ას-571-879-09 30 აპრილი, 2010 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი, ნ. კვანტალიანი

სხდომის მდივანი – ლ. სანიკიძე

კასატორი – ნ. მ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – ი. ნ-შვილი, ს. პ-ინა (მოპასუხეები)

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ნ. მ-ძემ მოპასუხეების - ი. ნ-შვილისა და ს. პ-ინას მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნით. მან მიუთითა, რომ 2005 წლის 13 ნოემბრიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფება ი. ნ-შვილთან. მეუღლეებმა ქორწინების განმავლობაში შეიძინეს საცხოვრებელი ბინა, რომელიც ნ.მ-ძის სიტყვიერი თანხმობით დარეგისტრირდა ი. ნ-შვილის სახელზე. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე 2008 წლის 15 მაისს თვალთმაქცურად გაურიგდა ს. პ-ინას და გააფორმა ხელშეკრულება, თითქოს ბინა მიჰყიდა მას. შემდეგ კი, 27 მაისს, რწმუნებულის მეშვეობით მიმართა სასამართლოს განქორწინების მოთხოვნით. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ პ-ინასა და ნ-შვილს შორის დადებული ხელშეკრულება მიზნად ისახავს მხოლოდ ნ. მ-ძის გზიდან ჩამოშორებას. მოსარჩელის განმარტებით, კიდევაც რომ ვერ დადასტურდეს ხელშეკრულების თვალთმაქცურად დადების ფაქტი, ნასყიდობის ხელშეკრულება მაინც ბათილად მისაჩნევია იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ ს. პ-ინა არის არაკეთილსინდისიერი მყიდველი. აღნიშნულის საფუძველზე მოსარჩელემ მოითხოვა 2008 წლის 15 მაისის თვალმაქცური გარიგების ბათილად ცნობა, ბინის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში ნ.მ-ძის დარეგისტრირება და მოსარჩელე ნ.მ-ძეს მოპასუხე ი.ნ-შვილის სასარგებლოდ თანასაკუთრებაში არსებული ბინიდან კომპენსაციის სახით 13000 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ძის სარჩელი მოპასეუხეების - ი. ნ-შვილსა და ს. პ-ინის მიმართ, 2008 წლის 15 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 4 ივლისის განჩინებით დადგინდა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, Yყადაღა მოეხსნა ს. პ-ინას საკუთრებაში არსებულ ქ.თბილისში, ... ¹42 კორპუსში მდებარე ¹8 ბინას.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ნ. მ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 აპრილის განჩინებით ნ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე. ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივადაც სწორად შეაფასა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითებს მათზე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ნ. მ-ძის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო გარიგება წარმოადგენს მოჩვენებით გარიგებას, რადგან მას არ მოჰყოლია იურიდიული შედეგები. პალატა ამ საკითხთან დაკავშირებით სრულად იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს ზემოთ მითითებულ არგუმენტებს.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილი და მიუთითა, რომ მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე ნ. მ-ძე სადავო გარიგების ბათილად ცნობას ითხოვდა იმ საფუძვლით, რომ იგი წარმოადგენდა მოჩვენებით გარიგებას, შესაბამისად, ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელმაც ვერ შეძლო ამ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენა.

