ას-646-607-2010 27 სექტემბერი, 2010წელი.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – 1. დ. ს-შვილი (მოპასუხე)

2. მ. ლ-იანი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საცხოვრებელ სადგომზე თანხის გადახდის სანაცვლოდ მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ლ-იანის სარჩელი, მოპასუხე დ. ს-შვილის მიმართ, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ, ბინის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა, მ. ლ-იანი ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹70-ში მდებარე, დ. ს-შვილის 20/234 წლიდან 31.67 კვ.მ-ის მესაკუთრედ, მოსარჩელეს დ. ს-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის _ 1420 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარებში გადახდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე _ მ. ლ-იანი 1976 წლიდან რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹70-ში;

მხარეთა მიერ წარმოდგენილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემების თანახმად, ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹70-ში მდებარე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულია: 20/234 წილი დ. ს-შვილის საკუთრებაში, 46/243 _ გ. გ-იანის საკუთრებაში და 77/243 _ ო. ს-შვილის საკუთრებაში;

სასამართლოს მიერ საქმეზე დანიშნული ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹70-ში მდებარე მ. ლ-იანის მიერ დაკავებული 31,67 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 14 200 აშშ დოლარს, რომელსაც დღემდე ფლობს მოსარჩელე;

სასამართლომ, 1976 წლის 23 ივლისს მოსარჩელე მ. ლ-იანსა და მოპასუხის პაპას _ თ. ს-შვილს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება მიიჩნია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონით გათვალისწინებულ, სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებად;

სასამართლომ მოწმის სახით დაკითხული მოპასუხის მამის ჩვენებისა და საქმეზე წარმოდგენილი ერთადერთი აუდიტის დასკვნის შესაბამისად, დადგენილად ჩათვალა, რომ მ. ლ-იანი ცხოვრობდა იმ ფართში, რომელიც დ. ს-შვილის კუთვნილ წილს წარმოადგენდა;

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება არასათანადო მოპასუხეობასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ მოპასუხე აპელირებდა 2004 წლის 22 ოქტომბრის თბილისის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, სახლთმფლობელობაში იდეალური წილების დადგენაზე, რომლითაც დ. ს-შვილს, მ. და მა. ს-შვილებს, ი. და ვ. ს-შვილებს, დ. ა-ძესა და ი. კ-ძეს განესაზღვრათ იდეალური წილები, მაგრამ, ვინაიდან აღნიშნული საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში ასახვის შესახებ მას არანაირი მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია და თბილისის სააღსრულებო ბიუროს წერილითაც დასტურდებოდა, რომ იგი მხარეებს აღსასრულებლადაც კი არ წარუდგენიათ, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მათი მესაკუთრეებად აღიარებისა და თანამოპასუხედ ან თუნდაც მოპასუხედ მიჩნევის საფუძველი არ არსებობდა.

სასამართლომ დადგენილი ფატქობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას, იხელმძღვანელა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის პირველი მუხლით, ამავე კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით, მე-2 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტებით და მიიჩნია, რომ მ. ლ-იანი, საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობიდან გამომდინარე, წარმოადგენდა მოსარგებლეს, რომელზეც უნდა გავრცელებულიყო მითითებული ნორმები და, ვინაიდან მესაკუთრეს სასამართლოსათვის შეგებებული სარჩელით არ მიუმართავს და არ მოუთხოვია საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის შეწყვეტა თანხის გადახდის სანაცვლოდ, შესაბამისად, მოსარჩელე უნდა ცნობილიყო მითითებული საცხოვრებელი სადგომის, დ. ს-შვილის წილიდან 31,67 კვ.მ-ის მესაკუთრედ და მას მოპასუხე დ. ს-შვილის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა სადგომის საბაზრო ღირებულების 14200 აშშ დოლარის 10%-ის _ 11420 აშშ დოლარის გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. ს-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებითYდ. ს-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ლ-იანის სარჩელი დაკმაყოფილდა, იგი ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹70-ში მდებარე დ. ს-შვილის კუთვნილი 20/234 წილიდან 31.67 კვ.მ-ის მესაკუთრედ დ. ს-შვილისათვის სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 3550 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარებში გადახდის სანაცვლოდ.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ 1976 წლის 23 ივლისს მოსარჩელე მ. ლ-იანსა და მოპასუხის პაპას _ თ. ს-შვილს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება წარმოადგენდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონით გათვალისწინებულ, სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე, დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებას. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპლენატის პოზიცია და მიიჩნია, რომ მითითებული ხელშეკრულება შინაარსობრივად წარმოადგენდა შეთანხმებას საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის თაობაზე;

სასამართლომ მიიჩნია, რომ კონტრაჰენტთა ნება არ იყო ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკურლების დადება, მესაკუთრის ნება არ გულისხმობდა ფართის უპირობოდ განკარგვას. მესაკუთრემ მ. ლ-იანს დაუთმო განსაზღვრუილი პირობებით საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება.

