საქმე N:ას-55-54-2010

ას-55-54-2010 19 აპრილი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ სს “პ-ი”

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ ზ. მ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით სს “პ-ის” განცხადების საფუძველზე, სარჩელის აღძვრამდე მის უზრუნველსაყოფად ყადაღა დაედო ზ. მ-ძის საკუთრებაში რეგისტრირებულ უძრავ ქონებას _ ბათუმში, ... ქ. ¹91-ში მდებარე 273.64კვ.მ სასარგებლო ფართსა და 113.6კვ.მ ანტრესოლს (ტომი I, ს.ფ. 16-19).

2008 წლის 14 აგვისტოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა სს “პ-მა” მოპასუხეების _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ზ. მ-ძის, მესამე პირის _ ნოტარიუს ხ. კ-შვილის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. ზ. მ-ძესთან 2000 წლის 28 იანვარს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების გადაუხდელი თანხის _ 9 703.50 ლარის მოპასუხე ზ. მ-ძის მიერ ანაზღაურება;

ბ. გადაუხდელ 9 703.50 ლარზე სარჩელის აღძვრამდე ყოველდღიურად დარიცხული პროცენტის (2005 წლის 1 იანვრამდე 0.15%, ხოლო 2005 წლიდან სარჩელის აღძვრამდე 0.07%), მთლიანობაში 55 432 ლარის გადახდა ზ. მ-ძის მიერ;

გ. მოპასუხე ზ. მ-ძისათვის სარჩელის აღძვრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე გადაუხდელ 9 703.50 ლარზე ყოველდღიურად დარიცხული პროცენტის (0.07%) დაკისრება;

დ. სს “პ-სა” და ზ. მ-ძეს შორის 2007 წლის 1 თებერვალს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება;

ე. მოპასუხე ზ. მ-ძის მიერ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით მიღებული ქონების, კერძოდ, ამ უკანასკნელის საკუთრებაში აღრიცხული, ბათუმში, ... ქ. ¹91-ის პირველ სართულზე მდებარე 103.95 კვ.მ სასარგებლო ფართის, 113.6კვ.მ ფართის ანტრესოლით, მოსარჩელისათვის დაბრუნება;

ვ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის დასახელებული ქონების სს “პ-ის” საკუთრებაში აღრიცხვის დავალება (ტომი II, ს.ფ. 1-6).

მოგვიანებით სს “პ-მა” იმავე სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი, სადაც მოპასუხედ მხოლოდ ზ. მ-ძე დაასახელა, ხოლო მესამე პირზე აღარ მიუთითა. ამჯერად, მოსარჩელის მოთხოვნები შემდეგნაირად ჩამოყალიბდა:

დ. სს “პ-ის” უარის საფუძველზე ამ უკანასკნელსა და ზ. მ-ძეს შორის 2007 წლის 1 თებერვალს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმებულად აღიარება;

ე. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ გაუქმებული ხელშეკრულების საგნის სს “პ-ის” საკუთრებაში აღრიცხვა (ტომი II, ს.ფ. 164-172).

2008 წლის 22 ოქტომბერს ბათუმის საქალაქო სასამართლოში სს “პ-ის” სარჩელზე შეგებებული სარჩელი წარადგინა ზ. მ-ძემ. შეგებებულის სარჩელის ავტორმა მოითხოვა, რომ სასამართლოს მის მიერ სს “პ-ის” ანგარიშზე 6 737.15 ლარის შეტანა, აგრეთვე, მისივე საკუთრებაში არსებული ფართში საკუთარი ხარჯებით ანტრესოლის დაშენება, მიეჩნია მხარეებს შორის 2007 წლის 1 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებად (ტომი II, ს.ფ. 47-54).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 2 აპრილის საოქმო განჩინებით მოსარჩელის შუამდგომლობის საფუძველზე დადგინდა საქმის დაზუსტებულ სარჩელში მითითებულ მხარეებს შორის განხილვა (ტომი II, ს.ფ. 189-191).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით სს “პ-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ზ. მ-ძის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეს დაეკისრა ზ. მ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 654.15 ლარის ოდენობით (ტომი II, ს.ფ. 252-261).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს “პ-მა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნების დაკმაყოფილება დაზუსტებული სარჩელის ფარგლებში (ტომი II, ს.ფ. 268-281).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით სს “პ-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

