ას-699-654-10 7 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (მომხსენებელი, თავმჯდომარე)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ა-იანი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ს. რ.”(მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი –საწარმოს ტრავმით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ა-იანის სარჩელი შპს ,,ს. რ.-ს” მიმართ სარჩოს (პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობის) დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. ა-იანმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული განჩინება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე მ. ა-იანი ქ.თბილისის რკინიგზის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციასთან (ეჩ-6) იმყოფებოდა შრომით ურთიერთობაში. მ.ა-იანი მუშაობდა ელექტრომექანიკოსის თანამდებობაზე. (შპს ,,ს. რ.-ში” განხორციელებული სტრუქტურული ცვლილებებიდან გამომდინარე, 2005 წლის ს. რ.-ს ელექტრომომარაგების დისტანციის ფილიალები გაერთიანდა და შეიქმნა შპს ,,ს. რ.-ს’” ელექტრომომარაგების სამმართველო.

1993 წლის 27 ივლისს, დაახლოებით 23 საათსა და 30 წუთზე, ცვლაში მორიგეობისას, თავის სამუშაო ადგილზე, მ.ა-იანსა და ნასვამ მდგომარეობაში მყოფ თანამშრომელ ი. ფ-ძეს შორის დაპირისპირების შედეგად მ.ა-იანმა მიიღო სხეულის მსუბუქი ხარისხის დაზიანება.

1995 წლის 25 მაისს მ. ა-იანმა სარჩელით მიმართა ისნის რაიონის სასამართლოს მოპასუხეების: ქ..თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციის (ეჩ-6) და ი. ფ-ძის მიმართ და მოითხოვა დასახიჩრებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. ისნის რაიონის სასამართლომ განიხილა მ.ა-იანის სარჩელი მოპასუხე ქ.თბილისის რკინიგზის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციის (ეჩ-6) მესამე პირის _ ი. ფ-ძის მიმართ, დასახიჩრებით ზიანის ანაზღაურების შესახებ და 1995 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით იგი დააკმაყოფილა _ მოპასუხე ქ..თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციას (ეჩ-6) მ.ა-იანის სასარგებლოდ დაეკისრა დასახიჩრებით მიყენებული ზიანი, ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობა 1255 ლარი ერთდროულად 1994 წლის 22 იანვრიდან 1995 წლის 22 სექტემბრამდე, ასევე მოპასუხეს დაეკისრა მკურნალობისათვის გაწეული ხარჯი 322 ლარის, ცნობის ასაღებად გადახდილი 4,70 ლარის და საქმის სასამართლოში წარმოებისათვის გადახდილი 5 ლარის ანაზღაურება.

საქმე არაერთგზის იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოში. მ.ა-იანი მოითხოვდა ტრავმის შედეგად მიყენებული ზარალის ანაზღაურების მიზნით ი.ფ-ძისათვის მკურნალობის ხარჯების - 331 ლარისა და 70 თეთრის, დაკისრებას, ხოლო, ვინაიდან სარჩელის შეტანის დროისათვის არ ჰქონდა გამოთვლილი პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობა (სარჩელით ითხოვდა 1255 ლარს 1995 წლის 1 სექტემბრისათვის), მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის ღიად დატოვება.

ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მ.ა-იანის სარჩელი და მიყენებული ზიანისთვის ი.ფ-ძეს დაეკისრა მკურნალობის ხარჯები მოსარჩელის სასარგებლოდ. სარჩელი მოპასუხე ქ.თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციის მიმართ, პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობის გადახდევინების ნაწილში, მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძველზე, დარჩა ღიად. სხდომაზე არ გამოცხადდა ი.ფ-ძე, რომელიც კანონით დადგენილი წესით იყო გაფრთხილებული (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2000 წლის 2 თებერვლის განჩინებით, ი.ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის განჩინებაზე დარჩა განუხილველი და განსახილველად დაუბრუნდა ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს: სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიიჩნია დაუსწრებელ გადაწყვეტილებად და შესაბამისად, სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა მითითებული გადაწყვეტილების გასაჩივრების წესისა და ვადის შესახებ. საოლქო სასამართლომ საპატიოდ ჩათვალა ი.ფ-ძის მიერ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გასაჩივრების გაშვებული ვადა და წარმოდგენილი საჩივარი განსახილველად დაუბრუნა ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს.

ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილებით, მ.ა-იანის სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანი მიზეზ-შედეგობრივად არ უკავშირდება მოპასუხე ი.ფ-ძის ქმედებასთან.

ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ.ა-იანმა. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002 წლის 27 თებერვლის განჩინებით, მოსარჩელის საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დატოვებულ იქნა განუხილველად, რაც მ.ა-იანის მიერ გასაჩივრებულ იქნა კერძო საჩივრით. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002 წლის 19 აპრილის განჩინებით აღნიშნული კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო და იგი განსახილველად გადაეგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2002 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით მ.ა-იანის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელე მ.ა-იანმა კვლავ მიმართა სარჩელით ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ტრავმით გამოწვეული მკურნალობის ხარჯების _ 331 ლარისა და 70 თეთრის, ასევე ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობის, 1255 ლარის ოდენობით მოპასუხე ქ.თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანცია ეჩ-6-სათვის (მესამე პირი - ი. ფ-ძე) დაკისრება. ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით, სამოქალაქო საქმეზე, მ.ა-იანის სარჩელისა გამო, მოპასუხე თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანცია ეჩ-6-ის მიმართ (მესამე პირი - ი.ფ-ძე) შეწყდა საქმის წარმოება.

მოცემულ განჩინებაზე მ.ა-იანის კერძო საჩივარი პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2004 წლის 4 იანვრის განჩინებით მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 4 მარტის განჩინებით, ვინაიდან მ.ა-იანს გაშვებული ჰქონდა გასაჩივრების კანონით დადგენილი ვადა, არ დაკმაყოფილდა მისი კერძო საჩივარი და უცვლელად დარჩა ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება.

მ. ა-იანმა სარჩელით მიმართა .თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას 2006 წლის 22 მარტს და მოითხოვა მოპასუხეებისათვის _ ქ.თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანცია ეჩ-6-სა და ი. ფ-ძისადმი მკურნალობის ხარჯების _ 331 ლარისა და 70 თეთრის და ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობის _ 17760 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით შეწყვეტილ იქნა მოცემული ¹2/9792-06 სამოქალაქო საქმის წარმოება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ,,ბ” პუნქტის საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ივლისის განჩინებით, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მ.ა-იანის კერძო საჩივარი გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2008 წლის 23 მაისის საოქმო განჩინება მოპასუხისთვის 2006 წლის 1 იანვრისათვის, ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობის 17760 ლარის ოდენობით დაკისრების შესახებ მოთხოვნაზე საქმის წარმოების შეწყვეტის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

მოსარჩელე მ. ა-იანი არის მე-2 ჯგუფის ინვალიდი, უვადოდ მოპასუხე შპს ,,ს. რ.-ს” (ისევე როგორც თავდაპირველ მოპასუხეს - ქ. თბილისის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანცია ეჩ-6-ს) რაიმე თანხა სარჩოს, ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობის ან მკურნალობის ხარჯების სახით, მოსარჩელის სასარგებლოდ არასოდეს გადაუხდია.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ა-იანის სარჩელი არის როგორც ხანდაზმული, ასევე დაუსაბუთებელი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, ვინაიდან არსებობდა ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, ამიტომ არსებობდა იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი, არა მარტო სარჩელის იმ ნაწილში, რომლითაც მ.ა-იანი მოითხოვს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ტრავმით გამოწვეული მკურნალობის ხარჯების – 322 ლარის, ცნობის ასაღებად გადახდილი 4,70 ლარისა და საქმის წარმართვისათვის გადახდილი 5 ლარის, სულ 332,70 ლარის ანაზღაურებას, არამედ ასევე პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილშიც.

პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ სარჩელი ხანდაზმულია. კერძოდ, ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ.ა-იანის სარჩელი მოპასუხე ქ.თბილისის რკინიგზის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციის მიმართ, პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობის გადახდევინების მოთხოვნის ნაწილში, დარჩა განუხილველად. ეს განჩინება კანონიერ ძალაში შევიდა ყველაზე გვიან- 2002 წლის 6 სექტემბერს.

მოცემულ შემთხვევაში, პალატამ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მ.ა-იანის მიერ 1995 წლის 25 მაისს შეტანილი სარჩელი მოპასუხე ქ.თბილისის რკინიგზის საკვანძო ელექტრომომარაგების დისტანციის მიმართ, პენსიასა და ხელფასს შორის სხვაობის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში, ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დარჩა განუხილველად, ამიტომ ეს სარჩელი ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას ვერ გამოიწვევს. შესაბამისად, ამ შემთხვევაში ხანდაზმულობის ვადის დენა უნდა დაიწყოს 1993 წლის 27 ივლისიდან (მოსარჩელის მიერ უფლების დარღვევის შეტყობის მომენტიდან), საიდანაც ახალი სარჩელის შეტანამდე (2006 წლის 22 მარტი) გასულია როგორც 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსით, ასევე ახალი სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის საერთო ვადები (ძველი კოდექსის 75-ე მუხლით 3 წელი, ახალი კოდექსის 128.3 მუხლით 10 წელი).

პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას ვერ გამოიწვევს ასევე მ.ა-იანის მიერ 2003 წლის 27 მარტს შეტანილი სარჩელი, ვინაიდან იგი არ ყოფილა წარდგენილი სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლიდან (2002 წლის 6 სექტემბერი) ექვსი თვის ვადაში. თავის მხრივ, არც 2006 წლის 22 მარტის სარჩელი არ ყოფილა შეტანილი 2003 წლის 27 მარტის სარჩელზე საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 ოქტომბრის განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლიდან (2004 წლის 4 მარტი) ექვსი თვის ვადაში. ამასთან, ასეც რომ იყოს, ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ჩაითვლებოდა პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან, ანუ 1995 წლის 25 მაისიდან და შესაბამისად, ამ დროიდან თავიდან დაიწყებოდა ხანდაზმულობის ვადის დენა, საიდანაც ახალი სარჩელის შეტანამდე (2006 წლის 22 მარტი) გასულია როგორც 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 75-ე მუხლით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის საერთო 3 - წლიანი ვადა, ასევე ახალი სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლით გათვალისწინებული 3 - წლიანი ხანდაზმულობის და ამავე კოდექსის 128.3 მუხლით გათვალისწინებული საერთო ხანდაზმულობის 10 წლიანი ვადაც.

პალატამ ასევე განმარტა, რომ ხანდაზმულად არმიჩნევის შემთხვევაშიც არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, ვინაიდან იგი დაუსაბუთებელია. კერძოდ, ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები, რომლებსაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნიათ, გამორიცხავს მოპასუხის სამოქალაქო-სამართლებრივ პასუხისმგებლობას, ვინაიდან არ დგინდება ის გარემოება, რომ მ.ა-იანის მიერ შრომის უნარის 80%-ით დაკარგვა მიზეზ-შედეგობრივად უკავშირდება მოპასუხე საწარმოში მიღებულ დაზიანებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. ა-იანმა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

კასატორის განმარტებით, 1995 წლის 23 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში იყო შესული გადაწყვეტილებით გარკვევით არის მითითებული, რომ ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია მოკვლევის მასალებით, ანუ სისხლის სამართლის წესით. აშკარაა სარჩელი სისხლის სამართლის საქმიდან გამომდინარეობს. ამიტომ სასამართლოს ხანდაზმულობის ვადების გამოანგარიშებისას უნდა გამოეყენებინა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის

კასატორის აზრით, თითქოს არ დგინდება, რომ მისი შრომისუნარის 80%-ით დაკარგვა არ უკავშირდება მიზეზ-შედეგობრივად მოპასუხე საწარმოში მიღებულ დაზიანებას, ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია, რადგან მილიციის განყოფილების მიერ მოკვლეული მასალებით, დადგენილია, რომ ის დაზიანება, რისთვისაც მან მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება მიიღო 1993 წ. 27 ივნისს და მას აღნიშნული დაზიანება მიაყენა მესამე პირმა ფ-ძემ. სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დაკვნით დადგენილია, რომ დასახელებული დაზიანების შედეგად იგი შრომითი საექსპერტო კომისიის დადგენილებით ცნობილ იქნა მე-2 ჯგუფის ინვალიდად. ამავე დასკვნის თანახმად მას საერთო შრომისუნარი დაკარგული აქვს 20%-ით, ხოლო პროფესიული შრომისუნარი როგორც მექანიკოსს 80%-ით.

კასატორის აზრით, მოცემულ საქმეზე მოპასუხე ვერ ამტკიცებს, რომ მოსარჩელე მისი ბრალით არ დაზიანებულა, პირიქით ის გარემოება, რომ ერთმა მთვრალმა მუშაკმა მეორეს სამსახურებრივი მოვალეობის დროს მიაყენა ფიზიკური შეურაცხყოფა და დააზიანა, მიუთითებს, რომ მოპასუხის ბრალით ორგანიზაციაში მოშლილი იყო შრომის დისციპლინა.

ზემაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ა-იანის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ. ა-იანის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ა-იანის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.