ას-71-62-2011 04 აპრილი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს «მ-ი»

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს «თ-სი»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ელექტროენერგიის აღრიცხვიანობის შემოწმების აქტის გაუქმება, დარიცხული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 30 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს «მ-იმ» სს «თ-სის» მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სს «თ-სის» 2004 წლის 21 ივლისის ელექტროენერგიის აღრიცხვიანობის შემოწმების აქტის გაუქმება, რომლითაც მას დაერიცხა 31103.61 ლარი (ტომი I, ს.ფ. 1-10).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს «მ-ის» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

შპს «მ-ი» წარმოადგენს სს «თ-სის» აბონენტს;

2004 წლის 23 მარტით დათარიღებული ¹015531 აქტით მრიცხველი ¹.... შემოწმების მიზნით გაიგზავნა ლაბორატორიაში. აღნიშნული აქტის თანახმად, ბრჯენების მდგომარეობა ნორმალურია;

2009 წლის 9 ივლისის ¹014838 აქტის მიხედვით, ობიექტზე მოქმედი ელექტროდანადგარების სიმძლავრემ შეადგინა 51.5 კვტ.სთ. 1. ღია კარადა-მაცივრები _ 5 ცალი X 1 კვტ.სთ. = 5 კვ.სთ. 2. აბაზანა-მაცივრები – 2 ცალი X 1 კვ.სთ. + 2 კვ.სთ. 3. მაღალი მაცივარ-კარადები – 5 ცალი X 1 კვ.სთ. = 5 კვ.სთ. 4. დახლ-მაცივრები – 3 ცალი X 1 კვტ.სთ. = 3 კვტ.სთ. 5. დახლ-მაცივრები – 4 ცალი X 1.5 კვტ.სთ. = 6 კვტ.სთ. 6. განათება _ სულ 2 კვტ.სთ. 7. თურქული ღუმელი (მუშაობს 8 საათის განმავლობაში) _ 15 კვტ.სთ. 8. ვენტილიატორი (მუშაობს 8 საათის განმავლობაში) – 1 კვტ.სთ. 9. კონდინციონერები _ 2 ცალი X 2.5 კვტ.სთ. 10. კონდინციონერები _ 4 ცალი X 1.8 კვტ.სთ = 7.2 კვტ.სთ.;

2004 წლის 21 ივლისის ლაბორატორიული დასკვნის თანახმად, ¹.... მრიცხველის ბრჯენები არის გაყალბებული;

2004 წლის 21 ივლისის ენერგოზედამხედველობის სამსახურის საბიუჯეტო და კომერციულ სექტორში აქტებზე დარიცხვის განყოფილების მიერ შედგენილი აქტით შპს «მ-ის» სემეკის 2001 წლის 31 დეკემბრის ¹15 დადგადასახდელად დაერიცხა 31103.61 ლარი;.

2004 წლის 22 სექტემბერს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს განცხადებით მიმართა შპს «მ-ის» დირექტორმა მ. ჯ-მა და მოითხოვა სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის აკრძალვა, რაც თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 სექტემბერის განჩინებით დაკმაყოფილდა და ამ დრომდე არის კანონიერ ძალაში.

სასამართლომ გაიზიარა სს «თ-სის» პოზიცია სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე, რაც შემდეგი არგუმენტებით დაასაბუთა:

სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა. ხანდაზმულობის ვადაში მოიაზრება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რეალიზაცია ან დაცვა. სასამართლოს განმარტებით, ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა იმაში მდგომარეობს, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია. ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ.

მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ ენერგოზედამხედველობის სამსახურის საბიუჯეტო და კომერციულ სექტორში აქტებზე დარიცხვის განყოფილების 2004 წლის 21 ივლისის აქტით შპს «მ-ის» გადასახდელად დაეკისრა 31103.63 ლარის გადახდა. აქვე, სასამართლომ ყურადსაღებად ჩათვალა, რომ 2004 წლის 20 სექტემბერს მოსარჩელემ მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სს «თ-სათვის» ელექტროენერგიის მიწოდების აკრძალვა. შესაბამისად, სასამართლომ ცალსახად მიიჩნია, რომ არაუგვიანეს 2004 წლის 20 სექტემბრისათვის შპს «მ-იმ» იცოდა თანხის დარიცხვის თაობაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს სამ წელს. სასამართლოს შეფასებით, ელექტროენერგიის მიწოდების შეთანხმება, თავისი სამართლებრივი შინაარსით ნასყიდობის ხელშეკრულებას წარმოადგენს. ამდენად, მის ფარგლებში წარმოშობილ ყველა მოთხოვნაზე უნდა გავრცელდეს ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა.

