¹ბს-118-111(კ-06) 26 ივლისი, 2006 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი – გ. ილინა

კასატორი – გორის რაიონის გამგეობა; წარმომადგენელი – ნ. პ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. მ-ე

მესამე პირი – შპს ,,ს.»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 28 მაისს ნ. მ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების - გორის რაიონის გამგეობისა და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გამცემი კომისიის მიმართ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სახაზინო საწარმო ..... სასოფლო-სამეურნეო კოოპერატივის შრომითი კოლექტივის მოთხოვნა და 9 წლით იჯარით გადაეცათ 200 ჰა მიწის ნაკვეთი. ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა თვითონ კანონის სრული დაცვით, როგორც შრომითი კოლექტივისაგან უფლებამოსილმა პირმა.

გორის რაიონის გამგეობამ 2004 წლის 24 ივლისს მიიღო ¹137 დადგენილება «გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებისა და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე დადებული 1997 წლის 20 ნოემბრის საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ", რომელიც, მოსარჩელის მითითებით, გამოტანილია ადმინისტრაციულ და სამოქალაქო კანონმდებლობათა დარღვევით, ვინაიდან დადგენილებაში მითითებული იყო, რომ ხელშეკრულება გაფორმდა ერთ პიროვნებაზე და არა კოოპერატივის წევრებზე, «მიწის შესახებ" კანონის მე-13 მუხლის «ე" პუნქტის დარღვევით. მოსარჩელის განმარტებით, მითითებული კანონი არ არსებობს, სავარაუდოდ, იგულისხმება «სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ" 1996 წლის 28 ივნისის საქართველოს კანონი, რაც აღარ მოქმედებს და ძალადაკარგულია 1997 წლის 25 ნოემბრიდან, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან. აღნიშნული მუხლი მოქმედებს მათ სასარგებლოდ და არა მათი ინტერესების საპირისპიროდ.

მოსარჩელის მითითებით, ასევე არასწორადაა განმარტებული გასაჩივრებული აქტის მეორე აბზაცი, რომლის შესაბამისადაც: «სახაზინო საწარმოს შრომითი კოლექტივის წევრები ვალდებული იყვნენ ეწარმოებინათ მარცვლეული კულტურის თესლები». ამგვარ მოვალეობას მათ არ აკისრებდა 23.05.1997წ. ¹123 დადგენილება და არც მის საფუძველზე დადგენილი ხელშეკრულება. მარცვლეული კულტურების არმოყვანა არ ნიშნავს მიწის არასამეურნეო დანიშნულებისამებრ გამოყენებას.

მოსარჩელის განმარტებით, ის გარემოება, რომ საიჯარო ხელშეკრულება რეგისტრირებულია მოგვიანებით, არ შეიძლება გახდეს ხელშეკრულების გაუქმების საფუძველი, ვინაიდან «მიწის რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაციის დაგვიანებისათვის გათვალისწინებულია საჯარიმო სანქცია და არა ხელშეკრულების გაუქმება, ხოლო, რაც შეეხება გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ აქტში მითითებულ უზუსტობას ფართობსა და აზომვის შედეგად მიღებულ ფაქტობრივ მონაცემებს შორის, რომელიც შეადგენს 32,6 ჰა სახნავს და 1 ჰა მრავალწლიან ნარგავს, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს 25.05.2004წ. ¹262 ცნობის შესაბამისად: «გამოწვეულია არხისპირა გზების ნაკვეთების მიმდებარე გზებისა და განადგურებული ქარსაფარი ზოლების ნაწილის დამუშავების შედეგად". ამასთან, მოსარჩელის მითითებით, გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველომ იჯარით გაცემული ფართობების ხელმეორედ აზომვა აწარმოვა უკანონოდ, მოიჯარეების წარმომადგენლის გარეშე, აზომვას ესწრებოდა მასთან დაპირისპირებული მხარე. მოსარჩელის მოსაზრებით, გორის რაიონის გამგეობამ აღნიშნული გარემოება დაადგინა უკანონოდ და მას, როგორც უკანონოდ მოპოვებულ მტიცებულებას, არ აქვს იურიდიული ძალა.

