ას-739-692-2010 4 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ. ლ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ე. ნ-ძე (მოსარჩელე)

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ხაშურის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ე. ნ-ძემ ზ. ლ-შვილის მიმართ საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის იზოლირებულად გამიჯვნის შესახებ.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ზ. ლ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ხაშურის რაინული სასამართლოს 2009 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ე. ნ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა საზიარო უფლება ხაშურში, ... ქუჩა ¹48-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე და აღნიშნული სახლის პირველი სართული მიეკუთვნა ზ. ლ-შვილს, კერძოდ, შპს ,,გ.-ს” 2009 წლის 23 თებერვლის ¹1 ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული ¹1,2,3,4,5,6,7 ოთახები. ე. ნ-ძეს მიეკუთვნა მეორე სართული, კერძოდ, შპს ,,გ.-ს” 2009 წლის 23 თებერვლის ¹1 ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული ¹11,12,13,14,15,16,17 ოთახები. თ. ლ-შვილს მიეკუთვნა შპს ,,გ.-ს” 2009 წლის 23 თებერვლის ¹1 ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული სახლის პირველ სართულზე არსებული ¹8,9,10 და მეორე სართულზე არსებული ¹18,19,20,21,22 ოთახები, ე. ნ-ძეს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე საზიარო უფლების გაუქმებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ უძრავი ქონება ხაშურში, ... ¹48-ში, 24/12/2008 საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, თანასაკუთების უფლებით ეკუთვნით ე. ნ-ძესა და ზ. ლ-შვილს თითოეულს 5/12-5/12 წილის ოდენობით, ასევე დადგენილია, რომ ე. ნ-ძემ ბ. ლ-შვილისაგან შეიძინა უძრავი ქონება სანოტარო აქტის ¹1-4275-ის შესაბამისად 2/12 წილის ოდენობით, ხოლო სანოტარო აქტის ¹1-4108-ის შესაბამისად 3/12 წილის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემებით დგინდება, რომ თანამონაწილეებს გააჩნიათ თანაბარი წილი უძრავ ქონებაზე, აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება კი აპელანტს არ წარმოუდგენია. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ზ. ლ-შვილმა და მიუთითა, რომ თანამონაწილეებს გააჩნიათ თანაბარი წილი, თითოეულს სახლის 5/12 ნაწილი, მაგრამ სასამართლომ რეალური წილების გამოყოფის ნაწილში არასწორად იმსჯელა იმის შესახებ, რომ კასატორი და მისი ძმა შეთანხმდნენ, რომ მას ეცხოვრა პირველ სართულზე, ხოლო ძმას მეორეზე. ბ. ლ-შვილი დაქორწინდა 2000 წელს. ამ დროისათვის სახლი ეკუთვნოდა მათ დედას და, შესაბამისად, მათ არ შეეძლოთ ემსჯელათ ქონების გაყოფაზე. დედის გარდაცვალების, 2007 წლის შემდეგ მოხდა მემკვიდრეობის მიღება, ამდენად, სსსკ-ის 102-ე და 127-ე მუხლებზე მითითება კასატორის აზრით, არასწორია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ზ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ზ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ზ. ლ-შვილის დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.