სს “პ-სა” და ზ. მ-ძეს შორის 2000 წლის 28 იანვარს გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ზ. მ-ძის საკუთრებაში გადავიდა ბათუმში, ... ქ. ¹91-ში მდებარე 217კვ.მ ფართი;

ხელშეკრულების თანახმად, მყიდველს უნდა გადაეხადა 31 508 ლარი. ზ. მ-ძის მიერ 2000 წელს შესყიდული 217კვ.მ ფართი ბათუმში, ... ქ. ¹91-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ლიტერ “ა”-ს პირველ სართულზე შეადგენდა 89.32კვმ-ის ¹36 ოთახს, 38.07კვ.მ ფართობის ¹37 ოთახს, 42.3კვ.მ ფართობის ოთახსა და 50.67კვ.მ ფართობის ¹1 ოთახს. ეს უკანასკნელი ოთახი ზ. მ-ძემ შემდგომში გაასხვისა;

სს “პ-სა” და ზ. მ-ძეს შორის 2007 წლის 1 თებერვალს გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ზ. მ-ძის საკუთრებაში გადავიდა უძრავი ქონება პირველ სართულზე 103.95კვ.მ ფართი, სასარგებლო ფართი 113.6კვ.მ ფართის ანტრესოლით მდებარე ქ. ბათუმში, ... ქ. ¹91-ში.

ზ. მ-ძემ, 2000-2002 წლებში ორდერების თანახმად გადაიხადა შემდეგი თანხები:

a. 2000 წლის 14 ივლისს 970 ლარი;

b. ბ. 2000 წლის 15 აგვისტოს 485 ლარი;

d. 2000 წლის 12 ოქტომბერს 487.5 ლარი;

e. 2001 წლის 9 თებერვალს 360 ლარი;

ვ. 2001 წლის 24 მაისს 4 760 ლარი;

ზ. 2001 წლის 12 მაისს 2 665 ლარი;

თ. 2001 წლის 23 აგვისტოს 1 550 ლარი;

ი. 2001 წლის 15 ნოემბერს 2 000 ლარი;

კ. 2002 წლის იანვარში 1 000 ლარი;

ლ. 2002 წლის მარტში 660 ლარი;

მ. 2002 წლის მაისში 1 150 ლარი;

ნ. 2002 წლის აგვისტოში 645 ლარი;

ო. 2002 წლის ნოემბერში 872 ლარი.

მთლიანობაში ზ. მ-ძემ გადაიხადა 38 249.15 ლარი, ანუ 6 737.15 ლარით მეტი, ვიდრე ევალდებოდა 2000 წლის ხელშეკრულებით;

შპს “X-ის” სახელზე არსებულ გადახდის ქვითრებში მითითებულია, რომ თანხა წარმოადგენს გამოსყიდვის თანხას;

შპს “ი-ი” ლიკვიდირებულ იქნა 1997 წელს;

შპს “X-ი” რეგისტრირებული იყო 1997 წლის 15 სექტემბერს. იგი ლიკვიდირებულ იქნა 2000 წლის 6 სექტემბერს;

საგადასახადო რევიზიის აქტით დგინდებოდა, რომ შპს “X-ს” არანაირი დავალიანება არ ერიცხებოდა. აღნიშნული აქტის მე-2 გვერდზე აღნიშნული იყო, რომ შპს “X-ი” სს “პ-ს” უხდიდა საიჯარო ქირას ყოველთვიურად, მას 2000 წლის 7 თვეში გადახდილი ჰქონდა 1 158 ლარი;

შპს “X-ისა და შპს “ი-ის” დირექტორი იყო ზ. მ-ძე;

მხარეთა შორის სადავო უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე შპს “X-ს” გაფორმებული ჰქონდა საიჯარო ხელშეკრულება;

შპს “ი-ს” შპს “პ-თან” გაფორმებული ჰქონდა საიჯარო ხელშეკრულებები;

