ას-728-786-2011 8 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი/მ “მ. მ-შვილი”

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი/მ “მ. ც-შვილი”

მესამე პირები _ თ. ქ-შვილი

გ. კ-შვილი

გ. მ-შვილი

გ. ქ-შვილი

დავის საგანი – საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ინდ. მეწარმე “მ. მ-შვილმა” სარჩელი აღძრა სასამართლოში ინდ. მეწარმე “მ. ც-შვილის” მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 16625 ლარის დაკისრება და ზიანის ანაზღაურება 16625 ლარის 0.1% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე სარჩელის აღძვრის მომენტიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ამასთან, აღსრულების მიქცევა, როგორც ინდ.საწარმოს, ასევე ფიზიკური პირის – მ. ც-შვილის მთელ ქონებაზე შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლიდან ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას, კერძოდ, ხელშეკრულების საფუძველზე, ახორციელებს კომპანია ,,ჯ. კ-ნის” პროდუქციის დისტრიბუციას კახეთის რეგიონში. აღნიშნული პროდუქციის რეალიზაციას ახდენდა სხვადასხვა ფიზიკურ და მეწარმე სუბიექტებზე პროდუქციის პირდაპირი მიყიდვის გზით. რეალიზაციის გაუმჯობესებისა და შემოსავლების გაზრდის მიზნით, 2007 წლის მარტიდან ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე, მ. ც-შვილი დისტრიბუციას უწევდა მის მიერ კომპანია ,,ჯ. კ-ნისაგან” შეძენილ პროდუქციას. აღნიშნული ხელშეკრულებისა და ანგარიშფაქტურების საფუძველზე, მ. ც-შვილს მისგან გაჰქონდა ბორჯომის პროდუქცია და ახდენდა მის რეალიზაციას. რეალიზაციიდან მიღებული თანხა ც-შვილს უნდა გადაეცა მისთვის. გარკვეული დროის განმავლობაში მოპასუხე ი/მ “მ. ც-შვილს” დაუგროვდა დავალიანება, რამაც თავის მხრივ გამოიწვია ის ფაქტი, რომ მის მიერ ვერ მოხდა თანხების დროული მიწოდება პროდუქციის მწარმოებლისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კომპანიამ მის წინააღმდეგ შეიტანა სარჩელი ვალის გადახდევინებისა და ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით, რაც სასამართლოს მხრიდან დაკმაყოფილებულ იქნა და ამჟამად ზიანის ანაზღაურებასთან ერთად პროდუქციის მწარმოებელი კომპანიის სასარგებლოდ ერიცხება საკმაოდ სოლიდური დავალიანება, რაც წილობრივად გამოწვეულია ი/მ მ. ც-შვილის ბრალეული ქმედებითა და არსებული დავალიანების არადროული გადახდით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ინდივიდუალური მეწარმე მ. ც-შვილი ვალდებულია მას გადაუხადოს მიწოდებული პროდუქციის ღირებულება 16625 ლარი და ვადაგადაცილებული ვალდებულების 16625 ლარის 0.1% ყოველ ვადაგადცილებულ დღეზე სარჩელის აღძვრის მომენტიდან გადაწყვეტილების საბოლოო აღსრულებამდე.

მოპასუხე მ. ც-შვილმა სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მას მოსარჩელესთან არავითარი ხელშეკრულება არ დაუდია და აქედან გამომდინარე, მასთან არავითარი ვალდებულება არ აკავშირებდა, შეთანხმება პირგასამტეხლოს შესახებ, რომელიც წერილობით ფორმას მოითხოვს, არ შემდგარა, რის გამოც სარჩელი უსაფუძვლოა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით ინდივიდუალური მეწარმე მ. მ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ინდივიდუალური მეწარმე მ. ც-შვილს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 16 625 (თექვსმეტი ათას ექვსასოცდახუთი) ლარის გადახდა. ინდივიდუალური მეწარმე მ.ც-შვილს, მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების სახით დაეკისრა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დავალიანების _ 16 625 ლარის 0.05%-ის გადახდა, სარჩელის აღძვრის მომენტიდან ძირითადი დავალიანების 16 625 ლარის დაფარვამდე.