მოსარჩელის განმარტებით, გორის რაიონის გამგეობამ საიჯარო ფართობი მიამაგრა შპს «ს." და მისცა სიტყვიერი მითითება კუთვნილი მოსავლის აღებაზე, რითაც დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით აღიარებული და განმტკიცებული მათი საკუთრების უფლება.

სამოქალაქო კოდექსის მე-60 მუხლის შესაბამისად, კანონით დადგენილ ვადაზე ადრე საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტა დასაშვებია საიჯარო წლის დამთავრებისას.

მოსარჩელის მითითებით, გორის რაიონის გამგეობამ ძალადაკარგულად გამოაცხადა გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილება, რომელიც აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტია და მისი ძალადაკარგულად გამოცხადება აკრძალულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 პუნქტით, გათვალისწინებული გამონაკლისების გარდა, რომელსაც გააჩნია კანონიერი ნდობა ძალადაკარგულად გამოცხადებული ადმინისტრაციული აქტის მიმართ. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.5. მუხლისა და ამავე კოდექსის 218.2-ე მუხლის შესაბამისად, არ შეიძლება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადება, თუU პირმა განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის რაიმე ქმედება ამ აქტის საფუძველზე, გარდა 61.2. «ა", «ბ" და «გ" მუხლებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება სახეზეა, ვინაიდან ამ აქტის საფუძველზე გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილების თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის კომისიის 2004 წლის 3 ივლისის ¹6 ოქმის ნაწილის, რომელიც ეხება მათ საიჯარო ხელშეკრულებას, ბათილად ცნობასა და ასევე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29.1-ე მუხლების და სსსკ-ის 198-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ვ» პუნქტის შესაბამისად, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული აქტის მოქმედების შეჩერებას, ვინაიდან გადაუდებელი აღსრულება არსებით ზიანს მიაყენებდა მათ.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა; უარი ეთქვა მოსარჩელეს გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილებისა და მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2004 წლის ¹6 ოქმის ბათილად ცნობაზე.

2004 წლის 22 ოქტომბერს გორის რაიონის გამგეობამ განცხადებით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2004 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა იმ მოტივით, რომ გვიანდებოდა სადავო მიწის ფართობის დამუშავება.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა გორის გამგეობის განცხადება და გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება მიექცა დაუყოვნებლივ აღსრულებაში.

მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ნ. მ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ოქტომბრის განჩინების გაუქმება.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით ნ. მ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და საქმის მასალებთან ერთად განსახილველად გადაიგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოში.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით შესწორება შევიდა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში და დასაბუთებულ გადაწყვეტილებაში ჩაიწერა 2004 წლის 18 ოქტომბერი.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. მ-ემ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ გორის რაიონის სოფ. ..... სახელმწიფო მეურნეობაში წლების მანძილზე ფუნქციონირებდა საიჯარო ბრიგადა, რომელსაც ხელმძღვანეობდა მამამისი _ შ. მ-ე. მეურნეობამ რამდენჯერმე შეიცვალა სახელი და ამჟამად რეგისტრირებულია, როგორც შპს «ს.". გორის მერიის კოლეგიის 1996 წლის 10 ოქტომბრის ¹79 გადაწყვეტილებით სოფ. ...... სასოფლო-სამეურნეო სახაზინო საწარმოს (იგივე შპს «ს.") იჯარით მიემაგრა 444 ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგული. საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმებისას გათვალისწინებული არ ყოფილა ზემოაღნიშნული ბრიგადა-კოოპერატივის ინტერესები. საწარმოს ხელმძღვანელობისა და ბრიგადის წევრთა თხოვნით, გორის მერიამ სოფლის მეურნეობისა და სურსათის მინისტრის თანხმობის საფუძველზე, 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილებით, ბრიგადა-კოოპერატივს 9 წლის ვადით იჯარით გამოუყო 200 ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგული, ხოლო საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმდა 230 ჰა ფართობზე. ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა მოსარჩელემ, როგორც ბრიგადა-კოოპერატივის უფლებამონაცვლე პირმა, ვინაიდან წლების განმავლობაში დასაქმებული იყო აღნიშნულ კოოპერატივში. ხელშეკრულება გაფორმდა 1997 წლის 20 ნოემბერს. აპელანტის განმარტებით, სახელმწიფო გადასახადებს იხდიდნენ სრულად. გორის რაიონის გამგეობამ 2004 წლის 21 ივლისს მიიღო დადგენილება ¹147 «გორის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილებისა და 1997 წლის 20 ნოემბრის საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ", რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ადმინისტრაციულ და სამოქალაქო კანონმდებლობას.

