ას-715-670-2010 6 ნოემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ. ბ-შვილი, მ. გ-ძე, ნ. შ-შვილი, ტ. გ-ძე, ჟ. ს-შვილი, ე. თ-შვილი, ლ. მ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ხ-ია

მესამე პირი _ თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 4 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა მ. ხ-იამ მოპასუხეების: ლ. ს-შვილის, ლ. მ-შვილის, რ. ბ-შვილის, ე. თ-შვილის, ლ. შ-შვილის, ტ. გ-ძისა და მ. გ-ძის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხების უკანონო მფლობელობიდან თბილისში, ... ქ.¹1-ში მდებარე უძრავი ნივთის გამოთხოვა (ტომი I, ს.ფ. 2-4).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 აპრილის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე ჩაება თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა (ტომი I, ს.ფ. 273-279).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ხ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების _ რ. ბ-შვილის, ჟ. ს-შვილის, მ. გ-ძის, ნ. შ-შვილის, ტ. გ-ძის, ლ. მ-შვილის, ე. თ-შვილის უკანონო მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვის შესახებ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა და მ. ხ-იას გადაეცა მის საკუთრებაში არსებული, თბილისში, ... ქ.¹1-ში მდებარე უძრავი ქონება.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1989 წლის 31 იანვრის ¹02.14.34 გადაწყვეტილებით კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს, ...... ქუჩიდან ¹6 აბანოს გადასატანად და აბანო-სამრეცხაოს ასაშენებლად გამოეყო მიწის ნაკვეთი რკინიგზასა და ... ქუჩების კუთხეში. აღნიშნულზე დამტკიცდა პროექტი და დადგინდა მიწის ნაკვეთის საზღვრები და წითელი ხაზები;

ლენინის რაიონის აღმასკომის 23.05.90 წლის ¹11.63.1350 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა რეკონსტრუქციის ზონაში ჩაწერილი 15 ოჯახის პირველადი აღწერილობითი სია, რომელთა რიცხვშიც შედიოდა მოპასუხეთა ოჯახები. რეკონსტრუქციის ზონიდან მოსახლეობის გასაყვანად გამოყოფილი 14 ბინიდან დაკმაყოფილდა 9 ოჯახი, ხოლო დანარჩენმა მცხოვრებლებმა უარი განაცხადეს გამოყოფილ ბინებზე;

მოპასუხეები აგრძელებენ ცხოვრებას სადავო ბინებში;

თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 12 სექტემბრის 14.23.917 დადგენილებით, კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოსათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი დაუმაგრდა აბანოს მუშა-მოსამსახურეთა ამხანაგობას, რომელსაც უფლება მიეცა პირდაპირი წესით შეესყიდა ამავე მისამართზე მშენებარე აბანო-სამრეცხაოს დაუმთავრებელი შენობა. შენობის პრივატიზების შემდეგ ამხანაგობის წევრებმა გამოსყიდული წილი დაუთმეს მოსარჩელე მ. ხ-იას;