რაიონული სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ც-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილებით ინდივიდუალური მეწარმე “მ. ც-შვილის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ინდივიდუალური მეწარმე “მ. მ-შვილის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეს ინდივიდუალური მეწარმე “მ. ც-შვილის” სასარგებლოდ დაეკისრა აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება 1424,10 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2006-2007 წლებში შპს ,,ჯ. კ-ნის” თბილისის ფილიალსა და ინდ. მეწარმე “მ. მ-შვილს” შორის არსებობდა ცალკეულ პარტიებად ბორჯომის პროდუქციის ნასყიდობის ხელშეკრულება კახეთის რეგიონში რეალიზაციის მიზნით.

სასაქონლო ზედნადებების თანახმად, ინდ. მეწარმე ,,მ. ც-შვილს”, ინდ. მეწარმე ,,მ. მ-შვილისაგან” 2007 წლის აპრილიდან, 2007 წლის აგვისტომდე პერიოდში მიღებული აქვს 16 625 (თექვსმეტი ათას ექვსასოცდახუთი) ლარის ღირებული ბორჯომის პროდუქცია.

ინდ. მეწარმე ,,მ. მ-შვილი” და თ. ქ-შვილი არიან მეუღლეები.

2007 წლის დასაწყისიდან მ. ც-შვილს, თ. ქ-შვილს, გ. კ-შვილს, გ. მ-შვილს და გ. ქ-შვილს შორის არსებობდა ზეპირი ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ, კერძოდ, თ. ქ-შვილი შპს ,,ყ-დან” და შპს ,,ჯ. კ-ნიდან” (ბ-მიდან) ახდენდა ბორჯომის და ლუდის მიწოდებას ამხანაგობის სხვა წევრებისთვის, რომლებიც ინდ. მეწარმე მ. ც-შვილის სახელით ახორციელებდნენ აღნიშნული პროდუქციის დისტრიბუციას კახეთის რეგიონში. ბორჯომი საწყობდებოდა ქ.გურჯაანში, ... ¹20-ში მდებარე ფართში, რომელიც დაქირავებული ჰქონდა ინდ. მეწარმე მ. მ-შვილს. საწყობიდან პროდუქციის რეალიზაციას ახდენდა გ. მ-შვილი, რომელთანაც მ. მ-შვილს 2007 წლის იანვრიდან გაფორმებული ჰქონდა შრომის ხელშეკრულება. ერთობლივი საქმიანობის მონაწილეებს: მ. ც-შვილს, გ. კ-შვილს, გ. ქ-შვილს საწყობიდან გაჰქონდათ საქონელი და ანაწილებდნენ ობიექტებზე. საწყობიდან ბორჯომის პროდუქციას ატანდა და სასაქონლო ზედნადებებს ავსებდა გ. მ-შვილი. რეალიზაციის შედეგად მიღებული მოგების თანხა ყოველგვარი დანახარჯების გადახდის შემდეგ, ნაწილდებოდა ამხანაგობის წევრებს შორის თანაბრად. მონაწილეთა მიერ ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობაც თანაბრად ნაწილდებოდა. M. ც-შვილი ერთობლივი საქმიანობიდან გავიდა 2007 წლის 06 ივნისს, რის შემდეგაც ინდ. მეწარმის სახელით საქმიანობის უფლება მიანდო გ.კ-შვილს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნულის დასტურად მიუთითა 2008 წლის 07 დეკემბრის შედარების აქტზე (ტ. I, ს.ფ. 50), გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებაზე (ტ. I, ს.ფ. 61-64), თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ივნისის განჩინებაზე (ტ. I, ს.ფ. 66-73), სასაქონლო ზედნადებებსა და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე (ტ. I, ს.ფ. 112-114, 118-120, 122-123), თ. ქ-შვილის გ. მ-შვილის, გ. ქ-შვილის, გ. კ-შვილის ახსნა-განმარტებებზე (იხილეთ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 09 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი ტ. I, ს.ფ. 132-162, თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 11 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმით).

