ას-712-667-2010 01 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ც. მ-იანი

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. ჭ-შვილი, დ. გ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ნივთის გაუმჯობესებაზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 27 ივლისს რ. ჭ-შვილმა და დ. გ-შვილმა სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ც. მ-იანის წინააღმდეგ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის ნივთის გაუმჯობესებაზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურების დაკისრება 91961 ლარის ოდენობით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით რ. ჭ-შვილისა და დ. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1964 წლიდან ზ. მ-იანი და ე. ჭ-შვილი იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში. მათ პირველი ქორწინებიდან ჰყავდათ შვილები, კერძოდ, ე. ჭ-შვილს _ მოსარჩელე რ. ჭ-შვილი, ზ. მ-იანს კი _ მოპასუხე ც. მ-იანი. მოსარჩელე დ. გ-შვილი რ. ჭ-შვილის მეუღლეა;

1992 წლის 8 აპრილს შედგენილი ტექნიკური პასპორტის მიხედვით, ქ.თბილისში, ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი აღრიცხულია ზ. მ-იანის სახელზე. 1957 წლის მდგომარეობით შენობა-ნაგებობები კანონიერი იყო, ხოლო 1977-92 წლებში ნაწარმოები მიშენებები _ უკანონო;

2002 წლის 22 მარტს გაცემული სამკვირდო მოწმობის შესაბამისად, ქ.თბილისში, ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი, კანონისმიერი მემკვიდრეობის საფუძველზე, მიიღო 2001 წლის 5 მარტს გარდაცვლილი ზ. მ-იანის შვილმა ც. მ-იანმა;

ზემოაღნიშნული სამკვიდრო მოწმობისა და თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 28 იანვრის¹5 გადაწყვეტილების საფუძველზე, ... ქ.¹65-ში მდებარე 433 კვ.მ ფართი მიწის ნაკვეთი, და შენობა-ნაგებობები, 114,79 კვ.მ საერთო სასარგებლო ფართით, 2007 წლის 9 აგვისტოს საჯარო რეესტრში, საკუთრების უფლებით აღირიცხა (ამჟამადაც აღრიცხულია) მოპასუხე ც. მ-იანის სახელზე;

რ. ჭ-შვილმა გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის მითითებული გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით მიმართა სასამართლოს, მაგრამ მისი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 5 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, რ. ჭ-შვილი და დ. გ-შვილი გამოსახლებულნი არიან სადავო ბინიდან იმ საფუძვლით, რომ მათ არ გააჩნდათ ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 12 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე, რ. ჭ-შვილის მიერ ც. მ-იანის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ვინაიდან თბილისის საქალაქო სასამართლომ ამავე სასამართლოს 2006 წლის 5 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე ჩათვალა, რომ რ. ჭ-შვილი არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო ქ.თბილისში, ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის მართლზომიერ მფლობელად. შესაბამისად, იგი არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო “საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლედ.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. ჭ-შვილსა და დ. გ-შვილს, რომლებიც გამოსახლებულები იყვნენ სადავო ბინიდან, 2009 წლის აპრილიდან თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა უნაზღაურებდა ბინის ქირას თვეში 200 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა განმარტება იმის შესახებ, რომ მათ ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლს თავისი ხარჯებით მიაშენეს საცხოვრებელი ოთახები, რამდენადაც აღნიშნულის დასადასტურებლად მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი საცხოვრებელი სახლის ტექნიკური პასპორტი შედგენილი იყო 1992 წლის 8 აპრილს, ჯერ კიდევ ზ. მ-იანის სიცოცხლეში, რაც ცხადყოფდა, რომ მოსარჩელეების მიერ მითითებული ოთახებიც ზ. მ-იანის სიცოცხლეში იყო აშენებული.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელით მოთხოვნილი გაუმჯობესების ხარჯები დაუსაბუთებელი და არაგონივრული იყო, რადგან მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი 2007 წლის 5 ოქტომბრის აუდიტის დასკვნის მიხედვით 92961 ლარით განისაზღვრა საცხოვრებელი და დამხმარე ფართების, აივნებისა და მიწის ნაკვეთის ღირებულება და არა მოსარჩელეთა მიერ აღნიშნული უძრავი ქონების გაუმჯობესებაზე გაწეული ხარჯების ოდენობა. მხარეებს შორის არსებულ დავებზე არაერთხელ გამოტანილი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ც. მ-იანსა და მოსარჩელეთა შორის სადავო ურთიერთობა უნდა მიჩნეულიყო როგორც მესაკუთრესა და არამართლზომიერ მფლობელებს შორის არსებული ურთიერთობა.

სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლის, 163-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, 987-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებისა და 979-ე მუხლის პირველი ნაწილის სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ მოპასუხეებისათვის კუთვნილი უძრავი ნივთის გაუმჯობესების ხარჯების ანაზღაურების დასაკისრებლად, საჭირო იყო დადასტურებულიყო თავად გაუმჯობესების ფაქტი და მასზე გაწეული ხარჯების ოდენობა. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით აღნიშნული ვერ დგინდებოდა, შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ დააკმაყოფილა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ჭ-შვილმა და დ. გ-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით რ. ჭ-შვილისა და დ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით რ. ჭ-შვილისა და დ. გ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ც. მ-იანს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა 20000 ლარის გადახდა მათ მიერ ნივთის გაუმჯობესების მიზნით გაწეული ხარჯების ასანაზღაურებლად.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ფაქტობრივი გარემოებები სრულყოფილად არ დაადგინა, რამაც გამოიწვია საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ ოთახების ნაწილი ზ. მ-იანის სიცოცხლეში იყო აშენებული, თუმცა სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მხოლოდ ის ფაქტი, რომ მითითებული ოთახები ზ. მ-იანის სიცოცხლეში იყო აშენებული, არ გამორიცხავდა იმ გარემოებას, რომ მათი მშენებლობა რ. ჭ-შვილმა და დ. გ-შვილმა განახორციელეს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა გაზიარებულიყო საქმეზე მოწმედ დაკითხული პირების ჩვენებები, რომლითაც დგინდებოდა, რომ სახლზე მიშენებები განახორციელეს და სახლის გაუმჯობესების მიზნით ხარჯები გასწიეს რ. ჭ-შვილმა და დ. გ-შვილმა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ც. მ-იანის მოსაზრება მხარეთა შორის მიმდინარე სხვა დავებზე გამოტანილი სასამართლო გადაწყვეტილებების სამოტივაციო ნაწილით დადგენილი გარემოებების პრეიუდიციულობის თაობაზე. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლზე და განმარტა, რომ პრეიდიციული მნიშვნელობა შეიძლება მინიჭებოდა მხოლოდ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. საქმეზე წარმოდგენილი, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების სარეზოლუციო ნაწილებით კი დგინდებოდა მხოლოდ ის გარემოება, რომ რ. ჭ-შვილი და დ. გ-შვილი უკანონოდ ფლობდნენ ქ.თბილისში, ... ქ.¹65-ში მდებარე საცხოვრებელ ბინას და სადავო სახლზე არ იქნა აღიარებული რ. ჭ-შვილის საკუთრების უფლება, ვინაიდან იგი არ იქნა მიჩნეული „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლედ.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური პასპორტის მიხედვით ირკვეოდა, რომ საცხოვრებელი ოთახების რაოდენობა 1992 წელს შეადგენდა 3-ს, ხოლო საერთო ფართობი 114 კვ.მ-ს. ამასთან, თბილისის მერიის გლდანი-ნაძალადევის გამგეობის გადაწყვეტილებისა და 2005 წლის 25 აპრილის საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, 2005 წლისათვის, შენობა-ნაგებობების დადგენილი საერთო ფართი გაცილებით აღემატებოდა 1992 წლის ტექპასპორტში აღნიშნული ფართის _ 114.79 კვ.მ-ის ოდენობას.

სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ, ვინაიდან მოწმეთა ჩვენებებით, ც. მ-იანს არ მიუღია მონაწილეობა მშენებლობაში, ამიტომ გასული საუკუნის 80-90-იან წლებში სადავო სახლზე ნაწარმოები მშენებლობები და გაუმჯობესებები განხორციელდა აპელანტების მიერ. სასამართლომ დამატებით განმარტა ისიც, რომ აპელანტებს მრავალშვილიანობის გამო სჭირდებოდათ დამატებითი სათავსოები, რაც განაპირობებდა მათ მისწრაფებას სადავო სახლზე განეხორციელებინათ გარკვეული მიშენებები.

იმ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ აპელანტები ფლობდნენ უძრავ ნივთს სამოქალაქო კოდექსის 162-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრულ სამართლებრივ რეჟიმში და მის გაუმჯობესებებზე გასწიეს ხარჯები, სასამართლომ უდავოდ მიიჩნია, რომ ც. მ-იანი გამდიდრდა რ. ჭ-შვილისა და დ. გ-შვილის მიერ გაწული უძრავი ნივთის გაუმჯობესებებით, რომელიც ჯერ სამემკვიდრეო მოწმობით, ხოლო შემდგომ გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის ¹5 გადაწყვეტილებით აღირიცხა ც. მ-იანის სახელზე.

