¹ას-682-643-2011 08 ივლისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია სულხანიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლა

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ.ს-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 9 სექტემბერს თ-ის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ.ს-მა მოპასუხე თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხე სკოლის დირექტორის 2010 წლის 1 აგვისტოს ¹... ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება (ტომი 1, ს.ფ. 3-13).

თლავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ.ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 1, ს.ფ. 92-96).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.ს-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 103-114).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ.ს-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ.ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის 2010 წლის 1 აგვისტოს ¹... ბრძანება მ.ს-ის სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე; მოსარჩელე აღდგენილ იქნა გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე; მოპასუხეს მ.ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის სახით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, 2010 წლის 1 სექტემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, მისი ყოველთვიური შრომის ანაზღაურების _ 72.92 ლარის გათვალისწინებით; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 150 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ.ს-ი კ-ის საჯარო სკოლაში მუშაობდა 2006 წლიდან;

2007 წლის 14 აგვისტოს ¹... ბრძანებით იგი დანიშნული იყო დირექტორის პირველ მოადგილედ სასწავლო დარგში;

2009 წლის 14 სექტემბერს ¹... ბრძანებით მოსარჩელე გათავისუფლდა დირექტორის პირველი მოადგილის თანამდებობიდან და დანიშნულ იქნა კლასის ხელმძღვანელად 2010 წლის 14 სექტემბრამდე. მასვე შეუთავსდა ქართული ენის და ლიტერატურის მასწავლებლის საათები – კვირაში 5 საათი დაწყებით (მე-4 კლასი);

2010 წლის 28 ივნისს ¹... ბრძანებით მ.ს-ს გამოეცხადა საყვედური ჟურნალის არასწორად წარმოებისათვის. კლასების შეკვეცისა და საათობრივი ბადის მიხედვით საათების შემცირების გამო აუცილებელი გახდა პედაგოგთა შემცირება;

2010 წლის 1 აგვისტოს ¹... ბრძანებით მოსარჩელე გათავისუფლდა კლასის დამრიგებლის თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “დ” პუნქტის თანახმად, კლასების შეკვეცის .და საათობრივი ბადის მიხედვით საათების შემცირების გამო;

მ.ს-ის ყოველთვიური ანაზღაურება ხელფასის სახით შეადგენდა 72.92 ლარს;

სასწავლო გეგმის შესაბამისი საათობრივი ბადის მიხედვით, ქართული ენისა და ლიტერატურისათვის, ასევე მშობლიური ენისა და ლიტერატურისათვის პირველიდან მეხუთე კლასამდე გათვალისწინებულია 29 საათი, ხოლო მე-6-დან მე-12 კლასის ჩათვლით 30 საათი;

მოწინააღმდეგე მხარის ახსნა-განმარტებით დგინდებოდა, რომ სხვა საკითხებთან ერთად დაწყებითი კლასის მასწავლებელთა საათების განაწილების საკითხის განხილვა და გადაწყვეტა ხდებოდა დაწყებითი კლასების კათედრის სხდომაზე, შესაბამისად, დაწყებით კლასებში აღნიშნული საკითხის განხილვა-გადაწყვეტის კომპეტენცია სხვა კათედრას არ გააჩნდა;

2010 წლის 30 ივნისს, კ-ის საჯარო სკოლაში არა დაწყებითი კლასების (5-12 კლასები) ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგთა მიერ ჩატარებულ კათედრის სხდომაზე, ქართული ენისა .და ლიტერატურის საათები გადანაწილებულ იქნა ამავე სკოლის სამ პედაგოგზე – ნ.ლ-ზე, თ.გ-ეზე და ლ.კ-ზე. აღნიშნული კათედრის სხდომას აპელანტი არ ესწრებოდა;

