ბს-1170-745(კ-05) 8 თებერვალი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე,

ნ. ქადაგიძე

სარჩელის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 13 ოქტომბერს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალურმა სამმართველომ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე შპს “.. ..” მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 2005წ. 5 მაისს შპს “.. ..” წიაღით სარგებლობის ლიცენზიით, სერია 29, ¹ი.რ.-019, ტიპი IIК, მიეცა უფლება, ყოველწლიურად მოეპოვებინა 500 მ³ წიაღისეული (ინერტული მასალა). 2004წ. 14 ოქტომბრის ¹14 ცნობით აღნიშნული საამართველოსთვის ცნობილი გახდა, რომ 2000 წლიდან 2003 წლამდე იგი მოიპოვებდა ხსენებული ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ რაოდენობაზე მეტ წიაღისეულს. “წიაღის შესახებ” კანონის 31-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული ქმედება ითვლებოდა წიაღით სარგებლობის ნორმების დარღვევად. მოპასუხის მიერ 2000-2003 წლებში უნებართვოდ, ლიცენზიით განსაზღვრულ ნორმაზე მეტი წიაღისეულის მოპოვებით სახელმწიფოს მიადგა ზიანი _ 9818 ლარი. 2005წ. 17 აგვისტოს ¹01-16/564 პრეტენზიით მოპასუხეს ეცნობა აღნიშნულის თაობაზე და ეთხოვა პრეტენზიის ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში უზრუნველეყო სახელმწიფო ბიუჯეტში მიყენებული ზიანის თანხის გადახდა, თუმცა მოპასუხეს აღნიშნულ პრეტენზიაზე რეაგირება არ მოუხდენია. “წიაღის შესახებ” კანონის 52-ე მუხლის თანახმად, წიაღით მოსარგებლე ვალდებულია, აანაზღაუროს კანონის მოთხოვნათა დარღვევით მიყენებული ზიანი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სახელმწიფოსთვის მიყენებული ზიანის _ 9818 ლარის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ არასაგადასახადო შემოსავლების ¹525121819 ანგარიშზე, მფო 220101107 საქართველოს ეროვნულ ბანკში გადახდა.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა; შპს “.. ..” დაეკისრა 9818 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “.. ..”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 23 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს “.. ..” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 10 თებერვლის გადაწყვეტილება; გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალური სამმართველოს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; შპს “.. ..” სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 900 ლარის გადახდა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალურმა სამმართველომ შპს “.. ..” გასცა წიაღისეულით სარგებლობის ლიცენზია, რომლითაც განისაზღვრა წიაღით სარგებლობაზე მისი უფლება 1999წ. 22 მარტიდან 2004წ. 22 მარტამდე ვადით. აღნიშნული ლიცენზიითვე დამტკიცდა სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვების ნორმებიწ. მიხედვით _ წიაღის მოპოვების ოდენობის მაქსიმალური ზღვარი განისაზღვრა წელიწადში 500 მ³-ით. საქმეში არსებული ცნობიდან ირკვეოდა, რომ მოპასუხეს ზემოაღნიშნული ლიცენზიით სარგებლობის პერიოდში მოპოვებული ჰქონდა ამავე ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე (500 მ³) მეტი წიაღისეული (ინერტული მასალა _ ხრეში), კერძოდ, 1999 წელს _ 1735 მ³, 2000 წელს _ 2687 მ³, 2001 წელს _ 1583 მ³, 2002 წელს _ 2320 მ³, 2003 წელს _ 1758 მ³ ინერტული მასალა _ ხრეში. მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია მოპასუხის მტკიცება, რომ მან, მართალია, 2000-2004 წლებში მოიპოვა ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე (500 მ³) მეტი წიაღისეული, მაგრამ ზედმეტად ამოღებული ბუნებრივი რესურსების 5% _ 1709 ლარი კანონის მიხედვით გადაიხადა სახელმწიფო ბიუჯეტში და აღნიშნულის დასტურად მხარის მიერ წარდგენილ იქნა 2005წ. 24 იანვრის ცნობა ¹5.

