ას-568-535-10 23 სექტემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა_ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ მ., კ., გ. გ-შვილი

წარმოადგენელი---მ. ჩ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. მ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ

დავის საგანი _ საერთო საკუთრებიდან წილის რეალურად გამოყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. მ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა;

ლ. მ-შვილს ქ. ქარელში, ... ქ.¹3-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან, რომლის ნახევარი საკუთრების უფლებით მას ეკუთვნის, იზოლირებულად გამოეყო საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის ¹2 დანართზე აღნიშნული შემდეგი ოთახები: პირველ სართულზე ¹1¹, მეორე სართულზე ¹1¹ და ¹2¹ საცხოვრებელი ოთახები საერთო ფართობით 43.68 კვ.მ. დამხმარე სათავსოდ _ პირველ სართულზე ¹3, ¹5 და ¹7 სათავსოები საერთო ფართობით 50.2 კვ.მ; აივანი _ 80.17 კვ.მ; აღნიშნულ ფართებს აკლდება მოსაწყობი ტიხრების ფართი. მხარეთა იზოლირების მიზნით პირველ სართულზე უნდა მოიშალოს და გვერდზე გადაიწიოს ¹2 და ¹3 სათავსოთა გამყოფი ტიხარი, ¹3 სათავსოში უნდა მოიშალოს კარის ღიობი და გადავიდეს ფანჯრის ადგილზე. ¹1 სათავსოს შუაში უნდა მოეწყოს გამყოფი ტიხარი და ¹1¹ სათავსოში მოეწყოს ¹5 სათავსოდან შესასვლელი კარის ღიობი. მეორე სართულზე ¹1 და ¹2 ოთახების შუაში უნდა მოეწყოს გამყოფი ტიხარი, მოიშალოს ¹2 ოთახში აივნიდან შემავალი კარის ღიობი. ¹2 და ¹2¹ ოთახებში უნდა მოეწყოს აივნიდან შესასვლელი კარის ღიობი. აივანზე 8.24. კვ.მ. ფართი უნდა დარჩეს საერთო სარგებლობაში.

მხარეთა იზოლირების მიზნით ჩასატარებელი სამუშაოები თავისი ხარჯით უნდა შეასრულოს მოსარჩელემ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ., კ. და გ. გ-შვილებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქარელის რაიონული სასამართლოს 1998 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, ლ. მ-შვილის სასარგებლოდ მ. გ-შვილს დაეკისრა 3 900 აშშ დოლარის გადახდა; ამ გადაწყვეტილების აღსრულებისას შიდა ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2001 წლის 11 ივნისის განკარგულებით, ქ. ქარელში, ... ¹3-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნახევარი, რომელიც მ. გ-შვილს ეკუთვნოდა, ნატურით გადაეცა ლ. მ-შვილს. ტექბიუროში სახლის 1/2 წილი 2003 წელს გარდაცვლილი ომარ გ-შვილის სახელზე იყო რეგისტრირებული. სადავო სახლში ცხოვრობენ ომარ გ-შვილის მეუღლე _ მ. გ-შვილი და შვილები _ კ. და გ. გ-შვილები. სხვა პირველი რიგის მემკვიდრე ომარ გ-შვილს არ დარჩენია და სახლშიც სხვა არავინ ცხოვრობს.

საჯარო რეესტრის 2002 წლის 04 ივნისის ჩანაწერით დადგენილია, რომ საცხოვრებელი სახლის ნახევარი მოსარჩელის საკუთრებაა.

2002 წლის 04 ივნისიდან ლ. მ-შვილი არის ქ. ქარელში, ... ჩიხის ¹3-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 წილის მესაკუთრე.