რაც შეეხებოდა ხარჯების კონკრეტულ ოდენობას, საქმეში წარდგენილი აუდიტორული დასკვნის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობების საერთო ღირებულება შეადგენდა 69902 ლარს ანუ სწორედ იმ თანხის ოდენობას, რაც სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვეს აპელანტებმა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ზემომითითებული აუდიტორული დასკვნა შეეხებოდა არა აპელანტების მიერ განხორციელებული გაუმჯობესებების ღირებულებას, არამედ ზოგადად მოცემული ნივთის საერთო ღირებულებას. გარდა ამისა, სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არ იყო წარდგენილი რაიმე სხვა შეფასება ან ექსპერტის დასკვნა გაუმჯობესების ხარჯების ოდენობის განსაზღვრის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია ამ საკითხის გასარკვევად ექსპერტიზის დანიშვნა, ვინაიდან გაუმჯობესებები განხორციელებული იყო სხვადასხვა დროს, ძირითადად გასული საუკუნის 80-90-იან წლებში და დღეის მდგომარეობით ექსპერტი ვერ შეძლებდა დაედგინა გაუმჯობესების კონკრეტული სახე და მისი ფაქტი. ამდენად, იმის გამო, რომ დადგინდა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძვლის არსებობა, ხოლო საქმეში არსებული მტკიცებულებებით ცალსახად ვერ განისაზღვრა მოთხოვნის ზუსტი ოდენობა, ამასთან, ექსპერტიზა ვერ შეძლებდა გაუმჯობესების ფასისა და სახის ზუსტი ოდენობით დადგენას, სააპელაციო სასამართლომ გონივრულად და სამართლიანად მიიჩნია მოპასუხისათვის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ 20000 ლარის დაკისრება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ც. მ-იანმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების გამოტანისას, სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად არასწორად შეაფასა, ვინაიდან გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოდავე მხარეებს შორის მიმდინარე სხვა დავებზე მიღებული კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით დადგენილ ფაქტებს პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნია. აღნიშნულით სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე და 266-ე მუხლების მოთხოვნები. მითითებული გადაწყვეტილებების შინაარსიდან გამომდინარე, ცალსახად დგინდებოდა, რომ აპელანტებს არაერთხელ ეთქვათ უარი სარჩელზე ვითომდა მათ მიერ განხორციელებული მიშენებების მესაკუთრედ ცნობასა და გაწეული დანახარჯების ანაზღაურებაზე, შესაბამისად, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ შეაფასა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ჩათვალა, რომ ვინაიდან იგი სარეზოლუციო ნაწილში არ ასახულა, პრეიუდიციული მნიშვნელობა ვერ მიენიჭებოდა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 987-ე და 979-ე მუხლები, რის გამოც მიიღო იურიდიულად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

კასატორი არასწორად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ აპელანტები უძრავ ნივთს ფლობდნენ სამოქალაქო კოდექსის 162-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად განსაზღვრულ სამართლებრივ რეჟიმში. კანონი იმპერატიულად განსაზღვრავს, რომ გაუმჯობესების ხარჯების მოთხოვნის უფლება მხოლოდ ნივთის კეთილსინდისიერ მფლობელს გააჩნია. შესაბამისად, სასამართლოს არამართლზომიერი მფლობელები ფლობის სამართლებრივ რეჟიმში არ უნდა ჩაეყენებინა, მაშინ, როდესაც მათი არამართლზომიერი მფლობელობა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით იყო დადგენილი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასრულყოფილად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორად განმარტა ზემომითითებული სამართლებრივი ნორმები, არაარგუმენტირებულ დასკვნებსა და ვარაუდებზე აგებული გარემოებების საფუძველზე, კანონდარღვევით მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც ც. მ-იანს აპელანტთა სასარგებლოდ დააკისრა 20 000 ლარის გადახდა, მაშინ, როდესაც წარდგენილი აუდიტორული დასკვნის გაზიარება არ შეიძლეობდა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ 2005 წლის 25 აპრილის საჯარო რეესტრის ამონაწერის შეფასებისას, მიიჩნია, რომ უძრავი ნივთის საერთო ფართი გაცილებით აღემატებოდა 1992 წლის ტექპასპორტში აღნიშნულ ფართს. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ გაუმჯობესების ხარჯების დასაკისრებლად მხოლოდ მიმატებული ფართობების დადგენა კი არ იყო საჭირო, არამედ იმის, თუ ვინ მოახდინა მიშენებები, რისი დადგენაც სასამართლომ ვერ შეძლო და მხოლოდ ვარაუდზე დაყრდნობით მიიჩნია აპელანტები მიმშენებლებად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 აგვისტოს განჩინებით ც. მ-იანის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ც. მ-იანის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ც. მ-იანის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (14.07.2010წ. გადახდილი 800 ლარი და 5.08.2010წ. გადახდილი 200 ლარი, მთლიანობაში 1000 ლარი) 70% _ 700 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ც. მ-იანის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ც. მ-იანს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (14.07.2010წ. გადახდილი 800 ლარი და 5.08.2010წ. გადახდილი 200 ლარი, მთლიანობაში 1000 ლარი) 70% _ 700 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.