¹ას-683-644-2011 27 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ «თ. ლ-ი» (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს «ქ. ფ-ი» (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინებები – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლისა და 2011 წლის 21 იანვრის განჩინებები

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ პარტნიორთა კრების ოქმისა და კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს «ქ. ფ-მა» სარჩელი აღძრა სასამართლოში «თ. ლ-ის» მიმართ შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა 2009 წლის 18 ივლისის საერთო კრების ოქმისა და კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

სს «ქ. ფ-ი» შპს «ე. კ-ის» საწესდებო კაპიტალის 1%-ის მფლობელი პარტნიორია, ხოლო «თ. ლ-ი», საქართველოს არარეზიდენტი იურიდიული პირი (დაფუძნებული ინგლისისა და უელსის კანონმდებლობის შესაბამისად) არის ამავე საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის 99%-ის მფლობელი. შპს «ე. კ-ი» სს «ქ. ფ-ის» საწესდებო კაპიტალის 100% აქციების ბენეფიციარი მესაკუთრეა, ხოლო სს «ქ. ფ-ი» _ ყოფილი ... მეტალურგიული ქარხნის აქტივების მფლობელი და მმართველი კომპანია.

2009 წლის 16 ივლისს, სამსახურებრივი მივლინებიდან საქართველოში დაბრუნების შემდგომ სს «ქ. ფ-ის» დირექტორმა ელექტრონული ფოსტით მიიღო «მ.ა ი-ისა» და პირადად ე. ბ-რის სახელითა და დავალებით გამოგზავნილი ელექტრონული წერილი შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა საერთო კრების მოწვევის თაობაზე «თ. ლ-ის» წარმომადგენელ ე. ბ-რის სახელით ქართულ და ინგლისურ ენაზე. წერილის თანახმად, ე. ბ-რმა 2009 წლის 18 ივლისს მოიწვია შპს «ე. -ის» პარტნიორთა საერთო კრება საწარმოს დირექტორობიდან შ. რ-შვილის გამოწვევის, ახალ დირექტორად თ. ბ-კის დანიშვნისა და საზოგადოების წესდებაში ცვლილების შეტანის შესახებ. ამ კრებაში სს «ქ. ფ-ს» მონაწილეობა არ მიუღია და სწორედ 2009 წლის 18 ივლისის კრებაზე განხორციელდა საწარმოს დირექტორის შეცვლა და წესდებაში ცვლილების შეტანა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2009 წლის 18 ივლისის პარტნიორთა საერთო კრება ჩატარდა კანონის დარღვევით, რადგანაც სს «ქ. ფ-ის» იურიდიულ მისამართზე შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა მოწვევის თაობაზე შეტყობინება არ მისულა, ე. ბ-რს ელექტრონულ წერილში არ მიუთითებია და არც სახვაგვარად დაუდასტურებია, რომ ის ნამდვილად «თ. ლ-ის» კანონიერი წარმომადგენელია, დაირღვა საზოგადოების მცირე წილის მქონე პარტნიორთა უფლებები და ინტერესები, საერთო კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საზოგადოების ინტერესებს, «თ. ლ-მა» ბოროტად გამოიყენა დომინანტი პარტნიორის მდგომარეობა და საზოგადოების წესდებაში შეიტანა ისეთი ცვლილებაბი, რომელიც არ ემსახურება საწარმოს ეფექტური მართვისა და ხელმძღვანელობის ინტერესებს.

მოპასუხე «თ. ლ-მა» სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის მოტივით, ვინაიდან სადავო პარტნიორთა კრება ჩატარდა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებით სს «ქ. ფ-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს «ე. კ-ის» 2009 წლის 18 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმი და კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა «თ. ლ-მა».

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 იანვრის განჩინებით შპს ,,თ. ლ-ის» შუამდგომლობა 2009 წლის 10 ივლისს შპს «ქ. ფ-ის» გენერალური დირექტორ ვ. ე-შვილისა და სს «ქ. -ის» ოფისის ელექტრონული ფოსტის მისამართზე კრების შესახებ შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი დოკუმენტების მიღების შესახებ არ დაკმაყოფილდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის შესაბამისად, ხოლო ამავე სასამართლოს 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინებით შპს ,,თ. ლ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილება შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოპასუხე «თ. ლ-ი» დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს კანონმდებლობის თანახმად, რეგისტრირებული შეზღუდული პასუხიმგებლობის საზოგადოებაა, რომელიც შპს «ე. კ-ის» (საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებული იურიდიული პირი) წილის 99%-ის მესაკუთრეა. შპს «ე. კ-ი», თავის მხრივ, ფლობს სს «ქ. ფ-ის» აქციათა 100%-ს. შპს «ე. და ინდუსტრია კ-ის» დანარჩენ 1%-ს ფლობს სს «ქ. ფ-ი». შპს «ე. კ-ის» დირექტორი შ. რ-შვილია, სს «ქ. ფ-ის» დირექტორი _ ვ. ე-შვილი. «თ. ლ-ის», როგორც შპს «ე. კ-ის» წილის 99%-ის მფლობელი პარტნიორის მიერ, 2009 წლის 18 ივლისს მოწვეულ იქნა შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა რიგგარეშე საერთო კრება შემდეგი დღის წესრიგით: 1. შპს «ე. კ-ის» დირექტორ ბატონ შ. რ-შვილის გამოწვევა/გათავისუფლება დაკავებული თანამდებობიდან, 2. ბატონი თ. ბ-კის დანიშვნა შპს «ე. კ-ის» დირექტორად, 3. შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა საერთო კრების კომპეტენციაში დამატებითი საკითხის შეტანა და წესდებისათვის შემდეგი შინაარსის 7.8 მუხლის დამატება (წესდების 7.7 მუხლში მითითებული საკითხების გარდა პარტნიორთა საერთო კრება უფლებამოსილია მიიღოს გადაწყვეტილება ნებისმიერ სხვა საკითხზე და აღნიშნული გადაწყვეტილება დირექტორისათვის შესასრულებლად სავალდებულოა), 4. შპს «ე. კ-ის» ახლადდანიშნული დირექტორისათვის თანხმობის მიცემა სს «ქ. ფ-ის» სამეთვალყურეო საბჭოს ნებისმიერი წევრის გამოწვევისა და მის ნაცვლად ბატონ თ. ბ-კის არჩევის შესახებ. 