2006 წლის 31 ივლისს ბათუმში, ... ქ. ¹91-ში სხვადასხვა მესაკუთრეებს _ სს “პ-სა” და ზ. მ-ძეს შორის დაიდო რეალური გაყოფის ხელშეკრულება, რომლის შემადგენელი ნაწილია შპს “ტ-ის” მიერ შედგენილი ნახაზი. დასახელებული ნახაზი ასევე ერთვის 2007 წლის თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულებას, სადაც ანტრესოლს მინიჭებული აქვს ¹13¹. ნახაზის მიხედვით იგი მდებარეობს ¹12 და ზ. მ-ძის საკუთრებაში არსებულ ¹13 ოთახის თავზე;

2006 წლის 4 ნოემბრის სს “პ-ის” სამეთვალყურეო საბჭოს კრების ოქმით დადგინდა ზ. მ-ძისათვის მის მიერ გამოსყიდული 103.9კვ.მ ფართის გადაფორმება მის მიერ დაშენებულ ანტრესოლთან ერთად, ნოტარიულად დამოწმებით და რეესტრში საბოლოო ასახვით;

2006 წლის აზომვითი ნახაზის თანახმად ზ. მ-ძის მიერ 2000 წელს შესყიდული ოთახების გაერთიანების შედეგად დაინომრა ¹13 (169.9კვ.მ), რომლის სიმაღლე არის 5კვ.მ და 70სმ. ზ. მ-ძემ თავისივე ხარჯებით მის საკუთრებაში არსებული ოთახის სივრცე 2002-2003 წლებში ჩატარებული სამშენებლო სამუშაოების შედეგად გაყო ისე, რომ მოაწყო ანტრესოლი, რომელიც ¹13 ოთახის შემადგენელი ნაწილია. მან ანტრესოლი მოაწყო 2007 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეძენილ ფართშიც;

სს “პ-ის” 2009 წლის 27 თებერვლის კრების ოქმის თანახმად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2006 წლის 4 ნოემბრის კრების ოქმის მე-2 პუნქტი, რომელიც შეეხებოდა ზ. მ-ძის საკუთრებაში არსებული გარკვეული ფართის გადაცემას;

2000 წლიდან სს “პ-ს” და ზ. მ-ძეს, ასევე სს “პ-სა” და შპს “X-ს” შორის არ არსებობდა რაიმე საიჯარო ხელშეკრულება არც წერილობით და არც ზეპირი ფორმით;