მოსარჩელის მოსაზრებით, ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყდა იმ მომენტში, როდესაც შპს «მ-იმ» სასამართლოს მიმართა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების მოთხოვნით. აღნიშნული პოზიციის გასამყარებლად მოსარჩელე აპელირებდა სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლზე.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 141-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ხსენებული ნორმა ხანდაზმულობის ვადის ათვლის სპეციფიკურ წესს განსაზღვრავს, რომელიც მისი შეწყვეტით არის გამოწვეული. ამ მუხლის თანახმად, თუ შეწყდება ხანდაზმულობის ვადის დენა, მაშინ შეწყვეტამდე განვლილი დრო მხედველობაში არ მიიღება და ვადა დაიწყება თავიდან. ამავე კოდექსის 138-ე მუხლის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდება, თუ უფლებამოსილი პირი შეიტანს სარჩელს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად ან მის დასადგენად, ანდა შეეცდება დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა სხვა საშუალებით, როგორიცაა სახელმწიფო ორგანოსათვის ან სასამართლოსათვის განცხადებით მიმართვა მოთხოვნის არსებობის შესახებ, ანდა აღმასრულებელი მოქმედების განხორციელება. სასამართლომ განმარტა, რომ განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გატარების თაობაზე ვერ იქნებოდა მიჩნეული ზემომითითებული ნორმით გათვალისწინებულ განცხადებად. ამ თვალსაზრისით, გასათვალისწინებელია, რომ განცხადება მიმართული უნდა იყოს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. ანუ იგი განხორციელებული უნდა იქნეს მატერიალური უფლების დაცვისაკენ ან მისი დადგენისაკენ. შესაბამისად, ამგვარი განცხადების წარდგენის შემთხვევაში, სასამართლოს უნდა გააჩნდეს შესაძლებლობა, იმსჯელოს და არსებითად გადაწყვიტოს სადავო საკითხი. გარდა ამისა, ხანდაზმულობის ვადის დენას უფლებამოსილი პირის ისეთი განცხადება წყვეტს, რომელიც ექვემდებარება სასამართლო წარმოებაში მიღებას.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული განცხადება, ვერ აკმაყოფილებდა ზემოთ მოყვანილ კრიტერიუმებს, კერძოდ, ის ემსახურებოდა არა უფლების დადგენას ან დაცვას, არამედ სარჩელის უზრუნველყოფის მიზანს წარმოადგენდა მოსარჩელისათვის იმგვარი წინაპირობების შექმნა, რომ მას ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე განეხორციელებინა სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში სასამართლო გადაწყვეტილების რეალიზაცია და მისი ეფექტური აღსრულება, ანუ, უკვე დადგენილი უფლების განხორციელება.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «მ-ის» მიერ 2004 წლის 20 სექტემბერს სასამართლოში წარდგენილი განცხადება ვერ გახდებოდა ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტის საფუძველი. როგორც ზემოთ აღინიშნა, მოსარჩელისათვის 2004 წლის 20 სექტემბრისათვის ცნობილი იყო თანხის დარიცხვის თაობაზე, შესაბამისად, მისთვის ხანდაზმულობის ვადის დენა დაიწყო ამ დროიდან და სამწლიანი ვადის გათვალისწინებით დასრულდა 2007 წლის 20 სექტემბერს, ხოლო საქმის მასალებით ირკვეოდა, რომ მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი წარადგინა 2009 წლის 30 ნოემბერს. აქედან გამომდინარე, სასამართლოს მოსაზრებით შპს «მ-ის» სარჩელი ხანდაზმული იყო (ტომი I, ს.ფ. 76-81).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «მ-იმ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 83-96).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ივლისის განჩინებით შპს «მ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება, ნაწილობრივ გაუქმდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც სს «თ-სს» აეკრძალა ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტა შპს «მ-ის» კუთვნილ, თბილისში, ... ¹58-ში მდებარე სუპერმარკეტ «ს-თვის».

