საქმე # 330100117002002328

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განაჩენი

საქართველოს სახელით

№470აპ-19 4 დეკემბერი, 2019 წელი

პ-ი პ, 470აპ-19 ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

გიორგი შავლიაშვილი (თავმჯდომარე)

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

სხდომის მდივან - კონსტანტინე თოდრიას

პროკურორ - გიორგი მიქელაძის

ადვოკატ - ტ. კს

მსჯავრდებულ - პ. პ-ის

მონაწილეობით, ზეპირი მოსმენით განიხილა მსჯავრდებულ პ. პ-ის ინტერესების დამცველის, ადვოკატ ტ. კ-ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 აპრილის განაჩენზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 20 სექტემბრის განაჩენით პ. პ-ი, - დაბადებული --- წელს, - ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით და მიესაჯა 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა. მას სასჯელის მოხდა დაეწყო 2018 წლის 20 სექტემბრიდან.

2. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2016 წლის 13 დეკემბრიდან - 2017 წლის 25 აპრილამდე პერიოდში პ. პ-ი, ერთიანი მიზნითა და საერთო განზრახვით, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, ფარულად დაეუფლა სს ,,ბ-ს“ კუთვნილ დიდი ოდენობით ფულად თანხას - 143 250 (ას ორმოცდასამი ათას ორას ორმოცდაათ) ლარს.

3. აღნიშნული განაჩენი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 აპრილის განაჩენით დარჩა უცვლელად.

4. მსჯავრდებულ პ. პ-ის ინტერესების დამცველი, ადვოკატი ტ. კ-ე საკასაციო საჩივრით ითხოვს განაჩენის გაუქმებასა და პ. პ-ის გამართლებას, ხოლო ალტერნატივის სახით - მისი ქმედების თვითნებობაზე გადაკვალიფიცირებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

1. საკასაციო პალატამ განიხილა სისხლის სამართლის საქმე პ. პ-ის მიმართ, მოუსმინა მხარეებს და მიიჩნია, რომ მსჯავრდებულის დამცველის, ადვოკატ ტ. კ--ს საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა მისი გამართლების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, ხოლო გასაჩივრებულ განაჩენში უნდა შევიდეს ცვლილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

2. საქმის განხილვით გამოირკვა, რომ მსჯავრდებულ პ. პ-ს განაჩენით ბრალად შეერაცხა ქურდობის დიდი ოდენობით ჩადენა, დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, რაც გამოიხატა შემდეგში: შპს „ნ-“-ის წარმომადგენელს - დირექტორ რ. მ-ა და პ. პ-ს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, პ. პ-ი საწარმოში გაფორმდა დამხმარე პერსონალის – მუშის პოზიციაზე. მას შრომის ანაზღაურების სახით განესაზღვრა 687,5 ლარი, კანონმდებლობით გათვალისწინებული გადასახადების გათვალისწინებით, ხოლო ხელზე ასაღები თანხა შეადგენდა 550 ლარს. სააქციო საზოგადოება „ბ-ა“ და პ. პ--ს შორის საბანკო პროდუქტებით მომსახურების ხელშეკრულების საფუძველზე, აღნიშნულმა ბანკმა, შპს „ნ“-ის დავალებით, პ. პ-ს გაუხსნა საბარათე ანგარიში ლარში, დაუმზადა სახელფასო ბარათი, რომელზეც ერიცხებოდა ყოველთვიური ხელფასი – 550 ლარი. ს/ს „ბ-ს“ ამონაწერის მიხედვით, პ. პ-ს 28.10.2016–26.04.2017 წ.წ. პერიოდში შვიდჯერ ჩაერიცხა ხელფასი 3.1-.2016 წ. – 550 ლარის ოდენობით; 6.12.2016 წ. – 550 ლარი; 28.12.2016 წ. – 300 ლარი; 10.01.2017 წ. – 250 ლარი; 6.02.2017 წ. – 550 ლარი; 6.03.2017 წ. – 550 ლარი; 6.04.2017 წ. – 550 ლარი; იმავე ამონაწერის თანახმად, ფიქსირდება შემდეგი ბრუნვა: ბრუნვა (დებ) – 146, 550 ლარი; (კრედ) – 3 300 ლარი; საბოლოო ნაშთი: 143. 250. 00 ლარი. მითითებულ პერიოდში პლასტიკური ბარათის გამოყენებით პ. პ-მა ბანკომატის მეშვეობით 112-ჯერ გაიტანა სხვადასხვა ოდენობის თანხა, ჯამურად - 143250 ლარი. პირველი ინსტანციის სასამართლოში აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები დადასტურდა ს/ს „ქ-ს“ თანამშრომლების ნ. ქ-ს, ნ. ჩ-ს, გ. ი----ს ჩვენებებით შპს „ნ“ის დირექტორის, რ. მ-ს ჩვენებით, შპს სს „ბ-ს“ 28.10.2016– 24.04.2017 წ.წ. ამონაწერით.

