ას-631-592-2010 25 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ რ. მ. ქ-ილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ც-შვილი-ქ-ილი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონებისა და საერთო ვალების გაყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით თ. ც-შვილი-ქ-ილის სარჩელი რ. მ. ქ-ილის მიმართ თანამესაკუთრედ ცნობისა და მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფის შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: თ. ც-შვილი-ქ-ილი ცნობილ იქნა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „ქ.-ა. უნივერსიტეტში“ მოპასუხე რ.-მ. ქ-ილის სახელზე რიცხული წილის _ 51%-ის ნახევრის _ 25.5%-ის მესაკუთრედ; რ.-მ. ქ-ილს თ. ც-შვილი-ქ-ილის სასარგებლოდ დაეკისრა ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონების _ მოტორიანი ნავის „თ.-ს“ კუთვნილი წილის საკომპენსაციოდ 11500 აშშ დოლარის ექვივალენტის ლარებში გადახდა; რ.-მ. ქ-ილის შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, რ.-მ. ქ-ილი ცნობილ იქნა ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე უძრავი ქონების ერთი მეორედის მესაკუთრედ; რ. მ. ქ-ილი ასევე ცნობილ იქნა თბილისში, თბილისის ზღვაზე დიდ ყურესა და ზღვას შორის არსებულ ნახევარკუნძულზე განთავსებული არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის ერთი მეორედის მესაკუთრედ; თ. ც-შვილი-ქ-ილს რ.-მ. ქ-ილის სასარგებლოდ საერთო ქონებაში მისი კუთვნილი წილის თანაზომიერად დაეკისრა საერთო ვალის 17390 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა.; დადგინდა, რომ განხორციელებულიყო სარჩელსა და შეგებებულ სარჩელში დაყენებულ ფულად მოთხოვნათა ურთიერთჩათვლა, საბოლოოდ თ. ც-შვილი-ქ-ილს რ.-მ. ქ-ილის სასარგებლოდ დაეკისრა 5890 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მხარეები რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებიან 2003 წლის 2 მარტიდან. მათ შორის არსებული ურთიერთობა საქორწინო ხელშეკრულებით არ ყოფილა მოწესრიგებული;

2007 წლის ოქტომბრიდან მხარეები ერთ ოჯახად აღარ ცხოვრობენ. მხარეთა საერთო შვილი ა.-მ. ც-შვილი-ქ-ილი ცხოვრობს და იზრდება დედასთან. მამას აქვს შვილთან ურთიერთობა და მას მატერიალურად უზრუნველყოფს, კერძოდ, ყოველთვიურად ალიმენტის სახით უხდის 1000 ლარს;

მხარეთა ერთად ცხოვრების დროს შეძენილი ქონების მასაში შედის:

ა.თ. ც-შვილი-ქ-ილის სახელზე აღრიცხული უძრავი ნივთები: თბილისის ზღვაზე მდებარე 2000 კვ.მ., რომლის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 80000 (ოთხმოცი ათასი) აშშ დოლარს; ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე ოროთახიანი ბინა რომლის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 75000 აშშ დოლარს;

ბ. რ.-მ. ქ-ილის სახელზე აღრიცხული ქონება:

შპს „ქ.-ა. უ.“ საწესდებო კაპიტალის 51% წილი.

მოტორიანი ნავი „თ.“, რომლის საბაზრო ღირებულებაა 23000 (ოცდასამი ათასი) აშშ დოლარი;

მეუღლეთა საერთო ვალების მოცულობა ქორწინების ფაქტობრივად შეწყვეტის დროისათვის შეადგენდა 19630 აშშ დოლარს;

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეთა შორის დავის საგანი იყო რ.-მ. ქ-ილის სახელზე 2005 წლის 21 იანვრიდან აღრიცხული შპს „ქ.-ა. უ.“ საწესდებო კაპიტალის 51% წილი და 2006 წელს შეძენილი ნავი „თ.“, რომელიც უტყუარად წარმოადგენდა მეუღლეთა თანასაკუთრებას, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1164-ე მუხლისა და ამავე კოდექსის 1158-ე მუხლის თანახმად, საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა შპს „ქ.-ა. უ.“ 25,5% წილისა და ნავის 1/2-ის მესაკუთრეს.

