ას-700-655-2010 01 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს “ს. პ.”

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “გ.”

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ არბიტრაჟის გადაწყვეტილების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,გ.-ს სარჩელი მოპასუხე შპს “ს. პ.-ს” მიმართ, მესამე პირი _ შპს “საქართველოს საარბიტრაჟოO პალატა”, არბიტრაჟის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე დაკმაყოფილდა, გაუქმდა შპს ,,საქართველოს საარბიტრაჟო პალატის” მიერ 2009 წლის 7 აგვისტოს მიღებული საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ¹03/09.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 02 ივლისს შპს ,,ო.-სა” და შპს ,,გ.-ს” შორის გაფორმდა საავტომობილო საწვავის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად შპს ,,ო.” ყიდდა, ხოლო შპს ,,გ.” ყიდულობდა საავტომობილო საწვავს.

აღნიშნული ხელშეკრულებითვე განისაზღვრა ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების გადაწყვეტის საკითხი, კერძოდ, ხელშეკრულების 3.3. მუხლის თანახმად, სადავო საკითხები უნდა გადაწყვეტილიყო მხარეთა ურთიერთმოლაპარაკების საფუძველზე; შეთანხმების მიუღწევლობის შემთხვევაში კი, დავა განიხილებოდა ქ.თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის ან გამყიდველის არჩევით კერძო არბიტრაჟის მიერ საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

შპს ,,ო.-ს” საფირმო სახელწოდება ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ შეიცვალა და ეწოდა - შპს ,,ს. პ.”.

2009 წლის 11 ივნისს შპს ,,ს. პ.-ს” წარმომადგენელმა საარბიტრაჟო პრეტენზიით მიმართა შპს ,,საქართველოს საარბიტრაჟო პალატას” შპს ,,გ.-ს’’ წინააღმდეგ.

შპს ,,გ.”-ს წარმომადგენელმა თავისი პოზიცია განსჯადობასთან დაკავშირებით დააფიქსირა არბიტრაჟის მიერ მოწვეულ სხდომაზე და იშუამდგომლა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე, ვინაიდან არ ეთანხმებოდა არბიტრაჟის მიერ საქმის განხილვას, რაც შპს ,,საქართველოს საარბიტრაჟო პალატის” არბიტრმა არ დააკმაყოფილა.

შპს ,,საქართველოს საარბიტრაჟო პალატის” 2009 წლის 07 აგვისტოს ¹03/-9 საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით შპს ,,ს. პ.-ს” საარბიტრაჟო პრეტენზია ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა.

“კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლისა და ამავე კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ხელშეკრულების მხარეებს შორის საარბიტრაჟოOშეთანხმება არ არსებობდა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმების ნამდვილობის დასადგენად გამოიყენება იგივე კრიტერიუმები, რაც ჩვეულებრივი ხელშეკრულების ნამდვილობის დასადგენად. საარბიტრაჟო დათქმა კი წესრიგდება იმავე ნორმებით, რითაც საერთოდ ხელშეკრულება. სასამართლომ განმარტა, რომ არბიტრაჟისათვის დავის განსახილველად გადაცემა უცილობლად ნიშნავს, რომ საერთო სასამართლოებს ამ დავაზე კომპეტენცია აღარ აქვთ და უნდა გამოირიცხებოდეს დავის სასამართლო წესით განხილვის შესაძლებლობა. განსახილველ შემთხვევაში კი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 3.3 პუნქტში არსებული დათქმა არ შეიძლებოდა ნამდვილად ჩათვლილიყო, ვინაიდან მხარეები შეთანხმებულნი არ ყოფილან საარბიტრაჟო შეთანხმების არსებით პირობაზე _ დავის არბიტრაჟისათვის გადაცემის შესახებ, ხოლო აღნიშნულ ხელშეკრულებაში კი მითითებული იყო ორი საშუალება _ არბიტრაჟი ან სასამართლო, შესაბამისად, აღნიშნული შეთანხმება შეიცავდა არსებით დეფექტს, ვინაიდან საარბიტრაჟოOშეთანხმების დანიშნულებას სწორედ ის გარემოება წარმოადგენს, რომ მხარეები შეთანხმდნენ დავის არასასამართლო წესით განხილვაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ შპს “გ.”-ს წარმომადგენელმა არბიტრაჟის სხდომაზე სადავო გახადა არბიტრაჟის კომპეტენცია განსახილველ საქმეზე, რაც ცხადყოფდა, რომ იგი არ ეთანხმებოდა დავის არბიტრაჟის მიერ განხილვას და ამასთან, არ არსებობდა მხარეთა შორის საარბიტრაჟოO დათქმა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ შპს “საქართველოს საარბიტრაჟო პალატა” არ იყო უფლებამოსილი მიეღო საარბიტრაჟოO გადაწყვეტილება, რითაც დაარღვია “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის მოთხოვნები, რის გამოც სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ს. პ.-მ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 აპრილის განჩინებით შპს ,,ს. პ.-ს” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