3. გარდა აღნიშნულისა, გამოკვლეული მტკიცებულებით დადგინდა ის ფაქტობრივი გარემოება, ანუ შეცდომა, რამაც განაპირობა მსჯავრდებულის პლასტიკურ ბარათზე ბანკის კუთვნილი თანხების არასწორად დარიცხვა და რაც, თავის მხრივ, არამართლზომიერად გახარჯა პ. პ-მა.

4. მიუხედავად იმისა, რომ არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განაჩენში ჩამოყალიბებულ სამართლებრივ დასკვნას მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილი ქმედების შეფასების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ასევე დაცვის მხარის მიერ ამ სასამართლოში წარმოდგენილ პოზიციას პ. პ-ის უდანაშაულობის შესახებ, რადგან ის არ შეესაბამება საქმეში არსებულ უტყუარ მტკიცებულებებს, რომლებითაც დასტურდება მსჯავრდებულის მიერ სს „ბ-ს“ კუთვნილი თანხების არამართლზომიერად, როგორც საკუთარის, ისე განკარგვა, რითაც აღნიშნულ ორგანიზაციას დიდი ოდენობით მატერიალური ზარალი მიაყენა. სასამართლო განიხილავს კასატორის ზოგიერთ ძირითად არგუმენტს, რომლებითაც ცდილობს, დაასაბუთოს თავისი პოზიცია მოცემულ საქმეზე.

5. არგუმენტები კი, რომლებზეც უთითებს კასატორი, არის შემდეგი: სასამართლოში არ გამოკვლეულა არცერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ პ. პ-მა დანამდვილებით იცოდა, ჩარიცხული თანხები მისი საკუთრება რომ არ იყო. არ გამოკვლეულა არცერთი მტკიცებულება, რომელიც მიუთითებდა, რომ პ. პ-მა დანამდვილებით იცოდა ბანკის პროგრამულ სისტემაში არსებული ხარვეზის შესახებ. ამასთან, თანხები აისახებოდა მის პირად ანგარიშზე, რაც თავისთავად უჩენდა განცდას, რომ თანხები მისი იყო. დაუშვებელია, ადამიანი დავსაჯოთ იმ ნივთის ქურდობისთვის, რომელსაც ის თავისად აღიქვამს. მხოლოდ ის ფაქტი, რომ ბანკს შეეშალა და შეცდომით ჩაურიცხა თანხა მსჯავრდებულს მის ანგარიშზე, არ ნიშნავს, იმას რომ მსჯავრდებულმა დანამდვილებით იცოდა თანხის წარმოშობა. პრაქტიკაში უამრავია შემთხვევა, როდესაც პირს ბანკის მიერ შეცდომით ზედმეტი თანხა ჩაერიცხა, ასევე ხშირია შემთხვევა, როდესაც ხელფასის სახით ჩაერიცხება იმაზე მეტი თანხა, ვიდრე გათვალისწინებული იყო ხელშეკრულებით. საკუთარ ანგარიშზე თუნდაც ზედმეტად, შეცდომით ჩარიცხული თანხის ბანკომატის აპარატის გამოყენებით გატანა ვერ მოგვცემს ქურდობის შემადგენლობას.

