საქმე ¹ას-56-55-2010 22 მარტი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ დ. ჩ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ც. ჩ-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა, საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილებების შეტანა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ც. ჩ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. ჩ-ძის მიმართ ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე დ. ჩ-ძის სახელზე რიცხული ქონების 1/2-ის თანამესაკუთრედ ცნობის, აღნიშნული ცვლილების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციისა და თანასაკუთრებიდან რეალური წილის გამოყოფის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მხარეები არიან ძმები. მოპასუხე უკანონოდ დაეუფლა მშობლების დანატოვარ უძრავ ქონებას _ ორსართულიან სახლსა და მიწის ნაკვეთს. მშობლების გარდაცვალების დროს დ.ჩ-ძე საქართველოში არ იმყოფებოდა. მათი დაკრძალვის ხარჯები სრულად გაიღო ც.ჩ-ძემ და მშობლების ქონებით სარგებლობა არ შეუწყვეტია. 2005 წელს მოსარჩელე დააპატიმრეს. 2007 წელს მოპასუხე დაბრუნდა საქართველოში და მთელი სამკვიდრო ქონება უკანონოდ აღრიცხა თავის სახელზე, ხოლო ც.ჩ-ძის ცოლ-შვილი განათავსა მშობლების სახლის მხოლოდ ერთ ოთახში.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეს სადავო ქონების მიღების უფლება არ გააჩნია, ვინაიდან იგი წლების წინ ამოეწერა აღნიშნული სახლიდან და გადავიდა საცხოვრებლად ქ.ბათუმში.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 1 ივლისის განჩინებით ც. ჩ-ძის მოთხოვნა ქონებიდან რეალური წილის გამოყოფის თაობაზე გამოეყო ცალკე წარმოებად, ხოლო ამავე სასამართლოს 2009 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებით ც. ჩ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ც.ჩ-ძე ცნობილ იქნა დ.ჩ-ძის სახელზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურში ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე უძრავი ქონების _ 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 364.02 კვ.მ შენობა ნაგებობის 1/3-ის თანამესაკუთრედ, აღნიშნულის შესაბამისად ცვლილება შევიდა საჯარო რეესტრის მონაცემებში.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დ. ჩ-ძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით დ. ჩ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ც. და დ. ჩ-ძეები არიან ძმები და ს. ჩ-ძის შვილები. მხარეთა განმარტებებით, 2009 წლამდე (გამოსახლებამდე), ც. ჩ-ძე ცოლ-შვილთან ერთად ცხოვრობდა ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... . საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის მიერ 2008 წლის 5 დეკემბერს გაცემული ცნობისა და მხარეთა განმარტებების თანახმად, 2005-2008 წლებში ც. ჩ-ძე იყო დაპატიმრებული და აღნიშნული დროის მანძილზე მისი მეუღლე და შვილი ცხოვრობდნენ ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... . ც. და დ. ჩ-ძეების მშობლები, რომლებიც იმავდროულად იყვნენ კომლის წევრები, გარდაიცვალნენ. დედა _ რ. ბ-ძე გარდაიცვალა 2005 წლის 25 მარტს. საკომლო წიგნის ამონაწერითა და მხარეთა განმარტებებით, ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე იმ კომლის წევრები, რომლის ქონებასაც მიეკუთვნებოდა სადავო უძრავი ქონება, იყვნენ რ. ბ-ძე, ს. ჩ-ძე, ც. და დ. ჩ-ძეები. რ. ბ-ძე (დედა), გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა და ფლობდა სადავო ქონებას. მამა _ ს. ჩ-ძე 1987 წელს ამოეწერა კომლიდან. ც. ჩ-ძე 1988 წლიდან ამოეწერა კომლიდან და ჩაეწერა ქ.ბათუმში, ... ქუჩა 12\48 ბინაში, მამასთან _ ს. ჩ-ძესთან ერთად. 1996 წლიდან სადავო მისამართზე, კომლის ზონარგაყრილ წიგნში დარეგისტრირდა დ. ჩ-ძის შვილი – სა. ჩ-ძე. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, 2007 წლის 24 აგვისტოდან დ. ჩ-ძე წარმოადგენს ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 364.02 კვ.