ას-562-530-10 23 სექტემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – თ. გ-ძე, ქ. კ-ანი, ი. ს-ძე (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს “...” (მოსარჩელე)

დავის საგანი – სადავო ნივთზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2009 წლის 1 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა სს ,,...” თ. გ-ძის, ქ. კ-ანის, ც. და ი. ს-ძეების მიმართ და მოითხოვა საერთო საცხოვრებელი სადგომის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

2009 წლის 30 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხეებმა თ. გ-ძემ, ქ. კ-ანმა, ც. ს-ძემ და ი. ს-ძემ სს ,,...” მიმართ შეიტანეს შეგებებული სარჩელი და მოითხოვეს მოპასუხისაგან თითოეული მოსარჩელის სასარგებლოდ კომპენსაციის სახით 25 000 (ოცდახუთი ათასი) აშშ დოლარი ექვივალენტი ლარში დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს ,,...” სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების თ. გ-ძის, ქ. კ-ანის, ი. და ც. ს-ძეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ..... ქ. ¹5-ში მდებარე საერთო საცხოვრებლის დანიშნულების მქონე შენობა_ნაგებობა, მოპასუხეების თ. გ-ძის, ქ. კ-ანის, ი. და ც. ს-ძის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ქ. კ-ანმა, თ. გ-ძემ და ი. ს-ძემ და მოითხოვეს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 8 აპრილის განჩინებით ქ. კ-ანის, თ. გ-ძის და ი. ს-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ სს ,,...” და მოპასუხეებს შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილია და ისინი დღეისათვის არ წარმოადგენენ მოსარჩელე საზოგადოებაში დასაქმებულ პირებს. აღნიშნულის გარდა მხარეთა ახსნა-განმარტებები ადასტურებს საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილ 1994 წლის 2 დეკემბრის, 2005 და 2006 წლების 4 აგვისტოს რიცხვებით დათარიღებული სს ,,...” დირექტორის მიერ გამოცემული ბრძანებების ასლები. ამ ბრძანებათა თანახმად, სამკინძაო საამქროს მკინძავები ი. და ც. ს-ძეები, სამკინძაო საამქროს შემფუთველი ქ. კ-ანი სახელშეკრულებო ვადის გასვლასთან დაკავშირებით გათავისუფლებულნი იყვნენ სამუშაოდან 2006 წლის 4 აგვისტოდან, ხოლო რაც შეეხება სამკინძაო საამქროს კონტროლიორს _ თ. გ-ძეს, ის პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლებული იქნა სამსახურიდან 1994 წლის 2 დეკემბერს.

მოცემულ შემთხვევაში სადავო ნივთით სარგებლობის ვადა განისაზღვრებოდა მხარეთა შორის არსებული შორმითი ურთიერთობების ხანგრძლივობით. ხოლო იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ თ. გ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილია 1994 წლის 2 დეკემბრიდან, ხოლო დანარჩენ მოპასუხეებთან მოსარჩელეს შრომითი ურთიერთობა არ აკავშირებს 2006 წლის 4 აგვისტოს შემდეგ, სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ მოპასუხეთაგან არც ერთს შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის დღიდან აღარ გააჩნიათ სადავო შენობა-ნაგებობებით სარგებლობის უფლება, ანუ მოპასუხეების მფლობელობას შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის მომენტიდან გამოეცალა სამართლებრივი საფუძველი. ყოველივე აღნიშნული იძლევა სრულ საფუძველს, რომ დღეისათვის მოპასუხეები მიჩნეულ იქნან სადავო ნივთის უკანონო მფლობელებად.

პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხეების ი. ს-ძის, თ. გ-ძისა და ქ. კ-ანის მტკიცება, რომ მათ მხრიდან სადავო შენობის მიმართ განხორციელებული იქნა გარკვეული სახის სარემონტო სამუშაოები და თითოეული მათგანის მხრიდან გაწეული იქნა 25 000-25 000 ლარის ხარჯი. აღნიშნული გარემოების დასამტკიცებლად მოპასუხეთა მხრიდან წარმოდგენილ იქნა მხოლოდ ინდივიდუალური აუდიტორის ბ. ვ-ძის მიერ 2009 წლის 12 ოქტომბერს აუდიტორული დასკვნა, რომელიც ვარაუდის დონეზე დამყარებული დასკვნაა და რომელშიც არ არის მითითებული თუ რა სახის რემონტი იქნა ჩატარებული და რა სამუშაოები იქნა შესრულებული, შესაბამისად სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნულ აუდიტორულ დასკვნას მტკიცებულების ძალა არ გააჩნია

აღნიშნული საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. კ-ანმა, თ. გ-ძემ და ი. ს-ძემ. კასატორებმა განმარტეს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის შესაბამისად მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს ის, თუკი ამით არ ილახება მეზობლის ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

კასატორთა აზრით სასამართლო აპელირებდა მხოლოდ აღნიშნული მუხლის პირველ ნაწილზე და არ აპელირებს იმ მოქმედების თაობაზე, რომელიც წარმოადგენს ამავე მუხლის მიხედვით, სწორედ უფლების ბოროტად გამოყენებას, ვინაიდან საერთო საცხოვრებლიდან მხოლოდ მოპასუხეების გამოსახლებას ითხოვს მოსარჩელე, მაშინ როდესაც მოპასუხეებს სხვა საცხოვრებელი ადგილი არ გააჩნიათ და როდესაც მათ გარდა საერთო საცხოვრებელში სხვა პირებიც ცხოვრობენ.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრის პრეტენზიის გამო ნივთის მფლობელობა წყდება, თუ მესაკუთრე მფლობელს წაუყენებს დასაბუთებულ პრეტენზიას. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ მესაკუთრეს არ გააჩნია დასაბუთებული პრეტენზია, ამასთან სასამართლოს მიერ სათანადოდ არ იქნა შეფასებული საქმეში არსებული აუდიტორის დასკვნა, რომლის საწინააღმდეგო არგუმენტები და სამარლებრივი საფუძვლები სასამართლოს მიერ არ წარმოდგენილა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. კ-ანის, თ. გ-ძისა და ი. ს-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ქ. კ-ანის, თ. გ-ძისა და ი. ს-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ქ. კ-ანის, თ. გ-ძისა და ი. ს-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ქ. კ-ანს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (765 ლარის) 70% - 535.5 ლარი;

ი. ს-ძეს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (765 ლარის) 70% - 535.5 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.