¹ას-511-485-2011 13 ივნისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს «ს. რ-ა» (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «ს. კ-ა» (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ვაგონების მოცდენის გამო დარიცხული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს «ს. კ-ამ’ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს «ს. რ-ის» მიმართ მოპასუხის სასარგებლოდ ვაგონების მოცდენის გამო დარიცხული 1600 ლარის გადახდისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

შპს «ს. კ-ია» სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით დაარსებული საწარმოა.

შპს «ს. რ-ის» მიერ სადგური ლილოს სატვირთო და კომერციული საქმიანობის შემოწმებისას მოსარჩელეს 2007 წელს გაწეული მომსახურებისათვის დამატებით დაეკისრა 1600 ლარის გადახდა. მოპასუხე საწარმოს 2009 წლის 7 სექტემბრის ¹... წერილის თანახმად, აღნიშნული თანხა მოსარჩელეს დაეკისრა ვაგონების 20 საათზე მეტი მოცდენის გამო.

2009 წლის 13 ოქტომბერს შპს «ს. კ-ამ» ¹... წერილით მიმართა შპს «ს. რ-ას» და მოითხოვა როგორც უსაფუძვლოდ დარიცხული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლება, ისე ამ თანხის დარიცხვის საფუძვლის მითითება.

2009 წლის 23 ოქტომბერს ¹... წერილით შპს «ს. რ-ამ» კვლავ მიმართა მოსარჩელეს და მოითხოვა დარიცხული თანხის ანაზღაურება, თუმცა წერილში არ მიუთითებია თანხის დარიცხვის საფუძველი.

მოსარჩელის განმარტებით, ის გათავისუფლებულია დაკისრებული ვალდებულების შესრულებისაგან, რადგანაც მოსარჩელე არ წარმოადგენს «საქართველოს სარკინიგზო კოდექსის» 25-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებულ ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს, ხოლო შპს «ს. რ-ამ» დაარღვია ამავე საწარმოს დირექტორთა საბჭოს 2009 წლის 21 ივლისის ¹1/28 დაგენილების «ა» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ტვირთმიმღების შეტყობინების ვალდებულება, რაც დასტურდება მოპასუხის მიერ ჩატარებული რევიზიის აქტით. მოსარჩელემ ასევე განმარტა, რომ 2009 წლის 23 ოქტომბრის ¹... წერილში მითითებული გარემოება, რომ ტვირთმიმღების შეტყობინება ვერ განხორციელდა მოსარჩელის ბრალით, უსაფუძვლოა, რადგანაც შპს «ს. კ-ას» არავითარი შეტყობინება არ გადასცემია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

2007 წელს შპს «ს. რ-ამ» მოსარჩელის კუთვნილი ტვირთის გადაზიდვა განახორციელა სამოქალაქო კოდექსის 668-ე და 686-ე მუხლებით დადგენილი წესის შესაბამისად, რა დროსაც ადგილი არ ჰქონია მოპასუხის მიერ ნაკისრი ვალდებულების დარღვევას, შპს «ს. კ-ამ», განბაჟების მოლოდინის გამო, ვერ მიიღო ტვირთი და მის ბრალით მოხდა ვაგონების მოცდენა.

მოპასუხემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 686-ე მუხლსა და სარკინიგზო კოდექსის 47-ე მუხლზე, რომლებიც გადამზიდველის პასუხისმგებლობასთან ერთად აწესებენ ტვირთმფლობელის პასუხისმგებლობასაც.

