ას-657-618-2011 6 ივნისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ვ. კ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. ა-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება

დავის საგანი _ თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის უფლების შეწყვეტა, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი, რომელიც მიმართული იყო მოპასუხეების: მ. კ-ძის, ვ. და ლ. კ-იების წინააღმდეგ, დაკმაყოფილდა: მოსარჩელეს მოპასუხეების სასარგებლოდ დაეკისრა 23678 აშშ დოლარის გადახდა; აღნიშნული ვალდებულების შესრულების სანაცვლოდ მ. კ-ძის, ვ. და ლ. კ-იების მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ც-ის ქ.¹12-ში მდებარე მ. ა-ის საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობაში (სარეგისტრაციო ¹1/18/3/26/9) განთავსებული 56.9 კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომი.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ მათ შორის არსებული ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონით და მოპასუხეები _ მ. კ-ძე, ვ. და ლ. კ-იები წარმოადგენენ ამ კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს;

მხარეთა შორის დავას არ იწვევს სსიპ ....-ს მიერ წარმოებული საექსპერტო კვლევის შედეგად 2009 წლის 18 მაისს გაცემული ¹.... დასკვნით დადგენილი ის გარემოება, რომ თბილისში, ც-ის ქუჩა ¹12 მდებარე, მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენს 56.9 კვ.მ-ს, მათ შორის, საცხოვრებელ ფართს მიეკუთვნება 22.9 კვ.მ და 16.9 კვ.მ მოცულობების მქონე ფართები, არასაცხოვრებელ ფართთა შორის მოიაზრება ოთხი სხვადასხვა სიდიდის მქონე ფართები, რომელთა საერთო მოცულობა 17.1 კვ.მ-ით განისაზღვრება;

მხარეთა შორის დავას არ იწვევს და ამასთან, საქმეში წარდგენილი ამონაწერებით, საკადასტრო რუკებითა და სამკვიდრო მოწმობის ასლით დადასტურებულია ის გარემოება, რომ მოსარჩელე მ. ა-ი წარმოადგენს თბილისი, ც-ის ქუჩა ¹12 მისამართზე მდებარე 263 კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების (საკადასტრო კოდი ¹...) მესაკუთრეს.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების მტკიცება, რომ ისინი წარმოადგენდნენ იმ სახის მოსარგებლეებს, რომელთაც საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება მოპოვებული ჰქონდათ მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. მოპასუხე მხარე ამ მოსაზრების დასაბუთებას ცდილობდა საქმეში წარმოდგენილი ისეთი წერილობითი დოკუმენტით, როგორსაც წარმოადგენდა 1991 წლის 10 ივლისს, ერთის მხრივ, სახლის მეპატრონეებს კ. მ-შვილს, ა. ა-ს და მეორეს მხრივ მობინადრეებს _ მ. კ-ძესა და მის ქმარს, დ. კ-იას შორის დადებული შეთანხმება. ამ დოკუმენტის შინაარსი შემდეგია: «დაკავებული საცხოვრებელი ფართის, რომელიც შედგება ორი ოთახისაგან პირველ სართულზე, შეფასების შემთხვევაში მობინადრეებზე მ. კ-ძეს და დ. კ-იაზე გამოიყოფა დაკავებული საცხოვრებელი ფართის შეფასების 65%.» სასამართლოს შეფასებით, ზოგადად ამ შეთანხმების შინაარსი ბუნდოვანია, თუმცა ცალსახად შეიძლება ითქვას, რომ მისგან არ გამომდინარეობს ნასყიდობის ხელშეკრულებისათვის დამახასიათებელი შინაარსი. სასამართლოს მითითებით, თუ გავითვალისწინებდით იმ გარემოებას, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლებას საფუძვლად არ ედო ადმინისტრაციული აქტი და ამასთან, მხედველობაში მივიღებდით იმ გარემოებასაც, რომ ამჟამინდელი მესაკუთრე მოპასუხეებს აღიარებდა მოსარგებლეებად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა სარგებლობის უფლება წარმოდგებოდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ა» პუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებიდან.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხე მხარე თავდაპირველად ცდილობდა დაედასტურებინა, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 45000 აშშ დოლარს, ამისათვის სასამართლოს წარედგინა 2007 წლის 18 დეკემბრით დათარიღებული შეფასების აქტი ¹... . მოცემული დოკუმენტით მოპასუხე ცდილობდა გაებათილებინა მოსარჩელე მხარის მიერ წარდგენილი ექსპერტის დასკვნით (¹...,) სადავო სადგომის მიმართ მითითებული საბაზრო ღირებულების ოდენობა, თუმცა ამ დროისათვის მოპასუხე მხარე ეთანხმებოდა ერთ დროს მისი პოზიციის საწინააღმდეგო გარემოების მიმთითებელ დასკვნას და მიაჩნდა, რომ სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 35000 აშშ დოლარს. სასამართლოს მოსაზრებით, ამ წინააღმდეგობათა გამო მოპასუხის პოზიცია ვერ იქნებოდა გაზიარებული, ამასთან, სასამართლოს მიერ დანიშნული სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნით დადასტურებული იყო ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 31570 აშშ დოლარს.