ასევე პალატამ განმარტა, რომ გარიგება იმ შემთხვევაში ჩაითვლება მოჩვენებითად, როცა გარიგების მხარეებს არ სურთ ამ გარიგებით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგის დადგომა. მოჩვენებითი გარიგება მოკლებულია ნამდვილობას და მხარეთა მოჩვენებითი გარიგების დროს მოსაჩვენებლად იქცევა ამ გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი და მათ არ სურთ გარიგების შესრულება. ასეთი გარიგების შედეგად კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევა ან სხვა გარიგების დაფარვა ორივე მხარის ინტერესი და მიზანი უნდა იყოს. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ასეთ გარემოებასთან საქმე არ გვაქვს, რადგან საქმეში წარმოდგენილი არ არის რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ს.პ-ინის მიერ ამ გარიგების დადების დროს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევის ნებას. საქმის მასალებით ასევე არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ ამ გარიგებით დაიფარა სხვა გარიგება. სადავო გარიგების მოჩვენებითობასა და თვალთმაქცურობაზე არ მიუთითებს ის ფაქტი, რომ ს.პ-ინი არ სარგებლობს შეძენილი უძრავი ქონებით. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერ ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით). ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით კი, სარგებლობის უფლება მოიცავს შესაძლებლობას, არ ისარგებლოს პირმა თავისი ნივთით. ამდენად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მესაკუთრე არ სარგებლობს მის საკუთრებაში არსებული ნივთით, ეს არ ნიშნავს, რომ მან რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მისაღწევად დადო ის გარიგება, რომლითაც ამ ნივთზე საკუთრების უფლება მოიპოვა. მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარიგების დადებით მხარეების სურვილი იყო, ერთი მხრივ, ქონების გასხვისება და, მეორე მხრივ, მისი შეძენა, რაც განხორციელდა და ს. პ-ინი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმის შესახებ, რომ სადავო გარიგების ერთ მხარეს (ს.პ-ინი) მეორე მხარისათვის (ი.ნ-შვილი) არ გადაუცია ნასყიდობის ფასი. თვითონ მოპასუხეეები ამ გარემოებას სადავოდ არ ხდიან და ადასტურებენ ნასყიდობის საფასურის გადახდისა და მიღების ფაქტს. აღნიშნულის საწინააღმდეგო გარემოებების მტკიცების ტვირთი აწევს მოსარჩელეს, რომელმაც ამ ნაწილშიც ვერ შეძლო მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება.

აღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ნ. მ-ძემ. მან მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დაიდო მოჩვენებითი გარიგება იმ მიზნით, რომ არ გაიყოს მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონება. სასამართლოს ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად უნდა განეხილა თანამესაკუთრის მოთხოვნა, მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, ფაქტები, გარემოებები. აღნიშნული ქონების საბაზრო ფასთან დაკავშირებით წარმოდგენილია სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა, რომლის მიხედვით ბინის საბაზრო ფასი ხელშეკრულებაში დაფიქსირებულ ფასთან შედარებით შემცირებულია. აღნიშნულ დასკვნაზე სასამართლოს არ უმსჯელია.

ს. პ-ინა აცხადებს, რომ იგი არის კეთილსინდისიერი შემძენი. მას უნდა წარმოედგინა სასამართლოსთვის არა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც დასტურდება, რომ იგი აღნიშნული ბინის მესაკუთრედ არის დარეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, არამედ შესაბამისი მტკიცებულებები, თუ რა გახდა მეუღლეთა თანასკუთრებაში არსებული საცხოვრებლი ბინის საჯარო რეესტრში აღრიცხვის საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ საქმის მასალების განხილვის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ დავას იწვევს საკითხი იმის შესახებ მოჩვენებით დაიდო ი. ნ-შვილსა და ს. პ-ინას შორის გარიგება თუ არა, ასევე წარმოადგენს თუ არა ს. პ-ინა კეთილსინდისიერ შემძენს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოჩვენებითი გარიგების არსებობის შემთხვევაში არ არსებობს გამოვლენის გარეგანი დათქმა. ამ შემთხვევაში აუცილებელია, რომ ნების გამოვლენი და ნების მიმღები მოქმედებდნენ შეთანხმებით და ორივე აცნობიერებდნენ ნების ნაკლს. მოჩვენებითი გარიგების დროს კანონი ადგენს კავშირს ფიქტიურ გარიგებასა და ნების მიმღები ადრესატის თანხმობას შორის. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება). ამრიგად, განსახილველი ნორმით იგულისხმება ის შემთხვევა, როდესაც, როგორც ნების გამოვლენი, ასევე მისი მიმღები მოქმედებენ იმ განზრახვის გარეშე, რომ ამ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. ყოველივე აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ მოჩვენებითი გარიგებას ახასითებს მხარეთა “ურთიერთშეთანხმება”, “გარიგება” მოჩვენებით ნების გამოვლენის შესახებ. ამ შემთხვევაში ორივეს გაცნობიერებული აქვს, რომ მათ მიერ ასეთი ნების გამოვლენას არ მოჰყვება იურიდიული შედეგი. სასამართლო პრაქტიკამ გვიჩვენა, რომ ძირითადად მოჩვენებითი გარიგების დადება დაკავშირებულია მესამე პირებთან არსებულ ურთიერთობასთან, (მაგალითად, მოჩვენებითი გარიგების დადების ერთ-ერთ მოტივს შეიძლება წარმოადგენდეს მესამე პირის მოტყუება, პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდება და ა.შ.). ამრიგად, იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება, მიიჩნიოს მოჩვენებით გარიგებად, აუცილებელია ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ “ურთიერთშეთანხმებაზე”, საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას.

აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ს. პ-ინასა და ი. ნ-შვილის ნაცნობობის და ამ უკანასკნელის დედისა და ს. პ-ინას მეზობლობის ფაქტი მიუთითებს სადავო გარიგების ბათილობაზე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად.

როგორც წესი, მოჩვენებითი გარიგება ფორმალურად შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს, მაგრამ ნების ნაკლი, მისი არანამდვილობის გამო, წარმოადგენს იმ არსებითი ხასიათის ნაკლს, რაც გამორიცხავს სამართლებრივი შედეგის დადგომას. ამდენად, ის ფაქტი, რომელიც მიუთითებს სადავო გარიგების მხარეთა ნების გამოვლენის არანამდვილობაზე, უნდა დაამტკიცოს იმან, ვისაც მიაჩნია, რომ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით შეილახა მისი უფლება. კონკრეტულ შემთხვევაში ნ. მ-ძე ვერ უთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ შესაფასებელ ისეთ მტკიცებულებებზე, რომლითაც დადასტურებული იქნებოდა ი. ნ-შვილსა და ს. პ-ინას უკანონო “ურთიერთშეთანხმება”, მოქმედებები, რომლებიც მიუთითებენ ი. ნ-შვილსა და ს. პ-ინას საერთო ინტერესებზე, რომლებიც გამორიცხავენ იმ განზრახვას, რომ მათ მიერ დადებულ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. ამრიგად, მოჩვენებითი გარიგების დადების გამომრიცხავი გარემოებები, კონკრეტულ შემთხვევაში გამორიცხავენ კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესასრულებლად არ იყო გადახდილი ბინის საფასური. ის ფაქტი, რომ ნოტარიუსის თანდასწრებით არ იყო გადახდილი ბინის ღირებულება, არ შეიძლება მიუთითებდეს იმაზე, რომ ბინის ღირებულება არ იყო გადახდილი. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კონკრეტული სიტუაციის გათვალისწინებით გარემოებები, რომლებიც გამორიცხავენ მოჩვენებითი გარიგების დადების ფაქტს, ადასტურებენ ამ გარიგების ნამდვილობას და აქედან გამომდინარე მხარეთა შეთანხმებას ბინის საფასურის გადახდის შესახებ. ამასთან ერთად უნდა განიმარტოს, რომ სადავო ხელშეკრულებაში მითითებული ბინის ღირებულების შეუსაბამობა მის საბაზრო ღირებულებასთან არ ქმნის გარიგების ბათილად ცნობის ფაქტობრივ შემადგენლობას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აღნიშნული საკითხის განხილვას უკავშირდება კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტი. ამ ინსტიტუტის ამოქმედების მნიშვნელობა განპირობებულია შემძენის სუბიექტური მომენტის არსებობით, კონკრეტულ შემთხვევაში, იცოდა თუ არა ს. პ-ინამ, რომ ი. ნ-შვილი იყო სადავო ბინის მესაკუთრე და ჰქონდა თუ არა მას ამ ქონების განსხვისების უფლება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის თანახმად, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მითითებული ნორმის გათვალისწინებით ყურადღება უნდა გავამახვილოთ განსახილველი ურთიერთობის თავისებურებაზე, კერძოდ, როგორც ეს ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებიდან და საქმეში არსებული მასალებიდან, რაც მხარეთა შორის დავას არ იწვევს, სადავო ქონება შეძენილია ნ. მ-ძისა და ი. ნარინდაშვილის ქორწინების პერიოდში, მაგრამ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია საკუთრების უფლებით ი. ნ-შვილის სახელზე. უკვე აღნიშნული გარემოება მიუთითებს იმაზე, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის თანახმად, სადავო ბინა მეუღლეთა საერთო ქონებაა და ამ ქონებაზე მეუღლეებს აქვთ თანაბარი უფლებები. ამ ქონების ფლობა, სარგებლობა და განკარგვა ხორციელდება მეუღლეთა ურთიერთშეთანხმებით (ამავე კოდექსის 1159-ე მუხლი და 1160-ე მუხლის პირველი ნაწილი). ამდენად, განსახილველი სამართალურთიერთობის თავისებურებიდან გამომდინარე, როდესაც ჩვენ ვიხილავთ კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტს, მისი ე.წ. “სუბიექტური” ფაქტორის მნიშვნელობის განსაზღვრა განპირობებულია ზემოაღნიშნული ნორმებით. ამ შემთხვევაში შემძენის არაკეთილსინდისიერად ცნობისათვის არ არის საკმარისი შემძენის მიერ მხოლოდ იმის ცოდნა, რომ ერთ-ერთის სახელზე რეგისტრირებული ქონება წარმოადგენს მეუღლეთა თანასაკუთრებას. შემძენის არაკეთილსინდისიერებისათვის სხვა გარემოებებთან ერთად უნდა არსებობდეს ფაქტები, რომლითაც დგინდება, რომ შემძენმა იცოდა, რომ ერთ-ერთი მეუღლე იყო მეუღლეთა საერთო ქონების გასხვისების წინააღმდეგი, ხოლო მეორე მეუღლე მოქმედებდა მის ფარულად, რაც არ დასტურდება კასატორის მიერ, ხოლო, ის გარემოებები, რომლებიც შეიძლება მიუთითებდეს ი. ნ-შვილის არაკეთილსინდისიერებაზე (მაგალითად, სადავო ქონების განკარგვის შემდეგ რამდენიმე დღეში განქორწინების მოთხოვნით სარჩელის აღძვრა, ნ. მ-ძის სხვა საცხოვრებელი ადგილის არ არსებობა და ა.შ), არ შეიძლება ეჭვის ქვეშ აყენებდეს ს. პ-ინას, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების თანახმად, მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვასთან დაკავშირებით ერთის მიერ დადებული გარიგება ვერ იქნება ბათილად ცნობილი მეორის მოთხოვნით იმ საფუძველზე, რომ მან არ იცოდა გარიგების შესახებ ან არ ეთანხმება გარიგებას. აღნიშნული დანაწესი გარკვეულ წილად იცავს შემძენის ინტერესს. ამ შემთხვევაში, როდესაც ერთ-ერთი მეუღლე განკარგავს მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებას, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, უნდა ვივარაუდოთ, რომ მეუღლეები მოქმედებენ ურთიერთშეთანხმებით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1159-ე მუხლი და 1160-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

