ას-701-656-2010 01 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები _ ლ. ბ-შვილი, ხ. ხ-ავა, ნ. ჩ-ძე, ვ. ჩ-ძე, ლ. პ-იანი, ბ. პ-იანი, რ. პ-იანი, რო. პ-იანი, გ. ქ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე _ ამხანაგობა “... 6-ის”

მესამე პირი _ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ამხანაგობა ,,... 6-ის” სარჩელი, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ხ. ხ-ავა, მ. ნ-შვილი, გ. ო-იდი, ბ. მ-ელი და გ. ქ-ია გამოსახლებულ იქნენ თბილისში, ... ¹6-ში მდებარე ამხანაგობა ,,... 6-ის” საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობებიდან; ამხანაგობა ,,... 6-ის” სარჩელი თბილისში, ... 6-ში მდებარე ამხანაგობა ,,... 6-ის” საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობებიდან ვ. ჩ-ძის, ნ. ჩ-ძის, რო. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, ლ. პ-იანის, ვ. ვ-შვილის, ლ. ვ-შვილის, ვ. ვ-შვილისა და ლ. ბ-შვილის გამოსახლების მოთხოვნის ნაწილში არ აკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ქუჩა ¹6-ში მდებარეობდა სასტუმრო კ., ხოლო ამხანაგობა “... 6-ის” საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობები წარმოადგენდნენ აღნიშნული სასტუმროს სასადილოს შენობებს. მითითებული შენობების განკარგვა და ცალკე უფლების ობიექტად გამოყოფა განხორციელდა 2007 წელს. თბილისში, ... ქ. ¹6-ში მდებარე სასატუმრო “კ.-ს” 2007 წლამდე უკვე მინიჭებული ჰქონდა დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტის სტატუსი, ხოლო სასადილოს შენობები წარმოადგენდა სასტუმროს შემადგენელ ნაწილს. შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამხანაგობა “... 6-მა” შეიძინა უფლებრივად დატვირთული ნივთი.

საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს მონაცემთა ბაზის მიხედვით, საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ქ.¹6-ში მდებარე სასტუმრო “კ.-ში” რეგისტრირებულები იყვნენ მხოლოდ ვ. ჩ-ძე, ნ. ჩ-ძე, რო. პ-იანი, ბ. პ-იანი, რ. პ-იანი, ლ. პ-იანი, ვ. ვ-შვილი, ლ. ვ-შვილი, ვ. ვ-შვილი და ლ. ბ-შვილი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებულ პირებს “იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუქნტის შესაბამისად, მოპოვებული ჰქონდათ თბილისში, ... ქ. ¹6-ში მდებარე ამხანაგობა “... 6-ის” საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობების ფლობის უფლება, ხოლო დანარჩენ პირებს _ ხ. ხ-ავას, მ. ნ-შვილს, გ. ო-იდს, ბ. მ-ელსა და გ. ქ-იას თვითნებურად, კანონის დარღვევით, ჰქონდათ დაკავებული სადავო ფართი, ვინაიდან მათ აღნიშნულ ფართზე რეგისტრაციის გავლის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ. ამასთან, მ. ნ-შვილს დევნილის სტატუსი მინიჭებული არ ჰქონდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ ამხანაგობა “... 6-ის” სარჩელი თბილისში, ... ქ. ¹6-ში მდებარე ამხანაგობის საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობებიდან მოპასუხეების _ ხ. ხ-ავას, მ. ნ-შვილის, გ. ო-იდის, ბ. მ-ელისა და გ. ქ-იას გამოსახლების ნაწილში საფუძვლიანად მიიჩნია და დააკმაყოფილა, ხოლო სარჩელი დანარჩენი მოპასუხეების ნაწილში, არ დააკმაყოფილა უსაფუძვლობის გამო.

საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170.1, 172.1 მუხლებზე, საქართველოს კონსტიტუციის 21.2 მუხლზე, “იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც ამხანაგობა ,,... 6-მა”, ასევე ხ. ხ-ავამ და გ. ქ-იამ.

