¹ას-676-637-2011 30 ივნისი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს «ა-ი», «კოპერატივ ფ-დ XV»
მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ს-შვილი
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 თებერვლის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს «ა-ფმა» და «კოპერატივ ფ-დ XV»-მ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოპასუხეების: ვ. ს-შვილისა და შპს «გ. მ-ის» მიმართ და მოითხოვეს ა) ვ. ს-შვილისათვის შპს «ა-ფის” სასარგებლოდ 3 710 105,37 ლარის დაკისრება; ბ) შპს «გ. მე-ისათვის” შპს «ა-ფის” სასარგებლოდ 388 105,98 ლარის გადახდა და გ) ვ. ს-შვილისათვის «კოპერატივ ფ-დ XV”-ს სასარგებლოდ დაეკისროს 570 798,45 ლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ შპს «ა-ფიმ» ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული მიწის ნაკვეთების შესაძენად გამოყო დაახლოებით 8 000 000 ლარი, რომლიდანაც ვ. ს-შვილმა, როგორც შპს «ა-ის» წარმომადგენელმა გამყიდველებს გადაუხადა დაახლოებით 5 000 000 ლარი, ხოლო დარჩელინი 3 056 138 ლარი მიითვისა, რაც დასტურდება ვ. ს-შვილის მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენით.
მოსარჩელის განმარტებით, შპს «ა-ფს» შპს «გ. მ-ტთან» გაფორმებული ჰქონდა საკონსულტაციო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, შპს «გ. მ-ი» ვალდებული იყო შპს «ა-ისათვის» გაეწია საკონსულტაციო მომსახურება ლისის ტბის პროექტთან დაკავშირებით, კერძოდ, დახმარება გაეწია ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული მიწის ნაკვეთების შესყიდვაში, რათა უზრუნველეყო აღნიშნული აქტივების გონივრულად და ეფექტურად შესყიდვა. ვინაიდან შპს «გ. მ-ტმა» დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და ნაცვლად მიწის ნაკვეთების გონივრული შესყიდვისა, მისმა დირექტორმა ვ. ს-შვილმა მიითვისა შპს «ა-ის» კუთვნილი თანხა, მოსარჩელემ მოითხოვა შპს «ა-ის» მიერ შპს «გ. მ-ისათვის» 2008 წლის 14 აგვისტოს გადახდილი თანხის _ 328.693.50 ლარისა და აღნიშნული პერიოდიდან სარჩელის შეტანის დღემდე _ 2009 წლის 13 ნოემბრამდე დასარიცხი პროცენტის _ 59 412.48 ლარის, სულ 388 105.98 ლარის დაკისრება.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს «ა-ის” სარჩელი მოპასუხე ვ. ს-შვილის მიმართ თანხის გადახდის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, შპს «ა-ის” სარჩელი მოპასუხე შპს «გ. მ-ის” მიმართ თანხის გადახდის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; «კოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ს სარჩელი მოპასუხე ვ. ს-შვილის მიმართ თანხის გადახდის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს «ა-ფმა» და «კოპერატივ ი. ფ-დ XV»-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ვ. ს-შვილისათვის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ თანხის დაკისრებაზე უარის თქმისა და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების ნაწილებში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ვ. ს-შვილისათვის შპს «ა-ის» სასარგებლოდ 3 710 105.37 ლარის, ხოლო «კოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს სასარგებლოდ 106 964.84 ლარის დაკისრება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 თებერვლის განჩინებით შპს «ა-ისა» და «კოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2007 წლის 27 თებერვალს რეგისტრირებული იქნა შეზღუდული პასუხიმგებლობის საზოგადოება «ა-ი”, რომლის 100% წილის მფლობელია «კოპერატივ ი. ფ-დ XV”, ნიდერლანდების კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებული კოოპერატივი. შპს «ა-ის” დირექტორებად დაინიშნენ ჰ. კ-ი და მოპასუხე ვ. ს-შვილი (ტ.I, ს.ფ. 17, 18).