2009 წლის 18 თებერვალს საზოგადოების ამჟამინდელ დირექტორსა და ზ. მ-ძეს შორის დადებული “ფაქტების დადასტურების შესახებ” შეთანხმებით შპს “X-ს” სს “პ-ის” მიმართ საიჯარო ურთიერთობებიდან გამომდინარე არანაირი დავალიანება არ ჰქონია.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ შპს “X-ს” არანაირი დავალიანება არ ერიცხებოდა. ასევე დგინდებოდა, რომ შპს “X-ი” ლიკვიდირებულ იქნა 2000 წელს. “მეწარმეთა შესახებ” კანონის შესაბამისად, ლიკვიდაციის პერიოდში უნდა დასრულდეს მიმდინარე საქმეები, დადგინდეს მოთხოვნები (როგორც დებეტი, ისე კრედიტი), დაკმაყოფილდნენ კრედიტორები და ა. შ. მოცემულ შემთხვევაში მხარემ ვერ წარადგინა იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ შპს “X-ს” ლიკვიდაციის შემდეგ ჰქონდა რაიმე დავალიანება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ, ვინაიდან შპს “X-თან” ჰქონდა გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება 1997 წელს, რომლის ვადა იწურებოდა 2002 წელს, ხოლო მხარეთა შორის არ მომხდარა შეთანხმება ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, იჯარის ხელშეკრულება მოქმედებდა 2007 წლამდე. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 454-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, იურიდიული პირის ვალდებულება წყდება მისი ლიკვიდაციის დამთავრების მომენტიდან და განმარტა, რომ, ვინაიდან შპს “X-ი” ლიკვიდირებულ იქნა 2000 წელს, შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულება შეწყდებოდა და იგი ვერ გაგრძელდებოდა 2007 წლამდე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მხარის განმარტება შპს-ს მიერ გადახდილი თანხის საიჯარო ქირად ჩათვლის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მტკიცება, რომ ზ. მ-ძის მიერ სრულად არ იყო გადახდილი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქონების ღირებულება და მის მიერ გადახდილი თანხა ვერ მიიჩნეოდა 2007 წელს შეძენილი ფართის 2002 წლიდან სარგებლობისათვის გადახდილ თანხად. სასამართლომ მიუთითა, რომ ვინაიდან შპს “X-ი” 2000 წელს იქნა ლიკვიდირებული, იგი ვერ განახორციელებდა ვერანაირ ფინანსურ ოპერაციებს. ამდენად, შპს-ს სახელით განხორციელებული თანხის გადახდა უნდა მიჩნეულიყო ზ. მ-ძის მიერ ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადახდად, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც ქვითრების გადახდის დანიშნულების გრაფაში მითითებულია ტერმინი “გამოსყიდვა”. შესაბამისად, უსაფუძვლო იყო სს “პ-ის” სააპელაციო საჩივარი 2000 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების გადაუხდელი თანხის _ 9 703.50 ლარის დაკისრების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მხარეთა და მოწმეთა განმარტებით დგინდებოდა, რომ ზ. მ-ძემ თავისივე ხარჯით შეძენილ ფართში გააკეთა ანტრესოლი. საქართველოს მთავრობის 2005 წლის 11 აგვისტოს 140 დადგენილების მე-2 მუხლის მე-11 პუნქტის თანახმად, ანტრესოლი არის ინტერიერის/სამყოფის სივრცეში იატაკის ზედაპირის შესაქმნელად მოწყობილი ისეთი კონსტრუქცია, რომელიც ინტერიერის/სამყოფის ნაწილს ყოფს ორ სართულად. საქმეზე დგინდებოდა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა ნოტარიულად, ასევე ნოტარიულად დამოწმდა სს “პ-ის” სხდომის ოქმი. 2006 წლის 4 ნოემბრის სხდომის ოქმით დგინდებოდა, რომ ზ. მ-ძეს უნდა გამოყოფოდა სს “პ-ის” კუთვნილი შენობის პირველი სართულის ნაწილიდან 103.89კვ.მ ფართობი, მის მიერ აშენებულ ანტრესოლთან ერთად, ნოტარიულად დამოწმებით და რეესტრში ასახვით. ამდენად, დგინდებოდა, რომ სააქციო საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭომ, რომელსაც წესდებით გააჩნდა უძრავი ქონების გასხვისების უფლება, კრებაზე განიხილა ზ. მ-ძის განცხადება მის მიერ სს “პ-ისაგან” შეძენილი ფართის (103.89კვ.მ), ასევე ზ. მ-ძის მიერ აგებული ანტრესოლის მასზე გამოყოფის შესახებ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულით აღიარებულ იქნა სს “პ-ის” ვალდებულება ზ. მ-ძის მიმართ. ანტრესოლის მშენებლობისათვის მესაკუთრეს არ სჭირდებოდა მშენებლობის ნებართვა, ვინაიდან იგი არ წარმოადგენდა ნაგებობას.

რამდენადაც საქმეზე დგინდებოდა, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ზ. მ-ძემ ჯეროვნად შეასრულა და ხელშეკრულების შეუსრულებლობით ადგილი არ ჰქონია ზიანის წარმოშობას, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული თანხის გადაუხდელობით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების (თანხაზე დარიცხული საურავი 55 432 ლარი, სარჩელის შეტანიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე 9 703.50 ლარის 0.07%) შესახებ მოთხოვნა დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა (ტომი III, ს.ფ. 70-83).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს “პ-მა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნების დაკმაყოფილება.

