მოთხოვნის ნაწილში დასახელებული პირები ჩაებნენ დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირების სტატუსით (ტომი I, ს.ფ. 103-106).

საქმეთა გაერთიანების შედეგად მ. ჩ-ანის სარჩელმა შეიძინა სარჩელის, ხოლო ც. ც-შვილის სარჩელმა _ შეგებებული სარჩელის სამართლებრივი სტატუსი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ჩ-ანის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ც. ც-შვილის, გ. და ჯ. ჭ-ძეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში მოპასუხეების მიერ დაკავებული მ. ჩ-ანის საკუთრებაში არსებული ფართი და იგი მესაკუთრეს ჩაჰბარდა გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში, ც. ც-შვილის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საჯარო რეესტრის მონაცემებზე დაყრდნობით საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... II ჩიხის 1 სახლის მესაკუთრეები არიან მ. ჩ-ანი, ც. მ-ოვა და გ. ბ-შვილი. ის გარემოება, რომ ც. ც-შვილი ოჯახით ფაქტობრივად ფლობს მ. ჩ-ანის კუთვნილ ფართს, საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია როგორც მხარეების ახსნა-განმარტებით, ისე _ ც. მ-ოვასა და გ. ბ-შვილის ხელწერილით. ამდენად, სადავო არ იყო, რომ მოპასუხეებს მ. ჩ-ანის ფართი ჰქონდათ დაკავებული.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტებზე, რომელთა თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმის განხილვისას ც. ც-შვილმა საკმარისად ვერ დაასაბუთა სადავო ფართის საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავების ფაქტი, რის გამოც მისი სარჩელი მ. ჩ-ანის კუთვნილ ფართზე კანონით დადგენილი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საკუთრების უფლების მოპოვების შესახებ უსაფუძვლო იყო და არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია მესაკუთრე მ. ჩ-ანის სარჩელი ც. ც-შვილის, გ. და ჯ. ჭ-ძეების უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ (ტომი I, ს.ფ. 162-167).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ც. ც-შვილმა, გ. ჭ-ძემ და ჯ. ჭ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო მ. ჩ-ანის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 178-184).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ც. ც-შვილის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა: მ. ჩ-ანისათვის 12 295 ლარის გადახდის სანაცვლოდ ც. ც-შვილი ცნობილ იქნა თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის პირველ სართულზე 26.55კვ.მ ¹3 ოთახის, 18.19კვ.მ ¹4 ოთახის, 7.02კვ.მ შესასვლელისა და 5.43კვ.მ სამზარეულოს მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლომ საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში ... II ჩიხის ¹1-ში მდებარე სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეები არიან მ. ჩ-ანი, ც. მ-ოვა და გ. ბ-შვილი;

სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებით, ც. მ-ოვასა და გ. ბ-შვილის ხელწერილით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხეები ფაქტობრივად ფლობენ მ. ჩ-ანის კუთვნილ ფართს, კერძოდ, საცხოვრებელი ბინის პირველ სართულზე 26.55კვ.მ ¹3 ოთახს, 18.19კვ.მ ¹4 ოთახს, 7.02კვ.მ შესასვლელსა და 5.43კვ.მ სამზარეულოს;

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების საფუძველზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში წარდგენილი ხელწერილებით დგინდებოდა, რომ მოპასუხეები 1975 წლიდან 2005 წლის ჩათვლით მ. ჩ-ანს უხდიდნენ ბინის ქირას. 1975 წლიდან 1986 წლამდე ქირის ოდენობა თვეში შეადგენდა 8 მანეთს, 1986 წლიდან _ 20 მანეთს, ხოლო 2005 წელს _ 10 ლარს;

საქმეში წარდგენილი საბინაო წიგნით დასტურდებოდა, რომ ც. ც-შვილი თბილისში, ... ქ. ¹37-ში რეგისტრირებული იყო 1979 წლის მარტიდან, იგი აღნიშნულ მისამართზე გადმოწერილი იყო თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-დან;

სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო-სამისამართო ბიუროს ცნობით დგინდებოდა, რომ ც. ც-შვილი 1979 წლის 27 მარტიდან რეგისტრირებული იყო თბილისში, ... ქ. (ყოფილი ... ქუჩა) ¹37-ში;

ც. ც-შვილის სამხედრო ბილეთით დგინდებოდა, რომ 1975 წელს მისი ოჯახის საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენდა სადავო ფართი; თბილისის ისანი-სამგორის გამგეობის სამხედრო განყოფილების 2009 წლის 27 მარტის ცნობით დასტურდებოდა, რომ გ. ჭ-ძე 1989 წლის 1 ივნისამდე აღრიცხვაზე იმყოფებოდა ისნის რაიონის სამხედრო კომისარიატში;

სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო-სამისამართო ბიუროს ცნობით დგინდებოდა, რომ გ. ჭ-ძე 1996 წლის 23 ოქტომბრიდან რეგისტრირებული იყო თბილისში, ... ქ. ¹37-ში;

საქმეში წარდგენილი 2002-2008 წლების კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრებით დასტურდებოდა, რომ თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში სს “თ-ისა” და სს “ე-ის” აბონენტად აღრიცხული იყო ჭ-ძე;

