ბს-1181-756(კ-05) 18 იანვარი, 2006 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორები _ ლ. დ-ი, ი. დ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ა. რ-ი, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირი - მ. ძ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 15 იანვარს მ. ძ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიმართ საჯარო რეესტრში 2002 წლის 23 აგვისტოს შესრულებული რეგისტრაციის ბათილად ცნობისა და ---ის ¹6-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ მან 1997 წელს ა. რ-ისაგან მიიღო სახლის გასხვისების გენერალური მინდობილობა და სანაცვლოდ გადაუხადა 3000 ლარი, შემდგომში ა. რ-ი რუსეთში გადავიდა საცხოვრებლად. მოსარჩელის თქმით, აღნიშნული სახლი მას თავისთვის უნდოდა, მაგრამ, რადგან ეს უკანასკნელი უკანონო ნაგებობას წარმოადგენდა, ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება ვერ მოხერხდა. გამყიდველის გამგზავრების შემდეგ, მოსარჩელემ სათანადო ორგანოებს დააკანონებინა სახლი, მაგრამ საკუთრების უფლებით გადაუფორმა თავის არარეგისტრირებულ მეუღლეს და შვილის მამას _ ზ. დ-ს, თუმცა ნასყიდობის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში აღარ აღრიცხა, რადგან ივარაუდა, რომ სახლზე არარეგისტრირებული მეუღლის რეგისტრირებული მეუღლე და შვილები შეედავებოდნენ.

2002 წლის 7 ივლისს ზ. დ-ი ისე გარდაიცვალა, რომ სახლი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით არ აღურიცხავს და ამდენად, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება არ წარმოშობილა.

მოსარჩელე დამატებით მიუთითებდა, რომ მისი არარეგისტრირებული მეუღლის _ ზ. დ-ის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა შვილებმა რეგისტრირებული ქორწინებიდან სახლის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გაატარეს, რაც ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის 2002 წლის 23 აგვისტოს განხორციელებული ჩანაწერის ბათილად ცნობასა და სადავო სახლზე მისი საკუთრების უფლების აღიარებას.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის 2002 წლის 23 აგვისტოს ჩანაწერი სადავო ბინის რეგისტრაციის თაობაზე, რომლითაც ქ. თბილისში, ---ის ¹6-ში მდებარე სახლის ნაწილი საკუთრების უფლებით აწ გარდაცვლილ ზ. დ-ის სახელზე აღირიცხა, ხოლო სადავო სახლის მესაკუთრედ ცნობაზე მ. ძ-ს უარი ეთქვა.

სასამართლოს მოსაზრებით, აწ გარდაცვლილი მყიდველის შვილებს სახლის რეგისტრაციის უფლება არ ჰქონდათ, რადგან ამის უფლება კანონის თანახმად მინიჭებული აქვს მხოლოდ შემძენს ან გამსხვისებელს. სასამართლო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად იმ გარემოებას უთითებდა, რომ უძრავი ნივთის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება ბოლომდე განხორციელებული არ იყო, რადგან იგი საჯარო რეესტრში არ დაფიქსირებულა, და, შესაბამისად, არც რაიმე სახის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ლ. დ-მა და ი. დ-მა და მიუთითეს, რომ მოსარჩელე მ. ძ-ი არასათანადო მოსარჩელეს წამოადგენდა, რადგან ა. რ-ის მიერ მასზე გაცემულ მინდობილობას ვადა ჰქონდა გასული.

აპელანტის შუამდგომლობის საფუძველზე და მოსარჩელე მ. ძ-ის თანხმობით, საქმეში სათანადო მოსარჩელედ ჩაბმულ იქნა ა. რ-ი. 2003 წლის 19 აგვისტოს რწმუნებულებით ა. რ-მა მ. ძ-ს უფლება მიანიჭა, მისი სახელით სარჩელი შეეტანა სასამართლოში და დაეცვა მისი ინტერესები. ამავე საქმეში თავად მ. ძ-ი ჩაება მესამე პირად.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004 წლის 5 ივლისის ახალი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი სრულად დაკმაყოფილდა და მოსარჩელეს უარი ეთქვა სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის შესაბამისად, მიწის სახელმწიფო რეგისტრაციისას ურთიერთობათა ერთ მხარეს წარმოადგენს ამ ქონების მესაკუთრე ან ამ ობიექტის მიმართ სხვა კანონიერი სანივთო უფლების მქონე ნებისმიერი პირი. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან მესამე პირები: ლ. დ-ი და ი. დ-ი აწ გარდაცვლილ ზ. დ-ის კანონიერ მემკვიდრეებს წარმოადგენდნენ, მათ შეეძლოთ საჯარო რეესტრში მოეხდინათ მამის კუთვნილი ბინის რეგისტრაცია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მსჯელობა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე უსაფუძვლობის მოტივით.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ალ. რ-მა, რომელიც საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ზ. დ-ის შვილები აღნიშნულ შემთხვევაში კანონიერი სანივთო უფლების მქონე პირებად ვერ იქნებოდნენ მიჩნეული და მათ საჯარო რეესტრში მიმართვის უფლება არ ჰქონდათ.