2009 წლის 18 ივლისს ქ.თბილისში გაიმართა შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა საერთო კრება. პარტნიორთა საერთო კრებაზე დღის წესრიგით გათვალისწინებულ ყველა საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებები მიღებულ იქნა საზოგადოების წილის 99%-ის მფლობელი პარტნიორის _ «თ. ლ-ის» მიერ. სს «ქ. ფ-ს» საზოგადოების პარტნიორთა საერთო კრებაში მონაწილეობა არ მიუღია. სს «ქ. ფ-ს», შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა საერთო კრების ჩატარების შესახებ შეტყობინება შპს «თ. ლ-ის» მიერ დაზღვეული წერილით გაეგზავნა 2009 წლის 10 ივლისს. ეს გზავნილი სს «ქ. ფ-ს» ჩაბარდა 2009 წლის 31 ივლისს. გზავნილი საქართველოს ფოსტას მიღებული აქვს 2009 წლის 21 ივლისს. ქ.... ფოსტას _ 2009 წლის 22 ივლისს, მხარეებს შორის სადავო ფაქტობრივი გარემოებებია: 1 მოწვეულ იქნა თუ არა «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის მოთხოვნათა დაცვით შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა კრება, 2. სს «ქ. ფ-ი» წარმოადგენდა თუ არა დამოუკიდებელ პარტნიორს შპს «ე. კ-ში», თუ იგი, როგორც «... კომპანიის» ერთ-ერთ რგოლი – შპს «თ. ლ-ის» შვილობილი კომპანია შეზღუდული იყო სამეწარმეო ურთიერთობებში, 3. ვინ იყო პარტნიორთა კრების მოწვევაზე უფლებამოსილი სუბიექტი _ დირექტორი თუ საზოგადოების არა უმცირეს 10%-ის მფლობელი პარტნიორი, 4. პარტნიორთა კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებები ეწინააღმდგებოდა თუ არა შპს «ე. კ-ის» ინტერესებს. შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა კრების მოწვევასთან დაკავშირებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს «თ. ლ-ის» მიერ სს «ქ. ფ-ი», როგორც შპს «ე. კ-ის» პარტნიორი, არ ყოფილა მიწვეული საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე კანონით დადგენილი წესით. მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება რომ «თ. ლ-ის» ოფისიდან დაზღვეული წერილი შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა კრების 2009 წლის 18 ივლისისთვის მოწვევის თაობაზე, გაიგზავნა 2009 წლის 10 ივლისს, რომელიც სს «ქ. ფ-ს» ჩაბარდა 2009 წლის 31 ივლისს. ამდენად, სასამართლომ დადგენილად ვერ მიიჩნია, რომ სს «ქ. ფ-ი» პარტნიორთა კრებაზე კანონით განსაზღვრულ ვადებში იქნა მიწვეული. რაც შეეხება ელექტრონული ფოსტით შეტყობინებას, სასამართლომ არ ჩათვალა იგი კანონის მოთხოვნათა დაცვით განხორციელებულ შეტყობინებად, რადგან იგი ვერ აკმაყოფილებდა ელექტრონული დოკუმენტისათვის კანონით დადგენილ მოთხოვნებს და ამასთან, მოპასუხის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი ამ ფორმით ადრესატის მიერ პარტნიორთა კრებამდე ერთი კვირით ადრე ინფორმაციის მიღების დადასტურების სათანადო მტკიცებულება. შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სს «ქ. ფ-თვის» ელექტრონული წერილი პარტნიორთა საერთო კრების მოწვევის შესახებ მიღებულ იქნა 2009 წლის 16 ივლისს. სასამართლომ სს «ქ. ფ-ი», როგორც შპს «ე. კ-ის» წილის ერთი პროცენტის მფლობელი პარტნიორი, ვერ განიხილა ისეთ სუბიექტად, რომელსაც შეზღუდული აქვს უფლებები სამეწარმეო ურთიერთობებში და მიიჩნია, რომ სს «ქ. ფ-ი», როგორც მცირე წილის მქონე პარტნიორი შპს «ე. კ-ში», თუნდაც მოპასუხე «თ. ლ-ის» შვილობილი კომპანია, უფლებამოსილი იყო, მიეღო კანონით დადგენილი მიწვევა პარტნიორთა საერთო კრების ჩატარების შესახებ და, როგორც დამოუკიდებელ სუბიექტს, მიეღო მასში მონაწილეობა. შეზღუდული პასუხიმგებლობის საზოგადოების პარტნიორთა რიგგარეშეE საერთო კრების მოწვევაზე უფლებამოსილ სუბიექტთან დაკავშირებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ «თ. ლ-ი», როგორც 10%-ზე მეტი წილის მფლობელი პარტნიორი, უფლებამოსილი იყო, მოეწვია პარტნიორთა კრება. პარტნიორთა საერთო კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებების მიზანშეწონილობის საკითხთან მიმართებით სასამართლომ არ შეაჩერა ყურადღება, რადგან დადგენილად მიიჩნია, რომ დარღვეულ იქნა აღნიშნული კრების მოწვევის პროცედურული წესები, რაც იწვევდა კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებების ბათილობას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, დამატებით მიუთითა, რომ რომ «თ. ლ-ის» ოფისიდან დაზღვეული წერილი შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა კრების 2009 წლის 18 ივლისისთვის მოწვევის თაობაზე გაიგზავნა 2009 წლის 10 ივლისს, რომელიც სს «ქ. ფ-ს» ჩაბარდა 2009 წლის 31 ივლისს. სასამართლომ მიუთითა «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის პირველ ნაწილზე და მე-2 ნაწილებზე, შპს «ე. კ-ის» წესდების მე-7 მუხლის 7.2 პუნქტზე და განმარტა, რომ, მართალია, შპს «თ. ლ-ის» მიერ სს «ქ. ფ-ის» მისამართზე 2009 წლის 10 ივლისს გაგზავნილ იქნა დაზღვეული წერილი შპს «ე. კ-ის» პარტნიორთა კრების 2009 წლის 18 ივლისისთვის მოწვევის თაობაზე, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ იგი ადრესატმა მიიღო იმავე თვის 31 რიცხვში, შეტყობინება პარტნიორთა კრების მოწვევის თაობაზე ვერ ჩაითვლება წესდებითა და კანონით დადგენილი ფორმით გაგზავნილად. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ, როგორც «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის, ასევე საზოგადოების წესდებით გათვალისწინებული დაზღვეული წერილის ერთი კვირით ადრე გაგზავნა არ გულისხმობდა ფიზიკურად წერილის გაგზავნას, კანონისა და წესდების აღნიშნული დათქმა უკავშირდებოდა პარტნიორთა ინფორმირებულობას გონივრულ ვადაში, რათა მათ შესაძლებლობა ჰქონოდათ, 3 დღის ვადაში თავიანთი მოსაზრებები წარედგინათ საერთო კრების დღის წესრიგთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, კანონითა და საზოგადოების წესდებით გათვალისწინებულ შეტყობინებად ასევე სწორად არ იქნა მიჩნეული ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი გზავნილი. პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნულთან დაკავშირებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ გზავნილის ამონაბეჭდი არ პასუხობდა «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით დადგენილ მოთხოვნებს. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, მოპასუხის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა ელექტრონული ფოსტით, კანონით დადგენილი წესით, გზავნილის გაგზავნასა და მის მიღებას. პალატის მითითებით, მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ საერთო კრების მოწვევის თაობაზე პარტნიორის ელექტრონული ფოსტის საშუალებით გაფრთხილებას, საზოგადოების წესდება არ ითვალისწინებს.

სააპელაციო სასამართლო განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა «თ. ლ-ის» წარმომადგენელმა ვ.ს-ძემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სს «ქ. ფ-ის» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებმა არასწორად შეაფასეს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეში არსებული მტკიცებულებები, განსახილველი დავის გადასაწყვეტად, მნიშვნელოვანია „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის მე-2 ნაწილის დებულების სწორად განმარტება, კერძოდ, როგორ უნდა განიმარტოს დებულება – „შეუძლია ერთი კვირის ვადაში მოიწვიოს პარტნიორთა საერთო კრება ყველა პარტნიორისათვის დაზღვეული წერილის გაგზავნით ან კომუნიკაციის სხვა საშუალებით“, ასევე ის, თუ, როგორც უნდა განიმარტოს შპს „ე. კ-ის“ წესდების 7.2 მუხლი, რომლის მიხედვით, პარტნიორთა საერთო კრება მოიწვევა „კრების ჩატარებამდე პარტნიორებისათვის ერთი კვირით ადრე დაზღვეული წერილობითი შეტყობინების გაგზავნით“. კასატორის მოსაზრებით, არ შეიძლება ზემოაღნიშნული დებულებების განმარტება ისე, თითქოს შესაბამისი შეტყობინება ერთი კვირით ადრე უნდა ჩაბარდეს ადრესატს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ზუსტად ასე იქნებოდა მითითებული კანონსა და წესდებაში. ასეთი მითითება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის ზემოთ მოყვანილ დებულებაში არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს ასეთი განმარტების საფუძველიც. პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებმა მიიჩნიეს, რომ, როგორც „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის, ისე შპს „ე. კ-ის“@ წესდებით გათვალისწინებული დაზღვეული წერილის ერთი კვირით ადრე გაგზავნა გულისხმობდა არა წერილის ფიზიკურად გაგზავნას, არამედ, კანონისა და წესდების აღნიშნული დათქმა უკავშირდებოდა პარტნიორთა ინფორმირებულობას გონივრულ ვადაში, რათა მათ შესაძლებლობა ჰქონოდათ 3 დღის ვადაში თავიანთი მოსაზრებები წარედგინათ საერთო კრების დღის წესრიგთან დაკავშირებით, ამასთან, საწარმოს წესდება არ შეიცავს მითითებას 3 დღის ვადაზე. არასწორია მოსაზრება, რომ აუცილებელია წერილობითი შეტყობინება ერთი კვირით ადრე ჩაბარდეს კრებაზე მოწვეულ პარტნიორს. მოცემულ შემთხვევაში, შეტყობინების გაგზავნის ყველა ფორმალური მოთხოვნა დაკმაყოფილებული იყო. გარდა ამისა, სრულად დაკმაყოფილებულია „გონივრულად ინფორმირებულობის“ მოთხოვნაც. „თ. ლი-ის“ მიერ სს „ქ. ფ-ის“ მისამართზე 2009 წლის 10 ივლისს გაიგზავნა დაზღვეული წერილი შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორთა კრების 2009 წლის 18 ივლისისათვის მოწვევის თაობაზე. ეს გზავნილი სს «ქ. ფ-ს» ჩაბარდა 2009 წლის 31 ივლისს, თუმცა სს „ქ. ფ-ის“ სწორედ გონივრულ ვადაში ინფორმირებულობის მიზნით, გარდა ერთი კვირით ადრე დაზღვეული წერილით შეტყობინების გაგზავნისა, „თ. ლ-მა“ სს „ქ. ფ-ს“ ასევე გაუგზავნა შეტყობინება ელექტრონული ფოსტით 2 მისამართზე, რომლის 2009 წლის 10 ივლისს მიღება სს „ქ. ფ-ის“ მხრიდან სადავო არასოდეს გამხდარა. კასატორის აზრით, პარტნიორთა კრების მოწვევის კანონითა და საზოგადოების წესდებით გათვალისწინებული ყველა ფორმალური მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, გაიგზავნა რა დაზღვეული წერილობითი შეტყობინება სს „ქ. ფ-ის“ მისამართზე კრებამდე რვა დღით ადრე, ხოლო ამის გარდა, მოსარჩელის გონივრულ ვადაში ინფორმირებულობის მიზნით, დამატებით გაკეთდა ელექტრონული ფოსტის მეშვეობით შეტყობინება, მიუხედავად იმისა, რომ წესდება ამას არ ითხოვდა. აღნიშნული ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინება ადრესატს მიუვიდა გაგზავნის დღესვე _ 2009 წლის 10 ივლისს, ამასთან გასათვალისწინებელია, რომ კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინების მიღებიდან 3 დღის ვადაში კრების დღის წესრიგთან დაკავშირებით საკუთარი მოსაზრებების წარდგენის შესაძლებლობის აუცილებლობას საზოგადოების წესდება 7.2 პუნქტით საერთოდ არ ითვალისწინებს. სს „ქ. ფ-ი“, როგორც შპს «ე. კ-ის“ პარტნიორი, „თ. ლ-ის“ მიერ საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე მოწვეული იყო კანონითა და წესდებით დადგენილი წესით და მოწვეული პარტნიორი დროულად, გონივრულ ვადაში იყო ინფორმირებული დაგეგმილი კრების შესახებ. კასატორის განმარტებით, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის მე-2 ქვეპუნქტის მსგავს დებულებას მოიცავს უამრავი ქ. საწარმოს წესდება. «თ. ლ-ის» განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, რომ „თ. ლ-ის“ მიერ 2009 წლის 10 ივლისს სს „ქ. ფ-ის“ გენერალური დირექტორ ვ. ე-შვილისათვის ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინების ამონაბეჭდი არ პასუხობდა „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით დადგენილ მოთხოვნებს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, «თ. ლ-მა“ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა ელექტრონული ფოსტით, კანონით დადგენილი წესით, გზავნილის გაგზავნასა და მის მიღებას. მოსარჩელეს ეს საკითხი სადავოდ არ გაუხდია, თავად დაურთო სარჩელს ელექტრონული ფოსტით მიღებული შეტყობინება და მისი დანართები და არც ის უმტკიცებია, რომ აღნიშნული შეტყობინება არ დააკმაყოფილებდა ელექტრონული დოკუმენტისათვის კანონით დადგენილ მოთხოვნებს, მას არც სასამართლო პროცესზე უარუყვია აღნიშნული შეტყობინების მიღების ფაქტი. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, კასატორს არ წარუდგენია სასამართლოსათვის ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი დამატებითი დოკუმენტები, რადგანაც მიიჩნევდა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული გარემოება, მოსარჩელის მიერ აღიარებულად უნდა მიჩნეულიყო. «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების მიხედვით, ამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, ხელმოწერილი ელექტრონული დოკუმენტის ყველა ეგზემპლარი ორიგინალად ითვლება, ელექტრონულ დოკუმენტს არ შეიძლება ჰქონდეს ელექტრონული ასლი. ელექტრონული დოკუმენტის მატერიალური დოკუმენტის ფორმატში გადაყვანის დროს, მისი დამოწმება ან/და დადასტურება ხდება ხელმომწერის ან საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად საამისოდ უფლებამოსილი პირის მიერ.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს მე-4 მუხლის არასწორ განმარტებაში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ელექტრონული ფოსტით გზავნილის ამონაბეჭდი არ პასუხობდა „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-5 მუხლების მოთხოვნებს და ამიტომ ვერ მიიჩნია ეს გზავნილი მტკიცებულებად, მიუხედავად იმისა, რომ არც ერთ მხარეს აღნიშნული გზავნილის გაგზავნა და მიღება სადავოდ არ გაუხდია. პირველი ინსტანციის და სააპელაციო სასამართლოს განმარტების მცდარობაზე მეტყველებს ისიც, რომ აღნიშნული კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის ასეთი განმარტების შემთხვევაში, ელექტრონული ფოსტით წერილის მიმღები ვერასოდეს შეძლებს ამ წერილის მტკიცებულების სახით სასამართლოში წარდგენას, რადგან მისი დამოწმება ხელმომწერის, ანუ სასამართლოს განმარტების მიხედვით, სავარაუდოდ, გამგზავნის მიერ უნდა მოხდეს. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, თუ მხარეთა შეთანხმებით ან საქართველოს კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ხელმოწერილი ელექტრონული დოკუმენტი ითვლება მიღებულად იმ მომენტიდან, როდესაც ხელმოწერილი ელექტრონული დოკუმენტი შედის ადრესატის საინფორმაციო სისტემაში და ხელმისაწვდომია მისთვის. სასამართლომ აღნიშნული შემთხვევაშიც მცდარად განმარტა მოცემული ნორმა, ჩათვალა რა, რომ ადრესატმა ელექტრონული შეტყობინება მიიღო არა 2009 წლის 10,¸არამედ 16 ივლისს, თუმცა, სასამართლომ საერთოდ ვერ შეძლო აღნიშნულ კანონზე დაყრდნობით იმის დადგენა, თუ როდის მიიღო ადრესატმა ელექტრონული შეტყობინება. კასატორის აზრით, უზენაესი სასამართლოს მიერ „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-5 მუხლების სწორად განმარტებას დიდი მნიშვნელობა აქვს ამ მიმართულებით პრაქტიკის სწორად განვითარებისათვის,