რ. მ. ქ-ილის მხრიდან “მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის” 46.3 მუხლის შესაბამისად, წილის გადაცემის სანოტარო წესით დამოწმებული რაიმე სახის მტკიცებულების წარმოუდგენლობის გამო, საქალაქო სასამართლომ სამართლებრივად დაუსაბუთებლად მიიჩნია და არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება მასზედ, რომ ზემოაღნიშნული საწესდებო კაპიტალის 51%-დან 3% წარმოადგენდა ქორწინებამდე შეძენილ ქონებას, რადგანაც იგი 2002 წელს მის მიერ გაწეული ინტელექტუალური საქმიანობის საკომპენსაციოდ გადასცეს პარტნიორებმა.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნავი რ.-მ. ქ-ილს უნდა გადასცემოდა საკუთრებაში და სამოქალაქო კოდექსის 1166-ე მუხლის თანახმად, მასვე უნდა დაკისრებოდა მოსარჩელე თ. ც-შვილი-ქ-ილის სასარგებლოდ წილის ფულადი კომპენსაცია _ 11500 აშშ დოლარი.

საქალაქო სასამართლომ რ.-მ. ქ-ილის სახელზე რიცხულ ავტომანქანასთან დაკავშირებით მოსარჩელის მოთხოვნა სამართლებრივად დაუსაბუთებლად მიიჩნია და განმარტა, რომ იგი არ შეიძლებოდა მეუღლეთა შორის გაყოფის საგანი ყოფილიყო, რადგან შეძენილი იყო დაქორწინებამდე და სამოქალაქო კოდექსის 1161-ე მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენდა მოპასუხე რ. მ. ქ-ილის ინდივიდუალურ საკუთრებას.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა საერთო ქონების 2/3-ის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე, ვინაიდან აღნიშნა, რომ საქმეზე არ დგინდებოდა სამოქალაქო კოდექსის 1168-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად გათვალიწინებული არასრულწლოვანი შვილის ან მეუღლის ყურადსაღები ინტერესები. ის გარემოება, რომ მოსარჩელესთან აღსაზრდელად იმყოფება არასრულწლოვანი შვილი, სასამართლომ არ მიიჩნია საკმარის გარემოებად იმისათვის, რომ გაედიდებინა მოსარჩელის წილი, ვინაიდან საქმეზე არ ყოფილა დადგენილი ისეთი ობიექტური გარემოებები, რომლითაც დადასტურდებოდა მოპასუხის მიერ ქორწინების შეწყვეტამდე ოჯახის ინტერესების საზიანოდ მოქმედება, ქორწინების შეწყვეტის შემდეგ კი მოპასუხე კეთილსინდისიერად ასრულებდა მშობლის მოვალეობას, მონაწილეობდა ბავშვის აღზრდაში, უზრუნველყოფდა მას მატერიალურად ალიმენტის სახით ყოველთვიურად 1000 ლარის გადახდით.