ამხანაგობა ,,... 6-მა” მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ხ. ხ-ავამ და გ. ქ-იამ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით ამხანაგობა “... 6-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება ვ. ჩ-ძის, ნ. ჩ-ძის, რო. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, ლ. პ-იანის, ვ. ვ-შვილის, ლ. ვ-შვილის, ვ. ვ-შვილისა და ლ. ბ-შვილის მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ამხანაგობა “... 6-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, ვ. ჩ-ძე, ნ. ჩ-ძე, რო. პ-იანი, ბ. პ-იანი, რ. პ-იანი, ლ. პ-იანი, ვ. ვ-შვილი, ლ. ბ-შვილი გამოსახლდნენ თბილისში, ... ქ. ¹6-ში მდებარე ¹1 და ¹2 შენობა-ნაგებობებიდან; ხ. ხ-ავასა და გ. ქ-იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება ხ. ხ-ავასა და გ. ქ-იას მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ქუჩის ¹6-ში მდებარე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული იყო, როგორც სახელწიფოს, ასევე ამხანაგობა ,,... 6-ის” საკუთრების უფლება. ამასთან, ამხანაგობა ,,... 6-ს” საკუთრების უფლებით ეკუთვნის 910.00 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და ¹1 და ¹2 შენობა-ნაგებობები საერთო ფართით 664.00კვ.მ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულს ადასტურებდა შემდეგი მტკიცებულებები: 2006 წლის 27 დეკემბერს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის მიერ გამოცემული ¹1/1491 ბრძანება თბილისში, ... ქუჩის ¹6-ში მდებარე 664 კვ.მ შენობა-ნაგებობების და მათზე დამაგრებული 910.00კვ.მ მიწის ფართობის აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ; საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2007 წლის 7 მარტის ¹1/421 ბრძანება, რომლითაც მ. კ-შვილს დაუდასტურდა საკუთრების უფლება თბილისში, ... ქუჩა ¹6-ში მდებარე 664 კვ.მ შენობა-ნაგებობებზე და მათზე დამაგრებულ 910.0 კვ.მ მიწის ფართობზე. თავის მხრივ, მ. კ-შვილმა აღნიშნული ქონება განკარგა ამხანაგობა ,,... 6-ის” სასარგებლოდ. მხარეთა ახსნა-განმარტებების, ასევე საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს წერილის შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამხანაგობა ,,... 6-ის” საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობები წარმოადგენენ სასტუმროს სასადილოს. მოპასუხეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ვ. ჩ-ძე, ნ. ჩ-ძე, ლ. პ-იანი, ლ. ბ-შვილი და ხ. ხ-ავა თავდაპირველად ცხოვრობდნენ სასტუმროს ნაწილში, შემდეგ კი გაფართოების მიზნით, ოჯახებთან ერთად, დაიკავეს ე.წ. “სასადილოს” შენობა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე უდავოდ დგინდებოდა, რომ მოპასუხეები ამჟამადაც ცხოვრობდნენ თბილისში, ... ქ. ¹6-ში მდებარე ამხანაგობა “... 6-ის” სახელზე რიცხულ შენობა-ნაგებობაში. საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, მოპასუხეებისათვის, როგროც დევნილებისათვის, უშუალოდ ე.წ. “სასადილოს” შენობის, ანუ ამჟამად მოსარჩელის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ნივთის სარგებლობაში გადაცემის ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ყველა ის წინაპირობა, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 170.1, 172.1 მუხლებისა და საქართველოს კონსტიტუციის 21.2 მუხლის შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი შეიძლებოდა გამხდარიყო, კერძოდ, მოსარჩელე იყო სადავო ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხეები წარმოადგენდნენ ნივთის მფლობელებს და მათ არ ჰქონდათ აღნიშნული ნივთის ფლობის უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა პოზიცია იმის შესახებ, რომ სადავო ფართიდან მათი გამოსახლება არ უნდა მომხდარიყო იმის გამო, რომ არ დაკმაყოფილდა ამხანაგობა ,,... 6-ის” ადმინისტრაციული სარჩელი მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს ძველი თბილისის რაიონის სამმართველოს პირველი განყოფილების მიმართ ქმედების განხორციელების დავალების თაობაზე. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 5 ნოემბრის განჩინებაში საუბარი იყო არა დევნილთა მიერ ამხანაგობის კუთვნილი ფართის მართლზომიერ ფლობაზე, არამედ მესაკუთრის მიერ არასრულყოფილად წარდგენილი განცხადების გამო ნივთის ხელყოფის აღკვეთის ღონისძიებების შეჩერებაზე, რაც უზენაესმა სასამართლომ კანონიერად მიიჩნია, რადგან ამხანაგობა ,,... 6-ის” განცხადებას არ ახლდა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს ცნობა-ინფორმაცია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეზე დასტურდებოდა დევნილების თავდაპირველად სასტუმროს შენობაში ჩასახლება, ხოლო შემდგომ მათ მიერ გაფართოების მიზნით, ცალკე მდგომის შენობის _ ყოფილი სასადილოს და ამჟამად სახელმწიფოს მიერ ცალკე უფლების ობიექტად გასხვისებული უძრავი ქონების თვითნებურად დაკავება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობა “... 6-ის” სარჩელი საფუძვლიანი იყო და უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ბ-შვილმა, ხ. ხ-ავამ, ნ. ჩ-ძემ, ვ. ჩ-ძემ, ლ., პ-იანმა, ბ. პ-იანმა, რ. პ-იანმა, რო. პ-იანმა და გ. ქ-იამ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორთა განმარტებით, სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, ამასთან სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