კასატორი იმ გარემოებაზეც ამახვილებს ყურადღებას, რომ სადავო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, როგორც ფორმის დაუცველად დადებული, ბათილია, იგი არც წარმოშობილა და არც რაიმე შედეგები მოჰყოლია. ამდენად, რადგან ზ. დ-ის გარდაცვალების მომენტისათვის მის სახლზე საკუთრების უფლება არ წარმოშობილა, ამიტომ, აღნიშნული უფლება ვერც მის მემკვიდრეებზე გადავიდოდა.

კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 9 თებერვლის განჩინებით ა. რ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 ივნისის განჩინებით ლ. დ-ის და ი. დ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

უცვლელად დარჩა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: რომ მ. ძ-მა 1997 წელს ალ. რ-ისაგან მიიღო საცხოვრებელი სახლის გასხვისების გენერალური მინდობილობა. მან სადავო სახლი 2000 წლის 25 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით საკუთრების უფლებით გადაუფორმა თავის არარეგისტრირებულ მეუღლეს და შვილის მამას _ ზ. დ-ს. 2002 წლის 7 ივლისს ზ. დ-ი გარდაიცვალა ისე, რომ სახლის საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია არ მოუხდენია. ამ უკანასკნელის შვილებმა რეგისტრირებული ქორწინებიდან სახლის ნასყიდობის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გაატარეს 2002 წლის 23 აგვისტოს. საქმეში წარმოდგენილია ალ. რ-ის მიერ 2003 19 აგვისტოს მ. ძ-ზე გაცემული მინდობილობა, რომლითაც მან ამ უკანასკნელს მიანიჭა სასამართლოში სარჩელის შეტანისა და მისი დაცვის განხორციელების უფლებამოსილება. სამოქალაქო კოდექსის 101-ე მუხლის თანახმად, შემდგომ მოწონებას უკუქცევითი ძალა აქვს გარიგების დადების მომენტიდან და რადგან მინდობილობა თავისი იურიდიული ბუნებით წარმოადგენს გარიგებას, ალ. რ-ის მიერ მინდობილობის გაცემით და, შესაბამისად, მ. ძ-ის მიერ სარჩელის შეტანით, ალ. რ-მა გამოხატა თავისი ნება.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მათ, როგორც აწ. გარდაცვლილ ზ. დ-ის მემკვიდრეებს, უფლება ჰქონდათ რეგისტრაციაში გაეტარებინათ სახლის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, “მიწის რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, როგორც კანონიერი სანივთო უფლების მქონე პირებს, რადგან მოცემული ნორმა ქონების მესაკუთრეს და სხვა კანონიერ სანივთო უფლების მქონე პირს ცალ-ცალკე განსაზღვრავს, ამ უკანასკნელში აღნაგობის, უზუფრუქტისა და სერვიტუტის უფლების მქონე პირები იგულისხმება, ვინაიდან ამ უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია კანონის აუცილებელი მოთხოვნაა.

ასევე სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს იმ პირთა წრეს, ვინც უფლებამოსილია, სახლის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაატაროს საჯარო რეესტრში. რეგისტრაციისათვის განცხადების შეტანა შეუძლია როგორც გამსხვისებელს, ისე შემძენს. აპელანტები კი არც სახლის გამსხვისებელს და არც შემძენს არ წარმოადგენენ.

სააპელაციო სასამართლო ასევე მიუთითებდა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული, აუცილებელი ფორმის დაცულად დადებული გარიება, უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებისათვის კი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი იმპერატიულად ადგენს პირობას, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება დამოწმებული უნდა იყოს სანოტარო წესით და რეგისტრაციაში გატარდეს საჯარო რეესტრში. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან ზ. დ-სა და მ. ძ-ს შორის 2000 წლის 25 ნოემბერს უძრავ ნივთზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში არ მომხდარა, იგი ფორმის დაუცველად დადებული უცილოდ ბათილი გარიგებაა, რაც ასევე გამორიცხავს მისი რეგისტრაციაში გატარების კანონიერებას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. დ-მა და ი. დ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო პალატისთვის დაბრუნება მოითხოვეს.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 101-ე მუხლი, რომლის კომენტარებში ჩაწერილია, რომ მოწონებით ხდება ადრე დადებული გარიგების ნამდვილად ცნობა და არა ახალი გარიგების მიმართ თანხმობის გამოცხადება. მათ შემთხვევაში მ. ძ-ს არანაირი გარიგება ალ. რ-ის მაგივრად არ დაუდია. მ. ძამაკაშვილმა თავისი სახელით აღძრა სარჩელი სასამართლოში. სათანადო რწმუნებულება მას ალ. რ-ის სახელით სასამართლოში სარჩელის აღძვრაზე 1 წლის შემდეგ ჩამოუვიდა რუსეთიდან.

