¹ას-528-501-2011 20 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. ც-ძე, მ. გ-შვილი, ე. გ-ვი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. და მ. ს-ძეები (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 9 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის დაბრუნება

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობები

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. და მ. ს-ძეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის მიმართ მოპასუხეებისათვის მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომების საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ, ქ.თბილისში, ... პირველი ჩიხის ¹4-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომებზე ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის მფლობელობის შეწყვეტის, ასევე უძრავი ქონების თავისუფალ მდგომარეობაში მ. ს-ძისა და რ. ს-ძისათვის გადაცემის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელეთა განმარტებით, აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონებიდან ლ.ც-ძე ფლობს 13.3 კვ. მეტრს, მ.გ-შვილი _ 19.3 კვ. მეტრს, ხოლო ე.გ-ვი (შერყილაძე) _ 30.5 კვ. მეტრს. საცხოვრებელი სადგომი არის ავარიული და რეკონსტრუქციას არ ექვემდებარება, ნაგებობის ავარიულობის გამო, საფრთხის თავიდან აღსაკვეთად, მოსარჩელეებს მიუვიდათ გაფრთხილება ძველი თბილისის რაიონის გამგეობიდან.

სარჩელის თანახმად, მ. და რ. ს-ძეები მოლაპარაკებას აწარმოებენ კომპანია «...» შენობის დემონტაჟისა და მესაკუთრეთათვის შესაბამისი ფართის გადაცემის თაობაზე. ასევე განმარტებულია, რომ წლების წინ სასამართლომ მოპასუხეთა მოთხოვნა სადავო ფართზე ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად აღიარების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

მოპასუხებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი საფუძვლებით:

