ას-59-58-10 30 აპრილი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. ნ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ქ-ია (მოპასუხე)

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2009 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ა. ქ-იამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. ნ-ძის წინააღმდეგ ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ. მან მიუთითა, რომ 2008 წლის 19 აპრილს საკუთრების უფლებით შეიძინა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹11-ში მდებარე ბინა, რომელსაც გააჩნია საერთო სარგებლობის აივანი და სხვა დამხმარე სათავსოები. აღნიშნული ფართით სარგებლობის საშუალებას არ აძლებს მისი მეზობელი ლ. ნ-ძე. მას უკანონოდ მითვისებული აქვს საერთო სარგებლობის აივანი, საპირფარეშო და გალერეა. მოსარჩელემ მოითხოვა უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით ა. ქ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ა. ქ-იამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ა. ქ-იას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ლ. ნ-ძის საკუთრებად საჯარო რეესტრის მონაცემებით აღრიცხულია ქ. თბილისში, ... ქ. ¹11-ში მდებარე 64.70 კვ.მ ფართის უძრავი ქონება. ა. ქ-იას საკუთრებაში აღრიცხულია საერთო სარგებლობის 25.55 კვ.მ ღია აივნის ნაწილი, კერძოდ, 12 კვ.მ. მოპასუხე ლ. ნ-ძე საერთო სარგებლობის ღია აიავნს უკავშირდება სადავო კარის ღიობის საშუალებით. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე ღია აივნზე მიშენებულ ნაწილზე გაჭიმული სარცხის თოკით სარგებლობდა.

სამოქალაქო კოდექსის 172.2 მუხლის შესაბამაისად, თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. სააპელაციო სასამართლოს აზრით, მოპასუხე სარგებლობდა მოსარჩელის კუთვნილი აივნით, რისი სამართლებრივი საფუძველი მას არ გააჩნია, შესაბამისად, მოსარჩელე უფლებამოსილია, მოპასუხეს აუკრძალოს მისი საკუთრებით სარგებლობა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ლ. ნ-ძემ. მან აღნიშნა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ სადავო აივნის მთლიანი მოცულობა შეადგენს 25.55,კვ.მ-ს, ხოლო ა. ქ-იას საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია აღნიშნული აივნის 12 კვ.მ ფართობზე, თუმცა სარეგისტრაციო მასალებით, მათ შორის, საკუთრების უფლების დამდგენი დოკუმენტებით, არ დგინდება მოსარჩელის საკუთრაში არსებული ფართის ზუსტი ადგილმდებარეობა, რაც მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ა. ქ-იას საკუთრების უფლება 12 კვ.მ ფართზე წარმოშობილი აქვს იდეალური ფორმით და აღნიშნულ გარემოებას იყენებს ბოროტად, აივნის მთლიან ფართზე გავლენის მოსაპოვებლად და სხვისი უფლებების შესაზღუდად, თუმცა მას სწორედ აღნიშნული გარემოება ბოჭავს იმ მიმართებით, რომ თავის საკუთრებაში არსებული აივნის დანარჩენი ნაწილით სარგებლობის საშუალება მიეცეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 თებერვლის განჩინებით ლ. ნ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 10 – დღიანი ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

კასატორის მოწინააღმდეგე მხარემ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ნ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ლ. ნ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ნ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ლ. ნ-ძეს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.