6. საკასაციო სასამართლო მხოლოდ ნაწილობრივ ეთანხმება კასატორის ასეთ განმარტებას, კერძოდ იმ ნაწილში, სადაც აღნიშნავს, რომ პ. პ-ის მიერ ჩადენილი ქმედება არ შეიძლება ქურდობად შეფასდეს. თუმცა კასატორის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მსჯავრდებულმა არ იცოდა მის ანგარიშზე დარიცხული თანხები არა მისი, არამედ ბანკის საკუთრება რომ იყო, რადგან ის არ ფლობდა ინფორმაციას ბანკის პროგრამულ სისტემაში არსებულ ხარვეზზე, რაც განაპირობებდა მის ანგარიშზე არარეალური თანხების დარიცხვას, საკასაციო სასამართლო ვერ მიიჩნევს საფუძვლიან არგუმენტად. წინააღმდეგ დაცვის მხარის ასეთი პოზიციისა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შეუძლებელი იყო იმის არცოდნა, რაზედაც პ. პ-ს შპს „ნ“-თან წერილობითი ხელშეკრულება ჰქონდა დადებული, მხედველობაშია მისი შრომის ანაზღაურების ოდენობა. ამიტომ იმ პირობებში, როდესაც მის სახელფასო ანგარიშზე თუნდაც რამდენიმე კვირაში სისტემატურად დარიცხული თანხები, რომლებიც თავისი სიჭარბით ძალზე ბევრად აღემატებოდა მის მიერ შპს „ნ“თან დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, მთელი წლის განმავლობაში „ქ-დან“ მისაღები თანხების მთლიან ჯამსაც კი, პ. პ-ი ვერ ჩათვლიდა მისი შრომის ანაზღაურებად და მის კანონიერ საკუთრებად, მიუხედავად იმ კონკრეტული მიზეზების არცოდნისა, რითაც განპირობებული იყო აღნიშნული გარემოება. თუმცა მისი ქმედება ქურდობად ვერ შეფასდება, რადგან ასეთი ქმედების შემადგენლობის ობიექტური მხარის ერთ–ერთი აუცილებელი ნიშანია პირის მიერ სხვისი კუთვნილი მოძრავი ნივთის (მათ შორის თანხისა თუ სხვა ქონების) დაუფლება, რაც გულისხმობს ამ ნივთის მისი მესაკუთრის ან კანონიერი მფლობელის ფონდიდან არამართლზომიერი გზით ამოღებას ანუ მოპოვებას. განსახილველ შემთხვევაში კი პ. პ--ს არ დასჭირვებია ზემოხსენებული თანხების არამართლზომიერი გზით ან საშუალებით დაუფლება (მოპოვება), რადგან ეს თანხები მისი ძალისხმევის გარეშე სისტემატურად ირიცხებოდა მის ანგარიშზე, ანუ თავისთავად მოექცა მის მფლობელობაში, სს „ბ--ს“ წარმომადგენელთა მიერ გადარიცხვებთან დაკავშირებულ პროგრამულ სისტემაში დაშვებული ხარვეზის წყალობით. ნებისმიერ შემთხვევაში, როდესაც თანხა პირის კუთვნილ პირად ანგარიშზე ჩაირიცხება, მიუხედავად იმისა, ეს ჩარიცხვა სწორად მოხდა, თუ ვინმეს შეცდომის შედეგი იყო, ითვლება, რომ ეს პირი უკვე ფლობს აღნიშნულ თანხას, ცხადია, როცა მან დანამდვილებით იცის მის ანგარიშზე ამ თანხის არსებობის შესახებ. თუმცა სხვა მსჯელობის საკითხია – არის თუ არა ის ამ თანხის კანონიერი მფლობელი (სამოქალაქო კანონმდებლობის მიხედვით) ან სხვაგვარი მართლზომიერი მფლობელი. ამიტომ პირის მიერ შემდგომში ამგვარი თანხის ბანკომატის აპარატის მეშვეობით საკუთარი ანგარიშიდან მოხსნა და გატანა დაუფლების ცალკე აქტად, იმ გაგებით, რასაც საქართველოს სსკ–ის 177–ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიცია გულისხმობს, ვერ შეფასდება. ამ კონკრეტულ საკითხში საკასაციო სასამართლო მთლიანად იზიარებს კასატორის მიერ საჩივარში წარმოდგენილ დასაბუთებულ პოზიციას, რომელიც მართებულად უთითებს ანალოგიურ საკითხთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე.