აპელანტის მითითებით, გამგეობამ კანონიერ ძალაში არშესული ¹147 დადგენილების საფუძველზე გამოაცხადა კონკურსი გაზეთ «...." 2004 წლის 10-16 სექტემბრის ნომერში მათ საიჯარო ფართზე. აღნიშნულის თაობაზე მან მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა კონკურსის შეჩერება, რაც დაკმაყოფილდა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით.

გორის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება უკანონოა და უნდა გაუქმდეს, ვინაიდან გასაჩივრებულ დადგენილებაში არასწორად მიეთითა «მიწის შესახებ" კანონის მე-13 მუხლის «გ" მუხლი, ასეთი კანონი არ არსებობს, სავარაუდოდ, იგულისხმება «სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ" 1996 წლის 28 ივნისის კანონი, რაც 1997 წლის 25 ნოემბრიდან, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებასთან დაკავშირებით, ძალადაკარგულია. აღნიშნული მუხლი მოქმედებს მოიჯარეების სასარგებლოდ და არა მათ წინააღმდეგ, რადგან ამ მუხლით მათ ჰქონდათ უპირატესობა, როგორც მიწით მოსარგებლე ბრიგადა-კოოპერატივს. არასწორია დადგენილების მე-2 აბზაცის განმარტება, რომ მოიჯარეები ვალდებული იყვნენ ეწარმოებინათ ბოსტნეული კულტურების თესლები. ასეთ ვალდებულებას გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹12 გადაწყვეტილებით და 1997 წლის 20 ნოემბრის საიჯარო ხელშეკრულებით მათ არ ეკისრებოდათ. პროდუქციაზე მოთხოვნა რეგულირდებოდა საბაზრო ეკონომიკის კანონებით, რადგან მოთხოვნილება იყო არა ბოსტნეული კულტურების თესლებზე, არამედ ხორბალზე, ამიტომ მოჰყავდათ ხორბალი, რაც არ ნიშნავს მიწის არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულებით გამოყენებას.