2005 წლის 19 აპრილს ქ. თბილისში, ... ქ. ¹1-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე, კერძოდ, 2057 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მშენებარე ნაგებობაზე საჯარო რეესტრში აღირიცხება მ. ხ-იას საკუთრების უფლება. სადავო საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს მ. ხ-იას საკუთრებაში აღრიცხულ მიწის ნაკვეთზე.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა წარმომადგენლის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ... ქ.¹1-ში მდებარე, მოპასუხეების მიერ დაკავებული, სადავო საცხოვრებელი სახლი სახელმწიფოს კუთვნილებას წარმოადგენდა, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში უძრავ ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობები სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 314-ე, 312-ე მუხლებიდან გამომდინარე, დგინდებოდა საჯარო რეესტრიდან. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანოს _ გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის ბალანსზე სადავო საცხოვრებელი სახლის არსებობა, აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე სახელმწიფოს საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტად ვერ გამოდგებოდა, მით უფრო, რომ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც სადავო საცხოვრებელი სახლი იყო დამაგრებული საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია კონკრეტული პირის, მ. ხ-იას საკუთრების უფლება.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებების გათვალისწინებით, ასევე სამოქალაქო კოდექსის 170.2, 171-ე მუხლების შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ხ-იას, როგორც მიწის მესაკუთრის უფლება ვრცელდებოდა ასევე აღნიშნული მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზეც, მათ შორის მოპასუხეთა მფლობელობაში მყოფ საცხოვრებელ სახლზე.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების მოსაზრება ბინების კანონიერ მოსარგებლეებად, მართლზომიერ მფლობელებად მათი აღიარების თაობაზე, რამდენადაც მიიჩნია, რომ საქმის მასალებში აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ მოიპოვებოდა (ტომი I, ს.ფ. 401-407).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-შვილმა, მ. გ-ძემ, ე. თ-შვილმა, ნ. შ-შვილმა, ჟ. ს-შვილმა, ტ. გ-ძემ და ლ. მ-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 428-444).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 იანვრის განჩინებით რ. ბ-შვილის, მ. გ-ძის, ე. თ-შვილის, ჟ. ს-შვილის, ლ. მ-შვილის, ნ. შ-შვილისა და ტ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათი სამართლებრივი შეფასებები და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო, შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ... ქ.¹1-ში მდებარე 977 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენდა და ამჟამადაც წარმოადგენს სახელმწიფო და იგი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მონაცემებით დღემდე ირიცხება გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის ბალანსზე. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით, ზემომითითებულ მისამართზე მდებარე 2057 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლებით ირიცხება მ. ხ-იას სახელზე. შესაბამისად, მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სახლი სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, 171-ე, 312-ე მუხლების თანახმად, წარმოადგენდა მოსარჩელე მ. ხ-იას საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხეთა მოსაზრება მ. ხ-იას საკუთრებაში მყოფ მიწის ნაკვეთზე მდგომ სადავო საცხოვრებელ სახლზე სახელმწიფოს საკუთრების შენარჩუნების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება მოპასუხეთა მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართის მართლზომიერად ფლობის ფაქტთან დაკავშირებით, რამდენადაც აპელანტების მხრიდან მხოლოდ იმ ფაქტზე მითითება, რომ მოპასუხეები 1950 წლიდან ცხოვრობენ სადაო ბინაში, თავისთავად არ ასაბუთებდა მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართობის მართლზომიერად ფლობის ფაქტს, აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტები მათ სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, შედგა ასაღები საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა სია 15 ოჯახზე და მათ შესაბამისად შეეთავაზათ ბინები. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებაზე დაყრდნობით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები ძირითადი დამქირავებლები არ იყვნენ. ლენინის რაიონის აღმასკომის 23.05.90 წლის ¹11.63.1350 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული სიის მიხედვით, ძირითადი დამქირავებლები იყვნენ: ვ. ბ-შვილი, ლ. შ-შვილი, ჟ. ს-შვილი, მ. გ-ძე და მ. გ-ძე. რაც შეეხებოდა ე. თ-შვილს, მისი ვინაობა და დამოკიდებულება სადავო ბინასთან მიმართებით, მხარემ ვერ დაასაბუთა. საქმეში წარმოდგენილი 14.03.1991 წლის ხელწერილის შესაბამისად, ვ. ბ-შვილმა, ლ. შ-შვილმა, ჟ. ს-შვილმა, მ-შვილმა და სხვებმა თანხმობა განაცხადეს .... ქუჩაზე შეთავაზებულ ბინებში გადასვლაზე. თბილისის ნაძალადევის რაიონის საკრებულოს გამგეობის 6.09.1991 წლის ¹291 განკარგულების შესაბამისად, ლ. მ-შვილის, ვ. ბ-შვილის, ლ. შ-შვილისა და სხვათა ოჯახებს გამოეყოთ მიზნობრივი დანიშნულებით გადმოცემული ბინები .... ქუჩაზე და მოიხსნენ აღრიცხვიდან. ამავე განკარგულებით დადგინდა, რომ აღნიშნული ოჯახების მიერ გამოყოფილი მისამართების დაუკავებლობის შემთხვევაში, აღძრულიყო სარჩელი ... ქ.¹1-დან გამოსახლებისა და გამოყოფილ მისამართზე შესახლების შესახებ.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტების მხრიდან სადავო საცხოვრებელი ბინების მართლზომიერად ფლობის ფაქტი არ დგინდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 73 ბრძანებულებით დამტკიცებული წესის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ისინი სადავო საცხოვრებელი ფართობის კანონიერი მოსარგებლეები იყვნენ, ვინაიდან მითითებული ბრძანებულება ეხებოდა სახელმწიფო საბინაო ფონდის არაპრივატიზებულ ფართობებს, მოცემულ შემთხვევაში კი საქმეში წარდგენილი მასალებითა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით დგინდებოდა ის გარემოება, რომ საცხოვრებელი ფართობი არ წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას და რომ დაუშვებელია ნივთზე (მიწაზე) საკუთრების უფლება ეკუთვნოდეს ერთ პირს, ხოლო მის შემადგენელ ნაწილზე (შენობის ნაწილზე) სხვა პირებს (ტომი II, ს.ფ. 85-95).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-შვილმა, მ. გ-ძემ, ე. თ-შვილმა, ნ. შ-შვილმა, ჟ. ს-შვილმა, ტ. გ-ძემ და ლ. მ-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 14 იანვრის განჩინების, აგრეთვე, საქმის წარმოების შეჩერებაზე უარის თქმის შესახებ 2010 წლის 14 იანვრის საოქმო განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება.

კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ თბილისში, ... ქ.¹1-ში არსებული საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს მ. ხ-იას საკუთრებას. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ... ქ.¹1-ში მდებარე აბანოს დაუმთავრებელი შენობის მესაკუთრეა მ. ხ-ია, რომელიც მას საკუთრებაში გადასცა აბანო-სამრეცხაოს ამხანაგობამ და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ იქნა მის სახელზე, ხოლო მეორე შენობის, კერძოდ, საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე იყო და ამჟამადაც არის სახელმწიფო, რომელიც ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს საარქივო ჩანაწერებით რეგისტრირებულია სწორედ სახელმწიფოს სახელზე და დღემდე არ გასხვისებულა.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ არ შეიძლება მ. ხ-ია ჩაითვალოს ... ქ.¹1-ში მდებარე საცხოვრებელი შენობის მესაკუთრედ. სამოქალაქო კოდექსის 171-ე მუხლი ზოგადად განსაზღვრავს უფლებრივი მდგომარეობის შესაძლო კავშირს ნივთსა და მის არსებით შემადგენელ ნაწილს შორის, თუმცა სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების წარმოშობასთან დაკავშირებით მოქმედებს უფრო ახალი და სპეციალური კანონი “სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ”. ეს კანონი კონკრეტულად განსაზღვრავს სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და საკუთრების უფლებით გადაცემის სამართლებრივ საფუძვლებს. მოცემულ შემთხვევაში მ. ხ-იას ... ქ.¹1-ში სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე კანონის ძალით საკუთრების უფლება არ მოუპოვებია, რის გამოც იგი არ წარმოადგენს აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრეს.

კასატორის განმარტებით, “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისიწნებული საკუთრების უფლების დამადასტურებელი საბუთი მ. ხ-იას არ გააჩნდა, შესაბამისად, უზენაეს სასამართლოში საქმის განხილვისას, მას ... ქ¹1-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება მოპოვებული არ ჰქონდა და იგი სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა. აქედან გამომდინარე, მის შემადგენელ ნაწილზე მ. ხ-იას საკუთრების უფლება ცხადია არ წარმოშობილა და არც გავრცელდებოდა. ამდენად, უზენაესი სასამართლოს მიერ 2004 წლის 21 დეკემბერს გამოტანილი განჩინების შემდგომ, 2005 წლის აპრილში ... ქ.¹1-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მ. ხ-იას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის განხორციელება არ შეიძლებოდა.

