ას-626-587-2010 27 სექტემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს “ს. რ.”

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ლ.”

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი აპრილის განჩინება

დავის საგანი _ სახელშეკრულებო დავალიანების გადახდა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ლ.-ს” სარჩელი მოპასუხე შპს “ს. რ.-ს” მიმართ სახელშეკრულებო დავალიანების გადახდის თაობაზე დაკმაყოფილდა, შპს “ს. რ.-ს” შპს “ლ.-ს” სასარგებლოდ დაეკისრა 86000 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 4 დეკემბერს შპს “ს. რ.-სა” და შპს “ლ.-ს” შორის გაფორმდა ნარდობის ხელშეკრულება ¹შს/08-514, რომლითაც მენარდე შპს “ლ.-მ” იკისრა ზესტაფონის ეც-ს შენობის კაპიტალური შეკეთების ვალდებულება. ხელშეკრულების ღირებულება დღგ-ს გარეშე განისაზღვრა 200000 ლარით. აღნიშნული ხელშეკურლებით განისაზღვრა შესრულებული სამუშაოს ღირებულების გადახდის პირობებიც;

დღგ-ს ჩათვლით მოპასუხის მიერ სრულად გადასახდელი თანხა შეადგენდა 236000 ლარს, საიდანაც შპს “ს. რ.-მ” ავანსის სახით გადაიხადა 150000 ლარი, ხოლო გადასახდელი დარჩა სამუშაოთა ღირებულების საფასური _ 50000 ლარი და დღგ _ 36000 ლარი, სულ _ 86000 ლარი.

სარემონტო სამუშაოების ღირებულების პირველი და მეორე ნაწილი შპს “ს. რ.-მ” გადაიხადა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადების დარღვევით, რის თაობაზეც მოსარჩელემ არაერთხელ გააფრთხილა;

შპს “ლ.-მ”, შპს “ს. რ.-ს” მხრიდან ავანსი თანხების ჩარიცხვის დაგვიანების გამო, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარემონტო სამუშაოები ვადადარღვევით დაასრულა, რაც არც მოპასუხემ გახადა სადავოდ;

სარემონტო სამუშაოების დასრულების შესახებ და ობიექტის მიღება-ჩაბარების პროცედურის დაწყებისა და შესაბამისი დოკუმენტაციის გაფორმების მოთხოვნით, მენარდე შპს “ლ.-მ” შემკვეთ შპს “ს. რ.-ს” პირველად წერილობით 2009 წლის 21 აპრილს, ხოლო განმეორებით 2009 წლის 25 მაისსა და 11 ივნისს აცნობა, რაზეც შპს “ს. რ.-მ” მხოლოდ 2009 წლის 26 ივნისს უპასუხა და მოსარჩელეს აცნობა, რომ შპს “ს. რ.-მ” შექმნა სამუშაოების მიმღები კომისია, რომელმაც ობიექტზე სხვადსხვა სახის ხარვეზები აღმოაჩინა და აღნიშნა, რომ ვიდრე შპს “ლ.” არ უზრუნველყოფდა აღნიშნული ხარვეზების დროულ გამოსწორებას, ობიექტის მიღება-ჩაბარებისა და საბოლოო ანგარიშსწორების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნა ვერ დაკმაყოფილდებოდა;

შპს “უ-ის” 2009 წლის 21 აპრილის დასკვნის თანახმად, რომელიც 2008 წლის 10 დეკემბრიდან შპს “ს. რ.-ს” დაკვეთით ზესტაფონის ეც-ს შენობის სარემონტო სამუშაოების ინსპექტირებას მუდმივად ახორციელებდა, სარემონტო სამუშაოები დაიწყო 2008 წლის 4 დეკემბერს და დასრულდა 2009 წლის 21 აპრილს; დადგენილ იქნა, რომ შპს “ლ.-ს” მიერ შესრულებული სარემონტო სამუშაოები შეესაბამებოდა ს.ი მოქმედ ნორმატიული დოკუმენტაციის მოთხოვნებს. აღნიშნული დასკვნით ასევე დადგინდა, რომ ს. რ.-ს სადგურ ზესტაფონის ეც-ს შენობის ადმინისტრაციის თხოვნით განხორციელდა შენობის კაპიტალური შეკეთებისათვის გათვალისიწნებული სამუშაოების გადაადგილებები და მოცულობებში ცვლილებების შეტანა ასანაზღაურებელი თანხის კორექტირების გარეშე, რაც გაფორმდა სათანადო ურთიერთშეთანხმების აქტით;

სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს “ს. რ.-ს” სატვირთო გადაზიდვების დირექტორის 2009 წლის 10 ივნისის ბრძანებით შეიქმნა შპს “ლ.-ს” მიერ შესრულებული სამუშაოების მიმღები კომისია, რომელსაც დაევალა 7 სამუშაო დღის განმავლობაში შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმება და ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღების უზრუნველყოფა. აღნიშნული კომისიის 2009 წლის 15 ივნისის ¹1 ოქმის თანახმად, შპს “ლ.-ს” მიერ შესრულებულ სამუშაოებს გააჩნდა ხარვეზები. შპს “ს. რ.-მ” 2009 წლის 11 სექტემბერს აღნიშნული ოქმი გაუგზავნა შპს “უ-ს”, რომლმაც 2009 წლის 14 სექტემბერს წერილობით აცნობა შპს “ს. რ.-ს”, რომ ოქმში აღნიშნულ ხარვეზებს ადასტურებდა და ამასთან, აცნობა, რომ 2009 წლის 7 სექტემბრის მიწისძვრის შემდგომ მთელ შენობაში შეინიშნებოდა დამატებითი ბზარები. აღნიშნული წერილი შპს “ს. რ.-მ”, მიუხედავად სასამართლოს დავალებისა, არ წარმოადგინა.

ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, სასამართლომ ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 4.1. მუხლის თანახმად, მიიჩნია, რომ შპს “ს. რ.”, როგორც დამკვეთი, ვალდებული იყო შპს “ლ.-სთან” გაეფორმებინა მიღება-ჩაბარების აქტი, ვინაიდან შპს “უ-ის” მიერ 2009 წლის 21 აპრილს გაცემული დასკვნა, რომელიც სამუშაოთა დასრულების დღეს იქნა გაცემული, იყო დადებითი და შესრულებული სამუშაოების რაიმე დეფექტზე ან ნაკლზე არ მიუთითებდა.

სასამართლომ მოაპსუხის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს “ლ.-ს” მისთვის არ წარუდგენია მიღება-ჩაბარების აქტისა და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების დედნები, არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ შპს “ს. რ.-მ” მიუხედავად ექსპერტის დადებითი დასკვნისა, მოსარჩელესთან არ გააფორმა მიღება-ჩაბარების აქტი, რითაც მოპასუხემ დაარღვია ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების შესაბამისი მუხლები. აქედან გამომდინარე, შპს “ლ.” მას ვერც აღნიშნული აქტის დედანს და ვერც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურას ვერ წარუდგენდა.

სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მიიჩნია, რომ არ დასტურდებოდა მიზეზობრივი კავშირი მენარდე შპს “ლ.-ს” მიერ შესრულებულ სამუშაოსა და კომისიის 2009 წლის 15 ივნისის ¹1 ოქმით გათვალისწინებულ ხარვეზებს შორის, მით უმეტეს, რომ ამ ოქმით აღწერილი ხარვეზები შპს “უ-ის” მიერ დადასტურდა 2009 წლის 14 სექტემბერს, ს.ი 2009 წლის 7 სექტემბერს მომხდარი მიწისძვრის შემდეგ.

სასამართლომ საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა გათვალისწინებით, დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ შექმნილი კომისიის ოქმით გამოვლენილი შესრულებული სამუშაოების ხარვეზის არსებობა არ დასტურდებოდა იმ დროისათვის, როდესაც 2008 წლის 4 დეკემბერის ხელშეკრულების 4.1. მუხლის თანახმად, შემკვეთს სამუშაოს მიღება ევალებოდა.

სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ, რომც დადგენილიყო მოსარჩელის მიერ შესრულებული სამუშოს ნაკლი, ამ შემთხვევაშიც არ დასტურდებოდა, რომ ხსენებული ხარვეზის აღმოსაფხვრელად საჭირო იყო 50000 ლარის ღირებულების სამუშაოთა შესრულება.

სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 316-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებისა და 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, აღნიშნა, რომ შემკვეთის მიერ თანხის სრულად გადაუხდელობა არ უნდა ყოფილიყო მენარდისათვის მიღება-ჩაბარების აქტსა და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენაზე დამოკიდებული, ვინაიდან მოპასუხის მიერ ვალდებულების შესრულება დამოკიდებული ხდება მიღება-ჩბარების აქტზე მისი მხრიდანვე ხელმოუწერლობაზე.

სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 649-ე მუხლის შესაბამისად, სამუშაო მიღებულად ჩათვალა, ვინაიდან მოპასუხემ არ მიიღო შესრულებული სამუშაო მხარეთა შეთანხმებით დადგენილი წესით (ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-4 მუხლი).

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა, რომ შპს “ლ.-ს” მიერ შესრულებულ სამუშაოს ნაკლი არ ჰქონდა და, მისი არსებობის შემთხვევაშიც, შემკვეთს არ განუსაზღვრავს ვადა ნაკლის აღმოსაფხვრელად, შესაბამისად, სასამართლომ მოპასუხის უარი დარჩენილი თანხის გადახდაზე, ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების საფუძვლით, დაუსაბუთებლად მიიჩნია.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა შპს “ს. რ.-ს” მითითება ერთწლიან საგარანტიო ვადაზე და განმარტა, რომ საგარანტიო ვადა აითვლებოდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულების მიღების მომენტიდან და არ წარმოშობდა შემკვეთის მიერ საზღაურის გადახდის ვალდებულებაზე გირავნობის უფლებას, შესაბამისად, სასამართლომ უკანონოდ ჩათვალა შპს “ს. რ.-ს” აპელირება ერთწლიანი საგარანტიო ვადის არსებობაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის საქალაქო სასამართლომ სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს. რ.-მ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი აპრილის განჩინებით შპს “ს. რ.-ს” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება მასზედ, რომ არასწორი იყო საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ არ არსებობდა მიზეზობრივი კავშირი შემდგომ აღმოჩენილ დაზიანებებსა და მოსარჩელის მიერ შესრულებულ სამუშაოებს შორის. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი დასკვნები და შეფასებები და ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა, რომ შპს “ლ.-ს” მიერ სამუშაოთა დასრულებისა და ამავდროულად, ექსპერტის დასკვნის გაცემის დროისათვის, შესრულებულ სამუშაოს ნაკლი და ხარვეზი არ გააჩნდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “უ-ის” წერილი არ წარმოადგენდა შპს “ლ.-ს” მიერ განხორციელებული სარემონტო სამუშაოების შესრულებასა და კომისიის 2009 წლის 15 ივნისის ¹1 ოქმში აღწერილ დეფექტებს შორის მიზეზობრივი კავშირის დამადასტურებელ მტკიცებულებას, შესაბამისად, სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება მასზედ, რომ შესრულებული სამუშაოების დეფექტის არსებობა დადგენილი იყო შპს “უ-ის” წერილით, რომელიც ადასტურებდა 2009 წლის 15 ივნისის ოქმში მითითებულ ხარვეზებს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ სამუშაოების მიმღები კომისიის ¹1 ოქმში აღწერილი ხარვეზები შპს “უ-ის” მიერ დადასტურებული იყო 2009 წლის 14 სექტემბერს, ს.ი 7 სექტემბერს მომხდარი მიწისძვრის შემდეგ და დამატებით აღნიშნა, რომ შპს “უ-ის” სპეციალისტები არ შედიოდნენ კომისიის შემადგენლობაში, შესაბამისად, კომისიის მუშაობაში მონაწილოება არ მიუღიათ და ამდენად გაუგებარი იყო თუ რა ხარვეზები იქნა მის მიერ დადასტურებული.

აპელანტის პრეტენზია გადაწყვეტილების იმ ნაწილთან მიმართებაში, რომლითაც 2009 წლის 10 ივნისის ბრძანებით შექმნილი კომისიის ქმედება შეფასდა სატვირთო გადაზიდვების დირექტორის ¹293/დსგ ბრძანების შეუსრულებლობად და უფლებამოსილების გადამეტებად, სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია, ვინაიდან აღნიშნა, რომ კომისიის შექმნის მიზანი გახდა მენარდის მიერ შესრულებული სამუშაოს მიღება და ექსპლუატირება, რისი წინაპირობაც ექსპერტის დადებითი დასკვნა იყო. ხოლო ბრძანების საფუძველზე კომისიას არ ევალებოდა შესრულებული სამუშაოს ხარისხის შემოწმება.

აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ სასამართლომ სამართლებრივი შეფასების გარეშეE დატოვა ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-5 მუხლი და ასევე სამოქალაქო კოდექსის 653-ე მუხლი, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სამოქალაქო კოდექსის 649-ე მუხლისა და საქმის მასალების თანახამდ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მენარდემ ჯეროვნად შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება, ხოლო შემკვეთმა არ მიიღო შესრულებული სამუშაო, ამდენად შესრულების გადაცემის შემდეგ წარმოშობილი დაზიანებების რისკი, რაც არ იყო გამოწვეული მენარდის ბრალით, დამკვეთზე გადავიდა, შესაბამისად, აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ხელშეკრულების 5.3 პუნქტი მათ უფლებას ანიჭებდათ საკუთარი ხარჯებით გამოესწორებინათ ნივთობრივი ნაკლი და იგი გამოექვითათ მენარდისათვის, რაც ფაქტობრივად განახორციელეს კიდეც, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დაცვით, სწორად დააკმაყოფილა შპს “ლ.-ს” სასარჩელო მოთხოვნა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს. რ.-მ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომლის მიხედვითაც გამორიცხა მიზეზობრივი კავშირის არსებობა სარემონტო სამუშაოების დასრულების შემდგომ აღმოჩენილ დაზიანებებსა და მოსარჩელის მიერ შესრულებულ სამუშაოებს შორის. კასატორის აზრით, ასეთმა მცდარმა დასკვნამ გამოიწვია ის, რომ არ მოხდა სამოქალაქო კოდექსის 639-ე და 641-ე მუხლების გამოყენება, რომელიც მენარდის მიერ ნივთობრივად უნაკლო ნაკეთობის დამზადების მოვალეობას ეხება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სადავო საკითხის გადაწყვეტისას არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 653-ე მუხლი და არასწორად განმარტა, რომ ხელშეკრულების 5.3 პუნქტით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობები წარმოიშობა ამ უკანასკნელის ბრალით გამოწვეული დეფექტების გამოვლენისას.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ თითქოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული არ იყო დამატებითი კომისიის შექმნა, ვინაიდან მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 4.1. მუხლი არათუ გამორიცხავდა საჭიროების შემთხვევაში შემკვეთის მხრიდან შესრულებული სამუშაოს გადამოწმებას სხვა ალტერნატიული საშუალებებით, არამედ განამტკიცებდა კიდეც მას.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა სამოქალაქო კოდექსის 652-ე მუხლი, რომელზე დაყრდნობითაც შპს “ს. რ.” განმარტავდა თუ რატომ არ მოხდა მენარდესთან საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმება. იმ შემთხვევაში, თუ კასატორი საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტს გააფორმებდა, იგი სრულად დაკარგავდა სამოქალაქო კოდექსის 643-ე მუხლის საფუძველზე შედავების უფლებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს. რ.-ს” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე ს. უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ს. უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს “ს. რ.-ს” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 4300 ლარის 70% _ 3010 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ს. რ.-ს” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ შპს “ს. რ.-ს” დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 4300 ლარის 70% _ 3010 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.