შპს «ა-ი” მიზნად ისახავდა უძრავი ქონების პროექტების განვითარებას და დაინტერესებული იყო ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე მიწის ნაკვეთების შესყიდვით. 10.04.2008წ. შპს «გ. მ-ტს” და შპს «ა-ფს” შორის დაიდო საკონსულტაციო ხელშეკრულება უძრავი ქონების შესყიდვის სფეროში. შპს «გ. მ-ტს” უნდა მოემზადებინა კონტრაქტები, ანგარიშები, მოხსენებები და ინფორმაციები, უნდა უზრუნველეყო შპს «ა-ის” მიერ ნებისმიერი გადასახადის, ჯარიმის ან შენატანის დროული გადახდა და. ა.შ. გაწეული მომსახურებისთვის შპს «ა-ფს” შპს «გ. მ-ისთვის” უნდა გადაეხადა 131 760 ევრო ყოველი წლის ივლისის თვის ბოლომდე, მაქსიმუმ 3 წლის განმავლობაში (ტ.I, ს.ფ. 55-83).
10.04.2008წ. ვ. ს-შვილსა და «კოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ს შორის დაიდო მოგების განაწილების ხელშეკრულება ლისის ტბის პროექტთან დაკავშირებით. აღნიშნული ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, კოოპერატივს ვ. ს-შვილისთვის უნდა გადაეხადა საკომისიო _ ლისის ტბის ქონების ნასყიდობის საერთო ღირებულების 3,5% (ტ.I, ს.ფ. 96-105).
კოოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ის საინვესტიციო კომისიის ოქმის თანახმად დადგინდა, რომ საინვესტიციო კომისიის მიერ ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე 1 კვ.მ მიწის შესაძენი ფასი განისაზღვრა 16 ევროთი (ტ.I, ს.ფ. 295-298).
2008 წლის მაისი-ივლისის პერიოდში ვ. ს-შვილის მიერ შპს «ა-ის” სახელით გაფორმებული იქნა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება თერთმეტ ფიზიკურ პირთან. შპს «ა-ის” მიერ საერთო ჯამში შესყიდულ იქნა 41,886 ჰა მიწის ნაკვეთი, რის სანაცვლოდაც გადახდილი იქნა 6 701 760 ევროს ექვივალენტი ლარში. ერთ კვადრატულ მიწის ნაკვეთში გადახდილი იქნა 16 ევროს ექვივალენტი ლარში (ტ.I, ს.ფ.163-261).
14.08.2008წ. შპს «ა-ის” მიერ შპს «გ. მ-ტისთვის”, 2008 წლის 10 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე, გადახდილი იქნა საკონსულტაციო მომსახურების საფასური 155 476,80 ევროს ექვივალენტი ლარში _ 328 693,50 ლარი.
2008 წლის 27 აგვისტოს «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ს მიერ ვ. ს-შვილისთვის, 2008 წლის 10 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე, გადახდილი იქნა საკომისიო თანხა 234 561,60 ევრო.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ ცნო დადგენილად დავის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ შესაძლებელი იყო მიწის ნაკვეთების უფრო დაბალ ფასში შეძენა და მიწის ნაკვეთებში ზედმეტად იქნა გადახდილი 3 056 138 ლარი, რაც საწარმოსთვის მიყენებულ ზიანს წარმოადგენდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 21.09.2009წ. განაჩენით მოპასუხე ვ. ს-შვილი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა” ქვეპუნქტით, 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ” ქვეპუნქტით და 194-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ” ქვეპუნქტით (ტ.I, ს.ფ.355-363). წინასწარი გამოძიებით კი ვ. ს-შვილს ბრალი დაედო იმაში, რომ მან ჩაიდინა უკანონო სამეწარმეო საქმიანობა, ესე იგი სამეწარმეო საქმიანობა რეგისტრაციის გარეშე, მანვე ჩაიდინა განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდება და უკანონო შემოსავლის ლეგალიზაცია. კერძოდ, სასამართლომ დაადგინა, რომ 2008 წლის გაზაფხულზე ვ. ს-შვილი დაუკავშირდა თავის ნაცნობებს თ. გ-შვილს და ა. ბ-შვილს, რომელთაც გარკვეული გასამრჯელოს სანაცვლოდ შესთავაზა რეგისტრაციის გარეშე ერთობლივად განეხორციელებინათ შპს «ა-ფსა” და ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეებს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადებისას ურთიერთ დამოუკიდებელი საშუამავლო საქმიანობა. შემუშავებული სქემის თანახმად, ვ. ს-შვილის ნაცნობები უკავშირდებოდნენ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს და მათთან დებდნენ ნასყიდობის ხელშეკრულებებს, რომლითაც 1 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ფასი განისაზღვრებოდა 16 ევროთი. ხელშეკრულებებს შპს «ა-ფის” სახელით ხელს აწერდა ვ. ს-შვილი. ნასყიდობის ფასი ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის და ვ. ს-შვილის ნაცნობის თ. გ-შვილის ერთობლივ საბანკო ანგარიშზე, საიდანაც თანხის ნაწილი წინასწარი შეთანხმებისამებრ გაჰქონდა თ. გ-შვილს. აღნიშნული სქემის მიხედვით, სულ ვ. ს-შვილის და მისი ნაცნობების მიერ მიღებულ იქნა 3 056 138 ლარი.