კასატორების მოსაზრებით, სასამართლომ 2010 წლის 14 იანვრის საოქმო განჩინებით არასწორად არ დააკმაყოფილა შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ, ვინაიდან საქმეში არსებული მასალებით დადგენილი იყო, რომ საცხოვრებელი სახლი მ. ხ-იას სახელზე არ იყო დარეგისტრირებული, გარდა დაუმთავრებელი შენობა-ნაგებობისა. იმის გათვალისწინებით, რომ გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის მიერ შეტანილ იქნა სარჩელი აღნიშნული შენობის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის სახელზე რეგისტრაციის შესახებ, შესაბამისად, აღნიშნულ შენობაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციამდე და მესაკუთრის გარკვევამდე სასამართლო ვალდებული იყო საქმის წარმოება შეეჩერებინა.

კასატორების მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საბინაო კოდექსის 102-ე მუხლი, ვინაიდან მითითებული ნორმის თანახმად, მოქალაქე ექვემდებარებოდა ასაღები საცხივრებელი სადგომიდან გამოსახლებას სხვა საცხოვრებელი სადგომის მიცემით, მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხეებს, გამგეობასა და მ. ხ-იას შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოადგენდა არსებითი ხასიათის გარიგებას, რომელიც დამოკიდებული იყო რაიმე პირობის დადგომაზე, საქმის მასალების თანახმად კი, ვინაიდან მათ დღემდე სანაცვლო საცხოვრებელი ბინები არ მიუღიათ, არ შეიძლებოდა დაკისრებოდათ საცხოვრებელი ფართობის გამოთავისუფლება აღნიშნული პირობის დადგომამდე.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ასევე არასწორად არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ მოპასუხეები წარმოადგენდნენ სადაო საცხოვრებელი ფართობების მართლზომიერ მფლობელებს, ვინაიდან ამავე საბინაო კოდექსის მე-100 მუხლის შესაბამისად, საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება მოშლილად ჩაითვლებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დამქირავებელი და მისი ოჯახის წევრები მუდმივ საცხოვრებლად გადავიდოდნენ სხვა დასახლებულ პუნქტში ან საცხოვრებელ სადგომში, რაც მათ მიმართ დღემდე არ განხორციელებულა. შესაბამისად, სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ თითქოსდა ნაძალადევის რაიონის საკრებულოს გამგეობის 06.09.1991 წლის ¹291 განკარგულების საფუძველზე, მათთვის გამოყოფილი ბინების დაუკავებლობის შემთხვევაში უნდა აღძრულიყო სარჩელები იძულებით შესახლების შესახებ, რაც გამორიცხვდა მათ მიერ სადავო საცხოვრებელი ბინების მართლზომიერ მფლობელობას, საფუძველს მოკლებულია (ტომი II, ს.ფ. 108-117).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ბ-შვილის, მ. გ-ძის, ნ. შ-შვილის, ტ. გ-ძის, ჟ. ს-შვილის, ე. თ-შვილისა და ლ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ბ-შვილის, მ. გ-ძის, ნ. შ-შვილის, ტ. გ-ძის, ჟ. ს-შვილის, ე. თ-შვილისა და ლ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ რ. ბ-შვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ბ-შვილის, მ. გ-ძის, ნ. შ-შვილის, ტ. გ-ძის, ჟ. ს-შვილის, ე. თ-შვილისა და ლ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორებს _ რ. ბ-შვილს, მ. გ-ძის, ნ. შ-შვილს, ტ. გ-ძეს, ჟ. ს-შვილს, ე. თ-შვილსა და ლ. მ-შვილს დაუბრუნდეთ რ. ბ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.