კასატორები უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ ისინი თვითნებურად შეიჭრნენ სადავო ფართში, ვინაიდან არ არსებობდა სახელმწიფოს შესაბამისი ორგანოს მიერ გამოცემული აქტი, რომლითაც გამოვლინდებოდა სახელმწიფოს ნება დევნილთა კომპაქტურად განსახლების თაობაზე. მათი განმარტებით, ასეთი აქტის არსებობა არის დევნილთა განსახლების შესახებ სახელმწიფოებრივი ნების ერთ-ერთი და არა ერთადერთი გამოხატულება. ის ფაქტი, რომ ჯერ მოხდა დევნილთა მიერ ობიექტის დაკავება და შემდეგ, პრეზიდენტის 1996 წლის ¹643 ბრძანებულებით მისი კოლექტიურ ცენტრად აღიარება, სადაც განსახლებისას ხდებოდა დევნილთა აღნიშნულ მისამართზე რეგისტრაცია, მუთითებდა დევნილთა განსახლების თაობაზე სახელმწიფოებრივი ნების არსებობაზე. აღნიშნული თავისთავად ასაბუთებდა, რომ კასატორები სადავო ფართის მართლზომიერი მფოლობელები იყვნენ. ამასთან, მართალია, ზოგადი წესის თანახმად, რეგისტრაციის ფაქტი უფლების წარმოშობის წყარო არ იყო, მაგრამ იმის გამო, რომ შესახლების აქტები არ გამოიცემოდა, რეგისტრაციის ფაქტი უნდა ჩათვლილიყო ერთ-ერთ გამოხატულებად იმისა, რომ სახელმწიფოს მიერ დევნილი განსახლებულია რეგისტრაციის მისამართზე და ის არის ფართის მართლზომიერი მფლობელი.

კასატორები არ იზიარებენ სასამართლოს განმარტებას იმის თაობაზე, რომ ისინი რეგისტრირებულები იყვნენ სასტუმრო “კ.-ში” და არა სასტუმრო “კ.-ს” სასადილოში, რამდენადაც სასტუმრო “კ.-ში” რეგისტრაცია არ ნიშნავს იმას, რომ ისინი სადავო ფართის მართლზომიერი მფლობელები არ არიან. ამხანაგობა “... 6”-ის საკუთრებაში არსებული ¹1 და ¹2 შენობები წარმოადგენდნენ სასტუმრო “კ.-ს” სასადილოს შენობებს. მოცემული შენობების განკარგვა და ცალკე ობიექტად გამოყოფა განხორციელდა 2007 წელს, ანუ მას შემდგომ, რაც სასატუმრო “კ.-ს” უკვე მინიჭებული ჰქონდა კომპაქტური ჩასახლების სტატუსი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის “იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 ქვეპუნქტით გათვალისწინებული არც ერთი შემთხვევა. შესაბამისად, სადავო შენობიდან მათი გამოსახლება იმ მოტივით, რომ თითქოსდა მათ კანონის დარღვევით, თვითნებურად ჰქონდათ დაკავებული აღნიშნული ობიექტი, დაუსაბუთებელი და უკანონოა. მითითებულ მისამართზე კასატორთა რეგისტრაციის ფაქტის არსებობა ცხადყოფს, რომ ისინი წარმოადგენენ სადავო ფართის მართლზომიერ მფლობელებს, რაც სახელმწიფოს მხრიდან ნიშნავს ობიექტში დევნილთა ორგანიზებულად განსახლებაზე თანხმობას.

კასატორთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა “საქართველოს 2010 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის 34-ე მუხლის მე-9 პუნქტი, სადაც გამოხატულია სახელმწიფოს პოზიცია დევნილთა დახმარების კუთხით და განსაზღვრულია დევნილზე გასაცემი ყოველთვიური შემწეობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 აგვისტოს განჩინებით ლ. ბ-შვილის, ხ. ხ-ავას, ნ. ჩ-ძის, ვ. ჩ-ძის, ლ. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, რო. პ-იანისა და გ. ქ-იას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ბ-შვილის, ხ. ხ-ავას, ნ. ჩ-ძის, ვ. ჩ-ძის, ლ. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, რო. პ-იანისა და გ. ქ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ბ-შვილის, ხ. ხ-ავას, ნ. ჩ-ძის, ვ. ჩ-ძის, ლ. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, რო. პ-იანისა და გ. ქ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ ლ. ბ-შვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ბ-შვილის, ხ. ხ-ავას, ნ. ჩ-ძის, ვ. ჩ-ძის, ლ. პ-იანის, ბ. პ-იანის, რ. პ-იანის, რო. პ-იანისა და გ. ქ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორებს _ ლ. ბ-შვილს, ხ. ხ-ავას, ნ. ჩ-ძეს, ვ. ჩ-ძეს, ლ. პ-იანს, ბ. პ-იანს, რ. პ-იანს, რო. პ-იანსა და გ. ქ-იას დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ლ. ბ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.