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივი შეფასებები, ხოლო სააპელაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებთან დაკავშირებით დამატებით აღნიშნა შემდეგი:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს «თ-სი” და შპს «მ-ი” ერთმანეთთან იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობებში, რომლის ძალითაც მიმწოდებელი სს «თ-სი” თავის აბონენტს აწვდიდა ელექტოენერგიას, ხოლო მომხმარებელი (აბონენტი) _ შპს «მ-ი”, ვალდებული იყო გადაეხადა მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასური.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლი.

მოცემულ შემთხვევაში, უდავოდ დგინდებოდა, რომ შპს «მ-იმ” 2004 წლის 20 სექტემბერს მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სს «თ-სისათვის» ელექტროენერგიის მიწოდების აკრძალვა. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა და ჩათვალა, რომ განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გატარების თაობაზე ვერ იქნებოდა მიჩნეული ზემომითითებული ნორმით გათვალისწინებულ განცხადებად. სასამართლოს მოსაზრებით, ამ თვალსაზრისით გასათვალისწინებელია, რომ განცხადება მიმართული უნდა იყოს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად, ანუ იგი განხორციელებული უნდა იყოს მატერიალური უფლების დაცვისაკენ ან მისი დადგენისაკენ. შესაბამისად, ამგვარი განცხადების წარდგენის შემთხვევაში, სასამართლოს უნდა გააჩნდეს შესაძლებლობა, იმსჯელოს და არსებითად გადაწყვიტოს სადავო საკითხი. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე განცხადება თავისი სამართლებრივი ბუნებით წარმოადგენს არა სარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფორმას, არამედ ღონისძიებას გადაწყვეტილების რეალურად აღსრულებისათვის მოსალოდნელი დაბრკოლების თავიდან აცილების მიზნით, რომელიც მოპასუხისათვის გარკვეული უფლებების შეზღუდვაში გამოიხატება. ამასთან, სასამართლო უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებისას არ ამოწმებს თუ რამდენად საფუძვლიანია სასარჩელო მოთხოვნა, მით უფრო შეუძლებელია აღნიშნულის შემოწმება სარჩელის აღძვრამდე უზრუნველყოფის ღონიძიების გამოყენებისას. შესაბამისად სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების განცხადებით მიმართვა სასამართლოსათვის არ შეიძლებოდა განხილულიყო უფლებამოსილი პირის მიერ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად მიმართვის ფორმად.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ხანდაზმულობის საკითხი განხილულ უნდა ყოფილიყო როგორც ფაქტობრივი გარემოება. ამასთან, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დენის დაწყებას სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი უკავშირებს მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ, ივარაუდება, რომ მან დარღვევის განხორციელებისთანავე შეიტყო აღნიშნულის შესახებ, საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი კი აწევს მოსარჩელეს. აპელანტს სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლების შესაბამისად, სასამართლოში არ წარუდგენია მტკიცებულება მის მიერ მოთხოვნის არსებობის შესახებ სახელმწიფო ორგანოში განცხადების შეტანის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ რადგან სასამართლომ გამოიტანა განჩინება (უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე) მოცემულ საკითხზე და გამოიწერა სააღსრულებო ფურცელი, ამით განხორციელდა აღმასრულებელი მოქმედება. ამასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ კანონმდებლობა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძვლად მიიჩნევს უფლებამოსილი პირის მიერ აღმასრულებელი მოქმედების განხორციელებას, რაც არ გულისხმობს უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე სააღსრულებო ფურცლის გამოწერას. ასეთ შემთხვევაში კანონმდებელი გულისხმობს ისეთ ფაქტს, როცა პირი თვითონ აღასრულებს თავის მოთხოვნას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის დარღვეული უფლების თაობაზე ცნობილი იყო 2004 წლის 20 სექტემბრისათვის, რასაც უკავშირდებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტი, რომლის რეალიზება აპელანტს არ განუხორციელებია კანონმდებლობით დადგენილ ვადებში.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 138-ე და 141-ე მუხლებით გათვალიწინებული ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის საფუძვლები.