მოსარჩელე შპს «ა-ფის” წარმომადგენლების განმარტებით, მოპასუხე ვ. ს-შვილის ქმედებების შედეგად შპს «ა-ფმა” განიცადა მნიშვნელოვანი ფინანსური ზიანი, ვინაიდან საზოგადოებას აღნიშნული ქონება შეეძლო გაცილებით ნაკლებ თანხად შეეძინა. შესაბამისად, ვ. ს-შვილის ქმედებების შედეგად მიწის ნაკვეთებში ზედმეტად გადახდილი იქნა 3 056 138 ლარი, რაც საწარმოსთვის მიყენებულ ზიანს წარმოადგენს.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე და ამავე კოდექსის 435-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ გადაწყვეტილების გამოტანისას მართებულად იხელმძღვანელა იმ პერიოდში მოქმედი სსსკ-ის 106-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტით და მიუთითა, რომ აღნიშნული ნორმა ადგენს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის პრეიდიციულობის ობიექტურ და სუბიექტურ ფარგლებს. ამასთან, პალატამ აღინიშნა, რომ ამჟამად დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვის წესს არეგულირებს სსსკ-ის XXXIV3 თავი, რომელიც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსს დაემატა 15.12.2010წ. ცვლილების საფუძველზე.
სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 30920-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვისას სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს ზიანის მიყენების ფაქტს, რომელიც დასტურდება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით.
სააპელაციო პალატამ ზემოაღნიშნული მუხლების საფუძველზე, მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 21 სექტემბრის განაჩენი ერთმნიშვნელოვნად ადგენდა ვ. ს-შვილის მიერ შპს «ა-ფისთვის” ზიანის მიყენების ფაქტს.
პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, განაჩენი გამოტანილი არ ყოფილა ვ. ს-შვილის, როგორც შპს «ა-ფის” ხელმძღვანელი პირის მიმართ, რომელმაც მიითვისა საწარმოს თანხები და თავისი ხელმძღვანელობითი ან წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება გამოიყენა საწარმოს ინტერესების საწინააღმდეგოდ თავისთვის გამორჩენის მიღების მიზნით (საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე და 220-ე მუხლები). სასამართლომ განმარტა, რომ მსგავსი ბრალდებით სისხლის სამართლებრივ პასუხისგებაში მიცემის და გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანის შემთხვევაში ამ განაჩენით მართლაც დადასტურდებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი და გადამწყვეტი მნიშვნელობა ექნებოდა მოცემულ საქმეზე ვ. ს-შვილის როგორც საწარმოს ხელმძღვანელის სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობის დადგენისას.