საქმეში წარმოდგენილი მინდობილობა ქ. ლიპეცკიდან კასატორებს მიაჩნიათ კანონსაწინააღმდეგოდ გაცემულად, ვინაიდან მინდობილობაში აღნიშნულია, რომ ნოტარიუსს ლიცენზია მიღებული აქვს 1994 წლის 14 იანვარს. ნოტარიუსს თავიდან აღნიშნული აქვს, რომ ალ. რ-ი დაიბადა 2002 წლის 30 ნოემბერს რაც გადახაზულია და ჩამატებული თარიღით მითითებულია 1934 წლის 28 მარტი. ამ ჩასწორების შესახებ ნოტარიუსს ბოლოში აქვს გაკეთებული წარწერა, რომ სწორია. ყურადღებამისაქცევია ორი მინდობილობაზე არსებული განსხვავებული ბეჭედიც. პირველად ნოტარიუსმა დაამოწმა მინდობილობა, ხოლო განსხვავებული ბეჭდით დაამოწმა ჩასწორების ჩანაწერი, მეორე ბეჭედზე დასმულია თარიღი 29.09.93წ, ანუ ბეჭედი უფრო ადრინდელია, ვიდრე ნოტარიუსმა ლიცენზია მიიღო, რომლის კანონიერების საკთხს იუსტიციის სამინისტროს მეშვეობით არკვევენ.

კასატორებმა ასევე აღნიშნეს, რომ სააპელაციო პალატამ იმსჯელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც რეესტრში ნასყიდობის ხელშეკრულების რეგისტრაციის უფლება აქვს როგორც გამსხვისებელს, ისე შემძენს.

გამსხვისებელმა _ ალ. რ-მა აიღო ბინის საფასური და რუსეთში გადასახლდა და, რა თქმა უნდა, არც დაინტერესდებოდა ხელშეკრულების რეგისტრაციით. რაც შეეხება ზ. დ-ს, ის როგორც შემძენი, კანონით შეზღუდული არ იყო ვადებში, თუმცა მალევე გარდაიცვალა და მის მიერ შეძენილი ქონების რეგისტრაციის უფლება გამოიყენეს მისმა პირველი რიგის მემკვიდრეებმა.

კასატორები ასევე მიიჩნევენ, რომ გაურკვეველია ალ. რ-ის კანონიერი ინტერესი, მან ბინა გაყიდა 5 წლის წინ და ვიდრე მ. ძ-ი სარჩელი არ აღძრა, მას არც კი უფიქრია ხელშეკრულების ნამდვილობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაერკვია ალ. რ-ის პოზიცია და არა მ. ძ-ის, რომელმაც თავდაპირველად დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში აღძრა სარჩელი და მოითხოვა ამ ბინის მესაკუთრედ ცნობა, რაც საბოლოოდ არ დაკმაყოფილდა და კანონიერ ძალაშია შესული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ ექვემდებარება გაზიარებას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

მ. ძ-მა 1997 წელს ალ. რ-ისაგან მიიღო საცხოვრებელი სახლის გასხვისების გენერალური მინდობილობა. 2000 წლის 25 ნოემბერს მ. ძ-მა სადავო სახლი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გაასხვისა თავის არარეგისტრირებულ მეუღლესა და ბავშვის მამაზე - ზ. დ-ზე. 2002 წლის 7 ივლისს ზ. დ-ი ისე გარდაიცვალა, რომ არ მოუხდენია სახლის საჯარო რეესტრში დარეგისტრირება. დადგენილია, რომ სადავო სახლში ცხოვრობდნენ და დღემდე განაგრძობს ცხოვრებას მ. ძ-ი შვილთან ერთად.

ზ. დ-ის გარდაცვალების შემდეგ, ამ უკანასკნელის შვილებმა რეგისტრირებული ქორწინებიდან (კასატორებმა) მოითხოვეს სახლის ნასყიდობის ხელშეკრულების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, რაც განხორციელდა 2002 წლის 23 აგვისტოს.

