ას-53-45-2011 21 მარტი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ მ. ვ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ-ბ ვ-ძე, ვ. ვ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 19 ოქტომბერს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩე... მიმართა მ-ბ ვ-ძემ მოპასუხეების _ მ. და ვ. ვ-ძეების მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ბათუმში, ..-... ¹22-ში მდებარე ... «ა» და ... «ბ» შენობა-ნაგებობების მხარეებს შორის რეალურად გაყოფა.

სარჩელის თანახმად, ბათუმში, ..-... ¹22-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს საერთო საკუთრებას, კერძოდ, აღნიშნული სახლთმფლობელობის სასარგებლო ფართია 506.2კვ.მ, შენობა-ნაგებობა ... «ა» და ... «ბ» გაშენებულია 448.48კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. საჯარო რეესტრის სამსახურის 2006 წლის 23 ოქტომბრის ცნობის საფუძველზე მითითებული უძრავი ქონების 1/14 საკუთრების უფლებით ეკუთვნის ა. ს-ძეს, 1/14 _ მ-ბ ს-ძეს, 3/7 _ ვ. ვ-ძეს, ხოლო 6/14 _ მ-დ ვ-ძეს. მ-დ ვ-ძის გარდაცვალების შემდეგ უძრავი ქონების მესაკუთრეები გახდნენ მ-ბ ვ-ძე (მისი წილი შეადგენს მ-დ ვ-ძის კუთვნილი 6/14 წილის 5/6 ნაწილს) და მ. ვ-ძე (მ-დ ვ-ძის კუთვნილი 6/14 წილის 1/6-ის მოწილე). კერძოდ, მ-ბ ვ-ძეს ეკუთვნის სახლთმფლობელობის 180.78კვ.მ და მასში მიწის ნაკვეთის 158.74კვ.მ ფართი, ხოლო მ. ვ-ძეს _ სახლთმფლობელობის 36.15კვ.მ და მიწის ნაკვეთის 31.74კვ.მ ფართი. მოსარჩელის მტკიცებით, საზიარო უფლების გაუქმებით საზიარო საგნის ღირებულება არ შემცირდება, ამასთან, გაყოფა ტექნიკური თვალსაზრისითაც შესაძლებელია (ს.ფ. 2-13).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით მ-ბ ვ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ნაწილობრივ გაუქმდა საზიარო უფლება მოსარჩელესა და მოპასუხებს შორის ბათუმში, ..-... ქ.¹22-ში მდებარე სახლთმფლობელობაზე (დაზუსტებული ფართობი _ 444.48კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი _ 506.20კვ.მ) მისი რეალური გაყოფის გზით; აღნიშნული სახლთმფლობელობა რეალურად გაიყო შემდეგი სახით:

მ. ვ-ძეს მიეკუთვნა მეორე სართულზე ოთახი¹5, 20კვ.მ ფართით და ოთახი ¹13, 12.2კვ.მ ფართით, ხოლო ამავე სართულზე არსებული შესასვლელი, კერძოდ, ოთახი ¹6, 7.0კვ.მ ფართით, ოთახი ¹12, 7.4კვ.მ ფართით, სხვენზე ასასვლელი კიბე, 5.1კვ.მ ფართით, დარჩა მ. ვ-ძისა და ვ. ვ-ძის საერთო სარგებლობაში;

ვ. ვ-ძეს მიეკუთვნა, პირველ სართულზე: ¹2 ოთახის ნახევარი 22.1კვ.მ, ¹5 ოთახი 8.4კვ.მ, ¹6 ოთახი 12.3კვ.მ, ¹16 ოთახი 2.3კვ.მ, ¹13 ოთახი 12.30კვ.მ, ¹14 ოთახი 5.3კვ.მ და ¹15 ოთახი 14.4კვ.მ ფართით; მეორე სართულზე: ¹2 ოთახი 18.9კვ.მ, ¹3 ოთახი 11.0კვ.მ, ¹4 ოთახი 27.0კვ.მ, ¹7 ოთახი 8.0კვ.მ, ¹14 ოთახი 12.35კვ.მ, ¹16 ოთახი 1.5კვ.მ და ¹17 ოთახი 2.5კვ.მ ფართით;