მხარეებს შორის არსებობდა წერილობითი შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობაზე სანოტარო ფორმის დაუცველად და მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა მხოლოდ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა, მოპასუხეები არ დაეთანხმნენ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ აუდიტორულ დასკვნას საცხოვრებელი სადგომის შეფასების შესახებ და ასევე არ დაეთანხმნენ მათივე შუამდგომლობის საფუძველზე სასამართლოს მიერ დანიშნული სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 12 ივლისის ¹... ექსპერტიზის დასკვნას საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრის შესახებ, აღნიშნეს, რომ მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომების ღირებულება იყო ექსპერტიზის დასკვნით განსაზღვრულ საბაზრო ღირებულებებზე მაღალი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით რ. ს-ძისა და მ. ს-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რ. ს-ძესა და მ. ს-ძეს ლ. ც-ძის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 5550 (ხუთი ათას ხუთას ორმოცდაათი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რ. ს-ძისა და მ. ს-ძის მიერ ლ. ც-ძისათვის 5550 (ხუთი ათას ხუთას ორმოცდაათი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის შემთხვევაში, ვალდებულების შესრულების დოკუმენტის ან ამ ვალდებულების სხვაგვარად შეწყვეტის დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ, ლ. ც-ძეს შეუწყდა მფლობელობა ქ.თბილისში, ... პირველი ჩიხი ¹4-ში მდებარე 20,86 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე და სარდაფის სართულზე არსებულ 3,85 კვ.მ ფართზე და უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცათ მესაკუთრე რ. და მ. ს-ძეებს, რ. ს-ძესა და მაია ს-ძეს მ. გ-შვილის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 8100 (რვა ათას ასი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რ. ს-ძისა და მ. ს-ძის მიერ მ. გ-შვილისათვის 8100 (რვა ათას ასი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის შემთხვევაში, ვალდებულების შესრულების დოკუმენტის ან ამ ვალდებულების სხვაგვარად შეწყვეტის დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ, მ. გ-შვილს შეუწყდა მფლობელობა ქ.თბილისში, ... პირველი ჩიხის ¹4-ში მდებარე 25,83 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე და სარდაფის სართულზე არსებულ 25,38 კვ.მ ფართზე და უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცათ მოსარჩელეებს, ამავე გადაწყვეტილებით რ. ს-ძესა და მ. ს-ძეს ე. გ-ვის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 10350 (ათი ათას სამას ორმოცდაათი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა. რ. ს-ძისა და მ. ს-ძის მიერ ე. გ-ვის სასარგებლოდ 10350 (ათი ათას სამას ორმოცდაათი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის შემთხვევაში, ვალდებულების შესრულების დოკუმენტის ან ამ ვალდებულების სხვაგვარად შეწყვეტის დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ, ე. გ-ვს შეუწყდა მფლობელობა ქ.თბილისში, ... პირველი ჩიხის ¹4-ში მდებარე 33,68 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე და სარდაფის სართულზე არსებულ 27,12 კვ.მ ფართზე და უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცათ მესაკუთრეებს.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 9 თებერვლის განჩინებით ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, ... პირველი ჩიხის ¹4-ში მდებარე უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი 01.18.03.067.018 მიწის ნაკვეთი დაუზუსტებელი ფართობი 158 კვ.მ შენობა ნაგებობების საერთო ფართი 293,07 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი 118,60 კვ.მ) 1/2 ნაწილი რეგისტრირებულია რ. ს-ძის და 1/2 ნაწილი _ მ. ს-ძის საკუთრებად. ლ. ც-ძე, მ. გ-შვილი და ე. გ-ვი (ქორწინებამდელი გვარი შ-ძე) წარმოადგენენ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 11-ე მუხლის ,,ა» ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. ქ.თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹.... გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. გ-შვილის, ამავე სასამართლოს 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹... გადაწყვეტილებით ე. გ-ვის მეუღლე მ. გ-ვის და 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹... გადაწყვეტილებით გ. ც-ძის სარჩელი საცხოვრებელი ბინის (ლ. ც-ძის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელი სადგომის) ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის შესახებ. ქ.თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილებებით დადგენილ იქნა ასევე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებები თითოეულ კონკრეტულ შემთხვევაში საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან დადებული არ ყოფილა. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 12 ივლისის ¹... დასკვნის მიხედვით, ქ.თბილისში, ძველი თბილისის რაიონში, ... პირველი ჩიხის ¹4-ში მდებარე მოპასუხეთა მიერ დაკავებული უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება 2010 წლის ივლისის მდგომარეობით საორიენტაციოდ განისაზღვრა შემდეგნაირად:

ლ. ც-ძის მიერ II სართულზე დაკავებული ფართის 1 კვ.მ-ის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 350 აშშ დოლარს, შესაბამისად, მთლიანი 20,86 კვ. მეტრი ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 7300 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს, ხოლო სარდაფის სართულზე არსებული 3,85 კვ.მ ფართის სათავსის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეაგენს 100 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს.

მ. გ-შვილის მიერ პირვე სართულზე დაკავებული ფართის 1 კვ. მეტრის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 380 აშშ დოლარს, შესაბამისად მთლიანი 25,83 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 9800 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს. ხოლო სარდაფის სართულზე არსებული 25,38 კვ.მ ფართის სათავსის საბაზრო ღირებულება _ 1000 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს.

ე. გ-ვის მიერ პირველ სართულზე დაკავებული ფართის 1 კვ. მეტრის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 380 აშშ დოლარს, შესაბამისად მთლიანი 33,68 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 12800 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს. ხოლო სარდაფის სართულზე არსებული 27,12 კვ.მ ფართის სათავსის საბაზრო ღირებულება _ 1000 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა მითითება, რომ მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომების საბაზრო ღირებულება შეადგენს უფრო მეტს, ვიდრე ეს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს 2010 წლის 12 ივლისის ¹... დასკვნით არის განსაზღვრული, ვინაიდან მოპასუხეებს არ წარმოუდგენიათ აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ გარემოებებს, კერძოდ, «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის პირველი მუხლისა და მე-2 მუხლის მე-3 ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ, ვინაიდან მხარეებს შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგებები და მესაკუთრეები თანხმობას აცხადებდნენ, გადაეხადათ მოსარგებლეებისათვის თითოეული მათგანის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%, არსებობდა სადავო ფართებზე მოპასუხეების მფლობელობის შეწყვეტის საფუძველი.

პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის შესაბამისად, არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება, რომ ექსპერტის დაკვნაში მითითებული ფასი არ შეესაბამება სადავო ქონების რეალურ ღირებულებას. მოპასუხეები არ დაეთანხმნენ მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილ საცხოვრებელი სადგომების შეფასების შესახებ აუდიტორულ დასკვნას, რაც საფუძველი გახდა იმისა, რომ მათი შუამდგომლობის საფუძველზე, საცხოვრებელი სადგომების საბაზრო ღირებულებებისა და მოპასუხეების მიერ დაკავებული ფართების ოდენობის დადგენის მიზნით, სასამართლომ ესპერტიზის ჩატარება დაავალა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს, რომლის 2010 წლის 12 ივლისის ¹... დასკვნის მიხედვით, დადგინდა სადავო უძრავ ქონებაზე ფასები. Dაპელანტების შუამდგომლობის საფუძველზევე, სასამართლომ სხდომაზე მოიწვია ექსპერტი და მოპასუხეების მისცა შესაძლებლობა, მათთვის საინტერესო საკითხებზე უშუალოდ დასკვნის გამცემი ექსპერტისათვის დაესვათ შეკითხვები, რის შემდეგ მათ რაიმე შუამდგომლობა აღარ დაუყენებიათ. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მოპასუხეებს იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომების საბაზრო ღირებულება იყო უფრო მაღალი, ვიდრე სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 12 ივლისის ¹... დასკვნით განსაზღვრული ფასები, სასამართლოსათვის საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ წარმოუდგენიათ, ხოლო სააპელაციო საჩივარზე დართული აუდიტორული დასკვნა, სააპელაციო პალატას 2011 წლის 26 იანვრის საოქმო განჩინებით არ იქნა მიღებული.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ც-ძემ, მ. გ-შვილმა და ე. გ-ვმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ მოსარგებლეებსა და მესაკუთრეებს შორის დადებული იყო წერილობითი შეთანხმება და ეს წერილობითი შეთანხმებები მტკიცებულების სახით ერთვის საქმეს, ასეთ დროს, «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონი ითვალისწინებს მესაკუთრის მიერ მოსარგებლისათვის სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდას.

სასამართლომ სადგომის საბაზრო ღირებულება განსაზღვრა აუდიტისა და ექსპერტის დასკვნების საფუძველზე, ამასთან ამ დოკუმენტების შედგენისას არ იქნა გათვალისწინებული იმ უბნის პერსპექტიული განვითარების გეგმა, სადაც სახლია განთავსებული.

«საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის მიზანი მოსარგებლის სხვა ალტერნატიული ფართით ან შესაბამისი კომპენსაციით უზრუნველყოფაა. ვინაიდან გასაჩივრებული განჩინებით ზემოხსენებული გარემოება არ არის გათვალისწინებული, იგი დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს.

კასატორებმა წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს დაურთეს ასევე ახალი მტკიცებულებები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 აპრილის განჩინებით ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ლ. ც-ძეს, მ. გ-შვილსა და ე. გ-ვს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. გ-შვილის მიერ გადახდილი 100 ლარის 70% _ 70 ლარი.

კასატორ ლ. ც-ძეს, მ. გ-შვილსა და ე. გ-ვს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები (ტ.II, ს.ფ.51-87) 37 ფურცლად, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორ ლ. ც-ძეს, მ. გ-შვილსა და ე. გ-ვს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ც-ძის, მ. გ-შვილისა და ე. გ-ვის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ლ. ც-ძეს (პირადი ¹...), მ. გ-შვილსა (პირადი ¹...) და ე. გ-ვს (...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹..., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹... საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹..., დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მ. გ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 70 ლარი. ლ. ც-ძეს, მ. გ-შვილსა და ე. გ-ვს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 37 ფურცლად. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.