,,კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი და მე-4 მუხლების, სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, სასამართლომ განმარტა, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმებიდან არაორაზროვნად უნდა ირკვეოდეს მხარეთა სურვილი, მათ შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილი დავა განსახილველად გადაეცეს არბიტრაჟს და არა სასამართლოს, რაც ცხდაყოფს, რომ არბიტრაჟისათვის დავის განსახილველად გადაცემის შეთანხმების შინაარსი უნდა შეიცავდეს მხარეთა ნამდვილი ნების გამოხატვას კონკრეტული სამოქალაქო დავის კონკრეტული არბიტრაჟის მიერ საარბიტრაჟოO წესით განხილვის თაობაზე. განსახილველ შემთხვევაში კი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეები, 2007 წლის 2 ივლისის ხელშეკრულების 3.3 პუნქტით კონკრეტულ მუდმივმოქმედ ან კერძო არბიტრაჟზე არ შეთანხმებულან, ვინაიდან არბიტრაჟის უფლებამოსილებას საეჭვოს ან ნაკლებ სავარაუდოს ხდიდა ხელშეკრულების იმავე პუნქტის მითითებული დათქმა დავების სასამართლო და არა საარბიტრაჟო განხილვაზე, შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნული გარემოებები საკმარის საფუძველად მიიჩნია იმის დასადასტურებლად, რომ მოდავე მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით არსებულ ან წარმოშობილ დავებზე საარბიტრაჟო შეთანხმება არ მიღწეულა, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება მასზედ, რომ მხარეებს შორის კანონით დადგენილი წესით საარბიტრაჟო შეთანხმება არ დადებულა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ,,კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი არ არსებობდა, ვინაიდან საარბიტრაჟო სარჩელის არსებითი განხილვის დაწყებამდე, საარბიტრაჟო მოპასუხის მიერ არბიტრაჟის კომპეტენციის სადავოდ გახდომა, მაშინ როდესაც მხარეებს შორის კანონით დადგენილი წესით საარბიტრაჟო შეთანხმება არ არსებობდა, მოპასუხის მხრიდან არ შეიძლება მიჩნეულიყო და შეფასებულიყო საარბიტრაჟო განხილვაში მონაწილეობის გაგრძელებად და მოპასუხის მიერ არბიტრაჟის კომპეტენციის ცნობად.

სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველად არც ის გარემოება მიიჩნია, რომ მოცემულ ეტაპზე საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება უკვე აღსრულებული იყო. პალატამ გაიზიარა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენლის განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ არსებულ პირობებში საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების იძულებითი აღსრულება არ შეიძლება მიჩნეულიყო არბიტრაჟის კომპეტენციის ცნობად.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაარღვია საპროცესო ნორმები, გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს და მხარეს მიაკუთვნა ის, რაც არ მოუთხოვია. პალატამ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ იმსჯელა სარჩელის მოთხოვნაზე მოსარჩელის მიერ განსაზღვრულ ფარგლებში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ს. პ.-მ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა უდავო ფაქტობრივ გარემოებებს და აღნიშნულიდან გამომდინარე არასწორად გამოიყენა “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონის 28-ე მუხლი, როდესაც მიიჩნია, რომ შპს “გზა 2005” განსჯადობასთან დაკავშირებით არ დაეთანხმა არბიტრაჟის მიერ საქმის განხილვას, ვინაიდან კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნულის საწინააღმდეგო გარემოება დასტურდებოდა იმ ფაქტით, რომ საარბიტრაჟო პრეტენზია შეტანილ იქნა 2009 წლის 11 ივნისს, რომელიც “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონისა და პალატის დებულების შესაბამისად, გაეგზავნა მოპასუხეს და მიეცა ვადა როგორც შესაგებლის წარდგენის, ისე აცილების უფლების თაობაზე განცხადების შეტანისა. შპს “გ.”-მ კი, თუ ის თვლიდა, რომ არბიტრაჟი არ იყო უფლებამოსილი განეხილა აღნიშნული დავა, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული მასალები პალატის დებულებასთან ერთად ჩაბარდა 2009 წლის 24 ივნისს, ხოლო საქმის განხილვა დაინიშნა პირველ აგვისტოს, არ გამოიყენა აღნიშნული დრო შესაგებლის წარსადგენად და აცილების დასაყენებლად.