სასამართლომ იხლემძღვანელა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით, მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტით და დამატებით განმარტა, რომ საცხოვრებელი სადგომის, სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშეE დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემისას და საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობისას, მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით, ადგილი აქვს საცხოვრებელი სადგომის სასყიდლიან გადაცემას, რომელთაგან პირველი შემთხვევა გულიხმობს საკუთრების გადაცემას ყოველგვარი დათქმის გარეშე, ხოლო მეორე შემთხვევა სარგებლობის უფლების დათმობას, რაც გამოიხატება საცხოვრებელი ფართის სასყიდლიან გადაცემაში, მაგრამ დამატებით ხელშეკრულების მხართა მიერ სხვადასხვა პირობების დათქმაში.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილის თანახმად, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია სარგებლობის უფლების სასყიდლიანი გადაცემის თაობაზე გარიგების არსებობა მხარეთა შორის, რაც გამორიცხავდა მხარისათვის საკუთრების უფლების გადაცემას. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა სასამართლომ არ შეაფასა, როგორც ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება, არამედ მიიჩნია, რომ იგი იყო შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მესაკუთრე დ. ს-შვილს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებული უფლებით არ უსარგებლია;

იმის გათვალისწინებით, რომ სარჩელის საგანს წარმოადგენდა საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად და საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა დადგენილიყო რა თანხის _ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის თუ 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ უნდა ცნობილიყო მოსარჩელე მესაკუთრედ. ის გარემოება, რომ მოსარჩელე სარჩელში უთითებდა 10%-ის ღირებულების გადახდაზე, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, არ წარმოადგენდა საბოლოოდ საცხოვრებელი სადგომის 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობაზე უარის თქმის საფუძველს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმებულიყო და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, მოსარჩელე უნდა ცნობილიყო მის მიერ დაკავებული სადგომის მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

კასატორ _ დ. ს-შვილის წარმომადგენელმა საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, დ. ს-შვილის ცნობა თბილისში, ... ქ.¹70-ში მდებარე ბინის, მისი კუთვნილი წილის მესაკუთრედ, მ. ლ-იანისათვის შესაბამისი კომპენსაციის (ბინის საბაზრო ღირებულების 75%-ის _ 10650 აშშ დოლარის) გადახდის სანაცვლოდ.

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ნაცვლად “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 2.3 მუხლისა, გამოიყენა ამავე კანონის 2.6 მუხლი და დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ს-შვილმა უარი განაცხადა მოსარგებლისათვის კომპენსაციის გადახდაზე, რითაც მოსარგებლეს წარმოეშვა თანხის გადახდის სანაცვლოდ მესაკუთრედ აღიარების მოთხოვნის უფლება.

კასატორის განმარტებით, დ. ს-შვილს კომპენსაციის მოთხოვნის უფლება კანონის თანახმად, 2012 წლამდე ჰქონდა, ხოლო შეგებებული სარჩელი კი, სწორედ მოსარჩელის დაუსაბუთებელი მოთხოვნის გამო არ აღძრა. კასატორის მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა, რომ მათ დაასაბუთეს მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის სამართლებრივი ხასიათი და მოითხოვეს დ. ს-შვილის მესაკუთრედ ცნობა მოსარგებლისათვის სადავო ფართის საბაზრო ღირებულების 75%-ის სანაცვლოდ, სააპელაციო სასამართლომ ნაწილობრივ გაითვალისწინა მათი პოზიცია და მართალია დაეთანხმა, რომ მოსარჩელის სარჩელი პრაქტიკულად უსაფუძვლო იყო, მაგრამ მაინც დააკმაყოფილა მ. ლ-იანის მოთხოვნა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე.

რაც შეეხება კასატორ მ. ლ-იანს, მან საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მისთვის დ. ს-შვილის სასრგებლოდ, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 3550 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, მისთვის დ. ს-შვილის სასარგებლოდ, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის _ 1420 აშშ დოლარის დაკისრება.

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ნაცვლად “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 2.1 და 2.2 მუხლებისა გამოიყენა მითითებული კანონის 2.3, 2.4 და 2.6 მუხლები. ამასთან, სასამართლომ არასწორად განმარტა აღნიშნული ნორმები, მაშინ როდესაც აღნიშნა, რომ საცხოვრებელი სადგომის სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშეE დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემისას და საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობისას, მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით, ადგილი ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომის სასყიდლიან გადაცემას. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული განმარტება ეწინააღმდეგება დღემდე არსებულ სასამართლო პრაქტიკას, ვინაიდან თითქმის ყველა ხელწერილსა თუ ხელშეკრულებაში, რომელიც ჩათვლილია სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშეE დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებად, ჩადებულია გარკვეული დათქმები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი ივლისის განჩინებით დ. ს-შვილისა ხოლო 2010 წლის 6 ივლისის განჩინებით მ. ლ-იანის საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მხარეებს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული მოწინააღმდეგე მხარის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

მ. ლ-იანს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში დ. ს-შვილმა წარმოადგინა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

დ. ს-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, მ. ლ-იანს საკასაციო სასამართლოში მოსაზრება არ წარმოუდგენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ს-შვილისა და მ. ლ-იანის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. ს-შვილისა და მ. ლ-იანის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის 1¹ ნაწილის შესაბამისად, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მოთხოვნის თაობაზე სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა შეადგენს 100 ლარს. ვინაიდან, კასატორ მ. ლ-იანს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი აქვს 300 ლარი, მითითებული მუხლის შესაბამისად, მას უნდა დაუბრუნდეს ზედმეტად გადახდილი 200 ლარი. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. ს-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. მ. ლ-იანის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. კასატორ დ. ს-შვილს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 100 ლარის 70% _ 70 ლარი.

4. კასატორ მ. ლ-იანს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 300 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 200 ლარი და 100 ლარის 70% _ 70 ლარი, სულ 270 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.