7. ამრიგად, როგორც ზემოთ აღინიშნა, მართალია, სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნის საწინააღმდეგოდ, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულ პ. პ--ს ჩადენილი ქმედება ქურდობად არ უნდა შეერაცხოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ იმავდროულად სწორი და საფუძვლიანია დაცვის მხარის მიერ საკასაციო საჩივარში წარმოდგენილი პოზიცია მისი სრული უდანაშაულობის თაობაზე. საკასაციო სასამართლოს აზრით, მოცემულ საქმეზე სარწმუნო მტკიცებულებებით უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სააპელაციო სასამართლომ, კვალიფიკაციის თვალსაზრისით, მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, რისი შედეგიცაა პ. პ-ის მიერ ჩადენილი ქმედების დიდი ოდენობით ქურდობად დაკვალიფიცირება. დაცვის მხარე კი, თავის მხრივ, განსახილველ შემთხვევას მხოლოდ უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტიდან წარმოშობილ სამოქალაქო დელიქტად მიიჩნევს, რაც ასევე არ შეესაბამება საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

8. საკასაციო სასამართლოს დასკვნით, საქმეზე ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, რომელთა კანონიერებას და სარწმუნოობას დაცვის მხარეც არ ხდის სადავოდ, ცალსახად დასტურდება, რომ მსჯავრდებულ პ. პ-ის მიერ ჩადენილია ისეთი ქმედება, როგორიცაა თვითნებობა, ესე იგი თავისად დაგულებული უფლების დადგენილი წესის საწინააღმდეგოდ განხორციელება, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია. ეს ქმედება კონკრეტულად გამოიხატა სწორედ იმ აქტებში, რომლებსაც მსჯავრდებული ახორციელებდა საკმაოდ ხანგრლივი დროის განმავლობაში, ხოლო ეს აქტები აღწერილია როგორც გასაჩივრებულ განაჩენში, ისე პ. პ-ის ბრალდების შესახებ პროკურორის დადგენილებაში. აღნიშნული ქმედება წარმოადგენს დანაშაულს, რაც გათვალისწინებულია საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 360–ე მუხლის პირველი ნაწილით.

9. საკასაციო სასამართლო განმარტავს: მოცემულ შემთხვევაში, დაგულებული უფლების (როგორც აღნიშნული სისხლისსამართლებრივი ნორმის დისპოზიციით გათვალისწინებული დანაშაულებრივი ქმედების ალტერნატიული შემადგენლობის აუცილებელი ნიშნის) არსებობას, განაპირობებს შემდეგი გარემოება – ბანკომატის აპარატისა და საბანკო პლასტიკური ბარათის მეშვეობით, პ. პ-ი თავისი პირადი სახელფასო ანგარიშიდან ხსნიდა იმ თანხებს, რომელთა დარიცხვა ამ ანგარიშზე ხდებოდა მისი მხრიდან საამისოდ რაიმე მართლსაწინააღმდეგო ქმედების განხორციელებისა, თუ სხვა მსგავსი ძალისხმევის გარეშე. ამიტომ ის თვლიდა, რომ ვინაიდან აღნიშნული თანხები მის პირად ანგარიშზე ირიცხებოდა (რაც მას არ მოუპოვებია რაიმე მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენის გზით), უფლება ჰქონდა, განეკარგა ისინი თავისი შეხედულებისა და ინტერესის მიხედვით (რასაც ადასტურებს მის მიერ აღნიშნული თანხების მოხმარება, მისი მომსახურე „ქ-ს“ გაფრთხილებისა და შექმნილი ვითარების გარკვევის გარეშე). ამასთან, ეს ხდებოდა იმ პირობებში, როდესაც მისთვის ცნობილი იყო ამ თანხების ოდენობის აშკარა შეუსაბამობა შპს „ნ“თან მის მიერ დადებული შრომითი ხელშეკრულებით განსაზღვრული, ყოველთვიური სახელფასო ანაზღაურების მოცულობასთან. აქედან გამომდინარე, პ. პ-ისთვის ისიც აშკარა იყო, რომ ასეთი გაურკვეველი, დიდი ოდენობით თანხების მის სახელფასო ანგარიშზე სისტემატურად დარიცხვა (თანაც ყოველი ასეთი თანხის მოხსნიდან ყოველ მეორე დღეს), მისი მომსახურე „ქ-ს“ მიერ დაშვებული შეცდომის შედეგს წარმოადგენდა.