მ-ბ ვ-ძეს მიეკუთვნა პირველ სართულზე: ¹2 ოთახის ნახევარი 22.1კვ.მ, ¹3 ოთახი 10.7კვ.მ, ¹4 ოთახი 26.4კვ.მ, ¹8 ოთახი 8.0კვ.მ, ¹9 ოთახი 15.0კვ.მ ფართით; მეორე სართულზე: ¹1 ოთახი 38.10კვ.მ და ¹8 ოთახი 18.10კვ.მ ფართით;

მ-ბ ვ-ძესა და ვ. ვ-ძეს საერთო საკუთრებაში დარჩათ, პირველ სართულზე: ¹1 ოთახი 15.5კვ.მ, ¹10 ოთახი 5.7კვმ, ¹7 ოთახი 6.6კვ.მ, ¹12 ოთახი 7.5კვ.მ, ¹11 ოთახი 18.8კვ.მ ფართით; მეორე სართულზე: ¹10 ოთახი 9.5კვ.მ, ¹11 ოთახი 8.8კვ.მ, ¹9 ოთახი 7.0კვ.მ ფართით.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ბათუმში, ..-... ქ.¹22-ში მდებარე 444.48კვ.მ საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთისა და 506.20კვ.მ სასარგებლო ფართის შენობა-ნაგებობების 6/14 ნაწილიდან 1/6 ნაწილის მესაკუთრეა მ. ვ-ძე, 5/6-ის მესაკუთრე _ მ-ბ ვ-ძე (საფუძველი: ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება, 2009 წლის 2 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება, ¹... სააღსრულებო ფურცელი);

ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მონაცემებით (1940 წლის ინვენტარიზაციით) ..-... ქ.¹22-ში მდებარე სახლთმფლობელობა საკუთრების უფლებით აღირიცხა მოქალაქეებზე: მ-დ ვ-ძეზე _ 6/14 ნაწილი; ვ. ვ-ძეზე _ 3/7 ნაწილი; მ-ბ ს-ძეზე _ 1/14 ნაწილი; ალი ს-ძეზე _ 1/14 ნაწილი. სახლთმფლობელობის სასარგებლო ფართია 506.2კვ.მ, რომელიც გაშენებულია 444.48კვ.მ მიწის ნაკვეთზე;

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით მინდია ვ-ძე აღიარებულ იქნა ..-... ქ.¹22-ში მდებარე სახლთმფლობელობის 6/14 ნაწილიდან 1/6 ნაწილის მესაკუთრედ;

2009 წლის 2 სექტემბერს მ-ბ ვ-ძემ შეიძინა გ. ვ-ძის, ნ. დ-ძის, მ. ვ-ძის, დ. ჯ-ძის და ზ. ვ-ძის კუთვნილი უძრავი ქონება _ ბათუმში, ..-... ქ.¹22-ში არსებულ სახლთმფლობელობაში;