ასევე არამართებულია დადგენილებაში მითითება იმის თაობაზე, რომ მოიჯარეების მიერ დარღვეულია «მიწის რეგისტრაციის კანონის" 8.1 მუხლი, ვინაიდან მათ მიერ საიჯარო ხელშეკრულება რეგისტრირებულია 1997 წლის 20 ნოემბერს და საიჯარო ხელშეკრულების მოგვიანებით რეგისტრაცია არ არის ხელშეკრულების გაუქმების საფუძველი. ამავე კანონის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, დაგვიანებული რეგისტრაციისათვის გათვალისწინებულია საჯარიმო სანქცია და არა ხელშეკრულების გაუქმება. გამგეობის მიერ დაირღვა საიჯარო ხელშეკრულების 4.3.4. მუხლი, რომლითაც მეიჯარე ვალდებულია, წერილობით შეატყობინოს მოიჯარეს ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის თაობაზე, რაც აღნიშნულ შემთხვევაში არ მომხდარა და მათ არათუ შეატყობინეს ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, არამედ მონაწილეობაც კი არ მიაღებინეს გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის მომზადების პროცესში. რითაც დაირღვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლი. აპელანტის განმარტებით, გამგეობამ უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსის მე-60, 60.2. მუხლების მოთხოვნები. გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილება არის აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტი და მისი ძალადაკარგულად გამოცხადება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61.2. მუხლით გათვალისწინებული გამონაკლისის გარდა, პირდაპირ არის აკრძალული. მათ გააჩნიათ კანონიერი ნდობა ძალადაკარგულად გამოცხადებული ადმინისტრაციული აქტის მიმართ ამავე კოდექსის 60.5. მუხლის თანახმად, ხოლო ამავე კოდექსის 218-ე მუხლით არ შეიძლება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადება თუ პირმა განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის რაიმე ქმედება ამ აქტის საფუძველზე, გარდა 61.2. «ა" «ბ", «გ" მუხლებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება სახეზეა, რადგან ამ აქტის საფუძველზე გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ პასუხობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მოთხოვნებს. შეუძლებელია გადაწყვეტილების აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილების ერთმანეთისაგან გამიჯვნა. გაუგებარია, სასამართლოს მიერ სარჩელის რომელი გარემოებანი და მტკიცებულებანი იქნა შეფასებული, რომელი გაიზიარა ან უარყო და რატომ. სასამართლომ მიიჩნია, რომ საიჯარო ხელშეკრულებით გადაეცათ სახნავი მიწა. ფაქტობრივად, აზომვის შედეგად კი აღმოჩნდა, რომ მათ მფლობელობაშია 30 ჰა-თი მეტი ფართობი, ვიდრე ეს იჯარის ხელშეკრულებით იყო გათვალისწინებული. საქმის განხილვისას დააყენეს შუამდგომლობა საიჯარო მიწის ფართის აზომვისა და გადამოწმების შესახებ, რაზედაც სასამართლომ უარი თქვა და საქმეზე ჭეშმარიტების დასადგენად არაარსებითად მიიჩნია ეს მტკიცებულება, ხოლო სარჩელზე უარი დააყრდნო ამ მტკიცებულებას. გორის მიწის მართვის სამმართველოს სპეციალისტებმა აზომვა დაიწყეს გორის რაიონის სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამმართველოს უფროსის მიმართვით, მასთან შეუთანხმებლად. აზომვას არც ერთი მოიჯარე არ დასწრებია, რითაც დაირღვა საიჯარო ხელშეკრულების 4.1.1. პუნქტი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით აღნიშნულ მტკიცებულებას, როგორც უკანონოს, იურიდიული ძალა არა აქვს. სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ გაუქმებული საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმდა ნ. მ-ესთან, როგორც შრომითი კოლექტივის წარმომადგენელთან, მაგრამ, ფაქტობრივად, იჯარით გაცემულ მიწის ფართობს ფლობს და განკარგავს ნ. მ-ის ოჯახი, რაც არასწორია. სასამართლოს არ დაუკითხავს არც ერთი მოიჯარე. საქმეშია მოიჯარეთა წერილი სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამმართველოს უფროსის სახელზე. ასევე არასწორია მითითება იმ გარემოებაზე, თითქოს სოფელს არ გააჩნია სარეზერვო ფონდი, რითაც დაკმაყოფილდებოდა მოსახლეობის ის უდიდესი ნაწილი, რომელიც მიწის ფართის გარეშეა დარჩენილი. აღნიშნულით დასტურდება, რომ სასამართლომ არ იხელმძღვანელა კანონით. სოფელ .... მათზე გადაცემული ფართობის გარდა, კიდევ დარჩენილია 220 ჰა-მდე სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო სავარგული. მიწის საკუთრებაში გადაცემა და მიწის რეფორმა დასრულდა 1999 წლის 1 იანვარს «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ საქართველოს კანონის ამოქმედების თაობაზე" საქართველოს 1997 წლის 15 მაისის კანონის თანახმად. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლით სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. სასამართლო გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლით, რომელიც არეგულირებს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილების წესს და არა სარჩელზე უარის თქმას, სასამართლომ არ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 5 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლის შესაბამისად საქმეში მესამე პირად ჩაება შპს «ს.".