10. აღნიშნულის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია: ქმედების ჩადენისას პ. პ-ს შეგნებული ჰქონდა ისიც, რომ იგი მის მიერ არამართებულად, თავისად დაგულებულ უფლებას ახორციელებდა დადგენილი წესის საწინააღმდეგოდ, რომელიც განსაზღვრულია საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობით, უფრო კონკრეტულად კი - საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976–991–ე მუხლებში უსაფუძვლო გამდიდრებასთან დაკავშირებით წარმოდგენილ ნორმებში, რომელთა ცოდნის პრეზუმფცია დაიშვება ყველა მოქალაქის მიმართ, ისევე როგორც სხვა ნებისმიერი კანონისა მისი ძალაში შესვლის დღიდან. მითითებული ნორმების თანახმად, პ. პ-ი მოვალე იყო, მის ანგარიშზე არასახელფასო თანხების არასწორად დარიცხვის პირველივე შემთხვევის თაობაზე დაუყოვნებლივ ეცნობებინა „ქ-სათვის“ და თავი შეეკავებინა ამ თანხების პირადი მიზნებით გამოყენებისგან. აღნიშნულთან დაკავშირებით დაცვის მხარე საკასაციო საჩივარში აყენებს საკითხს, საქმე ხომ არ გვაქვს სამოქალაქოსამართლებრივ დელიქტთან და არა დანაშაულთან.

11. საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება ასეთ პოზიციას, რადგან განხილული შემთხვევა არსებითად განსხვავდება სამოქალაქო ურთიერთობისგან. პ. პ-ის სახელფასო ანგარიშზე თანხების არასწორად დარიცხვის პირველი ეპიზოდის შემდეგ, როდესაც მისთვის უკვე ცნობილი იყო, თუ რასთან ჰქონდა საქმე, მომდევნო პერიოდში იმავე ანგარიშზე მრავალგზის, დიდი ოდენობით დარიცხული თანხების შესახებ ბანკისთვის შეუტყობინებლობა და მის მიერ ამ თანხების პირადი მიზნებისთვის გამოყენება გასცდა სამოქალაქო დელიქტის ფარგლებს და მისი ქმედება დანაშაულში გადაიზარდა. ამ თვალსაზრისით, საყურადღებოა შემდეგი გარემოება: პ. პ-ის ანგარიშზე აღნიშნულ თანხებთან ერთად, ყოველი თვის დასაწყისში ჩვეულებრივად ირიცხებოდა მისი კუთვნილი ყოველთვიური ხელფასიც, 550 ლარის ოდენობით, მის მიერ შპს „ნ“თან დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად. ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად ცხადი იყო – სახელფასო ანგარიშზე დიდი ოდენობით დარიცხულ ზედმეტ თანხებს მის ხელფასთან კავშირი არ ჰქონდა, პ. პ-ი მაინც განაგრძობდა ამ თანხების ანგარიშიდან გატანას და მოხმარებას უკვე წინასწარი განზრახვით. საქმე ისაა, რომ მის ანგარიშზე ჩარიცხული ყოველი ასეთი თანხის გატანის შემდეგ, მომდევნო დღეს ისევ იმავე ოდენობის თანხის ირიცხებოდა, რითაც სარგებლობდა მსჯავრდებული თვეების განმავლობაში.