«თ. ლ-ის» მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმა. კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს მიმართა შუამდგომლობით ახალი მტკიცებულებების დასაშვებად ცნობის თაობაზე და წარუდგინა „თ. ლ-ის“ მიერ 2009 წლის 10 ივლისს სს „ქ. ფ-ის“ გენერალურ დირექტორ ვ. ე-შვილისა და სს „ქ. ფ-ის“ ოფისის ელექტრონული ფოსტის მისამართებზე კრების შესახებ შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი დოკუმენტები. სააპელაციო სასამართლომ 2011 წლის 21 იანვრის საოქმო განჩინებაში არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების დებულება და ასევე არასწორად ჩათვალა, რომ მხარე ვალდებული იყო, მის ხელთ არსებული ყველა დოკუმენტი, რომელიც დაადასტურებდა კრების კანონით დადგენილი წესის შესაბამისად ჩატარებას, წარედგინა საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვის დროს და დაეცვა მისი პოზიცია. აპელანტის წარმომადგენელმა ვერ დაასაბუთა სააპელაციო საჩივარზე თანდართული დოკუმენტების პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარუდგენლობის საპატიო მიზეზი, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე, წარმოადგენს მათ მიღებაზე უარის თქმის საფუძველს. აღნიშნულ შუამდგომლობაში «თ. ლ-ს» საკმარისად ჰქონდა დასაბუთებული სააპელაციო საჩივარზე თანდართული დოკუმენტებს პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდუგენლობის საპატიო მიზეზი, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე.

სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ „თ. ლ-მა“ ვერ დაადასტურა ელექტრონული ფოსტით გზავნილის გაგზავნა და მიღება, ასევე არასწორად აღნიშნა, რომ მხარეებმა წარმოადგინეს აღნიშნული გზავნილის ამონაბეჭდი. კასატორის განმარტებით, იმის გამო, რომ ელექტრონული ფოსტით შეტყობინების გაგზავნა-მიღების ფაქტი სადავო არ ყოფილა და მოსარჩელემ თავად წარუდგინა სასამართლოს აღნიშნული შეტყობინების ამონაბეჭდი, ამასთან, მას არც სასამართლო პროცესზე უარუყვია შეტყობინების მიღების ფაქტი, კასატორს არ წარუდგენია სასამართლოსათვის ზემოაღნიშნული ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი დოკუმენტი. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე და აღნიშნა, რომ, ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლომ ამ საკითხზე საკმაოდ ბევრი იმსჯელა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში და ელექტრონული ფოსტით შეტყობინების მიღების თარიღად 2009 წლის 16 ივლისი მიიჩნია, სააპელაციო საჩივართან ერთად კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს წარუდგინა დამატებითი მტკიცებულებები ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილ შეტყობინებასთან დაკავშირებით, რაც ადასტურებს, რომ ე. ბ-რის წარმომადგენელ ტატ ტენგის ელექტრონული საფოსტო ყუთიდან 2009 წლის 10 ივლისს გაიგზავნა კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინება ქართულ და ინგლისურ ენებზე ვ. ე-შვილს პირად და სს „ქ. ფ-ის“ ოფისის ელექტრონული ფოსტის მისამართებზე. რაც ადასტურებს, რომ კასატორმა საპატიო მიზეზით არ წარადგინა მტკიცებულებები პირველი ინსტანციის სასამართლოში და მან ეს საპატიო მიზეზი საკმარისად დაასაბუთა წერილობით შუამდგომლობასა და ზეპირ ახსნა-განმარტებაში. «თ. ლ-ის» განმარტებით, ცალსახაა, რომ სააპელაციო სასამართლომ იმ საპროცეს ნორმის დარღვევით თქვა უარი ახალი მტკიცებულებების მიღებაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმების საფუძვლები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტები, ასევე 394-ე მუხლის „ე“ და «ე¹» ქვეპუნქტებია, რადგანაც, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ „თ. ლ-ის“ მიერ სს „ქ. ფ-ი“, როგორც შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორი, არ ყოფილა მიწვეული საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე კანონით დადგენილი წესით. „თ. ლ-ის“ მიერ ფოსტით, ისევე როგორც ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილ მოწვევასთან დაკავშვირებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლი და „ე. კ-ის“ წესდების 7.2 მუხლი, არასწორად აღნიშნა, რომ კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინება მეორე მხარეს უნდა ჩაბარებოდა კრების თარიღამდე ერთი კვირით ადრე, ვინაიდან აღნიშნული არც „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის შესაბამის დებულებაშია მითითებულია, და არც შპს „ე. კ-ის“ წესდების 7.2 მუხლში. განსახილველ საქმეში ორივე სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონისა და წესდების ზემოაღნიშნული დებულებები. სადავოა, როგორ უნდა განიმარტოს კანონის დებულება – „შეუძლია ერთი კვირის ვადაში მოიწვიოს პარტნიორთა საერთო კრება ყველა პარტნიორისათვის დაზღვეული წერილის გაგზავნით ან კომუნიკაციის სხვა საშუალებით“, ასევე, როგორ უნდა განიმარტოს შპს „ე. კ-ის“ წესდების 7.2 მუხლის მითითება, რომ კრება მოიწვევა „კრების ჩატარებამდე პარტნიორებისათვის ერთი კვირით ადრე დაზღვეული წერილობითი შეტყობინების გაგზავნით“. კასატორის მოსაზრებით, არ შეიძლება ზემოაღნიშნული დებულებების განმარტება ისე, თითქოს შესაბამისი შეტყობინება ერთი კვირით ადრე უნდა ჩაბარდეს ადრესატს, რადგანაც სადავო დებულებების მიზნად აღნიშნულის მიჩნევის შემთხვევაში, ასევე იქნებოდა მითითებული კანონსა და წესდებაში. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად აღნიშნა, რომ, მართალია, „თ. ლ-მა“, სს „ქ. ფ-ის“ მისამართზე 2009 წლის 10 ივლისს გააგზავნა დაზღვეული წერილი შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორთა კრების 2009 წლის 18 ივლისისთვის მოწვევის თაობაზე, იმის გათვალისწინებით, რომ ადრესატმა შეტყობინება მიიღო იმავე თვის 31 რიცხვში, შედყობინება, პარტნიორთა კრების მოწვევის თაობაზე, არ ჩაითვლება წესდებით და, აქედან გამომდინარე, კანონით დადგენილი ფორმით გაგზავნილად. პალატამ არასწორად მიიჩნია, რომ, როგორც „მეწარმეთა შესაეხებ“ საქართველოს კანონის, ასევე საზოგადოების წესდებით გათვალისწინებული დაზღვეული წერილის ერთი კვირით ადრე გაგზავნა არ გულისხმობდა ფიზიკურად წერილის გაგზავნას, კანონისა და წესდების აღნიშნული დათქმა უკავშირდებოდა პარტნიორთა ინფორმირებულობას გონივრულ ვადაში, რათა მათ შესაძლებლობა ჰქონოდათ 3 დღის ვადაში თავიანთი მოსაზრებები წარედგინათ საერთო კრების დღის წესრიგთან დაკავშირებით. ასეთი განმარტების საფუძველზე იგულისხმება, რომ აუცილებელია წერილობითი შეტყობინება ერთი კვირით ადრე ჩაბარდეს კრებაზე მოწვეულ პარტნიორს, რაც აღნიშნული დებულების სწორი განმარტება არაა. მითითებული დებულებების მართებული განმარტება, გამოყენებული სიტყვების გათვალისწინებით არის კრებამდე ერთი კვირით ადრე გაგზავნა და არა ადრესატის მიერ მისი ამ ვადაში მიღება. ამასთან, გათვალისწინებელია, რომ, როგორც სასამართლო თავად მიუთითებს, კანონის/წესდების აღნიშნული დათქმა უკავშირდება პარტნიორთა ინფორმირებულობას გონივრულ ვადაში. სს „ქ. ფ-ის“ გონივრულ ვადაში იფნორმირებულობის მიზანი, განსახილველ შემთხვევაში, მიღწეული იყო. იმისათვის, რომ სს „ქ. ფ-ი“ ყოფილიყო დროულად ინოფრმირებული, გარდა ერთი კვირით ადრე დაზღვეული წერილობითი შეტყობინების გაგზავნისა, „თ. ლ-მა“ სს „ქ. ფ-ს“ ასევე გაუგზავნა შეტყობინება ელექტრონული ფოსტით, რომელიც მიღებულად უნდა ჩაითვალოს გაგზავნის დღეს, ანუ 2009 წლის 10 ივლისს.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის მტკიცების იმ ნაწილში გაზიარების შემთხვევაშიც კი, სადაც ის ადასტურებს, რომ სს «ქ. ფ-ის» დირექტორს ელექტრონული ფოსტით მიღებული შეტყობინება 2009 წლის 16 ივლისამდე არ უნახავს, მას ჰქონდა საკმარისი დრო მეორე პარტნიორისათვის, თუნდაც ელექტრონული ფოსტით, კრების დღის წესრიგში ცვლილების შეტანის შეთავაზებისათვის, ასევე შეეძლო, მოეთხოვა ე. ბ-რის უფლებამოსილების დადასტურება და, რაც მთავარია, მისულიყო კრებაზე 2009 წლის 18 ივლისს. სს „ქ. ფ-ის“ პოზიცია, რომ, რადგან მან კრებამდე მხოლოდ ელექტრონული ფოსტით მიიღო შეტყობინება, მას არ ჰქონდა კრებაში მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობა, არ შეესაბამება სინამდვილეს, არალოგიკურია და მის არაკეთილსინდსიერ დამოკიდებულებაზე მიუთითებს. სარჩელში არ არის მითითებული, თუ რატომ არ მიიღო ვ. ე-შვილმა ან მისმა წარმომადგენელმა მონაწილეობა შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორთა 2009 წლის 18 ივლისის რიგგარეშე საერთო კრებაში, მაშინ, როდესაც თუ უფრო ადრე არა, 2009 წლის 16 ივლისს მაინც, ანუ კრების ჩატარებამდე 2 დღით ადრე იცოდა კრების თარიღის, დროის, ადგილისა და დღის წესრიგის შესახებ. სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია და არ უმსჯელია, რომ სს «ქ. ფ-ის» დირექტორს ჰქონდა საშუალება დასწრებოდა შპს „ე. კ-ის“ კრებას. მისი მიზანი მხოლოდ მოგვიანებით კრების ოქმის გასაჩივრება და უზრუნველყოფის ღონისძიების მოთხოვნა იყო, რომლითაც „თ. ლ-ს“ საკუთრების უფლება შეეზღუდებოდა და აეკრძალებოდა საკუთარ კომპანიაში დირექტორის შეცვლა. კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინების მიღებიდან 3 დღის ვადაში კრების დღის წესრიგთან დაკავშირებით საკუთარი მოსაზრებების წარდგენის შესაძლებლობის აუცილებლობას საზოგადოების წესდების 7.2 მუხლი საერთოდ არ ითვალისწინებს.