ზემოაღნიშნული რეგისტრაცია სასამართლოს მიერ მიჩნეულია კანონსაწინააღმდეგოდ, რასაც საკასაციო საჩივრის საფუძველზე არ ეთანხმებიან კასატორები და თვლიან, რომ სასამართლომ საქმე განიხილა არაუფლებამოსილი პირის სარჩელის საფუძველზე, ისე რომ არ გაურკვევია, რამდენად იყო თანახმა სათანადო მოსარჩელე საქმის წარმოებაზე.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

მითითებული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება შეამოწმა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, რის შედეგადაც მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო პრეტენზია უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორთა მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი რწმუნება არ წარმოადგენს ალ. რ-ის თანხმობას მოსარჩელედ ჩართვაზე.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ ლ. და ი. დ-ების სააპელაციო საჩივრის საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ მ. ძ-ი არ იყო სათანადო მოსარჩელე და ამ უკანასკნელის სარჩელის განხილვის შედეგად რაიონულმა სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე მუხლის მოთხოვნები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით.

ამავე კოდექსის 84-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სასამართლო, რომელიც საქმის განხილვის დროს დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის მიერ, რომელსაც მოთხოვნის უფლება აქვს, შეუძლია მოსარჩელის თანხმობით საქმის შეუწყვეტლად შეცვალოს თავდაპირველი მოსარჩელე სათანადო მოსარჩელით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მითითებული მუხლების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილი იყო საქმის მე-2 ინსტანციაში განხილვის სტადიაზე მ. ძ-ი მიეჩნია არასათანადო მოსარჩელედ და ა. რ-ისათვის შეეთავაზებინა საქმეში სათანადო მოსარჩელედ ჩაბმა.

რაც შეეხება მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ალ. რ-ის მიერ გაცემული მინდობილობა არ წარმოადგენს საკმარის საფუძველს იმისათვის, რომ იგი მიჩნეულ იქნეს, რომ თანახმა იყო საქმეში სათანადო მოსარჩელედ ჩაბმაზე, საკასაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერ იქნება. საქმეში, ს.ფ. 76-ზე წარმოდგენილია ალექსი ივანეს ძე რ-ის მიერ გაცემული რწმუნებულება, რომლის საფუძველზეც ეს უკანასკნელი მ. ძ-ს ანიჭებს უფლებას აწარმოოს მისი საქმეები ყველა ინსტანციის სასამართლოში, მათ შორის უფლებას წარადგინოს სარჩელი სასამართლოში და მოაწეროს აღნიშნულს ხელი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 98-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, უფლებამოსილება სასამართლოში საქმის წარმოების შესახებ უფლებას აძლევს წარმომადგენელს მარწმუნებლის სახელით შეასრულოს ყველა საპროცესო მოქმედება, გარდა კერძო არბიტრაჟისათვის საქმის გადაცემისა, სასარჩელო მოთხოვნაზე მთლიანად ან ნაწილობრივ უარის თქმისა, სარჩელის ცნობისა, სარჩელის საგნის შეცვლისა, მორიგებისა, სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრებისა, სააღსრულებო ფურცლის გადასახდელად წარდგენისა, მიკუთვნებული ქონების ან ფულის მიღებისა. წარმომადგენლის უფლებამოსილება ამ მუხლში აღნიშნული თითოეული მოქმედების შესრულებისათვის სპეციალურად უნდა იქნეს მითითებული მარწმუნებლის მიერ გაცემულ მინდობილობაში.

საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ ა. რ-ის მიერ გაცემული რწმუნება შეიცავს უშუალო მითითებას სარჩელის წარდგენის უფლებამოსილების თაობაზე, რითაც სრულადაა დაცული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლის მოთხოვნა და რაც სასამართლოს აძლევდა პროცესუალურ შესაძლებლობას მ. ძ-ი მიეჩნია ა. რ-ის კანონიერ წარმომადგენლად და მის მიერ შეტანილი სარჩელის საფუძველზე ეწარმოებინა საქმე.

რაც შეეხება კასტორთა მოსაზრებას ზემოაღნიშნული მინდობილობის სიყალბის თაობაზე, საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3 მუხლზე დაყრდნობით განმარტავს, რომ მითითებული მინდობილობის სიყალბე დადგენილი და დადასტურებული უნდა იყოს კანონით დადგენილი წესით, წინააღმდეგ შემთხვევაში სასამართლო მოკლებულია მისი გაზიარებისა და შეფასების შესაძლებლობას.

აქვე საკასაციო სასამართლო ხაზგასმას აკეთებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის 1 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას მხოლოდ კასაციის ფარგლებში, რის გამოც სასამართლო მოკლებულია პროცესუალურ შესაძლებლობას, იმსჯელოს იმ საფუძვლებზე, რომლებიც კასატორის მიერ სადავოდ არაა გამხდარი.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ ექვემდებარება გაზიარებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. დ-სა და ი. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 ივნისის განჩინება;

3. ლ. დ-სა და ი. დ-ს დაეკისროთ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 30 ლარის ოდენობით, თანაბარწილად;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.