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აპელანტმა შეამცირა სარჩელი და მოითხოვა სააპელაციო საჩივარში მითითებული საფუძვლებით დაეკმაყოფილებინა მისი სასარჩელო მოთხოვნა, ბათილად ეცნო გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა გორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. მ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილება და გორის რაიონის გამგეობას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქციით), სარჩელი შეიძლება აღიძრას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების მოთხოვნით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, სარჩელი დასაშვებია, იმ შემთხვევაში თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავს მის უფლებას, ხოლო მესამე ნაწილით სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან ექვსი თვის ვადაში.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო ადმინისტრაციული აქტით იზღუდება მოსარჩელე ნ. მ-ის, როგორც საიჯარო ხელშეკრულების მონაწილე პირის, უფლებები და ინტერესები.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ნ. მ-ის მიერ სარჩელი აღიძრა ორი მოპასუხის - გორის რ/ნ გამგეობისა და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის იჯარით გამცემი კომისიის მიმართ. მოსარჩელე ითხოვდა ბათილად ყოფილიყო ცნობილი გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილება და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2004 წლის 9 ივლისის ¹6 ოქმის ნაწილი.

რაიონულმა სასამართლომ სადავო გადაწყვეტილების გამოტანისას ასევე არ განიხილა და საერთოდ არ იმსჯელა მეორე სასარჩელო მოთხოვნის - სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2004 წლის 9 ივლისის ¹6 ოქმის ნ. მ-ის ნაწილში ბათილად ცნობისG თაობაზე. საქმეში არ მოიპოვება სადავო ოქმის დედანი ან მისი სათანადო წესით დადასტურებული ასლი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლოში აპელანტმა ნ. მ-ემ შეამცირა მოთხოვნა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2004 წლის 9 ივლისის ¹6 ოქმის ნაწილში ბათილად ცნობის შესახებ, რის გამოც სასამართლო მოკლებული იყო უფლებამოსილებას, განეხილა და გამოეტანა გადაწყვეტილება აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, ხოლო, რაც შეეხება გორის მერიის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილების გაუქმებას, საპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რომლის გარეშე ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, დაუშვებელია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. ამავე კოდექსის 95.2. მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს დაინტერესებულ მხარეს თუ ადმინისტრაციული აქტით შეიძლება გაუარესდეს მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ იქნა, რომ გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123/6 დადგენილებისა და მისგან გამომდინარე შედეგების თაობაზე გამოიცა გორის რაიონის გამგებლის 2004 წლის 17 მარტის ¹47 განკარგულება ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ, მაგრამ საქმეზე ადმინისტრაციული წარმოება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი წესით არ ჩატარებულა, რაც დასტურდება გორის რაიონის გამგებლის 2004 წლის 21 ივლისის სხდომის ¹7 ოქმითაც. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 75-ე, 84-ე, 95.2 მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილეობის მისაღებად არ იქნა მიწვეული უშუალოდ სახაზინო საწარმო «...." არსებული სასოფლო-სამეურნეო საწარმო კოპერატივის შრომითი კოლექტივის წევრები (ფიზიკური პირები) ან მათი წარმომადგენელი, ნ. მ-ე, აგრეთვე სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს (რომლის თანხმობითაც გამოიცა ძალადაკარგულად გამოცხადებული აქტი) უფლებამონაცვლე სოფლის მეურნეობის სამინისტრო. ამრიგად, დაინტერესებულ მხარეებს არ მიეცათ შესაძლებლობა, კანონმდებლობით დადგენილი წესით მიეღოთ მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში, წარედგინათ თავიანთი მოსაზრებები, მტკიცებულებები, მიეცათ ახსნა-განმარტებები, დაეყენებინათ შუამდგომლობები და ა. შ. სააპელაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნულის გარეშე ადმინისტრაციული ორგანო მოკლებული იქნებოდა შესაძლებლობას, შეეგროვებინა, გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელოვანი ყველა ინფორმაცია და მტკიცებულება. შესაბამისად, სადავო ადმინისტრაციული აქტი, გორის რაიონის გამგეობის ¹147 დადგენილება, გამოცემულ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რითაც არსებითად დარღვეულია მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები და, ამდენად, კანონშეუსაბამოა.