კასატორის განმარტებით, შეტყობინების გაგზავნის ყველა ფორმალური მოთხოვნა დაკმაყოფილებული იყო. გარდა ამისა, სრულად იყო დაკმაყოფილებული „გონივრულად ინფორმირებულობის“ მოთხოვნაც. კასატორის აზრით, სს „ქ. ფ-ი“, როგორც შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორი, „თ. ლ-ის“ მიერ საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე მიწვეული იყო კანონითა და წესდებით დადგენილი წესით, ხოლო მოწვეული პარტნიორი დროულად, გონივრულ ვადაში იყო ინფორმირებული დაგეგმილი კრების შესახებ. სს „ქ. ფ-ის“ წარმომდაგენლის გამოუცხადებლობის მიუხედავად, შპს «ე. კ-ის“ პარტნიორთა 2009 წლის 18 ივლისის რიგგარეშე საერთო კრება უფლებამოსილი იყო, მიეღო ყველა გადაწყვეტილება, რადგან კრებაზე წარმოდგენილი იყო საზოგადოების წილის 99%-ის მესაკუთრე „თ. ლ-ის“ უფლებამოსილი წარმომადგენელი, რომელსაც, წესდების მიხედვით, უფლება ჰქონდა მიეღო ნებისმიერი გადაწყვეტილება, რადგან კრებაზე გადაწყვეტილებები მიიღება უბრალო უმრავლესობით. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის მე-2 პუნქტი და დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნა.

კანონითა და საზოგადოების წესდებით გათვალისწინებული ფორმით შეტყობინებად ასევე სწორად არ იქნა მიჩნეული ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი გზავნილი. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა, რომ გზავნილის ამონაბეჭდი არ პასუხობდა «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით დადგენილ მოთხოვნებს. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, მოპასუხის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებდა ელექტრონული ფოსტით კანონით დადგენილი წესით, გზავნილის გაგზავნას. სააპელაციო სასამართლომ არაწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ გარკვეული პირობების დაკმაყოფილების შემთხვევაში „თ. ლ-ის“ მიერ ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინება შეიძლება ჩათვლილიყო სათანადო წესით განხორციელებულ შეტყობინებად. ერთ-ერთ ასეთ პირობად სასამართლომ მიიჩნია კასატორის მიერ იმ მტკიცებულების წარმოდგენა, რომ ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი შეტყობინება ერთი კვირით ადრე მიიღო ადრესატმა. «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მიხედვით, ელექტრონული დოკუმენტი ითვლება მიღებულად იმ მომენტიდან, როდესაც ის შედის ადრესატის საინფორმაციო სისტემაში და ხელმისაწყდომია მისთვის. აღნიშნულ დებულებებზე პირველმა ინსტანციის სასამართლომ თავად მიუთითა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში, მაგრამ არასწორად გამოიყენა და განმარტა იგი. მეორე პირობად, სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტზე, რომ ელექტრონული ფოსტით შეტყობინება ვერ აკმაყოფილებს ელექრონული დოკუმენტისათვის კანონით დადგენილ მოთხოვნებს, თუმცა მოსარჩელეს ეს საკითხი სადავოდ არ გაუხდია, რის გამოც სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის დებულება. «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ» საქართველოს კანონის 3.5 მუხლის მიხედვით, სასამართლომ არ შეიძლება უარი თქვას ელექტრონული დოკუმენტის მტკიცებულების სახით დაშვებაზე მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი წარმოდგენილია ელექტრონული ფორმით. ამასთან, სასამართლოს მიერ ამავე კანონის მე-4 მუხლში საუბარია ციფრული ხელმოწერების მქონე პირების მიერ გაგზავნილ ელექტრონულ დოკუმენტებზე და არა იმაზე, ჩვეულებრივი წესით გაგზავნილი ელექტრონული შეტყობინება უნდა ჩაითვალოს თუ არა სათანადო მტკიცებულებად. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა «ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლი. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ამავე კანონის მე-5 მუხლი, ხოლო მე-4 მუხლის შემთხვევაში არა თუ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არამედ ასევე არასწორად განმარტა იგი, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ უხეშად დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტების მოთხოვნები.

„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლისა და შპს „ე. და ინდუსტრია კ-ის“ წესდების 7.3 მუხლების საფუძველზე, „თ. ლ-ის“ დირექტორმა 2009 წლის 18 ივლისს მოიწვია შპს „ე. კ-ის“ პარტნიორთა რიგგარეშე საერთო კრება. წესდების შესაბამისად, კრების მოსაწვევად ბ-რმა გამოიყენა წესდების 7.2 მუხლით გათვალისწინებული მექანიზმი და კრების ჩატარებამდე ერთი კვირით ადრე 1%-ის მქონე პარტნიორ სს „ქ. ფ-ს“ 2009 წლის 10 ივლისს, ანუ კრების თარიღამდე 8 დღით ადრე, გაუგზავნა დაზღვეული წერილობითი შეტყობინება. სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლი და შპს „ე. კ-ის“ წესდების 7.2 მუხლი, რის გამოც მივიდა არასწორ დასკვნამდე.

