ას-684-640-2010 4 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ფ. კ-ია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. ვ-ძე (მოსარჩელე)

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 24 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ნ. ვ-ძემ ფ. კ-იას მიმართ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის (ბინიდან გამოსახლების) შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 20 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ვ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ფ. კ-იას უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ბინა, მდებარე ქ.თბილისი, ... ¹20, ბინა ¹24.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ფ. კ-იამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 24 თებერვლის განჩინებით ფ. კ-იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ სარგებლობაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების შესაბამისად, ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 13 ივნისის ¹5-463 დადგენილებით, სადავო ბინა უსასყიდლოდ საკუთებაში გადაეცათ თ. და ლ. გ-ძეებს, ნ. ვ-ძეს, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის – ქ. თბილისის საქრხნო რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 16 მაისის გადაწტყვეტილების საფუძველზე, რაზეც 2008 წლის 9 ივლისს გაიცა ¹1443 საკუთრების მოწმობა. მოსარჩელე საჯარო რეესტრში აღრიცხულია სადავო ბინის მესაკუთრედ, მოპასუხე ფ. კ-ია კი, რეგისტრირებულია სადავო ბინის მისამართზე. ,,დევნილთა შესახებ საქართველოს კანონის” პირველი მუხლის “ი” ქვეპუნქტის თანახმად, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტი არის დევნილთა დროებითი საცხოვრებელი ადგილი, სადაც ორგანიზებულად იქნენ განსახლებულნი დევნილები. ამავე კანონის მე-5 მუხლის 4-ე პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს ტერიტორიაზე საქართველოს იურისდიქციის აღდგენამდე დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტებიდან არ ხდება დევნილების გამოსახლება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც დევნილს ფართობი დაკავებული აქვს თვითნებურად, კანონის დარღვევით. ამდენად, დევნილთა განსახლება დროებით არჩეულ ადგილას უნდა განხორციელდეს კომპენტენტური ორგანოს მეშვეობით და არა თვითნებურად. დადგენილია, რომ სადავო ბინაში მოპასუხის ჩასახლება არ განხორციელებულა კომპენტენტური ორგანოების მეშვეობითა და თანხმობით. სააპელაციო პალატა თვლის, რომ რეგისტრაციის ფაქტით არ დასტურდება მფლობელობის მართლზომიერება.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ფ. კ-იამ. მან მიუთითა, რომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრომ ვერ უზრუნველყო მისი დაკმაყოფილება ფართით. 2001 წელს პრეზიდენტის ბრძანებულების საფუძველზე მოხდა მისი საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფა, რომელიც ამჟამად სადავო ფართს წარმოადგენს. კასატორის განმარტებით, მათ გადახურეს სახლი და ჩაატარეს სხვა აუცილებელი სამუშაოები, სამინისტრომ გაატარა რეგისტრაციაში, რამაც მისცა იმის საფუძველი, რომ ისინი კანონიერად ფლობდნენ აღნიშნულ ფართს. კასატორმა ასევე მიუთითა, რომ ,,იძულებით გადაადგილებულ პირთა შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის “გ” და “ვ” პუნქტების მიხედვით, დევნილის მოწმობა არის პირის დევნილად ცნობისა და მისთვის დევნილის სტატუსის მინიჭების დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო დევნილის დროებითი საცხოვრებელი ადგილი არის დევნილის მიერ დევნილობის პერიოდში არჩეული ადგილი, სადაც იგი დროებით იქნა განსახლებული. დევნილთა ყოველწლიური რეგისტრაციასა და მოწმობების გაცემას უზრუნველყოფს სამინისტრო, რაც კასატორის განმარტებით იმას ნიშნავს, რომ მისთვის დევნილის მოწმობის გაცემა მოხდა ქ. თბილისში, რითაც დასტურდება, რომ იგი თვითნებურად არ შეჭრილა სადავო ფართში, წინააღმდეგ შემთხვევაში სამინისტრო ვერ შესძლებდა კასატორის რეგისტრაციას აღნიშნულ მისამართზე. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების პირველი ნაწილები, ასევე ,,იძულებით გადადგილებულ პირთა” შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის “დ” ქვეპუნქტი, რის გამოც დაირღვა მისი კანონიერი უფლებები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ფ. კ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ფ. კ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ფ. კ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

თ. წ-იას დაუბრუნდეს ფ. კ-იას საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.