ას-523-491-2010 7 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – 1. ბ. ა-ევი, მ. შ-ოვი

2. ო. ბ-ძე

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ბოლნისის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ო. ბ-ძემ მ. შ-ოვისა და ბ. ა-ევის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ო. ბ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანეს ბ. ა-ევმა და მ. შ-ოვმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით ბ. ა-ევისა და მ. შ-ოვის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ო. ბ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბ. ა-ევსა და მ. შ-ოვს ო. ბ-ძის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 808 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2005 წლის 28 ივლისს ¹37 საიჯარო ხელშეკრულების თანახმად, ო. ბ-ძეს, ა. ი-ანსა და ზ. მ-იანს 10 წლის ვადით იჯარით გადაეცათ 24,5 ჰექტარი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ურწყავი მიწის ნაკვეთი. სადავო არ არის, რომ 24,5 ჰექტარი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ურწყავი მიწის ნაკვეთის მოიჯარეს ო. ბ-ძემდე წარმოადგენდა ტ. გ-ოვი. საქმეში წარმოდგენილი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ცნობებით, ასევე სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ბ. ა-ევის ჩვენებით, მ. ა-ევის ჩვენებით და ბ. ა-ევისა და მ. შ-ოვის ახსნა-განმარტებების საფუძველზე დგინდება, რომ 24,5 ჰექტარ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს ფლობდა 27 ქვემოიჯარე, მათ შორის ბ. ა-ევს ტ. გ-ოვისაგან ქვეიჯარით გადაცემული ჰქონდა 1ჰა მიწის ნაკვეთი და ასევე მ. შ-ოვს – 1ჰა. ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 29 ივნისისა და 14 აგვისტოს განჩინებებითაც დგინდება, რომ თვითნებობა ჩადენილია ბ. ა-ევის, მ. შ-ოვისა და მათი თანამზრახველების მიერ, ასევე სისხლის სამართლის საქმეზე ო. ბ-ძის ჩვენებაში მითითებულია, რომ მიწის დამუშავების საშუალებას არ აძლევდა ბ. ა-ევი და სხვები, დაახლოებით 25 კაცი.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს, როგორც ბ. ა-ევმა და მ. შ-ოვამ, ასევე ო. ბ-ძემ.

ბ. ა-ევმა და მ. შ-ოვმა მიუთითეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამოქლაქო კოდექსის 992-ე, 411-ე, 464-ე და 998-ე მუხლებზე მითითებით მართალია განსაზღვრა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიუღებელი ზიანის ოდენობის მათთვის დაკისრება, მაგრამ საქმეში მოსარჩელე მხარის მიერ მიუღებელი შემოსავლის ოდენობის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება წარმოდგენილი არ არის, გარდა უკანონო და დაუსაბუთებელი აუდიტორული დასკვნისა. კასატორების განმარტებით, აღნიშნული მუხლები სასამართლოს მიერ არასწორადაა განმარტებული და არარსებულ მტკიცებულებეზე დაყრდნობით დაეკისრათ მიუღებელი შემოსავლის გადახდა, რადგან მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილ აუდიტორულ დასკვნას სასამართლო არ შეიძლება დაეყრდნოს, როგორც მტკიცებულებას, რადგან აუდიტორული დასკვნა ფორმალურად შედგენილია, როგორც დასკვნა, მაგრამ თავისი შინაარსით არის აუდიტორული მოსაზრება. ასევე მათი განმარტებით, 2007 წლის 27 დეკემბერს აუდიტორული საბჭოს თავჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელ ე. ა-ძე განცხადების პასუხად განმარტავს, რომ აუდიტ ნ. ა-შვილს ერთი და იმავე რიცხვით ურთიერთგამომრიცხავი დასკვნები არ უნდა გაეცა და აღნიშნული დასკვნები მიიჩნია არასწორად. ასევე 2010 წლის 12 იანვარს ექსპერტ გ. კ-ძის მიერ გაცემულია ¹9239/04/19 აქტი დასკვნის შედგენის შეუძლებლობის შესახებ. აღნიშნული აქტით ექსპერტმა ვერ გასცა პასუხი იმ კითხვებს, რომ თუ ო. ბ-ძე 2006-2007 წლებში მის კუთვნილ საიჯარო მიწის ნაკვეთში მოიყვანდა სოფლის კულტურებს, მიიღებდა თუ არა მოგებას 29,694 ლარის ოდენობით.

რაც შეეხება მეორე კასატორ ო. ბ-ძეს, მან მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის ფასის შემცირების ნაწილში, სსსკ-ის 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის შესაბამისად საკმარისად არ არის დასაბუთებული. ბოლნისის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 13 ნოემბრის დადგენილების საფუძველზე, ბოლნისის რაიონის სოფელ ტალავერში მცხოვრები ტ. გ-ოვი იჯარით ფლობდა 24,5 ჰა მიწის ნაკვეთს, რომელიც მას ქვეიჯარის წესით გადაცემული ჰქონდა 27 ოჯახზე, მათ შორის ბ. ა-ევსა და მ. შ-ოვაზე. ვანაიდან, გ-ოვი არ იხდიდა მიწის გადასახადს, მას ჩამოერთვა აღნიშნული მიწის ნაკვეთი და გადაეცა კასატორ ო. ბ-ძეს, ასევე ა. ი-ანსა და ზ. მ-იანს იჯარის წესით 10 წლის ვადით. ამან კი უკმაყოფილება გამოიწვია 27 ქვემოიჯარეში, რომლებიც აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს ამუშავებდნენ. ა-ევისა და შ-ოვის მუქარისა და ქვემოიჯარეების წაქეზების შედეგად მათ ვერ შეძლეს სადავო მიწის დამუშავება. კასატორის განმარტებით, დადგენილია, რომ ისინი კანონიერად ფლობდნენ მიწის ნაკვეთს, თუმცა ა-ევისა და შ-ოვის დანაშაულებრივი ქმედების შედეგად ვერ განახორციელეს მიწის დამუშავება, რაც დადასტურებულია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენით. სსსკ-ის 106-ე მუხლის თანახმად, ეს ფაქტი, მისი აზრით, მათ ათავისუფლებს მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ დამატებითი მტკიცებულებების წარდგენისაგან. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად კი, კასატორი ითხოვს მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბ. ა-ევისა და მ. შ-ოვის, ასევე ო. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ბ. ა-ევისა და მ. შ-ოვის, ასევე ო. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ბ. ა-ევისა და მ. შ-ოვის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ო. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ბ. ა-ევს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.