საქმის მასალების თანახმად, მ.ს-მა 1990 წელს წარჩინებით დაამთავრა ... უნივერსიტეტის სომხური ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი და მიენიჭა ფილოლოგიის სომხური და ქართული ენისა .და ლიტერატურის მასწავლებლის კვალიფიკაცია, მას გააჩნია სპეციალობით მუშაობის 17 წლიანი სტაჟი. კერძოდ: 1991-1998 წლებში იგი მუშაობდა ... ფილიალში მასწავლებლად; 2001-2004 წლებში _ ... სამმართველოში წამყვან სპეციალისტად; 2005-2006 წლებში _ ... უნივერსიტეტში მასწავლებლად; 2006-2007 წლებში _ სოფელ კ-ის საჯარო სკოლაში კლასის ხელმძღვანელად; 2007-2009 წლებში _ დირექტორის პირველ მოადგილედ სასწავლო დარგში; 2009-2010 წლებში _ კლასის ხელმძღვანელად და ქართული .ენა-ლიტერატურის მასწავლებლად. 2009 წელს მ.ს-მა საგანმანათლებლო ორგანიზაცია ,,...” გაიარა 18-საათიანი ტრეინინგების ციკლი თემაზე ,,თანამედროვე სკოლის მართვის საკითხები”; 2007 წელს აპელანტმა წარმატებით გაიარა სკოლის დირექტორთა პროფესიული განვითარების ტრეინინგ-პროგრამა თემაზე: ,,ადამიანური რესურსების მართვა-გასაუბრების ორგანიზება”; 2009 წელს მ.ს-ი ესთეტიკური აღზრდის ცენტრის მიერ დაჯილდოვდა პირველი ხარისხის დიპლომით; 2010 წლის 30 ოქტომბერს ,,... გამომცემლობის” მიერ გამოვლინდა წლის საუკეთესო მასწავლებელი. აღნიშნულ კონკურსზე მ.ს-ი გახდა მესამე პრემიის მფლობელი. ამასთან, აპელანტს ჩაბარებული აქვს სკოლის დირექტორის გამოცდა.

ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მ.ს-ი წარმოადგენდა კვალიფიციურ და პროფესიული გამოცდილების მქონე პედაგოგს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ დანარჩენ პედაგოგებს _ ნ.ლ-ს, ლ.კ-ს და თ.გ-ეს, მ.ს-თან მიმართებაში გააჩნიათ მეტი უპირატესობა კვალიფიკაციისა და პროფესიული გამოცდილების თვალსაზრისით.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარემ სათანადო მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა ის გარემოება, რომ ზემოთ დასახელებულ პედაგოგებს მათი კვალიფიკაციისა და პროფესიული გამოცდილების გათვალისწინებით გააჩნდათ მასწავლებლის თანამდებობაზე დარჩენის უპირატესობა მ.ს-თან მიმართებაში. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 103-ე მუხლებიდან გამომდინარე, აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს ეკისრებოდა.

საქართველოს შრომის კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად, დამსაქმებელი არის ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ანდა პირთა გაერთიანება, რომლისთვისაც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე სრულდება გარკვეული სამუშაო. დასაქმებული არის ფიზიკური პირი, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, დამსაქმებლისათვის ასრულებს გარკვეულ სამუშაოს. აღნიშნული ნორმის საფუძველზე, სასამართლომ განმარტა, რომ დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის შრომითი ურთიერობა წარმოიშობა შრომითი ხელეკრულების საფუძველზე. განსახილველ შემთხვევაში, მხარეებს _ ერთის მხრივ, კ-ის საჯარო სკოლასა და მეორეს მხრივ, მ.ს-ს შორის შრომითი ურთიერთობა წარმოშობილი იყო წერილობითი ფორმით დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ, დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ.ს-თან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა ფაქტობრივად მოხდა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის ,,დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, კლასების შეკვეცისა და საათობრივი ბადის შემცირების გამო. ამასთან, შემცირების დროს დანარჩენ პედაგოგებს მაღალკვალიფიციურობის გათვალისწინებით მიენიჭათ პრიორიტეტი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ’’ ქვეპუნქტით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა. “ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის “ზ” ქვეპუნქტის და საქართველოს განათლების და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის 11 ოქტომბრის ¹... ბრძანებით “საჯარო სკოლის დირექტორს და მასწავლებელს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების სავალდებულო პირობების დამტკიცების შესახებ” მე-4 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, სკოლის დირექტორი უფლებამოსილია ვადამდე შეუწყვიტოს მასწავლებელს შრომით ხელშეკრულება ხელშეკრულების პირობების დარღვევის, სააღმზრდელო საქმიანობისათვის შეუფერებელი ქმედების ჩადენის ან კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით არაკვალიფიციურობის დადასტურების შემთხვევაში.