საქალაქო სასამართლომ რ.-მ. ქ-ილის შეგებებული სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე და 1164-ე მუხლებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნა თ. ც-შვილი-ქ-ილის სახელზე აღრიცხული თბილისის ზღვაზე მდებარე 2000 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ ცნობის თაობაზე საფუძვლიანი იყო.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე ოროთახიანი ბინასთან დაკავშირებით თ. ც-შვილი-ქ-ილის წარმომადგენლის მოსაზრება, რომ სადავო ქონება წარმოადგენდა ინდივიდუალური საკუთრების საგანს, რადგანაც მისმა მარწმუნებელმა ბინაზე უფლება შეიძინა დაქორწინებამდე, ამხანაგობასთან 2002 წლის 19 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ვინაიდან აღნიშნა, რომ მას სასამართლოსათვის არ წარუდგენია უტყუარი მტკიცებულებები, საიდანაც დადგინდებოდა მის მიერ დაქორწინებამდე ბინის პირდაპირ მფლობელობაში მიღება, ან იმის მტკიცებულება, რომ ბინის ღირებულება დაფარულ იქნა მისი პირადი სახსრებით და ამაში მოპასუხეს არავითარი მონაწილეობა არ მიუღია. მხოლოდ ის ფაქტი, რომ თ. ც-შვილი-ქ-ილი დაქორწინებამდე გახდა ამხანაგობის წევრი, სასამართლომ არ მიიჩნია საკმარისად მისი მოსაზრების გასაზიარებლად, რადგანაც ამხანაგობასთან დადებული ხელშეკრულების შედეგი დადგა ქორწინების შემდეგ. გარდა ამისა, საქმეზე მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულების თანახმად, დასტურდებოდა, რომ ბინის საერთო ღირებულებიდან 8200 აშშ დოლარი დაფარა მოპასუხემ, რაც იმაზე მიუთითებდა, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებაში საკუთარი სახსრებით მონაწილეობდა რ.-მ. ქ-ილიც.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქორწინების შეწყვეტის დროისათვის მეუღლეთა შეუსრულებელი სასესხო ვალდებულების მოცულობა, რომლის გადახდაზეც მესამე პირების წინაშე ვალდებული იყო და არის რ.-მ. ქ-ილი, შეადგენდა 19630 აშშ დოლარს, საიდანაც ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ თ. ც-შვილი-ქ-ილს უნდა დაკისრებოდა აღნიშნულის ნახევრის, ანუ 9815 აშშ დოლარის გადახდა. თ. ც-შვილი-ქ-ილს აგრეთვე უნდა დაკისრებოდა იმ თანხის, კერძოდ, 15150 აშშ დოლარის ნახევრის _ 7575 აშშ დოლარის ანაზღაურება რ. მ. ქ-ილისათვის, რომელიც მან საქორწინო ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ, საქართველოს ბანკში გახსნილი საერთო ანგარიშიდან, მოპასუხესთან შეთანხმების გარეშე, მოხსნა და თავის პირად ანგარიშზე გადაიტანა.

საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვოდ მიიჩნია იმ ვალის ნახევრის მოსარჩელისათვის დაკისრება, რომელიც რ. მ. ქ-ლიმ დავის წარმოშობის დროისათვის მთლიანად დაფარა, ვინაიდან რაიმე მტკიცებულება, რომ ვალის დაფარვაში თ. ც-შვილი-ქ-ილს მონაწილეობა არ მიუღია, სასამარლოსათვის წარდგენილი არ ყოფილა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ასევე დაუსაბუთებელი იყო რ.-მ. ქ-ილის სარჩელი მოთხოვნის უფლების საერთო ქონებად მიჩნევის ნაწილში, რადგან თ. ც-შვილი-ქ-ილის მიერ მესამე პირისათვის, სახელდობრ, თ. ტ-ძისათვის 5500 (ხუთი ათას ხუთასი) ევროს გასესხების დამადასტურებელი მტკიცებულება მის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა.

სასამართლოს მითითებით, რ.-მ. ქ-ილმა კანონით დადგენილი წესით ვერ დაამტკიცა ასევე ის გარემოება, რომ მის მიერ 2004 წელს შვილის (პირველი ქორწინებიდან) განათლების ფონდიდან ნასესხები 41761 (ორმოცდაერთი ათას შვიდას სამოცდაერთი) აშშ დოლარი მოახმარა ოჯახს და საერთო ქონების შეძენას, რადგან მის მიერ არ ყოფილა წარდგენილი სათანადო მტკიცებულები.