წარმოდგენილი განაჩენის თანახმად, ვ. ს-შვილი თავისი ნაცნობების მეშვეობით მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებისგან იღებდა საშუამავლო თანხის ნაწილს. ამასთან, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეები საშუამავლო თანხას საკუთარი ნებით, წინასაწარი შეთანხმების საფუძველზე გასცემდნენ მას შემდეგ, რაც შპს «ა-ფი” ნასყიდობის ფასს საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხავდა. სააპელაციო პალატა დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ მხოლოდ ვარაუდი არ იყო საკმარისი იმ ფაქტობრივი გარემოების დადგენილად მიჩნევისათვის, რომ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეები უპირობოდ გამოხატავდნენ ნებას და ნასყიდობის ფასს შეამცირებდნენ იმ ოდენობით, რა ოდენობის თანხასაც შუამავლებს უხდიდნენ. ამ ფაქტობრივი გარემოების დასადგენად აუცილებელია იმის გარკვევა, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეების მხრიდან ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში იქნებოდა თუ არა მსგავსი ნება გამოხატული. აღნიშნული გრემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება კი მოსარჩელის მხრიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, წარმოდგენილი არ ყოფილა.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელეები სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად უთითებდნენ «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტზე.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, საწარმოს დირექტორის ქონებრივი პასუხისმგებლობისათვის აუცილებელია სახეზე იყოს საწარმოსთვის ზიანის მიყენების ფაქტი. ამასთან, ზიანი შეიძლება გამოიხატოს როგორც უკვე დამდგარ ქონებრივ დანაკლისში, ისე მიუღებელ შემოსავალში. თუ არ არსებობს ზიანი, არ არსებობს პასუხისმგებლობის საფუძველიც. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მხარემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მიწის მესაკუთრეების მიერ ნასყიდობის ფასის მათ მიერ შუამავლებისთვის გადახდილი თანხის ოდენობით უპირობოდ შემცირების შესაძლებლობას. შესაბამისად, მტკიცება იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს «ა-ფის” მიერ მიწის ნაკვეთებში ზედმეტად იქნა გადახდილი 3 056 138 ლარი, პალატამ დაუსაბუტებლად მიიჩნია და ვინაიდან არ დასტურდებოდა საწარმოსთვის ზიანის მიყენების ფაქტი, ჩათვალა, რომ აღნიშნულ ნაწილში სარჩელს მართებულად ეთქვა უარი დაკმაყოფილებაზე.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV” ვ. ს-შვილისთვის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული 234 561,60 ევროს ექვივალენტი ლარის დაბრუნებას ითხოვდა სამოქალაქო კოდექსის 976-991-ე მუხლების საფუძველზე და ემყარებოდა შემდეგ ფაქტობრივ საფუძველს: ვინაიდან მიწის ნაკვეთების შესყიდვისას ვ. ს-შვილმა მიითვისა შპს «ა-ის” კუთვნილი თანხა, ვ. ს-შვილი ვალდებულია უკან დააბრუნოს მიღებული საკომისიო თანხა. საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ მიწის ნაკვეთების შესყიდვა მოხდა დამკვეთის მიერ მოწონებულ და მასთან წინასწარ შეთანხმებულ ფასში. წარმომადგენლების განმარტებით, ვ. ს-შვილისთვის 234 561,61 ევრო გადახდილი იქნა 2008 წლის 27 აგვისტოს და ამ თარიღისთვის ეროვნულ ვალუტაში შეადგენდა 485 542,51 ლარს. 2008 წლის 27 აგვისტოდან სარჩელის შეტანამდე აღნიშნულ თანხაზე დასარიცხი პროცენტის ოდენობა შეადგენს 85 255,94 ლარს, რომლის გადახდაც ვ. ს-შვილს უნდა დაეკისროს სამოქალაქო კოდექსის 981-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე. მოსარჩელე «კოოპერატივ იმეკ ილირიან ლენდ ფანდ XV” ითხოვს ვ. ს-შვილისთვის ჯამში 570 798,45 ლარის გადახდის დაკისრებას.
აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი საფუძველი სამართლებრივი თვალსაზრისით ვერ ასაბუთებდა მოთხოვნას ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული თანხის დაბრუნების თაობაზე. როგორც უკვე აღინიშნა, არ დასტურდებოდა ვ. ს-შვილის მიერ შპს «ა-ისთვის” ზიანის მიყენების ფაქტი. ამასთან, პალატის მოსაზრებით, ამ ფაქტობრივი გარემოების დადგენის შემთხვევაშიც «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ს მიერ ვ. ს-შვილისთვის სახელშეკრულებო ვალდებულების საფუძველზე გადაცემული თანხის (როგორც უსაფუძვლო გამდიდრებით მიღებული თანხის) დაბრუნების შესახებ მოთხოვნა დაუსაბუთებელია.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელის მიერ არგუმენტირებულად არ ყოფილა მითითებული იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც არ არსებობდა ან შემდგომში შეწყდა «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV”-ს ვალდებულება გადაეხადა ვ. ს-შვილისთვის ხელშეკრულებით შეთანხმებული თანხა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მართებულად მიიჩნია დასკვნაც, რომ მოსარჩელის მიერ არ იყო მითითებული და დადასტურებული ის ფაქტობრივი საფუძველი, რაც სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის საფუძველზე მოპასუხის მიერ მიღებული თანხის დაბრუნების ვალდებულებას წარმოშობდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს «ა-ფმა» და «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ვ. ს-შვილისათვის შპს «ა-ის» სასარგებლოდ 3 710 105.37 ლარის, ხოლო კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს სასარგებლოდ 106 964.84 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ სახეზე არ იყო საწარმოსათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, რაც არამართებულია და მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის 9.6 მუხლის და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106(გ)-ე მუხლი.
კასტორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ის საინვესტიციო კომისიის ოქმით დასტურდებოდა საინვესტიციო კომისიის მიერ ლისის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე 1 კვ.მ მიწის შესაძენი ფაისი განსაზღვრა 16 ევროთი. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული გარემოების დადგენისას სასამართლომ იხელმძღვანელა საქმის მასალებში არსებული მოპასუხის მიერ შესაგებელზე თანდართული «საინვესტიციო კომისიის ოქმით», მაშინ, როდესაც სასამართლო ვალდებული იყო გამოერიცხა მტკიცებულებებიდან აღნიშნული ოქმი, ვინაიდან იგი წარდგენილი იყო საქმოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-135-ე მუხლებით დადგენილი წესის დარღვევით. ამასთან კასატორის აღნიშნავს, რომ ოქმის ინგლისური ტექსტისა და მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ დაუმოწმებელ ქართულ თარგმანს შორის მნიშვნელოვანი განსხვავებები და უზუსტობები შეინიშნებოდა, რის გამოც საბოლოოდ სასამართლო შეცდომაში იქნა შეყვანილი და, შესაბამისად, არასწორად დადგინდა ფაქტობრივი გარემოება, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლოს არ შეუფასებია ოქმში დაფიქსირებული ტექსტის ნამდვილი შინაარსი და მან იხელმძღვანელა მხოლოდ ოქმის არაწორი ნათარგმნით და დაუმოწმებელი ქართული ვერსიით, რის საფუძველზეც სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმისთვის მნიშვნელოვანი გაქტობრივი გარემოება, რამაც საბოლოოდ გავლენა იქონია საქმის არსებით შედეგებზე;
კასატორის ასევე მიიჩნევს, რომ სასამართლოს რომ სწორად შეეფასებინა საქმეში არსებული განაჩენითYდადეგნილიო ფარული შუამავლობის ფაქტი, შესაბამისად, იგი არასწორად არ დაადგინდა, რომ თითქოს არ მტკიცდებოდა ის გარემოება, რომ შესაძლებელი იყო მიწის ნაკვეთების უფრო დაბალ ფასში შეძენა და მიწის ნაკვეთებში ზედმეტად იქნა გადახდილი 3 056 138 ლარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 მაისის განჩინებით შპს «ა-ისა» და «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ა-ისა» და «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ა-ისა» და «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (5348.24 ლარი) 70% _ 3743.77 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს «ა-ისა» და «კოოპერატივ ი. ფ-დ XV»-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორებს დაუბრუნდეთ შპს «ღ. და პ-ის» მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (5348.24 ლარი) 70% _ 3743.77 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