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მ.ს-ი კ-ის საჯარო სკოლის მიერ უკანონოდ იქნა გათავისუფლებული, პირველ რიგში იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მ.ს-ის საათების განაწილების საკითხის განხილვა-გადაწყვეტა განხორციელდა არაუფლებამოსილი კათედრის მიერ, კერძოდ, არა დაწყებითი კლასების კათედრის, რომლის კომპეტენციაც თავად მოწინააღმდეგე მხარემ დაადასტურა, არამედ ქართული ენისა და ლიტერატურის კათედრის მიერ. ამასთან, მოწინააღმდეგე მხარემ სათანადო მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა ნ.ლ-ის, ლ. კ-შვილის და თ.გ-ის, უპირატესობა კვალიფიკაციისა და პროფესიული გამოცდილების თვალსაზრისით მ.ს-თან შედარებით.

სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულება დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის მიღწეული შეთანხმებაა, რომლის საფუძველზეც მათ ერთმანეთის მიმართ წარმოეშობათ უფლებები და მოვალეობები. დასაქმებულის მოვალეობებს განსაზღვრავს დამსაქმებლის უფლებებთან მათი შესაბამისობის აუცილებლობა. სააპელაციო სასამართლომ, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებების შესწავლის და სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია მ.ს-ის მაღალკვალიფიციურობა და აქედან გამომდინარე, მოპასუხის მიერ მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის არაკანონიერება. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ უკანონო იყო მოწინააღმდეგე მხარის მიერ მიღებული სადავო, 2010 წლის 1 აგვისტოს ¹... ბრძანება, რის გამოც ეს უკანასკნელი, როგორც კანონსაწინააღმდეგოდ დადებული ცალმხრივი გარიგება, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად. დასახელებული ნორმის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ “ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ” საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ამ პაქტის მონაწილე სახელმწიფოები აღიარებენ შრომის უფლებას, რომელიც შეიცავს თითოეული ადამიანის უფლებას საარსებო სახსრები მოიპოვოს საკუთარი შრომით. ამავე პაქტის მე-7 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოები აღიარებენ, რომ თითოეულს ჰქონდეს შრომის სამართლიანი და ხელშემწყობი პირობები, მათ შორის, სამართლიანი ხელფასი. “ევროპის სოციალური ქარტიის” მე-4 მუხლი ეხება შრომის სამართლიანი ანაზღაურების მიღების უფლებას, რომლის თანახმადაც, ხელშეკრულების მხარეები აღიარებენ მუშაკთა მიერ ისეთი ანაზღაურების მიღების უფლებას, რომელიც უზრუნველყოფს მათი ცხოვრების ღირსეულ დონეს. “ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის” 23-ე მუხლის მიხედვით, ყოველ მუშაკს აქვს უფლება იღებდეს სამართლიანსა და დამაკმაყოფილებელ გასამრჯელოს, რომელიც უზრუნველყოფს ღირსეულ ადამიანურ არსებობას თვითონ მისთვის და მისი ოჯახისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისთვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით; სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება; ამავე კოდექსის 409-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, თუ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელია, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება, ხოლო 411-ე მუხლის შესაბამისად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს მიუღებელი შემოსავლისთვისაც: მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში შრომითი ურთიერთობის უკანონო შეწყვეტით, დამსაქმებელმა მოუსპო შესაძლებლობა დასაქმებულს _ მ.ს-ს, განეხორციელებინა შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მისი სამსახურებრივი მოვალეობა და მიეღო ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრული შრომითი ანაზღაურება, ყოველთვიური ხელფასი – 72.92 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია აპელანტის მოთხოვნა სამუშაოზე აღდგენისა და მისთვის იძულებითი განაცდურის სახით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მ.ს-ი აღდგენილ უნდა ყოფილიყო გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე და მას უნდა ანაზღაურებოდა შრომითი ურთიერთობის უკანონოდ შეწყვეტით მისთვის მიყენებული ზიანი _ იძულებითი განაცდური შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტიდან _ 2010 წლის 1 აგვისტოდან, გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, მისი ყოველთვიური ხელფასის 72.92 ლარის ოდენობით (ტომი 2, ს.ფ. 80-95).D