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1. «დ" მუხლით (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ადმინისტრაციული აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციული აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს თუ არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს მოსარჩელე მხარის, ნ. მ-ის, კანონიერი ინტერესი, რადგან სადავო ადმინისტრაციული აქტით იზღუდება მისი, როგორც მოიჯარის, უფლებები.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გორის რაიონის გამგეობამ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ გორის რაიონის გამგეობის მიერ სადავო დადგენილების მიღებისას არ იყო დაცული ადმინისტრაციული საპროცესო ნორმები, არამართებულია, ვინაიდან საქმეში არის ადმინისტრაციული წარმოების დასაწყებად არსებული მიმართვები და განცხადებები, როგორც ფიზიკური ისე იურიდიული პირების მხრიდან, გადმოგზავნილი ქვემდებარეობით, რის საფუძველზეც გორის რაიონის გამგეობამ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 76-ე მუხლის შესაბამისად, უზრუნველყო ადმინისტრაციული წარმოების დაწყება და ამავე კოდექსის 95-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გათვალისწინებით, ვინაიდან დაინტერესებულ მხარეთა რაოდენობა ორმოცდაათს აღემატებოდა, 2004 წლის 17 მარტის ¹47 განკარგულება წარმოების დაწყების შესახებ გამოაქვეყნა საჯაროდ. მოსარჩელე ნ. მ-ე კი, კასატორის მოსაზრებით, შეგნებულად არ იღებდა მონაწილეობას ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილებით გათვალისწინებულ იმ გარემოებას, რომ მიწის ფართობები მოიჯარე მხარეს უნდა გამოეყენებინა დანიშნულებისამებრ, რამდენადაც გორის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 23 მაისის ¹123/6 გადაწყვეტილებაში მოყვანილი პირობების გამო მოხდა საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმება და 1997 წლის 20 ნოემბრის ¹30 ხელშეკრულების მე-3 მუხლის 3-1 პუნქტის შესაბამისად, მოიჯარე ვალდებული იყო, დაეცვა მიწის გამოყენებისათვის სპეციალურად დაწესებული რეჟიმი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა მათ უფლებებზე აღნიშნული გარემოების მიმართ.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147/7 დადგენილებით გავალისწინებულ იმ ძირითად გარემოებაზე, რომელმაც საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმება უზრუნველყო, კერძოდ, მოიჯარე მხარეს კანონის დარღვევით ჰქონდა გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება, რადგან გორის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 23 მაისის ¹123/6 დადგენილებით მიწა გამოეყო ყოფილი სახაზინო საწარმო .... შრომით კოლექტივს (კოოპერატივის წევრებს), ხოლო ხელშეკრულება გაფორმდა ფიზიკურ პირ ნ. მ-ესთან, როდესაც მოიჯარე ნ. მ-ე შრომითი კოლექტივის-კოოპერატივის წევრი არც ყოფილა ამ კონკრეტულ პერიოდში და არც დელეგირებული ჰქონდა ის უფლება, რომ თავის თავზე გაეფორმებინა იჯარა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა «სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ" 1996 წლის 28 ივნისის ¹329 საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის «გ" ქვეპუნქტი. აღნიშნული კანონი ამ კონკრეტულ პერიოდში აწესრიგებდა სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო მიწების საიჯარო სარგებლობაში მისაღებად კონკურსში თანაბარი პირობების შემთხვევაში უპირატესობას. ამდენად, თუ სახაზინო საწარმოს შრომით კოლექტივს ჰქონდა ის უპირატესი საიჯარო უფლება კონკურსში უნდა გამოვლენილიყო, ხოლო თუ მოიჯარედ ფიზიკური პირი გვევლინება უნდა ყოფილიყო კოლექტივისგან რაიმე დელეგირებული უფლება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გორის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