პალატა განმარტავს, რომ დავის საგანს წარმოადგენს უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების გაუქმება. ის გარემოება, წარმოადგენს თუ არა მოსარჩელე ქარელში, ... ჩიხის ¹3-ში მდებარე სადაო ქონების მესაკუთრეს, შეიძლება დადასტურდეს უძრავ ნივთზე საჯარო რეესტრში არსებული მონაცემებით. მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია იმ მოსაზრების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოსარჩელე _ ლ. მ-შვილი, საჯარო რეესტრის მონაცემებით არ წარმოადგენს სადაო საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილის მესაკუთრეს.

აპელანტებს ქონების ნახევარზე მესაკუთრედ ლ. მ-შვილის აღრიცხვის თაობაზე, საჯარო რეესტრის მონაცემები სადაოდ არ გაუხდიათ და შესაბამისი სარჩელით სასამართლოსათვის არ მიუმართვთ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს მ., კ. და გ. გ-შვილების წარმომადგენელმა მ. ჩ-შვილმა.

კასატორების წარმომადგელის განმარტებით , მაშინ როდესაც სახეზე არ არის სახლის თანამესაკუთრე, მაშინ როდესაც არ არსებობს არც სამკვიდრო მოწმობა, არც სასამართლო გადაწყვეტილება – განჩინება მ.გ-შვილის და მისი შვილების ო.გ-შვილის მემკვიდრედ ცნობასთან დაკავშირები, მაშინ როდესაც, სარჩელითაც არ არის მოთხოვნილი მოპასუხეთა ო.გ-შვილის მემკვიდრეებად და უფლებამონაცვლეებად ცნობა, ისმის კიდევ ერთხელ კითხვა საერთოდ უნდა მომხდარიყო კი სარჩელის წარმოებაში მიღება, მისი განხილვა. გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ საჯარო რეესტრში არ მომხდარა სასამართლოს გადაწყვეტილებით ომარ გ-შვილის ქონებაზე გამოყენებული იძულებითი იპოთეკის დარეგისტრირება, მაშინ როდესაც იპოთეკის წარმოშობისათვის აუცილებელია საჯარო რეესტრში იძულებითი იპოთეკის რეგისტრაცია, როგორც სამოქალაქო კოდექსის 284-ე მუხლით ასევე, სააღსრულებლო წარმოებათა შესახებ კანონის 64 მუხლით. სასამართლო განჩინების 2.5 ნაწილში, სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიიჩნევს იმ ფაქტს, რომ ძალაშია 2002 წლის 04 ივნისის ჩანაწერი, რომლითაც დგინდება, რომ სახლის ნახევარი მოსარჩელის საკუთრებაა. კასატორების წარმომადგენლის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 ივნისის განჩინებით 2002 წლის 04 ივნისის ჩანაწერი ჩაითვალა გაუქმებულად.

სასამართლო თვითონვე ადასტურებს, რომ საერთო საკუთრებიდან წილის რეალურად გამოყოფის საკითხი განიხილა. სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 953-968 მუხლები რომლებიც არეგულირებენ საერთო საკუთრებაში რეალური წილის გამოყოფის საკითხს. სწორედ დასახელებული მუხლები სადაც, ნათლად და გარკვევით არის აღნიშნული, რომ უნდა გაუქმდეს საზიარო უფლება. რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლს, დასახელებული მუხლებიც არ უნდა გამოეყენებინა ვინაიდან მითითებული მუხლი გამოიყენება მხოლოდ მოსარჩელის სასარგებლოდ, მაშინ როდესაც, მუხლით პირდაპირ არის დელეგირებული რომ რეესტრის მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია და რატომღაც უტყუარობის პრეზუმფცია გამოყენებულ იქნა ლ.მ-შვილის სასარგებლოდ და არა მ.გ-შვილის სასარგებლოდ, მაშინ როდესაც იგივე რეესტრის ჩანაწერით თანამესაკუთრე არ არის მ.გ-შვილი ქარელში ... ქ.¹3-ში მდებარე სახლის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ., კ. და გ. გ-შვილების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ., კ. და გ. გ-შვილების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორებს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ., კ. და გ. გ-შვილების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.