გარდა აღნიშნულისა, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არც იმ ფაქტთან დაკავშირებით უმსჯელია, რომ საარბიტრაჟო სხდომაზე, როდესაც გამოცხადდა სასამართლო შემადგენლობა, მხარეები, განსახილველი საქმე და არბიტრის მიერ დაისვა საკითხი აცილებისა თუ სხვა სახის შუამდგომლობის დაყენების თაობაზე, შპს “გ.”-ს აცილება არ მოუთხოვია და არც არბიტრის კომპეტენციის თაობაზე დაუყენებია შუამდგომლობა, აღნიშნულის თაობაზე, მან მხოლოდ განმეორებით სხდომაზე დააყენა შუამდგომლობა, რაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორად და დაუსაბუთებლად მიიჩნია დადგენილ ფაქტად და ჩათვალა, რომ დაცული იყო “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონის 28-ე მუხლის მოთხოვნა და არბიტრაჟი ვალდებული იყო შეეწყვიტა საქმის განხილვა, რაც კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან კანონის არასწორად გამოყენებაზე მეტყველებს. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იმსჯელა და თავისებური ინტერპრეტაცია გაუკეთა ზემოაღნიშნული მუხლის მოთხოვნას, როდესაც ჩათვალა, რომ შპს “გ.”-ს წარმომადგენლის მონაწილეობა პირველ საარბიტრაჟოO სხდომაში არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო განხილვაში მონაწილეობის მიღებად იმ საფუძვლით, რომ საქმის გახილვა არ იყო დაწყებული, ხოლო მეორე სხდომაზე კი არბიტრაჟის კომპეტენციის საკითხზე შუამდგომლობა დაყენებული იქნა მითითებული მუხლის მოთხოვნათა დაცვით. კასატორის აზრით, სასამართლოს მხირდან ამგვარი მსჯელობა, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასება და კანონის ნორმათა არასწორი განმარტება გახდა მიზეზი სასამართლოს მხრიდან დავის არსში არასწორად გარკვევისა, რათა დაედგინა კერძოO არბიტრაჟის მიერ ჰქონდა თუ არა ადგილი საპროცესო ნორმების დარღვევას საქმის განხილვის დროს და რამდენად დასაბუთებული გადაწყვეტილება იყო მიღებული.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა და გამოიყენა “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონის 43-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი, ვინაიდან აღნიშნული მუხლი იმპერატიულად ადგენს, რომ სასამართლო უფლებამოსილია განიხილოს მხარის სარჩელი და შეცვალოს საარბიტრაჟოO გადაწყვეტილება თუ დარღვეულია არბიტრაჟის მიერ საქმის განხილვისა და გადაწყვეტის მხარეთა შეთანხმებით ან კანონით დადგენილი წესი, “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონი კი არ ცნობს მხოლოდ არბიტრაჟის გადაწყვეტილების გაუქმების წესს მისი შეცვლის გარეშე, ვინაიდან არბიტრაჟში საქმის განხილვის დროს თუ დადგინდა, რომ კანონის მოთხოვნები დაირღვა, გადაწყვეტილებაც თავისთავად ზიანს მიაყენებს მხარეს და ამ შემთხვევაში ლოგიკურია არბიტრაჟის გადაწყვეტილების შეცვლა, რაც მითითებული დავის განხილვისას სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ეწინააღმდეგება მსგავს დავასთან დაკავშირებით, უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკას, რომელიც ეხებოდა არბიტრაჟის გადაწყვეტილების გაუქმებას, სადაც დავის გადაწყვეტის ფორმად მითითებული იყო ასევე სასამართლო ან არბიტრაჟი. უზენაესმა სასამართლომ თავის განჩინებაში სააპელაციო სასამართლოსგან განსხვავებით, არ ჩათვალა, რომ ანალოგიური ჩანაწერის შემთხვევაში მხარეს უფლება არ ჰქონდა მიემართა არბიტრაჟისათვის.

კასატორის განმარტებით, თუ სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ არბიტრაჟმა დაარღვია “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონის 43-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი, მას ასევე უნდა ემსჯელა არბიტრაჟის სათანადო მოპასუხედ ჩართვასთან დაკავშირებითაც, რათა თავად არბიტრაჟს მიეცა სათანადო ახსნა-განმარტება საქმის განხილვის პროცესუალურ ნორმებთან დაკავშირებით, რაც სააპელაციო სასამართლოს არ გაუკეთებია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 05 აგვისტოს განჩინებით შპს “ს. პ.-ს” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს. პ.-ს” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს “ს. პ.-ს” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 536 ლარის 70% _ 375,2 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ს. პ.-ს” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ შპს “ს. პ.-ს” დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 536 ლარის 70% _ 375,2 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.