რაც შეეხებოდა აპელანტის მოსაზრებას, რომ სასამართლოს მსჯელობის საგნად არ ქცეულა სარჩელში მოყვანილი ფაქტობრივი გარემოებები, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლოს მიერ სარჩელზე უარის თქმის საფუძვლად მითითებული იყო სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა, რაც უშუალოდ უკავშირდება სარჩელის უფლებას, ვინაიდან აღნიშნული უფლება თავად აპელანტმა შეიზღუდა, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას არსებითად ემსჯელა სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებეზე (ტომი 1, ს.ფ. 30-41).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «მ-იმ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე _ 2004 წლის 26 აგვისტოს, შპს «მ-იმ» განცხადებით მიმართა სასამართლოს სარჩელის უზრუნველყოფის თაობაზე. ამავე წლის 22 სექტემბერს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ გამოიტანა განჩინება, რომლითაც სს «თ-სს” აეკრძალა ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტა შპს «მ-ისათვის». მოპასუხეს აღნიშნული განჩინება არ გაუსაჩივრებია, მას ასევე არ გამოუყენებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილის იმ პერიოდში მოქმედი რედაქციით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება, კერძოდ, სს «თ-სს” სასამართლოს წინაშე არ დაუყენებია შუამდგომლობა, რომ სასამართლოს დაენიშნა ვადა, რომლის განმავლობაშიც თუ განმცხადებელი სარჩელს არ აღძრავდა, სასამართლოს გამოეტანა განჩინება უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების შესახებ. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 სექტემბრის განჩინების გამოტანის შემდეგ შპს «მ-ი» უზრუნველყოფილი იყო ელექტროენერგიით, სს «თ-სს” აკრძალული ჰქონდა მისთვის ელექტროენერგიის შეწყვეტა. შპს «მ-ის» იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილი), არ გააჩნდა ვალდებულება სარჩელით მიემართა სასამართლოსათვის. შესაბამისად, შპს «მ-ის» მიმართ მოცემულ პერიოდში არ მოქმედებდა სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა.

ვითარება შეიცვალა 2008 წლის 18 იანვრიდან, როდესაც ძალაში შევიდა კანონი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილში ცვლილების განხორციელების შესახებ, კერძოდ, როცა დადგინდა, რომ სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადების დაკმაყოფილების შემთხვევაში, განმცხადებელი ვალდებულია სარჩელით მიმართოს სასამართლოს განჩინების მიღებიდან 10 დღის ვადაში, ხოლო თუ ამ ვადაში სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადების შემტანი პირი არ აღძრავს სარჩელს, სასამართლო თავისი ინიციატივით ან მოწინააღმდეგე მხარის შუამდგომლობის საფუძველზე გამოიტანს განჩინებას სარჩელის უზრუნველსაყოფად მის მიერ მიღებული ღონისძიების გაუქმების შესახებ. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ შპს «მ-ის» მიერ სასამართლოში სარჩელის შეტანის 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა უნდა დაწყებულიყო სწორედ 2008 წლის 18 იანვრიდან. ამასთან, რამდენადაც შპს «მ-იმ» სასამართლოს სარჩელით მიმართა 2009 წლის ნოემბერში, მას არ გაუშვია სარჩელის ხანდაზმულობის ვადა.

კასატორის მოსაზრებით, შპს «მ-ის» მიერ, 2004 წლის აგვისტოში, უზრუნველყოფის ღონისძიების მოთხოვნით სასამართლოსათვის მიმართვა, სასამართლოს მიერ უზრუნველყოფის შესახებ განჩინების გამოტანა და სააღსრულებო მოქმედების განხორციელება, შეესაბამებოდა სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლის მოთხოვნას. ამ მუხლის თანახმად, სასამართლოსათვის განცხადებით მიმართვა წარმოადგენს ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის საფუძველს (ტომი II, ს.ფ. 57-68).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 იანვრის განჩინებით შპს «მ-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «მ-ის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «მ-ის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1555.20 ლარი) 70% _ 1088.64 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «მ-ის» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ შპს «მ-ის» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1555.20 ლარი) 70% _ 1088.64 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.