მოსარჩელის და მესამე პირის თ. ქ-შვილის მტკიცება მასზე, რომ ეს უკანასკნელი მხოლოდ ყაზბეგის პროდუქციას აწვდიდა მოპასუხეს და ბორჯომის პროდუქციასთან კავშირი არ ჰქონია, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა, რადგან ზემოთ მითითებული მტკიცებულებებით უდავოდ დასტურდებოდა, რომ თ. ქ-შვილი ინდ. მეწარმე მ. ც-შვილს აწვდიდა როგორც ყაზბეგის, ისე ბორჯომის პროდუქციას, შესაბამისად, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ერთობლივი საქმიანობა ხორციელდებოდა როგორც ყაზბეგის, ისე ბორჯომის რეალიზაციის მიზნით.

სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ 16 625 (თექვსმეტი ათას ექვსასოცდახუთი) ლარის ღირებულების ბორჯომის პროდუქციის ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარეებს წარმოადგენდნენ ინდ. მეწარმე ,,მ. მ-შვილი” და ამხანაგობა (მ. ც-შვილი, თ. ქ-შვილი, გ. კ-შვილი, გ. მ-შვილი და გ. ქ-შვილი), რაც დასტურდებოდა მხარეთა და მესამე პირების ახსნა-განმარტებებით (იხილეთ თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 11 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი ტ. I, ს.ფ. 85-94; გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 09 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი ტ. I, ს.ფ. 132-162) და გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით (ტ. I, ს.ფ. 61-64), თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ივნისის განჩინებით. (ტ. I, ს.ფ. 66-73).

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ მ. ც-შვილი ამხანაგობიდან გავიდა 2007 წლის 06 ივნისს, ბორჯომის ზედდებულების ნაწილი კი, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე ითხოვდა თანხის დაკისრებას, გამოწერილი იყო 2007 წლის 06 ივნისის შემდეგ პერიოდში. (ტ. 1, ს.ფ. 22, 24, 25)

ვინაიდან ბორჯომის პროდუქციის ნასყიდობის ხეშეკრულებიდან გამომდინარე, ვალდებულება მ. ც-შვილმა შეასრულა უფლებამოსილ პირთან – თ. ქ-შვილთან, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვალდებულება ითვლებოდა ინდ. მეწარმე მ. მ-შვილის მიმართ შესრულებულად, რაც დასტურდებოდა შპს ,,ჯ. კ-ნის” და ინდ. მეწარმე მ. მ-შვილს შორის ბორჯომის პროდუქციის შეძენასთან დაკავშირებით გაფორმებული ზედნადებებით და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, რომლებზეც როგორც მყიდველი და ზოგჯერ როგორც მყიდველის ნდობით აღჭურვილი პირი ხელს აწერდა თ. ქ-შვილი. (ტ. I, ს.ფ. 112-114, 118-120, 122-123)

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ასევე შპს ,,ჯ. კ-ნის” და ინდ. მეწარმე მ. მ-შვილს შორის 2006 წლის 18 აპრილს გაფორმებულ ბორჯომის პროდუქციის ცალკეულ პარტიებად ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე, რომელზეც მ. მ-შვილის სახელით ხელმოწერა შესრულებული იყო თ. ქ-შვილის მიერ. (ტ. I, ს.ფ. 17)