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივარი შემდეგ მოტივებს ეფუძნება:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია. ამას ადასტურებს ის გარემოება, რომ გადაწყვეტილება არ შეიცავს დასაბუთებას გასაჩივრებული ბრძანების კანონსაწინააღმდეგობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ სადავო ბრძანების ბათილობის საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს. დასახელებული ნორმა ზოგადი ხასიათისაა, გადაწყვეტილებით კი არ არის განმარტებული, ბრძანების გამოცემით კონკრეტულად რა მოთხოვნაა დარღვეული;

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობაზე მიუთითებს ის, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილებაში არ შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც გამოკვლეულ იქნა საქმის განხილვისას. ეს გარემოებები არსებით ზეგავლენას მოახდენდა საქმის შედეგზე. კერძოდ, მოპასუხე მხარეს თელავის რაიონულ სასამართლოში წარდგენილი ჰქონდა 2010-2011 სასწავლო წლის საშტატო განრიგი, რომელიც უთანხმდება საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას სკოლას უკვე აღარ ჰქონდა ახალი ვაუჩერული დაფინანსება, რომელიც საათობრივ დაფინანსებას შეესაბამებოდა და ამის ზემოთ საათები შეიკვეცა. აღნიშნული მიზეზით შემცირება შეეხო ქართული ენისა და ლიტერატურის ერთ პედაგოგს (კ-შვილი). მოპასუხემ მითითებული საშტატო განრიგი ახალი ვაუჩერული დაფინანსებით წარადგინა სააპელაციო სასამართლოში. მან თავისი პოზიციის განმარტებისას მიუთითა მოცემულ მტკიცებულებაზე. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ არ გაითვალისწინა აღნიშნული და ისე დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ;

ამდენად, სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთება არასრულია ბრძანების გაუქმებისა და სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში, რადგან სასამართლოს მიერ არ არის განმარტებული, კანონის რომელი ნორმა დაარღვია დირექტორმა ბრძანების გამოცემისას, არ არის დასაბუთებული მოსარჩელის სამუშაოზე აღდგენის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, ის თუ რის საფუძველზე უნდა აღდგეს მოსარჩელე და არსებობს თუ არა ამის შესაძლებლობა;

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ მოსარჩელესთან შედარებით, სამსახურში დარჩენილ პედაგოგებს გააჩნდათ უპირატესობა. ამასთან დაკავშირებით მოპასუხემ წარადგინა მათი პირადი საქმის ამონაწერი. უპირატესობისათვის მნიშვნელოვანია ისიც, რომ არც ერთ მათგანს ხანგრძლივი პედაგოგიური საქმიანობის პერიოდში უმნიშვნელო გაფრთხილებაც არ მიუღია (ტომი 2, ს.ფ. 98-106).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის განჩინებით თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ-ის მუნიციპალიტეტის სოფელ კ-ის საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.