სააპელაციო პალატამ კანონშეუსაბამოდ მიიჩნია მოსარჩელის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ გადასახდელი თანხა შეადგენდა 9818 ლარს, ვინაიდან “წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის 34-ე მუხლის თანახმად, წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადის ოდენობა მოსარგებლე მხარეს ლიცენზიით განესაზღვრებოდა, ხოლო აღნიშნული ოდენობა იმავდროულად წიაღით სარგებლობის თვითღირებულების ნაწილი იყო.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოპასუხემ წიაღით სარგებლობისას დაარღვია “წიაღის შესახებ” კანონის მოთხოვნები _ მოიპოვა იმაზე მეტი წიაღისეული, ვიდრე ლიცენზიით ჰქონდა განსაზღვრული და შესაბამისად, ხსენებული კანონის 52-ე მუხლი მას ავალდებულებდა მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ოდენობითა და წესით, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობა ერთი მხარის მიერ ვალდებულების დარღვევისას მეორე მხარეს ანიჭებდა უფლებას, მოეთხოვა ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ “სალიცენზიო მოსაკრებლის შესახებ” საქართველოს კანონი განსაზღვრავდა სახელმწიფოს მიერ კანონით დადგენილი სალიცენზიო საქმიანობის განხორციელების ანდა სარგებლობის უფლების მინიჭებისათვის დაწესებული მოსაკრებლის სახეებსა და განაკვეთებს, ხოლო სალიცენზიო მოსაკრებელი იყო სახელმწიფო ბიუჯეტში ერთჯერადი სავალდებულო გადასახდელი, რომელსაც ფიზიკური და იურიდიული პირები აღნიშნული კანონით დაწესებული ოდენობით იხდიდნენ, ხსენებული კანონის მე-16 მუხლის “კ” ქვეპუნქტის თანახმად კი საშენი მასალების საბადოზე (მოპასუხემ სწორედ საშენი მასალა _ ხრეში მოიპოვა) სალიცენზიო მოსაკრებელი 900 ლარით იყო განსაზღვრული.

სააპელაციო პალატამ სკ-ის 411-ე მუხლზე დაყრდნობით, ჩათვალა, რომ სწორედ ზემოაღნიშნული 900 ლარი იყო ის ზიანი, რომელიც მოსარჩელეს მიადგა, რადგან “წიაღის შესახებ” კანონის მე-9 მუხლის მე-12 პუნქტის თანახმად, მოპასუხის სამთო მინაკუთვნის საზღვრებში შესაძლებელი იყო მოსარჩელეს სხვა ლიცენზიაც გაეცა. კანონმდებელმა გააკეთა დათქმა, რომ ზიანი უნდა ანაზღაურებულიყო მიუღებელი შემოსავლისათვის, ხოლო მიუღებლად ის შემოსავალი ითვლებოდა, რომელიც პირს არ ჰქონდა მიღებული და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო, მოპასუხის მიერ ვალდებულების ჯეროვანი არშესრულება კი მის ულიცენზიო საქმიანობაში გამოიხატა და ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, 500 მ³-ზე ზემოთ წიაღისეულის მოპოვებისას ახალი ლიცენზია უნდა აეღო, რისთვისაც შესაბამისად 900 ლარი უნდა გადაეხადა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნა იყო უსაფუძვლო.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 23 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალურმა სამმართველომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არის უკანონო, კერძოდ, სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მოპასუხე მხარეს ნამდვილად დარღვეული ჰქონდა „წიაღის შესახებ“ კანონის მოთხოვნები, რაც გამოიხატა იმაში, რომ მან იმაზე მეტი რაოდენობის წიაღისეული მოიპოვა, ვიდრე ლიცენზიით ჰქონდა განსაზღვრული, აგრეთვე _ არალიცენზირებულ საქმიანობაში, რის შედეგადაც გამოწვეული ზარალი, აღნიშნული კანონის 52-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ოდენობითა და წესით, მაგრამ სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა სკ-ის 394-ე მუხლი.