სასამართლომ დადგენილ ფაქტად არასწორად მიიჩნია, რომ სს „ქ. ფ-ის“ მიერ ელექტრონული წერილი პარტნიორთა საერთო კრების მოწვევის შესახებ მიღებულ იქნა 2009 წლის 16 ივლისს, რადგანაც ელექტრონული წერილი „ქ. ფ-ის“ მიერ მიღებულად უნდა ჩაითვალოს 2009 წლის 10 ივლისს. ელექტრონული ფოსტით შეტყობინების 2009 წლის 10 ივლისს გაგზავნის და მიღების ფაქტი მხარეთა შორის სადავო არ ყოფილა, მოსარჩელის მტკიცებით, ვ. ე-შვილი 2009 წლის 16 ივლისამდე იმ მიზეზით ვერ გაეცნო სადავო შეტყობინებას, რომ იმყოფებოდა მივლინებაში 2009 წლის 9 ივლისიდან 16 ივლისის ჩათვლით და არა იმიტომ, რომ აღნიშნული შეტყობინება მისი ელექტრონული ფოსტის მისამართზე 10 ივლისს არ მივიდა. მივლინებაში ყოფნის დასამტკიცებლად, მოსარჩელემ წარმოადგინა მხოლოდ თავად ვ. ე-შვილის მიერ ხელმოწერილი ბრძანება საკუთარი თავის მივლინებაში გაგზავნის შესახებ, რომელსაც თარიღიც კი არ ჰქონდა მითითებული. აღნიშნულ მტკიცებულებას სასამართლო არ უნდა დაყრდნობოდა. «თ. ლ-ის» წარმომადგენელმა მოითხოვა დამატებითი მტკიცებულების წარმოდგენა იმის დასადასტურებლად ვ. ე-შვილი ნამდვილად იმყოფებოდა თუ არა მივლინებაში საქართველოს ფარგლებს გარეთ 2009 წლის 16 ივლისამდე და არ ჰქონდა საშუალება, შეემოწმებინა ელექტრონული ფოსტა. „თ. ლ-ის“ წარმომადგენელს, რომელმაც ელექტრონული ფოსტით შეტყობინება გააგზავნა, არ მისვლია ავტოპასუხი, რომ ვ. ე-შვილი სამსახურში არ იმყოფებოდა, გარდა ამისა, უმრავლეს შემთხვევაში, შესაძლებელია ელექტრონული ფოსტის შემოწმება სამსახურის გარდა სხვა ადგილიდანაც. ელექტრონული ფოსტით შეტყობინება გაიგზავნა არა მხოლოდ ვ.ე-შვილის, არამედ სს „ქ. ფ-ის“ ელექტრონულ ფოსტის მისამართზეც. „თ. ლ-ის“ შესაგებელში აღწერილია ვ. ე-შვილის მიერ სს „ქ. ფ-ის“ სახელით სარჩელის შეტანით და უზრუნველყოფის ღონისძიების მოთხოვნით, „თ. ლ-ისათვის“ საკუთრების უფლების შეზღუდვის თაობაზე, ასევე „ე. კ-ის“ დირექტორის შეცვლის უფლების შეზღუდვის თაობაზე. სარჩელის შეტანით ვ. ე-შვილმა უზრუნველყო იმ დროის გახანგრძლივება, რომლის განმავლობაშიც სს „ქ. ფ-ს“ ადგებოდა ზიანი. „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის შესაბამისად, 2009 წლის 10 ივლისს ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი შეტყობინება ადრესატის საინფორმაციო სისტემაში შევიდა და მისთვის ხელმისაწვდომი გახდა 2009 წლის 10 ივლისს. მოსარჩელე მხოლოდ იმას ამტკიცებდა, რომ მივლინებაში ყოფნის გამო მას 16 ივლისამდე არ უნახავს აღნიშნული შეტყობინება. მიუხედავად თავად სასამართლოს მიერ ციტირებული კანონის დებულებებისა და მოსარჩელის მიერ ვ.ე-შვილის მივლინებაში ყოფნის დასადასტურებლად დამატებითი მტკიცებულების წარუდგენლობისა, სასამართლომ დადგენილად არასწორად მიიჩნია, რომ სს „ქ. ფ-ის“ მიერ ელექტრონული წერილი პარტნიორთა საერთო კრების მოწვევის შესახებ მიღებულ იქნა 2009 წლის 16 ივლისს. სს „ქ. ფ-ის“ მიერ ელექტრონული წერილი პარტნიორთა საერთო კრების მოწვევის შესახებ მიღებულად უნდა ჩაითვალოს 2009 წლის 10 ივლისს.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში უდავო ფაქტობრივ გარემოებათა შორის, სასამართლოს მითითებული აქვს „თ. ლ-ის“ მიერ მოწვეული რიგგარეშე პარტნიორთა კრების დღის წერიგი, რომელიც ასევე არასრულყოფილია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მაისის განჩინებით «თ. ლ-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა «თ. ლ-ის» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას «თ. ლ-ის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ «თ. ლ-ს» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით კს «დ. რ ს-ს» მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

კასატორ «თ. ლ-ს» ასევე უნდა დაუბრუნდეს მის წარმომადგენელ ვ. ს-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები (ტ.II, ს.ფ.114-142) 28 ფურცლად, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორ «თ. ლ-ს” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

«თ. ლ-ის» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ «თ. ლ-ს» (საიდენტიფიკაციო ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹..., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹..., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹... დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» კს «დ. ს-ს» მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. «თ. ლ-ს» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 28 ფურცლად. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.