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის ¹... დასკვნაზე, რომლის თანახმად, ბათუმში, ..-... ქ.¹22-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე განლაგებულია ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი. შენობა მდებარეობს ეზოს წინა ნაწილში, ქუჩის ტროტუარის მიმდებარედ ეზოში მოწყობილი რკინა-ბეტონის კიბეებით შესაძლებელია შესვლა სახლის პირველ სართულზე, ხოლო გარე ...ონის კიბეებით _ საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე. კიბის ბაქნები უკავშირდება სართულებზე არსებულ ღია აივნებს, საიდანაც დაკავშირება ხდება პირველ და მეორე სართულზე განლაგებულ საცხოვრებელ ოთახებთან. წარდგენილი დოკუმენტების თანახმად, შენობა-ნაგებობების საერთო ფართობი შეადგენს 506.02კვ.მ-ს, რომელიც განლაგებულია 444.48კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. ვ. ვ-ძე არის სახლთმფლობელობის 3/7 ნაწილის მესაკუთრე, მისი წილი მოიცავს 216.94კვ.მ ფართს. მ. ვ-ძე და მ-ბ ვ-ძე ფლობენ 6/14 ნაწილს, რაც მოიცავს 216.94კვ.მ-ს. აქედან 1/6-ის მფლობელია მინდია ვ-ძე, ხოლო 5/6-ის ნაწილის მფლობელია მ-ბ ვ-ძე. წილობრივი სასარგებლო ფართები შეადგენს: მ. ვ-ძე: 216.94X1/6=36.16კვ.მ. მ-ბ ვ-ძე: 216.94X5/6=180.78კვ.მ. ვ. ვ-ძე: 506.20X3/7=216.94კვ.მ. ..-... ქ.¹22-ში მდებარე სახლთმფლობელობის მაცხოვრებლებს, ვ. ვ-ძეს, მ. ვ-ძესა და მ-ბ ვ-ძეს შორის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების ფართების გაყოფა მხარეთა საკუთრებაში არსებული წილების შესაბამისად, თანაბარი ღირებულების და დანიშნულების შემცირების გარეშე შესაძლებელია. ამისათვის საჭიროა მათ საცხოვრებელ ფართებს გააჩნდეთ დამოუკიდებელი შესასვლელის და სარგებლობის საშუალება, რაც სახლის სართულებზე მოწყობილი აივნებისა და კორიდორების განლაგების მდგომარეობით მასში არსებული შესასვლელების და მოწყობილი კიბეების გათვალისწინებით შესაძლებელია. შეუძლებელია თავისუფალი ეზოს გაყოფა მიწის ნაკვეთში არსებული საცხოვრებელი სახლების განლაგების გამო, იგი უნდა დარჩეს საერთო საკუთრებაში.

სადავო საკითხის გადაწყვეტისას სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 173-ე, 954-ე, 955-ე, 961-ე, 963-ე მუხლებით.

ზემოაღნიშნული გარემოებების კანონის დასახელებულ ნორმებთან ერთობლიობაში შეფასების შედეგად საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ წარდგენილი სარჩელი დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა (ს.ფ. 105-110).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ვ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით კუთვნილი წილის პროპორციულად მისთვის 100კვ.მ ფართის, კონკრეტულად _ ¹1, ¹5, ¹8 და ¹13 ოთახების მიკუთვნება (ს.ფ. 114-122).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით მ. ვ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:L

ბათუმში, ..-... ქ.¹22-ში მდებარე სახლის მესაკუთრეები არიან: მ. ვ-ძე, მ-ბ ვ-ძე და ვ. ვ-ძე; მათ შორის, მ. ვ-ძეს ეკუთვნის სახლის 6/14 წილის 1/6 ნაწილი; სახლის საერთო ფართი არის 506.2კვ.მ, საიდანაც ოთახების ფართი შეადგენს 433.83კვ.მ-ს;

ზემომითითებულ ვითარებაში, სახლის საერთო ფართიდან მ. ვ-ძეს ეკუთვნოდა: 36.15კვ.მ (506.2X6/14/6), მ-ბ ვ-ძეს _ 180.78კვ.მ, ხოლო ვ. ვ-ძეს _ 289.26კვ.მ ფართი;

ექსპერტის დასკვნის თანახმად, დასახელებული ფართებიდან გაყოფას დაექვემდებარა მხოლოდ 427.77კვ.მ (32.12+19.5+158.35+138.4+79.4) ფართი; აქედან, მ. ვ-ძეს ეკუთვნოდა 30.555კვ.მ ფართი (427.77X6/14/6), მ-ბ ვ-ძეს _ 152.775კვ.მ ფართი (427.77X6/14/6), ხოლო ვ. ვ-ძეს _ 244.44კვ.მ ფართი (427.77-30.555-152.775);