12. საქმეზე უტყუარად დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღებით, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია: განხილული შემთხვევის გარემოებათა ობიექტურ და თანმიმდევრულ ანალიზს მივყავართ იმ დასკვნამდე, რომ მსჯავრდებულ პ. პ-ის ქმედება წარმოადგენს თვითნებობას, ჩადენილს მაკვალიფიცირებელ გარემოებათა გარეშე და არა ქურდობას ან სამოქალაქოსამართლებრივ დელიქტს. ამასთანავე, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს კიდევ ერთ, სამართლებრივად მნიშვნელოვან გარემოებაზეც, რომლის თაობაზე არაფერია აღნიშნული გასაჩივრებულ განაჩენში. საქმეზე უდავოდ არის დადგენილი, რომ მსჯავრდებულმა პ. პ-მა თავის სახელფასო ანგარიშზე არასწორად დარიცხული თანხების თვითნებურად გატანა და გამოყენება განახორციელა არაერთჯერადად, 112–ჯერ, რამდენიმე თვის განმავლობაში. მაგრამ ეს გარემოება არ ნიშნავს, რომ მან ამდენჯერვე ჩაიდინა აღნიშნული დანაშაული და სახეზეა იგივეობრივ დანაშაულთა რეალური ერთობლიობა. აღსანიშნავია, რომ თითოეულ, ცალკე აღებულ ეპიზოდში პ. პ-ი მოქმედებდა თავიდანვე ჩამოყალიბებული ერთიანი განზრახვითა და ამ საფუძველზე მიღებული ერთიანი გადაწყვეტილებით, რის გამოც მის მიერ თვითნებობა ჩადენილია ერთიანი განგრძობადი დანაშაულის სახით. ამის გათვალისწინებით, აღნიშნული ეპიზოდები ერთობლივად, მათი სიმრავლის მიუხედავად, მას უნდა შეერაცხოს როგორც ერთი დანაშაული.

13. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 აპრილის განაჩენში უნდა შევიდეს ცვლილება მსჯავრდებულის სასიკეთოდ, კერძოდ: მის მიერ ჩადენილი ქმედება საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტიდან უნდა გადაკვალიფიცირდეს იმავე კოდექსის 360-ე მუხლის პირველ ნაწილზე. აღნიშნული დანაშაულის გამო მის მიმართ სასჯელის სახისა და ზომის განსაზღვრისას საკასაციო სასამართლო მხედველობაში იღებს მსჯავრდებულის ქმედების შემადგენელი ეპიზოდების სიმრავლესა და ამის შედეგად დაზარალებული ორგანიზაციისთვის მიყენებულ დიდ მატერიალურ ზიანს – 143 250 ლარის ოდენობით, რის გამოც მას უნდა შეეფარდოს მითითებული სისხლისსამართლებრივი ნორმის სანქციით გათვალისწინებული სასჯელის მაქსიმალური ზომა – თავისუფლების აღკვეთა 1 წლის ვადით.

14. გასაჩივრებული განაჩენი სხვა ნაწილში უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 301-ე მუხლით, 307-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მსჯავრდებულ პ. პ-ის ინტერესების დამცველის, ადვოკატ ტ. კ-ს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 აპრილის განაჩენში შევიდეს ცვლილება:

3. მსჯავრდებულ პ. პ-ის ქმედება საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტიდან გადაკვალიფიცირდეს საქართველოს სსკ-ის 360-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვროს 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა, რომლის ათვლა დაეწყოს დაკავებიდან - 2018 წლის 20 სექტემბრიდან;

4. აღნიშნული სასჯელი დღეის მდგომარეობით მოხდილია, შესაბამისად, იგი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდეს სხდომის დარბაზიდან;

5. პ. პ-ის მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - გირაო გაუქმებულია. ყადაღა მოეხსნას გირაოს უზრუნველყოფის მიზნით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 6 ივნისის განჩინებით დაყადაღებულ, ვ. პ-ის (დაბადებული --- წელს, პ/ნ -----) საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას (მდებარე: თ–ი, ფ-ა - კორპუსი N--- ბინა N---- საკადასტრო კოდი ----

6. გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 5 მაისის განჩინებით სს ,,ბ–ი’’ პ. პ-ის (პ/ნ -----) სახელზე გახსნილ საბანკო ანგარიშზე G--- დადებული ყადაღა;

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 აპრილის განაჩენი ნივთმტკიცების ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

8. განაჩენი საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. შავლიაშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე