ას-540-511-2011 23 მაისი, 2011 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ნ.კვანტალიანი, ბ. ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ა. გ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. კ-ა
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა, გამოსახლება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2010 წლის 23 აგვისტოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. კ-ამ მოპასუხე ა. გ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის საკუთრებაში არსებული, ბათუმში, გ-ის ¹11-ში მდებარე უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულების 25%-ის მის მიერ გადახდის სანაცვლოდ, მითითებულ ქონებაზე საკუთრების უფლების მისთვის გადაცემა, აგრეთვე, საჯარო რეესტრში ქონების მოსარჩელის საკუთრებაში აღრიცხვა (ს.ფ. 2-12).
მოგვიანებით, ამავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა ა. გ-ემ მოპასუხე ვ. კ-ას წინააღმდეგ, რომლითაც მოითხოვა თავის საკუთრებაში რიცხული, ბათუმში, გ-ის ¹11-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილიდან მოპასუხისა და მისი თანმხლები პირების გამოსახლება (ს.ფ. 161-169).
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ვ.კ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოსარჩელე ცნობილ იქნა ქ.ბათუმში, გ-ის ქ.¹11-ში მდებარე მის მიერ დაკავებული ფართის მესაკუთრედ და შესაბამისად დადგინდა, რომ ქ.ბათუმში, გ-ის ქ.¹11-ში მდებარე აღნიშნული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი, რომელიც ირიცხებოდა ა.გ-ის სახელზე, საჯარო რეესტრში აღრიცხულიყო ვ.კ-ას საკუთრებაში; მოსარჩელეს მოპასუხისათვის დაეკისრა 17200 ლარის გადახდა. ამავე გადაწყვეტილებით ა.გ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ.ბათუმში, გ-ის ქ¹11-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად წარმოადგენს ა.გ-ის საკუთრებას, რომელიც მან მიიღო მემკვიდრეობით 2010 წლის 31 მაისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, მისი დედის ნ. გრუნჩაძისაგან;
მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ იმ გარემოებას და საქმის მასალებითაც დასტურდებოდა, რომ ვ.კ-ა 1964 წლიდან ამ დრომდე ოჯახთან ერთად უწყვეტად ფლობდა ქ.ბათუმში, გ-ის ქ¹11-ში მდებარე სახლმფლობელობის 1/2½ნაწილს, რომელიც ადრე წარმოადგენდა მოპასუხე ა.გ-ის დედის ნ. გრუნჩაძის საკუთრებას, ხოლო ამჟამად ირიცხებოდა მოპასუხის საკუთრებად;
ვ.კ-ა სადაო საცხოვრებელ სახლში რეგისტრირებული იყო 1964 წლს 29 აგვისტოდან და იგი ამ დრომდე ყველა კომუნალურ გადასახადს მოცემულ სახლმფლობელობაზე იხდიდა თავად;
საქმეში წარდგენილი 2010 წლის 3 აგვისტოს შპს «... ... ..-ის” აუდიტორული დასკვნის თანახმად, ქ.ბათუმში, გ-ის ქ¹11-ში მდებარე 180.5 კვ.მ შენობა-ნაგებობის, აგრეთვე, მასზე მიმაგრებული 574 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის ½1/2 ნაწილის ანუ, 90.25 კვმ შენობა-ნაგებობისა და მასზე მიმაგრებული 287 კვმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 68800 ლარს;
ვ.კ-ამ 2010 წლის 24 თებერვალს და 2010 წლის 20 აგვისტოს წერილით მიმართა ა.გ-ეს და შესთავა. მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ გადაეცა მისთვის საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე, ან გადაეხადა მისთვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75% და საცხოვრებელი სადგომის გაუმჯობესების ხარჯები;
ა.გ-ემ უარი განაცხადა ვ.კ-აზე «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” კანონის შესაბამისად სადავო ფართის 75%-ის გადახდაზე და შეგებებული სარჩელით მოითხოვა მისი გამოსახლება ბათუმში, გ-ის ქ¹11-ში მდებარე ფართიდან.
საქალაქო სასამართლომ საქმეში წარდგენილი სადავო საცხოვრებელი სახლთმფლობელობის საბინაო წიგნით, კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრებით, მოწმეთა ჩვენებებით, თავად მხარეთა განმარტებებით და საქმეში არსებული სხვა მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება.
სასამართლოს განმარტებით, «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტი იმპერატიულად მიუთითებს, რომ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება უნდა დასტურდებოდეს სადავო სადგომში რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით. მოცემულ შემთხვევაში კი, წარდგენილი მასალებით უდავოდ დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელე ვ.კ-ა რეგისტრირებული იყო სადავო ფართში 1964 წლიდან და იგი იხდიდა ყველა კომუნალურ გადასახადს. შესაბამისად, მასზე უნდა გავრცელებულიყო ზემოაღნიშნული კანონის მოთხოვნები.
სარჩელის დაკმაყოფილებას საქალაქო სასამართლომ საფუძვლად დაუდო შემდეგი არგუმენტები:
«საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტით დადგენილია, რომ თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა;
მოცემულ შემთხვევაში ა.გ-ემ მოითხოვა ვ.კ-ას გამოსახლება მის მიერ დაკავებული ფართიდან, და უარი განაცხადა მისთვის კომპენსაციის გადახდაზე. აქედან გამომდინარე, საფუძვლიანი იყო მოსარჩელის მოთხოვნა მის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ, აღნიშნული სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის ანაზღაურების სანაცვლოდ.
სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა ვ.კ-ას გამოსახლების თაობაზე ბათუმში, გ-ის ქ¹11-ში მდებარე მის მიერ დაკავებული ფართიდან. ამასთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის დანაწესზე, რომლითაც დადგენილია, რომ თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მოსარგებლისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. რამდენადაც ა.გ-ემ უარი განაცხადა მოსარჩელისათვის (მოსარგებლისათვის) კომპენსაციის გადახდაზე, აქედან გამომდინარე სარჩელი დაკმაყოფილებას ქვემდებარებოდა (ს.ფ. 272-277).
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-ემ. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც იგი ცნობილ იქნებოდა სადავო ქონების მესაკუთრედ, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარე გამოსახლდებოდა მის მიერ უკანონოდ დაკავებული ფართიდან (ს.ფ. 293-304).
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 თებერვლის განჩინებით ა. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ.ბათუმში, ... ქ¹11-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად წარმოადგენს ა. გ-ის საკუთრებას, რომელიც მან მიიღო მემკვიდრეობით 2010 წლის 31 მაისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, მისი დედის ნ. გ-ისაგან;
ს.ფ. 148-ზე განთავსებული საბინაო წიგნის ჩანაწერისა და ს.ფ. 59-ზე განთავსებული სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ბათუმის სამსახურის მიერ გაცემული საინფორმაციო ბარათის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივ გარემოება, რომ ვ. კ-ა 1964 წლიდან რეგისტრირებულია სადაო სახლთმფლობელობაზე, მდებარე ქ.ბათუმი, ... ქ.¹11;
პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეების (თ. მ-ე, ზ. მ-ი) ჩვენებებით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ვ. კ-ა 1964 წლიდან დღემდე ოჯახთან ერთად ცხოვრობს ქ.ბათუმში, ... ქ¹11-ში მდებარე სახლმფლობელობის 1/2½ნაწილში, რომელიც ადრე წარმოადგენდა მოპასუხე ა. გ-ის დედის ნ. გ-ის საკუთრებას, ხოლო ამჟამად ირიცხებოდა მოპასუხის საკუთრებაში;
საცხოვრებელი სახლის მოპასუხის საკუთრებაში გადასვლის შემდეგაც მოსარჩელესა და მისი ოჯახის წევრებს არ შეუწყვეტიათ ამ ფართით სარგებლობა. მოსარჩელე რეგისტრირებულია აღნიშნულ მისამართზე 1964 წლიდან. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის თაობაზე, რომ ვ. კ-ა სადაო ფართში ჩაეწერა მისი დედის გარდაცვალებიდან 1979 წლიდან 9 წლის შემდეგ, ვინაიდან აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტი მას სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია;
მოწმეთა ჩვენებებით დგინდებოდა, რომ არანაირ ქირავნობის ურთიერთობას ვ. კ-ასა და მოპასუხის დედას, ნ. გ-ეს შორის ადგილი არ ჰქონია;
მოწმეების: ა. თ-ის, ბ. დ-ის, თ. მ-ის ჩვენებებით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 1960-იანი წლებიდან სადავო მისამართზე ნ. გ-ე ან მისი ოჯახის რომელიმე წევრი არ გამოჩენილა. მოწმეებმა დაადასტურეს, ის ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ სადაო სახლთმფლობელობა, ნასყიდობის ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე 3300 მანეთად კ-ამ იყიდა ნ. გ-ისაგან;
სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს ამჟამად წარმოადგენს მოსარჩელე ვ. კ-ა;
მოსარჩელის მიერ დაკავებული სადაო ფართის ღირებულება შეადგენს 68800 ლარს;
საქმის მასალებით სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ყველანაირ კომუნალურ გადასახადს სადავო სახლთმფლობელობაზე იხდიდა ვ. კ-ა;
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მხარეთა შორის ქირავნობის ხელშეკრულების არსებობას ადგილი არ ქონია, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით, არ დასტურდებოდა;
საქმეზე დგინდებოდა, რომ მოპასუხე და შეგებებული სარჩელის ავტორი ა. გ-ე უარს აცხადებდა მოსარჩელისათვის, მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის სანაცვლოდ თანხის, საცხოვრებელი სახლის ღირებულების 75%-ის გადახდაზე.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 11 მუხლის «ა’’ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მოსარგებლეა პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობით უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით ან და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მტკიცების სტანდარტი, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობის დასადასტურებლად ასე გამოიყურება: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).
იმ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების ვითარებაში, რომ ვ. კ-ა 1964 წლიდან ცხოვრობს მითითებულ მისამართზე, ამავე მისამართზე რეგისტრირებულია ამავე წლიდან და იხდის კომუნალურ გადასახადებს, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის საფუძველზე, უდავო ფაქტად მიიჩნია, რომ არსებობდა საკმარისი გარემოებები იმისათვის, რათა დადასტურებულად მიჩნეულიყო მხარეთა შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობა. აღნიშნული გარემოება, თავის მხრივ, სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა ვ.კ-ას მოსარგებლედ, ანუ მართლზომიერ მფლობელად მიჩნევისათვის.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტზე, რომლის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად დადგენილია, რომ თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლით მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, ასევე, კანონის ზემოთ მოყვანილი ნორმებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მესაკუთრე ა. გ-ის ვინდიკაციური სარჩელის მოთხოვნა ვ. კ-ას გამოსახლების თაობაზე, რადგან ჩათვალა, რომ არ არსებობდა ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვა (ს.ფ. 370-379).
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ა. გ-ემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც მისი შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდება, ხოლო ვ. კ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სადავო ურთიერთობა წარმოადგენდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონიდან წარმოშობილ ურთიერთობას. ეს კანონი აწესრიგებს 1921 და 1996 წლების პერიოდში წარმოშობილ ურთიერთობებს. ამასთან, კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტი ადგენს, რომ აღნიშნული ურთიერთობები უნდა დასტურდებოდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით. საქმეში არსებული არც ერთი მტკიცებულება არ უთითებს, რომ თუნდაც ერთი კომუნალური გადახდა განხორციელდა მითითებულ პერიოდში. მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი მტკიცებულება წყლისა და დენის გადამხდელად რეგისტრაციის შესახებ ცხადყოფს, რომ მისი აბონენტად რეგისტრაცია განხორციელდა 2007 წლის შემდეგ, თუმცა გაურკვეველია, თუ რა გახდა მოსარჩელის აბონენტად რეგისტრაციის საფუძველი და როგორ დაარეგისტრირეს იგი აბონენტად მესაკუთრის თანხმობის გარეშე.
კასატორის განმარტებით, «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 პუნქტიდან გამომდინარე, თუკი არსებობდა ქირავნობის ხელშეკრულება, ასეთ შემთხვევებზე კანონის მოქმედება არ ვრცელდება. სასამართლოში ახსნა-განმარტებების მიცემის დროს როგორც ვ. კ-ამ, ისე მისი ინიციატივით დაკითხულმა მოწმემ განაცხადეს, რომ მათ ჰქონდათ მოლაპარაკება ნ. გ-ესთან ე.წ. «ატსტუპნოის» წესით ბინის გადაცემაზე, 5 წლის ვადით. უკვე ეს ფაქტიც საკმარისია, რომ დადგინდეს ფაქტობრივი გარემოება. ნასყიდობა არ არსებობს რაიმე ვადით.
საკასაციო საჩივრის ავტორი სადავოდ ხდის სასამართლოს მიერ დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ა. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა დადგენილად ის გარემოება, რომ ვ. კ-ა რეგისტრირებულ იქნა სადავო საცხოვრებელ სახლში 1964 წლიდან და ფაქტობრივად დაეუფლა ნ. გ-ის წილს 1/2-ის ოდენობით, ფართით 33 კვ.მ-ს. საქმეში მოიპოვება მტკიცებულება, რომ 1956 წელს ნ. გ-ემ მ. დ-ძეს უსასყიდლოდ გადასცა სახლის 1/2 ნაწილი. გარდა ამისა, წარმოდგენილია მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ სახლის ფართი შეადგენდა 33 კვ.მ-ს; ბ. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად ის ფაქტი, რომ ვ. დ-ძემ ააშენა სადავო სახლი. საცხოვრებელი სახლი აშენდა 1977 წელს და ექსპლოატაციაში შევიდა მ. დ-ძის მიერ იმ სახით, რა სახითაც იგი დგას ამჟამად; გ. სასამართლო არასწორად უთითებს, რომ მოწმეებმა დაადასტურეს ყიდვის ფაქტი, ვინაიდან მოწმეებს ასეთი რამ არ დაუდასტურებიათ; დ. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ ვ. კ-ა 1964 წლიდან სარგებლობს საცხოვრებელი სახლით. ეს სახლი არსებობს 1977 წლიდან. ვ. კ-ა ვერ მოახერხებდა მის ფლობას იმ მარტვი მიზეზის გამო, რომ სახლი დანგრეული იყო მ. დ-ძის მიერ და იგი ახორციელებდა მის მშენებლობას; ე. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ მოსარჩელე იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს კანონის მოქმედების პერიოდში. საქმეში არსებული მტკიცებულებები ადასტურებენ, რომ მოსარჩელე მხოლოდ 2007 წლის შემდეგ აღირიცხა აბონენტად და ისიც კანონის დარღვევით (ს.ფ. 384-394).
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინებით ა. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ა. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. კასატორ ა. გ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