მოპასუხემ ასევე მიუთითა სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, 23-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 26-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, 36-ე მუხლის მე-10 ნაწილზე, 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტსა და მე-5 ნაწილზე და განმარტა, რომ შპს «საქართველოს ნავთობისა და გაზის კორპორაციის» მითითება, რომ მას დროულად არ ეცნობა ტვირთის გადაზიდვის თაობაზე, არ ათავისუფლებს მას ვალდებულების შესრულებისაგან, რის გამოც სარჩელი უსაფუძვლოა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს ,,ს. კ-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს ,,ს. კ-ია» გათავისუფლდა 2007 წლის 22 ნოემბერს განხორციელებული გადაზიდვიდან გამომდინარე 16 ვაგონის მოცდენის საფუძვლით შპს «ს. რ-ის» მიერ მის სასარგებლოდ დარიცხული 1 600 ლარის გადახდისაგან.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით შპს ,,ს. რ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტის საფუძველზე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ შპს «ს. რ-ა» 2007 წელში ახორციელებდა შპს ,,ს. კ-ის» ტვირთების გადაზიდვას. შპს «ს. რ-ის» 2009 წლის 26 ივნისის ¹... ბრძანების საფუძველზე შპს «ს. რ-ს» ოპერატიული კონტროლის ცენტრის მიერ ჩატარდა სადგურ ლილოს სატვირთო და კომერციული საქმიანობის რევიზია, რომლითაც შემოწმდა სადგურ ლილოს სარკინიგზო მომსახურების საფასურის გაანგარიშების რეალობა. შემოწმების შედეგად შპს ,,ს. კ-ას» დამატებით დაერიცხა 1600 ლარი 2007 წლის 22 ნოემბერს მიღებული ტვირთის დაცლის დაგვიანების გამო 16 ვაგონის მოცდენისათვის, რის შესახებაც შპს «ს. რ-ამ» შპს ,,ს. კ-ას» წერილობით აცნობა 2009 წლის 7 სექტემბერს. 2009 წლის 13 ოქტომბერს შპს ,,ს. კ-ამ» წერილობით მიმართა შპს «ს. რ-ას» იმაზე მითითებით, რომ ტვირთის მიღების შესახებ მას, ნაცვლად 22 ნოემბრისა, ეცნობა 23 ნოემბერს, ანუ დაგვიანებით, რის გამოც ვაგონების მიღების დროდ მიჩნეული უნდა ყოფილიყო 23 ნოემბერი. ამასთან, სამ ვაგონზე, საგზავნისით ¹....-ზე კორპორაციას გადახდილი ჰქონდა 300 ლარი 2007 წლის 30 ნოემბერს საგადასახადო ანგარიშფაქტურის საფუძველზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს ,,ს. კ-ია» ითხოვდა, მოპასუხეს გაეთვალისწინებინა მისი არგუმენტაცია ან განემარტა, რომელი კანონის ან ნორმატიული აქტის საფუძველზე ჰქონდა დაკისრებული 1600 ლარის გადახდა.

შპს «ს. რ-ამ» 2009 წლის 23 ოქტომბერს უპასუხა მოსარჩელეს, რომ თანხა დარიცხული იყო მართებულად ვაგონების 24 საათზე მეტი მომსახურებისათვის სარკინიგზო კოდექსის 25-ე მუხლის მე-5 პუნქტის საფუძველზე, ვინაიდან, სადგურის მუშაკების განმარტებით, ტვირთის მიტანის შესახებ ტვირთმიმღებს (კორპორაციას) ვერ ეცნობა მისივე მიზეზით. ამასთან, დღის საათებში სადგურში შემოსული ვაგონების მომსახურების აღრიცხვა წარმოებდა შპს «ს. რ-ის» დირექტორთა საბჭოს ¹... დადგენილების შესაბამისად. სასამართლომ არ გაიზიარა შპს «ს. რ-ის» პოზიცია, რომ 2007 წლის 22 ნოემბერს სადგურ ლილოში ტვირთის მიტანის შესახებ, მოსარჩელეს დროულად ვერ შეატყობინა მისივე მიზეზით, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით არ დადასტურდა, კერძოდ, შპს «ს. რ-ის» ოპერატიული კონტროლის ცენტრის მიერ ჩატარებული სადგურ ლილოს სატვირთო და კომერციული საქმიანობის რევიზიის აქტში აღნიშნული იყო, რომ შპს «ნ. კ-ამ» 2007 წლის 22 ნოემბერს 14:05 საათზე მიიღო 16 ვაგონი. შეტყობინება ტვირთის მისვლის შესახებ გადაცემულ იქნა დაგვიანებით 2007 წლის 23 ნოემბერს 09:00 საათზე. განბაჟების პროცედურის ჩასატარებლად საბუთები წაღებულ იქნა 2007 წლის 23 ნოემბერს 09:00 საათიდან 2007 წლის 23 ნოემბრის 13:00 საათამდე. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ შეიძლებოდა მოსარჩელეს პასუხისმგებლობა დაკისრებოდა, მხოლოდ რევიზიის აქტში მითითებული ჩანაწერის საფუძველზე, რომ მოცდენა გამოწვეული იყო კლიენტის (ანუ მოსარჩელის) მიზეზით. საქმის მასალებით არ დადასტურდა, ის გარემოება, რომ რ-ამ შეასრულა თავისი ვალდებულება _ დროულად შეეტყობინებინა მოსარჩელისათვის ტვირთის მიღების შესახებ, ხოლო, მხოლოდ მოპასუხის წარმომადგენლის ზეპირი მითითება, რომ შეტყობინების დაგვიანებით გადაცემაში მოსარჩელის მიზეზი დასტურდებოდა სადგურის მუშაკთა განმარტებით, სასამართლომ არ მიიჩნია საკმარის მტკიცებულებად ხსენებული გარემოების დადასტურებულად მიჩნევისათვის. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, რომ მოსარჩელემ ვაგონები ტვირთისაგან დაცალა დაგვიანებით, ვინაიდან რევიზიის თანახმად, 2007 წლის 23 ნოემბერს 9:00 საათზე შეტყობინების მიღებიდან მოსარჩელემ ვაგონები დაცალა დროულად, სამი ვაგონის 24-საათზე მეტი დროით მოცდენისათვის მოსარჩელეს გადახდილი ჰქონდა 300 ლარი მოპასუხის მიერ წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშფაქტურის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, კერძოდ, მიიჩნია, რომ სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რის საფუძველზეც დასტურდება, რომ სადავო ურთიერთობა წარმოიშვა გადაზიდვის სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სარკინიგზო კოდექსის 22.7, 23.1, 25.5 მუხლებით და განმარტა, რომ 2007 წლის 22 ნოემბრის გადაზიდვის ურთიერთობიდან გამომდინარე, რ-ამ მოსარჩელეს სადავო თანხა დაარიცხა შპს «ს. რ-ის» დირექტორთა საბჭოს 2006 წლის 29 სექტემბრის ¹... დადგენილებით დამტკიცებულ «სატვირთო გადაზიდვების კომერციული და ფინანსური აღრიცხვის და დარიცხვისათვის აუცილებელი დოკუმენტების წარმოების, აღრიცხვის, ექსპედირების და სატვირთო საქმიანობის აღრიცხვის ერთიან ელექტრონულ სისტემაში შეტანის წესებში» შპს «ს. რ-ის» დირექტორთა საბჭოს 2009 წლის 21 ივლისის ¹... დადგენილებთ განხორციელებული ცვლილებებისა და დამატებების საფუძველზე, თუმცა მოსარჩელე აღნიშნულზე არ დავობს. აღნიშნულის მიხედვით, სადგურში 08:00 საათიდან 18:00 საათამდე შესულ ტვირთზე, მათ შორის, უქმე და გამოსასვლელ დღეებში, შეტყობინება უნდა გადასცემოდა ტვირთის მისვლიდან არა უგვიანეს 2 საათისა, ხოლო მომსახურების დროის აღრიცხვა უნდა დაიწყოს შეტყობინების გადაცემის ზუსტი დროიდან. იმ შემთხვევაში, თუ შეტყობინების გადაცემა ვერ ხერხდება ტვირთმიმღების მიზეზით, მომსახურების დროის აღრიცხვა უნდა დაწყებულიყო ვაგონის სადგურში შესვლიდან 2 