სს “ე-ის” 2009 წლის 16 აპრილის ¹კ-4146 ცნობით დგინდებოდა, რომ თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში 1996 წლიდან 2008 წლის დეკემბრამდე რეგისტრირებული იყო ჭ-ძე სააბონენტო ნომრით 0822097. აღნიშნულ პერიოდში სააბონენტო ბარათზე აბინენტის მიერ დაფიქსირებული იყო ელექტროენერგიის მოხმარება და დახარჯული ელექტროენერგიის საფასურის პერიოდული გადახდა. 1996 წლამდე ინფორმაცია ხანდაზმულობის გამო კომპანიაში არ ინახებოდა;

სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 4 აგვისტოს ექსპერტის დასკვნით დგინდებოდა, რომ თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში მდებარე სახლში ც. ც-შვილის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი და დამხმარე ფართების საბაზრო ღირებულება 2009 წლის აგვისტოს მდგომარეობით შეადგენდა 49 183 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო სამართალურთიერთობა ექვემდებარება “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონით მოწესრიგებას, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1-ლი მუხლის მიხედვით, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. ამავე კანონის 1¹ მუხლის შესაბამისად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. დასახელებული კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, საქმეში წარდგენილი საფასურის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებებით დასტურდებოდა მოდავე მხარეებს შორის საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების დადების ფაქტი.

გარდა ამისა, საქმის მასალებით დგინდებოდა რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა, რაც ასევე მიუთითებს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონიდან წარმოშობილ ურთიერთობაზე, კერძოდ, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ ც. ც-შვილი თბილისში, ... ქ. ¹37-ში რეგისტრირებული იყო 1979 წლის მარტიდან, ხოლო ამ დრომდე ის რეგისტრირებული იყო სადავო მისამართზე. ამასთან, სს “თელასის” 2009 წლის 16 აპრილის ¹კ-4146 ცნობით დგინდებოდა, რომ თბილისში, ... II ჩიხის ¹1-ში 1996 წლიდან აბონენტად რეგისტრირებული იყო ჭ-ძე, რომელიც იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ სადავო შემთხვევაში დადგენილად მიიჩნია საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობა, ხოლო ამ კანონის მიღების დროისათვის სადავო სადგომში რეგისტრაციის არარასებობა არ წარმოადგენდა დამაბრკოლებელ გარემოებას პირის საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლედ აღიარებისათვის.

იმის გათვალისწინებით, რომ მესაკუთრე მ. ჩ-ანი უარს აცხადებდა მოსარგებლისათვის სადავო ფართის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდაზე, რისი უფლებაც მას “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად გააჩნდა, სააპელაციო სასამართლომ, ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტიდან გამომდინარე, მოწინააღმდეგე მხარის (მოსარგებლე) მოთხოვნა დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ მისი მესაკუთრედ ცნობის შესახებ დააკმაყოფილა (ტომი III, ს.ფ. 111-120).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-ანმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტი. “მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა” ნიშნავს ბინის ნასყიდობის საფასურის და არა სხვა რაიმე საფასურის გადახდას. კასატორი მიიჩნევს, რომ, რადგან ქირავნობის ხელშეკრულება წერილობით არ წარდგენილა, ქირის გადახდის ქვითრები ქირავნობის არსებობის დამადასტურებლად ვერ გამოდგება და არ წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების დადასტურებას. ასევე მცდარია სასამართლოს შეფასება იმის შესახებ, რომ ამ კანონის მიღების დროისათვის სადავო სადგომში რეგისტრაციის არარსებობა არ წარმოადგენს დამაბრკოლებელ გარემოებას პირის საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლედ აღიარებისათვის. კასატორისათვის გაუგებარია საკითხისადმი ამგვარი მიდგომა, ვინაიდან 1923 წლიდან ფართში შეიძლება მრავალი პირი ყოფილიყო ჩაწერილი, მაგრამ ხომ არ შეიძლება ყველა მათგანს ფართზე მოთხოვნის უფლება გააჩნდეს.

კასატორის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე არ არის წარდგენილი ქირავნობის ხელშეკრულება. ამასთან, სასამართლო არასწორად აცხადებს, რომ დადგენილია მოპასუხის აღნიშნულ ტერიტორიაზე რეგისტრაცია. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტში ცალსახად წერია, რომ სარგებლობის უფლების დათმობა უნდა დასტურდებოდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციით და არა რეგისტრაციის გარკვეულ პერიოდში არსებობით. მოცემულ შემთხვევაში სწორედ ასეთ ვითარებას ჰქონდა ადგილი (ტომი III, ს.ფ. 126-134).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჩ-ანის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, მ. ჩ-ანის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

იმის გათვალისწინებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ სადავო სამართალურთიერთობა წარმოშობილია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის საფუძველზე, მ. ჩ-ანის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის 1¹ მუხლის შესაბამისად უნდა განისაზღვროს 100 ლარით. რამდენადაც მ. ჩ-ანმა გადაიხადა 500 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟი, აქედან 400 ლარი, როგორც ზედმეტად გადახდილი თანხა, ექვემდებარება მისთვის დაბრუნებას. გარდა ამისა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე. ჭ-ის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი დარჩენილი თანხის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ჩ-ანის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. მ. ჩ-ანს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე. ჭ-ის მიერ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 400 ლარი;

3. მ. ჩ-ანს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე. ჭ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.