მიუხედავად ამისა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მინდია ვ-ძეს მიეკუთვნა 32.12კვ.მ ფართი ინდივიდუალურად, ხოლო 19.5კვ.მ ფართი დარჩა ვ. ვ-ძესთან საერთო სარგებლობაში. ამავე გადაწყვეტილებით მ-ბ ვ-ძეს მიეკუთვნა 138.4კვ.მ ფართი, ხოლო ვ. ვ-ძეს _ 158.35კვ.მ ფართი. გარდა ამისა, 79.4კვ.მ ფართი დარჩა მ-ბ ვ-ძისა და ვ. ვ-ძის საერთო სარგებლობაში.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არსებულ ვითარებაში სრულიად ნათელი იყო, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მ. ვ-ძეს მიეკუთვნა იმაზე მეტი ფართი, ვიდრე წილობრივად ერგებოდა, ხოლო მ-ბ ვ-ძესა და ვ. ვ-ძეს _ ნაკლები.

სამოქალაქო კოდექსის 377-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გადაწყვეტილება უძრავი ქონების რეალურად გაყოფის ნაწილში არ გასაჩივრებულა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მხოლოდ, მინდია ვ-ძისათვის მიკუთვნებული ქონების შესაბამისობა უძრავ ქონებაში მის წილთან.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 954-ე და 963-ე მუხლების შინაარსიდან გამომდინარე, საზიარო უფლების გაუქმებისას საზიარო უფლება უნდა გაიყოს თითოეულის წილის შესაბამისად.

როგორც საქმეზე დადგინდა, უძრავი ქონების რეალურად გაყოფის შედეგად მინდია ვ-ძეს მიეკუთვნა იმაზე მეტი ქონება, ვიდრე მას წილობრივად ერგებოდა. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის მოთხოვნა იმაზე მეტი ქონების მიკუთვნების თაობაზე, რაც მას წილობრივად ერგებოდა, უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მას მიეკუთვნა არარსებული ოთახები. საქმეში არსებული სახლის გეგმიდან ჩანდა, რომ ¹5 და ¹6 ოთახები, რომლებიც საქალაქო სასამართლომ მ. ვ-ძეს მიაკუთვნა, არსებობდა. ასევე, არსებობდა ამ ოთახების დამაკავშირებელი ¹6 და ¹12 ოთახები და სხვენზე ასასვლელი კიბე.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი დაუკმაყოფილებლობას, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ს.ფ. 163-169).

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 8 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ვ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის დაკმაყოფილება, კერძოდ, ახალი გადაწყვეტილებით კუთვნილი წილის პროპორციულად მისთვის 100კვ.მ ფართის, კონკრეტულად _ ¹1, ¹5, ¹8 და ¹13 ოთახების მიკუთვნება.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები. თუკი შეუძლებელი იყო თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფა, ასეთ შემთხვევაში არ უნდა მომხდარიყო ქონების რეალურად გაყოფა. კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლომ თითქოს რეალურად გაყო სადავო ქონება, თუმცა ამის მიუხედავად, კასატორს გარკვეული ფართი დარჩა მოპასუხეებთან საერთო სარგებლობაში. რეალურად მას გამოეყო იმაზე ნაკლები ფართი, რაც კანონით ეკუთვნოდა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ დაადგინა, კონკრეტულად რომელი ქონების გაყოფას ახდენდა. იმ შემთხვევაში, თუ იყოფოდა მემკვიდრეობით მიღებული ქონება, ვ. ვ-ძე არ წარმოადგენდა მემკვიდრეობით მიღებული ქონების მემკვიდრეს. მინდია ვ-ძესა და მას საერთო საკუთრებაში ქონება არ გააჩნდათ. წლების განმავლობაში ქონება რეალურად იყო გაყოფილი მათ მამკვიდრებელსა და ვ. ვ-ძეს შორის. შესაბამისად, აღნიშნული გაყოფით შემცირდა მისი რეალური წილი (ს.ფ. 174-180).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მარტის განჩინებით მინდია ვ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხ... გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ვ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხ... გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვ....

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვ.... სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391- მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ვ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ვ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ მ. ვ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.