კასატორის მოთხოვნის საფუძვლები შემდეგში მდგომარეობს:

სასამართლომ დაადგინა, რომ ზ. მ-ძის მიერ გადახდილია 2007 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა _ 21 805 ლარი, თუმცა ამის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ არსებობს. მოწინააღმდეგე მხარემ სასამართლოში წარადგინა შპს “X-ის” მიერ სს “პ-ში” 2000 წელს შეტანილი თანხების დამადასტურებელი ქვითრები და იმის გამო, რომ შპს “X-ის” დამფუძნებელი იყო ზ. მ-ძე, მოითხოვა აღნიშნული თანხების ჩათვლა ზ. მ-ძის მიერ ნასყიდობის ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებების დარჩენილი თანხის გადახდის დამადასტურებელ მტკიცებულებად. სასამართლომ მხარის ეს არგუმენტი გაიზიარა და მოცემული ქვითრები მიიჩნია ზ. მ-ძის მიერ გადასახდელი ნასყიდობის თანხის გადახდის დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

კასატორის აზრით, ზემოთ დასახელებული მტკიცებულების სასამართლოსეული შეფასება მოკლებულია სამართლებრივ ლოგიკას, რამდენადაც სხვა სუბიექტის მიერ გადახდილი თანხის მოპასუხის მიერ გადახდილად მიჩნევა სრულიად უკანონოა.

კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ ის ქონება, რომელიც ზ. მ-ძემ 2007 წელს შეისყიდა 21 805 ლარად, თურმე მას ჯერ კიდევ 2000 წელს შესყიდული ჰქონია 6 741 ლარად. მოპასუხემ შეაჯამა ის თანხები, რაც გადახდილი ჰქონდა ზ. მ-ძეს და შპს “X-ს”, შემდეგ გამოაკლო 2000 წლის ხელშეკრულების თანხა 31 508 ლარი და მიიჩნია, რომ სწორედ ამ ფასად ჰქონდა ნაყიდი მთელი 103.95კვ.მ და 1113კვ.მ ანტრესოლი. ასეთი შეთანხმების რეალურად არსებობის შემთხვევაშიც კასატორისათვის გაუგებარია, თუ რატომ არ დაფიქსირდა 2007 წლის 1 თებერვლის ხელშეკრულებაში 6 741 ლარი და დაფიქსირდა 21 805 ლარი. გარდა ამისა, გაუგებარია, თუ მართლაც რაიმე შეთანხმება არსებობდა, მაშინ 2000 წელს ხელშეკრულება რატომ დაიდო მხოლოდ 217კვ.მ ფართზე და არ დაიდო 103კვ.მ-ზე.

კასატორი ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ 113კვ.მ ანტრესოლი მდებარეობს ზ. მ-ძის საკუთრებაში არსებულ ფართზე და მასთან რაიმე სიტყვიერი შეთანხმება ამ პერიოდში ვერ იარსებებდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორი განმარტავს, რომ ანტრესოლი არის უძრავი ნივთი, შესაბამისად, მასზე ყველა სამართლებრივი უფლება წარმოიშობა უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შედეგად. 2006 წლის 31 ივლისს დაიდო უძრავი ქონების რეალური გაყოფის ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი მოაწერა .... 91-ში არსებული უძრავი ქონების ყველა მესაკუთრემ. ხელშეკრულების თანახმად, ანტრესოლი ¹13-1 აღირიცხა სს “პ-ის” საკუთრებაში. თუკი ზ. მ-ძეს მიაჩნდა, რომ ეს ფართი მისი უნდა ყოფილიყო, მაშინ კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ დაეთანხმა მას.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სს “პ-ის” მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთ-ერთი საფუძველია სამეთვალყურეო საბჭოს სხდომის ოქმი. ამ ოქმით სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ზ. მ-ძის მიერ 2007 წელს ნაყიდი ქონების საფასურის მის მიერ 2000 წელს გადახდა. კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულება, რადგან ოქმის მიხედვით არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ სს “პ-ი” აღიარებს ზ. მ-ძის მიერ თანხის გადახდას. სხდომაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება უძრავი ქონების ზ. მ-ძისათვის მიყიდვის შესახებ. სასამართლოს მხრიდან მტკიცებულების არასწორად შეფასებაზე მეტყველებს ის ფაქტიც, რომ, თუკი მართლაც წინასწარ იყო გადახდილი თანხა, რატომ სწორედ აღნიშნული ოდენობა არ დაფიქსირდა ხელშეკრულებაში (ტომი III, ს.ფ. 93-102).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს “პ-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, სს “პ-ის” საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე სს “პ-ს” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4 347 ლარი) 70% _ 3 042.9 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს “პ-ის” საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. სს “პ-ს” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4 347 ლარი) 70% _ 3 042.9 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.