გორის მერიის კოლეგიის 1996 წლის 10 ოქტომბრის ¹76 გადაწყვეტილებით მუნიციპალურ სახაზინო საწარმო ,,.....” გაუფორმდა სასოფლო სამეურნეო მიწის იჯარა მის ადრინდელ მფლობელობაში არსებულ 444 ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგულზე, მათ შორის იყო 411 ჰა სახნავი და 33 ჰა მრავალწლიანი ნარგავები.

გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილებით ნაწილობრივი ცვლილება შევიდა გორის მერიის კოლეგიის 1996 წლის 10 ოქტომბრის ¹79 გადაწყვეტილებაში. სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს თანხმობით, დაკმაყოფილდა სახაზინო საწარმო ,,....” არსებული სასოფლო-სამეურნეო საწარმოო კოოპერატივის შრომითი კოლექტივის წევრების მოთხოვნა და იჯარით 9 წლის ვადით შრომით კოლექტივს გამოეყო მის სარგებლობაში არსებული 200 ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგული. გორის მიწის მართვის სამმართველოს დაევალა მიწის საიჯარო ხელშეკრულების მომზადება, გაფორმება, რეგისტრაციაში გატარება.

1997 წლის 20 ნოემბერს გორის მერიასა და ნ. მ-ეს შორის დაიდო სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება ¹30. ხელშეკრულების თანახმად, მოიჯარე ნ. მ-ეს 9 წლის ვადით გადაეცა 230 ჰა ფართობის სასოფლო-სამაურნეო მიწა. ხელშეკრულებით განისაზღვრა საიჯარო ქირა, ქირის გადახდისა და ხელშეკრულების გაუქმების პირობები.

გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილებით ძალადაკარგულად ჩაითვალა გორის მერიის კოლეგიის 1997 წლის 23 მაისის ¹123 გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე 1997 წლის 20 ნოემბერს გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება ნ. მ-ის სახელზე. მიწის მართვის სამმართველოს მიერ აღმოჩენილ სხვაობაზე მიწის ფართობთან დაკავშირებით, გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას დაევალა რეაგირების მოხდენა. მითითებულ ფართობზე გამოცხადდა კონკურსი და დროებით, კონკურსის გამართვამდე, მიწა მიემაგრა შპს ,, ს.”. განმარტებულ იქნა დადგენილების გასაჩივრების წესი და ვადა.

ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებთა დაკავშირებით კასატორის მიერ საკასაციო პრეტენზია წარმოდგენილი არ არის, რისი გათვალისწინებითაც საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს მიიჩნევს დადასტურებულად.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი გორის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 21 ივლისის ¹147 დადგენილება და გორის რაიონის გამგეობას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტი. სააპელაციო სასამართლომ აქტის ბათილობის ძირითად სამართლებრივ საფუძვლად მიიჩნია გორის რაიონის გამგეობის მხრიდან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1 და 95.2 მუხლების მოთხოვნათა დარღვევა, რასაც კასატორი არ ეთანხმება და თვლის, რომ მისი მხრიდან აქტის გამოცემისას დაცულია მითითებული მუხლის მოთხოვნები.

საკასაციო სასამართლომ, კასატორის პრეტენზიის საფუძველზე, შეამოწმა სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან ზემოაღნიშნული ნორმების გამოყენების მართებულება და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას კანონის მოთხოვნები არ დარღვეულა.