კასატორის მოსაზრებით, სახელმწიფოსათვის მიყენებულ ზიანს მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენდა ის წიაღისეული, რომელიც მოპასუხემ 2003-2004 წლებში ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზემოთ მოიპოვა, კერძოდ, 9818 ლარის ღირებულების 3078 კვ.მ წიაღისეული, რის გამოც სახელმწიფო ბიუჯეტს მიადგა ქონებრივი ზიანი 9818 ლარის ოდენობით.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა „სალიცენზიო მოსაკრებლების შესახებ“კანონი, რადგან აღნიშნული კანონის თანახმად, სალიცენზიო მოსაკრებელს სალიცენზიო საქმიანობისა და სარგებლობის მინიჭებისათვის იხდის ფიზიკური ან იურიდიული პირი და იგი არის ერთჯერადი სავალდებულო გადასახადი, მოპასუხისთვის კი არავის მიუცია ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ რაოდენობაზე ზემოთ წიაღისეულის მოპოვების უფლება. აღნიშნული უფლების მინიჭებას ახდენს სალიცენზიო კომისია, რომლის გადაწყვეტილების გარეშე მოპასუხის მიერ სალიცენზიო მოსაკრებლის შეტანის შემთხვევაშიც, მოპასუხეს უფლება არ ექნებოდა ეწარმოებინა წიაღისეულის მოპოვება. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა „წიაღის შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლის მე-12 პუნქტი, რადგან აღნიშნული ნორმა მიუთითებს, რომ სხვადასხვა ლიცენზიით სამუშაოები შეიძლება ჩატარდეს გეოლოგიური მინაკუთვნის საზღვრებში და არა სამთო მინაკუთვნის ფარგლებში, სააპელაციო პალატამ კი გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში გეოლოგიური მინაკუთვნის ნაცვლად, მოიხსენია სამთო მინაკუთვნი და არ გაითვალისწინა ხსენებული კანონის მე-7 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებში მოცემული სამთო და გეოლოგიურიNმინაკუთვნების განმარტებები.

კასატორის განმარტებით, მოპასუხეს ლიცენზია აღებული ჰქონდა წიაღისეულის მოპოვებაზე, ანუ მას გააჩნდა სამთო და არა გეოლოგიური მინაკუთვნი, რის გამოც მასზე ვერ გავრცელდება ზემოხსენებული კანონის ნორმა და შესაბამისად, საფუძველს მოკლებულია დასკვნა, რომ თითქოს სახელმწიფომ მოპასუხის მხრიდან წიაღით თვითნებურად სარგებლობის შედეგად მიიღო მხოლოდ 900 ლარის ზიანი გადაუხდელი სალიცენზიო მოსაკრებლის სახით. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო პალატამ, ფაქტობრივად, უარყო წიაღისეულის მოპოვების დროს სათანადო ლიცენზიის საჭიროება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი განხილვის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალურმა სამმართველომ შპს “.. ..” გასცა წიაღით სარგებლობის ლიცენზია, რომლითაც განისაზღვრა წიაღით სარგებლობაზე აღნიშნული საზოგადოების უფლება 1999წ. 22 მარტიდან 2004წ. 22 მარტამდე ვადით. აღნიშნული ლიცენზიით დამტკიცდა სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვების ნორმებიწ. მიხედვით _ წიაღის მოპოვების მაქსიმალური ოდენობა განისაზღვრა წელიწადში 500 მ³-ით. მოპასუხემ ხსენებული ლიცენზიით სარგებლობის პერიოდში, 1999-2003 წლებში მოიპოვა აღნიშნული ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე (500 მ³) მეტი წიაღისეული, კერძოდ, 1999 წელს _ 1735 მ³, 2000 წელს _ 2687 მ³, 2001 წელს _ 1583 მ³, 2002 წელს _ 2320 მ³, 2003 წელს _ 1758 მ³ ინერტული მასალა _ ხრეში, რაც დასტურდება მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი 2004წ. 10 მარტის ¹14 ცნობით. მოცემულ საქმეში არსებული მოსარჩელის მიერ შესრულებული ზიანის გაანგარიშების მიხედვით, მოპასუხემ 1999-2003 წლებში ზემოაღნიშნული ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზევით მოიპოვა 3078 მ³ ხრეში, რომლის ღირებულებამ და შესაბამისად, სახელმწიფოსათვის მიყენებულმა ზიანმა შეადგინა 9818 ლარი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სახელმწიფოსათვის მიყენებულ ქონებრივ დანაკლისს მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენს ის წიაღისეული, რომელიც მოპასუხემ ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზემოთ მოიპოვა, კერძოდ, 9818 ლარის ღირებულების 3078 კვ.მ წიაღისეული, რის გამოც სახელმწიფო ბიუჯეტს მიადგა ქონებრივი ზიანი 9818 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა „სალიცენზიო მოსაკრებლების შესახებ“ კანონი, რადგან აღნიშნული კანონის თანახმად, სალიცენზიო მოსაკრებელს სალიცენზიო საქმიანობისა და სარგებლობის მინიჭებისათვის იხდის ფიზიკური ან იურიდიული პირი და იგი არის ერთჯერადი სავალდებულო გადასახადი, მოპასუხისთვის კი არავის მიუცია ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ რაოდენობაზე ზემოთ წიაღისეულის მოპოვების უფლება, აგრეთვე, სააპელაციო პალატამ არასწორად დაასკვნა, რომ თითქოს სახელმწიფომ მოპასუხის მხრიდან წიაღით თვითნებურად სარგებლობის შედეგად მიიღო მხოლოდ 900 ლარის ზიანი გადაუხდელი სალიცენზიო მოსაკრებლის სახით.