საქალაქო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 442-ე მუხლითა და 444-ე მუხლით დადგენილი წესის მიხედვით მიზანშეწონილად მიიჩნია, რომ მომხდარიყო მხარეთა შორის არსებული ფულადი ვალდებულებების გაქვითვა და თ. ც-შვილი-ქ-ილს რ. მ. ქ-ილის სასარგებლოდ დაკისრებოდა (17390 – 11500) 5890 აშშ დოლარის ექვივალენტის ლარებში გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ნაწილობრივ გაასაჩივრა თ. ც-შვილი-ქ-ილმა, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება რ. მ.-ქ-ილის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, რ. მ. ქ-ილის მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით თ. ც-შვილი-ქ-ილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც რ. მ.-ქ-ილი ცნობილ იქნა ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე უძრავი ქონების ½1/2-ის მესაკუთრედ და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რ.-მ. ქ-ილის შეგებებული სარჩელი ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე უძრავი ქონების 1/2-ის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

საქმეზე წარდგენილი საჯარო რეესტრის და ი.ბ.მ. ამხანაგობა „საცხოვრებელი კომპლექსი გუდაური ბლოკი „A“-ს აქტით, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ სადავო ბინის საკუთრებაში გადაცემის საფუძვლები წარმოიშვა ამხანაგობაში თ. ც-შვილის გაწევრიანებით ჯერ კიდევ ქორწინებამდე, რაც საქმის განხილვის არც ერთ ეტაპზე მხარეთა შორის სადავო არ გამხადარა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ რ. მ. ქ-ილის მიერ 8200 აშშ დოლარის ამხანაგობაში შეტანა მიუთითებდა მოპასუხის სახსრების მონაწილეობაზე სადავო ქონების შეძენაში, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მხარეთა შორის 2002 წლის მდგომარეობით ვალდებულების წარმოშობის სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი, მხარეები დაქორწინდნენ მოგვიანებით, 2003 წლის მარტში. საქმეში ასევე არაა წარმოდგენილი რაიმე დოკუმენტი, რაც დასახელებული თანხის გადახდაზე რ. მ. ქ-ილის ვალდებულებას დაადასტურებდა ი.ბ.მ. ამხანაგობის მიმართ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი თანხის გადაცემის აქტით დასტურდებოდა მხოლოდ ის გარემოება, რომ შეგებებული სარჩელის ავტორმა (რ. ქ-ილმა) შეასრულა თ. ც-შვილის ვალდებულება ამხანაგობის წინაშე, რაც შეიძლებოდა განხორციელებულიყო მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის დავალების ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მის გარეშე, თუმცა აღნიშნული გარემოების გამოკვლევა არ შედიოდა შეგებებული სარჩელით დაყენებული მოთხოვნის (გუდაურის ბინაზე თანამესაკუთრედ ცნობა) მტკიცების საგანში. შეგებებული სარჩელის ავტორის მიერ მითითებული გარემოება, მის მიერ 8200 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე, არ წარმოადგენდა სადავო ბინაზე თანასაკუთრების გადაცემის საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ასეთ შემთხვევაში მხარეს შეეძლო მოეთხოვა მის მიერ გაღებული ხარჯების ანაზღაურება და არა ბინის საკუთრებაში გადაცემა, ანუ აღნიშნული გარემოება შესაძლოა გამხდარიყო მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის სხვა დამოუკიდებელი დავის საგანი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლზე და განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმა ამავე კოდექსის 1158-ე მუხლისაგან განსხვავებულად აწესრიგებს მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმს, უკავშირებს რა ქონების საერთო საკუთრებად ჩათვლას არა ამ ქონების ქორწინების პერიოდში შეძენას, არამედ ქორწინებამდე შეძენილ ქონებაზე ისეთი ხარჯების გაწევას, რაც არსებითად ამ ქონების ღირებულების გაზრდას იწვევს. ასეთი ქონების თანასაკუთრებად გადაქცევის აუცილებელ წინაპირობად კანონმდებელი მოიაზრებს ორივე მეუღლის ერთობლივი შრომითა და სახსრებით, საერთო მეურნეობის წარმოებითა და გაძღოლით ქონების ღირებულების გაუმჯობესებასა და ამ გაუმჯობესებაში თითოეული მეუღლის თანამონაწილეობას. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან სადავო ბინის ღირებულება შეადგენდა 13000 აშშ დოლარს, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ბინის რემონტზე რ. მ. ქ-ილის მიერ გაწეული ხარჯი (2400 აშშ დოლარი) არ წარმოადგენდა იმგვარ დანახარჯს, რასაც შეეძლო სადავო ქონების ღირებულების არსებითად გაზრდა გამოეწვია. შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ სადავო ბინა ვერ მოექცეოდა სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლით განსაზღვრულ რეჟიმში, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა ყოფილიყო თ. ც-შვილი-ქ-ილის ინდივიდუალურ საკუთრებად.