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება და მოსარჩელე, როგორც მესაკუთრე, მოპასუხეს (მოსარგებლეს) სთავაზობდა თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის გათავისუფლებას, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

დავის გადაწყვეტისას საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ა» ქვეპუნქტით, ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით.

სასამართლომ განმარტა, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობისას მესაკუთრე უფლებამოსილია მოითხოვოს მოსარგებლისაგან საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მესაკუთრე მოსარგებლეს (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლეს) გადაუხდის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ს. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე მხარე (მესაკუთრე) ითხოვდა კანონით მისთვის მინიჭებული უფლების რეალიზაციას, ამასთან, ის მოპასუხეებს (მოსარგებლეებს) სთავაზობდა კანონშესაბამისი ოდენობის თანხის გადახდას, რაც საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, მეტყველებდა მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების არსებობის თაობაზე (ტომი III, ს.ფ. 106-111).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. კ-ძემ, ვ. და ლ. კ-იებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც მ. ა-ს მათ სასარგებლოდ დაეკისრებოდა 31950 აშშ დოლარის გადახდა (ტომი III, ს.ფ. 116-125).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 იანვრის საოქმო განჩინებით მ. ა-ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ა. ა-ი (ტომი IV, ს.ფ. 37-40).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. კ-ძის, ვ. კ-იასა და ლ. კ-იას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ა. ა-ს მოპასუხეების _ მ. კ-ძის, ვ. და ლ. კ-იების სასარგებლოდ დაეკისრა 23678 აშშ დოლარის გადახდა; ამ ვალდებულების შესრულების სანაცვლოდ მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ც-ის ქუჩის ¹12-ში მდებარე ა. ა-ის საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობაში (საკადასტრო კოდი ¹...) განთავსებული 56.9 კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომი.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მხარეები არ დავობენ იმაზე, რომ მოპასუხეები _ მ. კ-ძე, ვ. და ლ. კ-იები წარმოადგენენ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს;

სადავო არ არის სსიპ ... მიერ წარმოებული საექსპერტო კვლევის შედეგად 2009 წლის 18 მაისს გაცემული ¹... დასკვნით დადგენილი ის გარემოება, რომ თბილისში, ც-ის ქუჩის ¹12-ში მდებარე, მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართია 56.90 კვ.მ, მათ შორის საცხოვრებელ ფართს მიეკუთვნება 22.9 კვ.მ და 16.9 კვ.მ მოცულობების მქონე ფართები, არასაცხოვრებელ ფართთა შორის მოიაზრება ოთხი სხვადასხვა სიდიდის მქონე ფართი, რომელთა საერთო მოცულობა 17.1 კვ.მ-ით განისაზღვრება;

საქმეში წარდგენილი ამონაწერებით საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკებითა და სამკვიდრო მოწმობის ასლით დადასტურებულია, რომ მოსარჩელე მ. ა-ი 2009 წლის 2 ოქტომბრამდე წარმოადგენდა თბილისი, ც-ის ქუჩა ¹12-ში მდებარე 263 კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების მესაკუთრეს;

საქმეში წარდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ თბილისში, ც-ის ქუჩის ¹12-ში მდებარე უძრავი ნივთის მესაკუთრეს 2009 წლის 2 ოქტომბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს ა. ა-ი (სარეგისტრაციო განაცხადი წარდგენილია 2009 წლის 2 ოქტომბერს, ამონაწერი მომზადებულია 2009 წლის 8 ოქტომბერს.

ამდენად, დადგინდა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტში _ 2010 წლის 1 ივლისს, სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდა არა მოსარჩელე მ. ა-ი, არამედ ა. ა-ი, რომელმაც სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება შეიძინა ჯერ კიდევ 2009 წლის 2 ოქტომბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტში უკვე არსებობდა მატერიალურ-სამართლებრივი უფლებამონაცვლეობა და გადაწყვეტილებით არასწორად იმსჯელა სასამართლომ მოსარგებლისა და მესაკუთრის ურთიერთობის რეგლამენტაციაზე მოპასუხეებსა და მ. ა-ს შორის. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული საკმარის საფუძველს წარმოადგენდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილების სრულად გაუქმებისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ, ერთის მხრივ, სახლის მეპატრონეებს კ. მ-შვილს, ა. ა-ს და მეორეს მხრივ მობინადრეებს _ მ. კ-ძესა და მის ქმარს, დ. კ-იას შორის დადებულ 1991 წლის შეთანხმებაზე, რომლის შესაბამისადაც მხარეები შეთანხმდნენ შემდეგზე: «დაკავებული საცხოვრებელი ფართის, რომელიც შედგება ორი ოთახისაგან პირველ სართულზე, შეფასების შემთხვევაში მობინადრეებზე მ. კ-ძესა და დ. კ-იაზე გამოიყოფა მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართის შეფასების 65%” (ტომი II, ს.ფ. 5,6).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული შეთანხმების შინაარსიდან არ გამომდინარეობდა მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების სურვილი, არ იკვეთებოდა მხარეთა ნება უძრავი ქონების განკარგვის _ საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის თაობაზე. შესაბამისად, იგი ვერ შეფასდებოდა სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებად.

იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლებას საფუძვლად არ ედო ადმინისტრაციული აქტი და ამასთან, ამჟამინდელი მესაკუთრე მოპასუხეებს აღიარებდა მოსარგებლეებად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა სარგებლობის უფლება წარმოიშვა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ა» პუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებიდან.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სადავო იყო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებაც. აპელანტები მიიჩნევდნენ, რომ ღირებულების განმსაზღვრელ მტკიცებულებად უნდა შეფასებულიყო საქმეზე თადაპირველად წარდგენილი ექსპერტის დასკვნა, რომლის შესაბამისადაც დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულებამ 2007 წლის ივნისის თვის მდგომარეობით შეადგინა 35500 აშშ დოლარი.

აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში სადავო უძრავი ქონების ღირებულების დადგენის მიზნით მოსარჩელე მხარემ წარადინა სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა ¹..., რომლის შესაბამისად სადავო უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება 2007 წლის ივნისის თვის მდგომარეობით შეადგენდა 35500 აშშ დოლარს. ამასთან, სასამართლოში მოპასუხე მხარემ წარადგინა აუდიტორული შეფასების აქტი, რომლითაც სადავო უძრავი ქონების ღირებულება განისაზღვრებოდა 45000 აშშ დოლარით. იმ დასაბუთებით, რომ გამოსაკვლევი საგნის იგივეობის მიუხედავად წარდგენილი მტკიცებულებებით სადავო ქონების სრულიად განსხვავებულ ღირებულებები იქნა მითითებული, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მიზანშეწონილად ჩათვალა დაენიშნა სასამართლო ექსპერტიზა.

სსიპ ...-ს 2009 წლის 18 მაისის ექსპერტიზის დასკვნით სადავო საცხოვრებელი სადგომის საორიენტაციო საბაზრო ღირებულება 2009 წლის მაისის თვის მდგომარეობით შეადგენდა 31570 აშშ დოლარს. სწორედ აღნიშნული თანხის _ 31570 აშშ დოლარის 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის მოთხოვნის სახით დაუჭირა სარჩელს მხარი საბოლოოდ მოსარჩელემ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გამომდინარე იქიდან, რომ 2009 წლის 18 მაისის ექსპერტიზის დასკვნა იყო საქმეში წარდგენილი ბოლო შეფასება სადავო ქონებისა, ანუ ქონების ბოლო პერიოდის საბაზრო ღირებულების განმსაზღვრელი მტკიცებულება, სწორედ ის უნდა ყოფილიყო გამოყენებული სადავო სადგომის საბაზრო ღირებულების შესაბამისად მესაკუთრის მიერ გადასახდელი კომპენსაციის გამოთვლისას. შესაბამისად, მოსარგებლის მფლობელობიდან საცხოვრებელი სადგომი უნდა გამოთხოვილიყო 31570 აშშ დოლარის 75%-ის, ანუ 23678 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის სანაცვლოდ.

მოცემულ შემთხევაში დადგინდა, რომ მოპასუხეები _ მ. კ-ძე, ვ. და ლ. კ-იები წარმოადგენდნენ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს, რომელთაც მფლობელობის უფლება მიღებული ჰქონდათ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მესაკუთრეს მოსარგებლეთა სასარგებლოდ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ უნდა დაკისრებოდა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის ოდენობით თანხის გადახდა, რაც შეადგენდა 23678 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს (ტომი IV, ს.ფ. 67-78).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. კ-იამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილია 1991 წლის 10 ივლისის ხელშეკრულება (აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელდა ქ.თბილისი, კ. ც-ის ქ.¹12-ში მდებარე ბინის შესყიდვა), შესაბამისად, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის 1-ლი პუნქტით. ამასთან, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების უკეთ განსაზღვრის მიზნით, სასამართლოს უნდა დაენიშნა ახალი ექსპერტიზა (ტომი IV, ს.ფ. 97-103).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 მაისის განჩინებით ვ. კ-იას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. კ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ასეთზე ვერც კასატორი უთითებს, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, საქმე ¹ას-539-507-2010 არსენიშვილი).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. კ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ. კ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ვ. კ-იას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.