საათში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «ს. რ-ამ» არასწორად დაიწყო დროის ათვლა ვაგონების სადგურში შემოსავლიდან 2 საათში და უსაფუძვლოდ დაარიცხა მოსარჩელეს სადავო თანხა, ვინაიდან არ დადასტურდა ტვირთმიმღების (მოსარჩელის) მიზეზით შეტყობინების დაგვიანებით გადაცემის ფაქტობრივი გარემოება. ამიტომ, მომსახურების დროის აღრიცხვა უნდა დაწყებულიყო 2007 წლის 23 ნოემბრის 09:00 საათიდან, რის შემდეგაც მოსარჩელეს ტვირთი დროულად ჰქონდა დაცლილი და ვაგონები 24 საათზე მეტი ხნით არ მოუცდენია. სასამართლომ მიუთითა სარკინიგზო კოდექსის 44.2 მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ არ დასტურდებოდა მოსარჩელის მხრიდან ვალდებულების დარღვევის ფაქტი, რის გამოც მისთვის 1600 ლარის დარიცხვა უკანონოა, ხოლო სამი ვაგონის 24 საათზე მეტი დროით მოცდენის გამო 300 ლარი მოსარჩელეს გადახდილი ჰქონდა მოპასუხის მიერ 2007 წლის 30 ნოემბერს წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს. რ-ამ» და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინება უკანონო და დაუსაბუთებელია, რადგანაც სასამართლომ არ შეაფასა და განჩინებაში არ ასახა შპს «ს. რ-ის» სააპელაციო საჩივარში ჩამოყალიბებული არგუმენტები, სასამართლომ დაუსაბუთებლად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 668-ე, 686-ე მუხლებზე, ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ დასახელებული ნორმებით გადამზიდავის პასუხისმგებლობასთან ერთად, დადგენილია ტვირთმიმღების პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისას, ამასთან, კასატორმა 2007 წლის გადაზიდვის ხელშეკრულების პირობა შეასრულა პირნათლად. შპს «ს. რ-ამ» მიუთითა სარკინიგზო კოდექსის 47-ე მუხლზე, 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, 23-ე მუხლზე, 26-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, 36-ე მუხლის მე-10 ნაწილსა და 25-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე და განმარტა, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ ტვირთმიმღების მიზეზით არ მომხდარა შეტყობინების დაგვიანებით გადაცემა, ასევე არასწორია სასამართლოს განმარტება, რომ მომსახურების დროის აღრიცხვა უნდა დაწყებულიყო 2007 წლის 23 ნოემბერს 9:00 საათიდან, რის გამოც მოსარჩელეს ტვირთი დროულად აქვს დაცლილი და ვაგონები 24 საათზე მეტ ხანს არ მოუცდენია, რაც გამორიცხავს მისთვის 1600 ლარის გადახდის დაკისრებას. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ 2007 წლის 23 ნოემბერს 9:00 საათზე შპს «ს. რ-ამ» განმეორებით შეატყობინა მოსარჩელეს ტვირთის მიღების შესახებ. არც სარკინიგზო კოდექსი და არც ტვირთის გადაზიდვის წესები ტვირთის გადაზიდვის შესახებ ტვირთმიმღების წერილობით შეტყობინების ვალდებულებას არ ადგენს, დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, შეტყობინება ხორციელდება ზეპირად, 2007 წლის 23 ნოემბერს განხორციელებული შეტყობინება, რომელიც აღარებულია მოსარჩელის მიერ, ასევე ტელეფონის მეშვეობითაა გადაცემული, თუმცა იგი იყო არა პირველი, არამედ განმეორებითი. პირველი შეტყობინება კასატორმა განახორციელა 22 ნოემბერს და მოწინააღმდეგე მხარესთან დაკავშირების შეუძლებლობის გამო, სარკინიგზო კოდექსის 25-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, მოცდენის ვადის ათვლა დაიწყო 22 ნოემბრიდან. შესაბამისად, შპს «ს. რ-ის» მოთხოვნა კანონიერია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 აპრილის განჩინებით შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს «ს. რ-ას» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს «ს. რ-ას» (საიდენტიფიკაციო ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹..., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹..., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹...., დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.