რაც შეეხება მეუღლეთა საერთო ვალების გაყოფის საკითხს სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დასაბუთებული იყო, ვინაიდან სესხის თანხა _ 19630 აშშ დოლარი (რომლის ოდენობაც აპელანტის მიერ სადავო არ გამხდარა), მოხმარდა ოჯახის საერთო ინტერესებს. პალატამ აღნიშნა, რომ რაიმე მტკიცებულება იმის დასადასტურებლად, რომ სესხის თანხები ოჯახს არ მოხმარებია, თ. ც-შვილი-ქ-ილს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. მ. ქ-ილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე უძრავი ქონების თ. ც-შვილი-ქ-ილის ინდივიდუალურ საკუთრებად მიჩნევის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სადავო ბინაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების დადგენა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი. კერძოდ, ნაცვლად სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლისა, სასამართლომ გამოიყენა 1161-ე მუხლის პირველი ნაწილი და ყაზბეგის რაიონის დაბა გუდაურში მდებარე ბინა არასწორად აღიარა თ. ც-შვილი-ქ-ილის საკუთრებად. კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო სკ-ის 1163-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობები, ვინაიდან მას შემდეგ, რაც მეუღლეებს სადავო ბინა ჩაბარდათ კარკასულ მდგომარეობაში, რომლის ღირებულება შეადგენდა 13000 აშშ დოლარს, მეუღლეებმა ერთობლივად გაარემონტეს ბინა და მისი საბაზრო ღირებულება გაიზარდა. აღნიშნული გარემოება, კასატორის მოსაზრებით, დასტურდება ექსპერტიზის 2008 წლის 12 დეკემბრის დასკვნით, რომლის თანახმად, 2008 წლის ნოებრის თვის მდგომარეობით, სადავო ბინის ღირებულება შეადგენს 75000 აშშ დოლარს.

კასატორის განმარტებით, იმისათვის რომ ერთ-ერთი მეუღლის მიერ ქორწინებამდე ნაყიდი, ხოლო ქორწინების შემდეგ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ბინა ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, საჭიროა სკ-ის 1163-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობა ან იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მეორე მეუღლემაც მიიღო თანხობრივი მონაწილეობა მის შეძენაში. კასატორმა აღნიშნა, რომ თ. ც-შვილი-ქ-ილს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია უტყუარი მტკიცებულებები, საიდანაც დადგინდებოდა მის მიერ დაქორწინებამდე სადავო ბინის პირდაპირ მფლობელობაში მიღება, ან ბინის ღირებულების მისი პირადი სახსრებით დაფარვა, ასევე ის გარემოება, რომ სადავო ბინის შეძენაში რ. ქ-ილს არავითარი მონაწილეობა არ მიუღია. კასატორის მოსაზრებით, მხოლოდ ის ფაქტი, რომ თ. ც-შვილი-ქ-ილი ქორწინებამდე გახდა ამხანაგობის წევრი, არ იყო საკმარისი მისი მოსაზრების გასაზიარებლად, ვინაიდან ამხანაგობასთან დადებული ხელშეკრულების შედეგი დადგა ქორწინების შემდეგ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 ივლისის განჩინებით რ. ქ-ილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. მ. ქ-ილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. მ. ქ-ილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3450 ლარი) 70% _ 2415 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. მ. ქ-ილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ რ. მ. ქ-ილს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3450 ლარი) 70% _ 2415 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.