მესამე პირის გ. მ-შვილის (ინდ. მეწარმე “მ. მ-შვილის” გამყიდველი) განმარტების საფუძველზე, პალატამ დადასტურებუილად მიიჩნია, რომ, როგორც ყაზბეგის, ისე ბორჯომის რეალიზაციით მიღებულ ნავაჭრ თანხას ის და ამხანაგობის სხვა წევრებიც უხდიდნენ უშუალოდ თ. ქ-შვილს და ამ უკანასკნელის წინაშე იყვნენ ანგარიშვალდებულნი. (ტ. I, ს.ფ. 93),

2008 წლის 07 დეკემბრის შედარების აქტით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ც-შვილს პროდუქციის მიმწოდებელთან – თ. ქ-შვილთან დავალიანება არ გააჩნდა. (ტ. I, ს.ფ. 50)

მოსარჩელე მხარის განმარტება მასზე, რომ აღნიშნული აქტი ეხებოდა მხოლოდ ყაზბეგის პროდუქციის ღირებულებას, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მან ვერ უზრუნველყო აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით.

2009 წლის 09 მარტს გურჯაანის რაიონულ სასამართლოში თ. ქ-შვილის მიერ მიცემული ახსნა-განმარტებით სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მ. ც-შვილის ამხანაგობიდან წასვლის მომენტში, ამხანაგობას დავალიანება არ გააჩნდა და ასევე, ის ამხანაგობას აწვდიდა როგორც ყაზბეგის ისე ბორჯომის პროდუქციას. (ტ. I, ს.ფ. 140)

მოსარჩელის მ. მ-შვილის მიერ თელავის რაიონულ სასამართლოში 2010 წლის 04 ოქტომბერს მიცემული ახსნა-განმარტებით კი, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ც-შვილმა მასთან ანგარიში გაასწორა ბოლომდე და ისე წავიდა, რომ ვალი არ დაუტოვებია. (სხდომის ოქმი ტ.I, ს.ფ. 205)

მოსარჩელე მხარის პოზიცია მასზე, რომ 2010 წლის 04 ოქტომბრის სასამართლო სხდომაზე მ. მ-შვილის მიერ გაკეთებული განმარტება ეხებოდა მასსა და მ. ც-შვილს შორის არსებულ სხვა სასესხო ურთიერთობებს, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ მ. მ-შვილსა და მ. ც-შვილს შორის სასესხო ურთიერთობების არსებობის ფაქტი საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა, რაც ცხადყოფდა, რომ მ. მ-შვილის ახსნა-განმარტება უკავშირდებოდა სწორედ ბორჯომის დისტრიბუციასთან დაკავშირებულ საქმიან ურთიერთობებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლზე მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რითაც დადასტურდებოდა მხარეებს შორის სასესხო ურთიერთობების არსებობის ფაქტი.

ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერებისა და ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ინდ. მეწარმე “მ. ც-შვილს” ინდ. მეწარმე “მ. მ-შვილის” მიმართ დავალიანება არ გააჩნდა.

იმის გათვალისწინებით, რომ თ. ქ-შვილი იყო მ. მ-შვილის მეუღლე, ამასთან, ბორჯომს ამხანაგობას ფაქტობრივად აწვდიდა თ. ქ-შვილი და ნავაჭრ თანხასაც იღებდა ეს უკანასკნელი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ინდ. მეწარმე მ. ც-შვილისთვის სავარაუდო იყო, რომ თ. ქ-შვილთან ვალდებულების შესრულებით, ვალდებულებას ასრულებდა ინდ. მეწარმე მ.მ-შვილთან. ამდენად, პალატის მოსაზრებით, თ. ქ-შვილის მიერ შესრულების მიღებით, შედეგები წარმოიშვა ინდ. მეწარმე “მ. მ-შვილისათვის”.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სააპელაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილებულიყო და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგის 2010 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილების შეცვლით უნდა მიღებულიყო ახალი გადაწყვეტილება ინდ. მეწარმე ,,მ. მ-შვილის” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 427-ე, 104.1-ე მუხლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ მ. მ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ლუდისა და მინერალური წყლების დისტრიბუციასთან დაკავშირებით, კომერციულ საქმიანობას ეწეოდა მ. მ-შვილის მეუღლე თ. ქ-შვილი, რომელიც ახორციელებდა ერთობლივ საქმიანობას გ. ქ-შვილთან, მ. ც-შვილთან, გ. მ-შვილთან და გ. კ-შვილთან ერთად. კასატორის აზრით სასამართლოს ფაქტობრივი დასაბუთების უსწორობა იმაში მდგომარეობს, რომ თ. ქ-შვილის კომერციულ საქმიანობას ეწეოდა მხოლოდ ლუდის დისტრიბუციასთან დაკავშირებით, ბორჯომის დისტრიბუციას კი ეწეოდა თავად მ. მ-შვილი, როგორც ინდივიდუალური მეწარმე და, შესაბამისად, ანგარიშვალდებული საგადასახადოს წინაშეც და პროდუქციის მწარმოებელი კომპანიის წინაშეც თვითონ იყო. კასატორის განმარტებით, ფაქტის დასაბუთების საფუძვლად, სააპელაციო პალატა მიუთითებს მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებზე, რომლებიც წარმოდგენილია სხვადასხვა სასამართლო სხდომის ოქმების სახით, რაც პრაქტიკულად ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით განსაზღვრულ ფაქტობრივი გარემოების დასაბუთების ნორმას, ვინაიდან სასამართლომ უგულებელყო საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებები და დაეყრდნო მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებს, რაც დაუშვებელია.

სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ ბორჯომის პროდუქციის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ვალდებულება მ. ც-შვილმა შეასრულა უფლებამოსილ პირთან _ თ. ქ-შვილთან, რის გამოც ვალდებულება ინდ. მეწარმე მ. მ-შვილის მიმართ შესრულებულად ითვლება, კასატორი არასწორად მიიჩნევს და აღნიშნულთან დაკავშირებით განმარტავს, რომ ხელშეკრულება დისტრიბუციის შესახებ შპს “ჯ. კ-ნიასთან” გაფორმებულია მის მიერ და მის ოფიციალურ დისტრიბუტორად სამართლებრივი თვალსაზრისით ითვლება თვითონ, რასაც მისი მხრიდან გააჩნია თანამდევი ვალდებულებები როგორც კომპანიის ასევე საგადასახადო ინსპექციის წინაშე. კასატორის განმარტებით, ანგარიშფაქტურები, რომლებზეც სასამართლო აპელირებდა, გამოწერილია შპს “ჯ. კ-ნიის” მიერ მისი, როგორც ინდმეწარმის სახელზე და მასზე ფიქსირდება კოდი, რომლის საფუძველზეც, ანგარიშვალდებულება ფიქსირდება საგადასახადოს წინაშე, რაც ცხადყოფს, რომ ნებისმიერი ვალდებულება და პასუხისმგებლობა დგება მის მიმართ, ხოლო საქონლის მიღების მომენტში თუ ხელს მისი ნდობით აღჭურვილი პირი მოაწერს და მიიღებს საქონელს, აღნიშნული არ ნიშნავს, რომ პარტია გადაეცა საკუთრებაში მიმღებ პირს. ასეც რომ იყოს, კასატორი გაუგებრად მიიჩნევს, თუ რატომ თვლის სასამართლო ი/მ მ. ც-შვილის ვალდებულებას შესრულებულად მის წინაშე, როცა ანგარიშფაქტურები, რომლითაც დგინდება სადავო თანხის დავალიანების სახით არსებობა, გამოწერილია მისი საიდენტიფიკაციო კოდით და მასზე ხელს აწერს პირადად თვითონ და არა თ. ქ-შვილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის განჩინებით ი/მ “მ. მ-შვილის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი/მ “მ. მ-შვილის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი/მ “მ. მ-შვილის” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1280.13 ლარი) 70% _ 896.091 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი/მ “მ. მ-შვილის” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მ. მ-შვილვის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1280.13 ლარი) 70% _ 896.091 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.