უპირველეს ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ ზემოაღნიშნული ნორმების კონტექსტში კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტის განსაზღვრისათვის მეტად დიდი მნიშვნელობა გააჩნია მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილების პრინციპს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მაგრამ ამ პროცესუალური დანაწესის განმარტების სამართლებრივი წინაპირობები მოცემულია ჩვენ მიერ განხილულ მატერიალურ-სამართლებრივი შემადგენლობით. ს. პ-ინა არ არის ი. ნ-შვილის არც ნათესავი და არც ოჯახის წევრი, რა დროსაც უფრო დიდი ალბათობა იარსებებდა, რომ ს. პ-ინამ იცოდა სადავო ქონების განსხვისებაზე ნ. მ-ძის დამოკიდებულებისა და ი. ნ-შვილის განზრახვის შესახებ, რომლის გაქარწყლების ტვირთი დაეკისრებოდა ს.პ-ინას. ამდენად, მათი ნაცნობობა და მეზობლობა არ შეიძლება იმავდროულად მიუთითებდეს ს. პ-ინასათვის ი. ნარინდაშვილის ოჯახში არსებულ მდგომარეობის ცოდნაზე, ს. პ-ინას არაკეთილსინდისიერებაზე, ანდა ფიქტიურ გარიგების დადების შესახებ “ურთიერთშეთანხმებაზე”, რომლის დადასტურებების ტვირთი აკისრია ნ. მ-ძეს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული პრეტენზია. კონკრეტულ შემთხვევაში დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და სამართლებრივ-მატერიალური ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება.

კასატორი ვერ უთითებს ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც კონკრეტული სადავო ურთიერთობის ზემოაღნიშნული თავისებურებებიდან გამომდინარე, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 აპრილის განჩინება;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.