მ შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეს. საკომლო წიგნის ამონაწერის შესაბამისად, ს. ჩ-ძის კომლს 1986 წლიდან საკუთრებაში გააჩნდა 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. საქართველოს საზღვრის გადაკვეთასთან დაკავშირებით საქმეზე წარმოდგენილი წერილობითი დოკუმენტით, დ. ჩ-ძე ბათუმის აეროპორტიდან რუსეთის ფედერაციაში, ქ.მოსკოვში გადავიდა 2004 წლის 4 აგვისტოს. სასარჩელო განცხადებით ირკვევა, რომ 2005 წელს რ. ბ-ძის გარდაცვალების დროისათვის, დ. ჩ-ძე არ ცხოვრობდა საქართველოში და დაბრუნდა მხოლოდ 2007 წელს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 122-ე მუხლით, 125-ე მუხლით, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მეორე ნაწილით და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ საკოლმეურნეო კომლმა სამართლებრივი კუთხით არსებობა შეწყვიტა 1993 წლიდან, შესაბამისად ქონება, რომელიც კომლის კუთვნილება იყო, აღარ წარმოადგენდა კომლის წევრთა საერთო საკუთრებას და გახდა იმ პირთა საერთო საკუთრება, რომლის კომლის წევრებსაც ისინი წარმოადგენდნენ და ამ ქონებაზე გავრცელდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საერთო რეჟიმი. პალატის განმარტებით, 1993 წლამდე, საქართველოში არსებობდა საკოლმეურნეო კომლი. საკოლმეურნეო კომლის ერთ-ერთი ძირითადი დამახასიათებელი ნიშანი იყო კომლის ყველა შრომისუნარიანი და სრულწლოვანი წევრის კოლმეურნეობაში გაწევრიანება, პირად შრომით საკოლმეურნეო წარმოებაში და კომლის დამხმარე მეურნეობაში მონაწილეობის სავალდებულო ხასიათი. საკოლმეურნეო კომლის წევრები დამხმარე მეურნეობას კომლისათვის განკუთვნილი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთზე საერთო ძალებით აწარმოებდნენ და ამ კომლის ქონების თანამესაკუთრეები იყვნენ. თუ ოჯახში კოლმეურნეობის არც ერთი წევრი არ რჩებოდა, საკოლმეურნეო კომლი ისპობოდა და იქმნებოდა მუშა-მოსამსახურის ოჯახი, ხოლო დამხმარე მეურნეობის ადგილს მუშა-მოსამსახურის მეურნეობა იკავებდა. „საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ“ მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილების, 1993 წლის 21 ოქტომბრის სახელმწიფო საბჭოს ¹29 დეკრეტის საფუძველზე 1993 წლიდან დადგინდა სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების რეორგანიზაცია და ახალ ორგანიზაციულ-სამართლებრივ ფორმაზე გადასვლა. კოლმეურნეობების გაუქმებით საკოლმეურნეო კომლის არსებობას სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა და მან არსებობა შეწყვიტა. შესაბამისად ქონება, რომლიც კომლის ქონებასა და ამავე დროს კომლის წევრთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, აღარაა კომლის ქონება და გახდა იმ პირთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილებით, რომლებიც 1993 წლისათვის კომლის წევრებს წარმოადგენენ. აღნიშნულ ქონებაზე გავრცელდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ 1996 წლის 22 მარტის საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საკომლო მეურნეობა სრულიად ახალი ინსტიტუტია და არსებითად განსხვავდება 1993 წლამდე არსებული საკოლმეურნეო კომლისაგან. „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საკომლო მეურნეობა არ წარმოადგენს საკოლმეურნეო კომლის სამართალმემკვიდრეს. იგი არის სოფელში მცხოვრები ცალკე ოჯახი, რომელიც ახორციელებს საკოლმო მეურნეობას. საკომლო მეურნეობის დეფინიციისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების, მათზე არსებული საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობის, აგრეთვე, შესაბამისი გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტებისა და მოწყობილობათა ერთობლიობაზე საკუთრების უფლება, რაც წარმოადგენს სასოფლო-სამეურნეო წარმოების საფუძველს. ამასთან ერთად, საკომლო მეურნეობა ითვალისწინებს რეგისტრაციას საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში). სასამართლოს მითითებით, კანონის იმპერატიული მოთხოვნაა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ეს მეურნეობა მეუღლეთა ან ოჯახის სხვა წევრების საერთო საკუთრებაა, საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში) თითოეული მათგანი საკომლო მეურნეობის თანამესაკუთრედ უნდა იქნეს დარეგისტრირებული. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ 1993 წლისათვის ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და 364.02 კვ.მ შენობა-ნანგებობა ეკუთვნოდა რა კომლს, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 122-ე მუხლის შესაბამისად, იმ დროისათვის კომლში რეგისტრირებული წევრები – რ. ბ-ძე (დედა) და დ. ჩ-ძე წარმოადგენდნენ აღნიშნული კომლის ქონების თანამესაკუთრეებს. „საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ“ მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილების, სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის ¹29 დეკრეტის საფუძველზე, მხარეებს საერთო ქონება გადაეცათ პირად საკუთრებაში თანაბარწილად, რაც წარმოადგენს სადავო უძრავ ქონებაზე მათი თანასაკუთრების უფლების აღიარების საფუძველს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1334-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 1336-ე, 1424-ე და 1421-ე მუხლებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილით, მე-4 და 103-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ დედის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის ვადაში დ. ჩ-ძე ფაქტობრივი ფლობით სამკვიდრო ქონებას არ დაუფლებია და ამ ქონებას დაეუფლა მხოლოდ ც. ჩ-ძე, ვინაიდან მოსარჩელის მითითებით, დ. ჩ-ძე საქართველოში დაბრუნდა დედის გარდაცვალებიდან მხოლოდ ორი წლის შემდეგ, ამასთან, მოსარჩელემ სასამართლოს წარუდგინა დ. ჩ-ძეის მიერ 2004 წელში სახელმწიფო საზღვრის გადაკვეთის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ხოლო მოპასუხეს ამ ფაქტობრივი გარემოების გასაქარწყლებლად რაიმე სახის მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. „საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილებისა და სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის ¹29 დეკრეტის საფუძველზე, ასევე საქმის მასალებზე დაყრდნობით პალატამ აღნიშნა, რომ 1993 წლიდან სადავო უძრავი ქონების ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 364.02 კვ.მ შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეებს თანაბარი 1\2 წილით წარმოადგენდნენ რ. ბ-ძე და დ. ჩ-ძე. 2005 წელს, რ. ბ-ძის გარდაცვალების შემდგომ, სამკვიდრო ქონებას ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მხოლოდ ერთი მემკვიდრე _ ც. ჩ-ძე. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის, 1424-ე და 1421-ე მუხლების თანახმად, ამ დროიდან რ. ბ-ძის სამკვიდროს _ ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 364.02 კვ.მ შენობა-ნაგებობის 1\2 წარმოადგენს ც. ჩ-ძის საკუთრებას, ხოლო დარჩენილი 1/2½ეკუთვნის დ. ჩ-ძეს, როგორც კომლის ქონებიდან მიღებული საკუთრება. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1996 წლისათვის ე.წ. „საკომლო წიგნში“ სა. ჩ-ძის რეგისტრაცია არ წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილით გათვალისწინებულ სათანადო მტკიცებულებას _ საჯარო რეესტრის რეგისტრაციის მონაცემს, რაც გათვალისწინებულია „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” საქართველოს კანონით და შეიძლება საფუძვლად დაედოს სადავო უძრავ ქონებაზე სა. ჩ-ძის საკუთრების უფლების აღიარებას, ვინაიდან როგორც 1996 წლისათვის მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის, ისე ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, საცხოვრებელ სახლში რეგისტრაცია უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლებას არ წარმოშობს და ამისათვის აუცილებელია წერილობითი ფორმით დადებული გარიგების არსებობა. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად პალატამ დაასკვნა, რომ 2007 წლისათვის სადავო უძრავი ქონება თანაბარწილად წარმოადგენდა რა ც. და დ. ჩ-ძეების თანასაკუთრება, ამ დროისათვის მხოლოდ დ. ჩ-ძის საკუთრებაში მისი რეგისტრაცია არ გამომდინარეობს კანონის მოთხოვნებიდან და, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, ამ ჩანაწერის ნაწილობრივ გაუქმების საფუძველია. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ც. ჩ-ძის საკუთრების უფლება აღიარა მხოლოდ სადავო ქონების 1\3 ნაწილზე, ც.ჩ-ძეს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია, ამდენად, სააპელაციო სასამართლო ც.ჩ-ძის საკუთრებად მიიჩნევს სადავო ქონების 1\2 ნაწილს, თუმცა თვლის, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და აპელანტის საუარესოდ გადაწყვეტილების გამოტანა დაუშვებელია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დ. ჩ-ძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელე სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითებდა მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ნორმებს, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით, მას სურდა სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. სააპელაციო პალატამ არასწორად გაიზიარა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი რიგი ფაქტობრივი გარემოებები, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის მოთხოვნები. უპირველესად, სასამართლოს უნდა დაედგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, იყო თუ არა ც. ჩ-ძე კომლის წევრი მაშინ, როცა მიმდინარეობდა აღნიშნული უძრავი ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია, ასევე უნდა გამოერკვია გაიხსნა თუ არა კომლში მემკვიდრეობა და გარდაიცვალა თუ არა კომლის ბოლო წევრი. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სადავო კომლის წევრის გარდაცვალების შემთხვევაში მემკვიდრეობა გაიხსნა კომლის საერთო საკუთრებაზე. აღნიშნულმა დარღვევამ განაპირობა უკანონო გადაწყვეტილების მიღება. კომლში სამკვიდროს გახსნის დრო, როგორც 1964 წლის რედაქციის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის, ისე ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით მოწესრიგებულია ერთნაირად. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 569-ე მუხლით საკოლმეურნეო კომლის წევრის გარდაცვალების შემთხვევაში კომლის ქონებაში მემკვიდრეობა არ წარმოიქმნება. ამავე შინაარსის სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლიც. მოცემულ დავაზე სასამართლომ იხელმძღვანელა მემკვიდრეობის მიღების ზოგადი წესებით, რაც მიუღებელია კომლის შემთხვევაში. სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლის გამოუყენებლობით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მეორე პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი. სააპელაციო სასამართოლომ ასევე დაარღვია ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილი, როცა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულების _ საკომლო წიგნიდან ამონაწერის საფუძველზე დაადგინა, რომ კომლის ქონებაზე მემკვიდრეობა გაიხსნა. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად საჭირო იყო მტკიცებულების წარმოდგენა კომლის ბოლო წევრის გარდაცვალების შესახებ. პალატამ უგულებელყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი, როცა დადგენილად არ მიიჩნია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებები და დაადგინა საქმისათვის უმნიშვნელო ფაქტები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 თებერვლის განჩინებით დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია სამკვიდროს მიღების, ქონებაზე თანამესაკუთრედ ცნობისა და საჯარო რეესტის მონაცემებში შესაბამისი ცვილილები შეტანის მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხებზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 312-ე, 1336-ე, 1424-ე და 1421-ე მუხლებს. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ დ. ჩ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ზ. ც-ძისა და დ. ჩ-ძის მიერ 2010 წლის 9 თებერვალს გადახდილი 1816,65 ლარის 70% _ 1271,65 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

დ. ჩ-ძის დაუბრუნდეს ზ. ც-ძისა და დ. ჩ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 1271,65 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.