“წიაღის შესახებ” კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, წიაღი სარგებლობაში გაიცემა მხოლოდ სათანადო ნებართვის (ლიცენზიის) საფუძველზე. აღნიშნული კანონის მე-7 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, აკრძალულია წიაღით სარგებლობა სამთო ან გეოლოგიური მინაკუთვნის ფარგლებს გარეთ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ “წიაღის შესახებ” კანონის ზემოაღნიშნული დებულებები ერთმნიშვნელოვნად განსაზღვრავს წიაღით სარგებლობის სამართლებრივ საფუძველს და ითვალისწინებს ამკრძალავ ნორმას წიაღით სარგებლობის დასაშვებ ფარგლებთან მიმართებაში, რაც გულისხმობს იმას, რომ წიაღით მოსარგებლე შეზღუდულია ხსენებული ფარგლებით და უფლება აქვს მოიპოვოს სასარგებლო წიაღისეული მხოლოდ შესაბამისი ლიცენზიით მისთვის გამოყოფილი სამთო მინაკუთვნის ფარგლებში, ანუ იმ ოდენობით, რაც კონკრეტულად არის განსაზღვრული აღნიშნული ლიცენზიით.

საკასაციო სასამართლოს უდავოდ დადგენილად მიაჩნია, რომ 1999-2003 წლებში შპს “.. ..” მასზე გაცემული წიაღით სარგებლობის ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზევით მოიპოვა 3078 მ³ ხრეში (რასაც არ უარყოფს თვით აღნიშნული საზოგადოებაც), რომლის ღირებულებამ და, შესაბამისად, სახელმწიფოსათვის მიყენებულმა ზიანმა შეადგინა 9818 ლარი.

“წიაღის შესახებ” კანონის 52-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, წიაღით მოსარგებლენი ვალდებული არიან აანაზღაურონ “წიაღის შესახებ” კანონის მოთხოვნათა დარღვევით გამოწვეული ზარალი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ოდენობითა და წესით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ “წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის ზემოხსენებული მავალდებულებელი ნორმა განსაზღვრავს ყველა წიაღით მოსარგებლის ვალდებულებას, ხსენებული კანონის საფუძველზე გაცემული წიაღით სარგებლობის ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზევით წიაღისეულის მოპოვების შემთხვევაში უპირობოდ და სრულად აანაზღაუროს აღნიშნული მოქმედებით სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, “წიაღის შესახებ” კანონის მე-9 მუხლის მე-12 პუნქტი, რომლის თანახმად, ერთი და იმავე გეოლოგიური მინაკუთვნის საზღვრებში შეიძლება ჩატარდეს წიაღის შესწავლის სამუშაოები სხვადასხვა ლიცენზიით. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული აღმჭურველი ნორმა ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებს მხოლოდ გეოლოგიურ და არა სამთო მინაკუთვნზე, აგრეთვე, წიაღის შესწავლის სამუშაოებზე და არ გულისხმობს წიაღის მოპოვების შემთხვევებს. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ დაარღვია სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სკ-ის 408-ე მუხლით ლეგალურადაა რეგლამენტირებული ვალდებული პირის მიერ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოვალეობა. აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

სკ-ის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ, ვინაიდან შპს “.. ..” 1999-2003 წლებში შესაბამისი ლიცენზიით განსაზღვრულ მაქსიმალურ ოდენობაზე ზევით მოიპოვა 9818 ლარის ღირებულების 3078 მ³ ხრეში, რითაც ზიანი მიადგა სახელმწიფოს, აღნიშნული საზოგადოება, “წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის 52-ე მუხლის პირველი პუნქტისა და სკ-ის 408-ე და 992-ე მუხლების თანახმად, ვალდებულია სრულად აანაზღაუროს სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი და აღადგინოს პირვანდელი მდგომარეობა ხსენებული თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას მოცემულ საქმეზე, ვინაიდან სააპელაციო პალატამ მოცემული საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალური სამმართველოს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 23 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს იმერეთის რეგიონალური სამმართველოს სარჩელი დაკმაყოფილდეს. დაეკისროს შპს “.. ..” 9818 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

4. შპს “.. ..” დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟი 392 ლარის ოდენობით;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.