დადგენილია, რომ გორის რაიონის გამგეობის მიერ 2004 წლის 17 მარტს მიღებულ იქნა ¹47 განკარგულება ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ, მაგრამ საქმეში არ მოიძიება და ვერც კასატორი ვერ უთითებს ვერც ერთ იმ მტკიცებულებაზე, რომელიც დაადასტურებდა ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებული პირის მოწვევის ან მონაწილეობის ფაქტს.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-13 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება აქვს განიხილოს და გადაწყვიტოს საკითხი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დაინტერესებულ მხარეს, რომლის უფლება ან კანონიერი ინტერესი იზღუდება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, მიეცა საკუთარი მოსაზრებების წარდგენის შესაძლებლობა. გამონაკლისს ადგენს კანონი.

საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას მიაქცევს მითითებული მუხლის დებულებებს და განმარტავს, რომ აღნიშნულ მუხლში დეკლარირებული ნორმები მიეკუთვნება ადმინისტრაციული სამართლის უმნიშვნელოვანეს პრინციპს, რომლის მიზანსაც წარმოადგენს იმ პირის ინტერესების მაქსიმალური დაცვა, რომლის უფლებებსაც შესაძლოა მითითებული აქტი შეეხოს. აღნიშნული პირები უფლებამოსილი არიან მონაწილეობა მიიღონ ამ აქტის გამოცემასთან დაკავშირებულ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში და თავისი გავლენა მოახდინონ ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებაზე, რაც ხელს უწყობს არა მხოლოდ დაინტერესებული მხარის უფლებების დაცვას, არამედ არსებითად სწორი გადაწყვეტილების მიღებას. მითითებული ნორმიდან გამონაკლისი დასაშვებია მხოლოდ კანონის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს რა ზემოაღნიშნულ მუხლზე, იმავდროულად განმარტავს, რომ აღნიშნული მუხლი წარმოადგენს ზოგად ნორმას და მასში წარმოდგენილი პრინციპის გამოყენება უზრუნველყოფილია იმავე ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლით, რომლის მე-2 ნაწილის თანახმადაც, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს დაინტერესებულ მხარეს, თუ ადმინისტრაციული აქტით შეიძლება გაუარესდეს მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს რა გასაჩივრებული აქტის შინაარსსა და ზემოაღნიშნული ნორმის იმპერატიულ ხასიათს, უდავოდ მიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში უგულებელყოფილ იქნა მოწინააღმდეგე მხარისათვის კანონით დადგენილი გარანტიები.

საყურადღებოა, რომ დაინტერესებული მხარის უფლებათა დაცვის მიზნით, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი არ შემოიფარგლება მხოლოდ მხარის უფლებით გაეცნოს ადმინისტრაციული წარმოების მასალებს, მას უფლება აქვს მონაწილეობა მიიღოს ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში, რაც გულისხმობს პირის უფლებას წარადგინოს მტკიცებულებები, დააყენოს შუამდგომლობები და ა.შ, რაც რეგლამენტირებულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 98-99-ე მუხლებში და რაც ასევე დარღვეულია ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან.

ყოველივე აღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას არ იყო დაცული ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნები, კერძოდ, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების თაობაზე დაინტერესებული მხარე არ იყო ინფორმირებული და არც საქმის გარემოებათა გამოკვლევა ჩატარებულა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ გამგეობის მხრიდან გამოკვლეული არ არის თავად ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი. როგორც სადავო დადგენილებიდან ირკვევა, ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენს ხელშეკრულების პირობების დარღვევა, თუმცა გასაჩივრებული დადგენილება არ შეიცავს მითითებას, ხელშეკრულების რომელი პუნქტი დაირღვა, რაში გამოიხატა ხელშეკრულების პირობების დარღვევა და რა სამართლებრივი საფუძვლით შეწყდა იგი. საგულისხმოა, რომ დადგენილებაში მითითებულ საფუძველს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება არ ითვალისწინებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან გადაწყვეტილების გამოტანისას კანონი არ დარღვეულა და, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება გაზიარებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გორის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.