¹ ას-763-819-2011 23 ივნისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ გ. მ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. გ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ საზიარო უფლების გაუქმება, უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, მიწის ფართის გამოთხოვა, მესაკუთრედ ცნობა, ნაგებობის დემონტაჟი

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. მ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. გ-შვილისა და თ. შ-შვილის მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების, უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის, მიწის ფართის გამოთხოვისა და მესაკუთრედ ცნობის, აგრეთვე, ნაგებობის დემონტაჟის შესახებ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, ...25-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა გ. მ-შვილის, გ. გ-შვილისა და თ. შ-შვილის თანასაკუთრებას.

საქმეში არსებულ საინვენტარიზაციო გეგმებზე და საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ მომზადებულ საკადასტრო გეგმაზე სადავო ლიტერ «ე» ასახული იყო, რაც საქმის განხილვის დროისათვის ¹... ნაგებობის სახით იყო აღწერილი. ტექბიუროს მონაცემებში დაცულ ცნობა-დახასიათებაში ლიტერ «ე» დაფიქსირდა დამხმარე ნაგებობად.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 27 იანვრის ¹2/132-2000 გადაწყვეტილებით განხორციელდა ქ.თბილისში, ...25-ში არსებული საერთო სარგებლობის საეზოვე მიწის ნაკვეთიდან იდეალური წილების განსაზღვრა, რომლის მიხედვითაც გ. მ-შვილს განესაზღვრა 176,5 კვ.მ, გ. გ-შვილს _ 130,5 კვ.მ, ხოლო ს. ს-ოვს – 103 კვ.მ.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით შეტანილ იქნა შესწორება ზემოხსენებულ თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 27 იანვრის ¹2/132-2000 გადაწყვეტილებაში და სარეზოლუციო ნაწილი ჩამოყალიბდა შემდეგი სახით: ... 25-ში არსებული საერთო სარგებლობის საეზოვე მიწის ნაკვეთიდან საცხოვრებელი ფართის ჩათვლით იდეალური წილის სახით გ.მ-შვილს გამოეყო 154,3 კვ.მ, გ. გ-შვილს _ 99,8 კვ.მ, ს.ს-ოვას – 122,20 კვ.მ, თ. შ-შვილს – 110 კვ.მ.

სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელის სახლის ლიტერ «ე-დან» დაზიანების ფაქტი არ დასტურდებოდა. საქმეში წარდგენილი ფოტოსურათით ჩანდა კედლის დაზიანება, თუმცა არ დგინდებოდა, რომ ეს უშუალოდ გ. გ-შვილის მიერ დაკავებული ფართის ზემოქმედების ბრალი იყო, მით უფრო, რომ მოპასუხის წარმომადგენლის (მეუღლის) განცხადებით, მათ ლიტერ «ე-ში» საერთოდ არ ჰქონდათ სველი წერტილები. აღნიშნული წარმოადგენდა დამხმარე ფართს. მოსარჩელემ თავად გამოთხარა თავისი სარდაფი სიღრმეში და შესაძლო იყო, კედელი მის მიერვე დაზიანდა. სასამართლოს მითითებით, დღევანდელი მდგომარეობით, სადავო ლიტერ «ე» დაკანონებული იყო და აისახა საკადასტრო გეგმაზე ¹... შენობის სახით. აღნიშნული ნათლად ჩანდა საინვენტარიზაციო გეგმების, სხვადასხვა ნახაზებისა და საკადასტრო გეგმის ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

სასამართლომ დაადგინა, რომ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა შეუძლებელი იყო. აღნიშნულს მოწმობდა ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული დასკვნები, რომელთა სამართლებრივი შეფასება აისახებოდა იმავე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში. სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 6 იანვრის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, გ.მ-შვილს რეალურად ეკავა ნაკლები მიწის ფართი იმასთან შედარებით, რაც დადგინდა სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებაში. აღნიშნული ფართის გამოყოფა სამშენებლო წესებისა და ნორმების მოთხოვნათა დარღვევისა და მათი საბაზრო ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელი იყო.

სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 3 მაისის ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, გ. მ-შვილისათვის სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებაში დადგენილი მიწის ნაკვეთის სრულად გამოყოფა შეუძლებელი იყო, ლიტერ «ე-ს» დემონტაჟისასაც. აღნიშნული შენობის დემონტაჟის შემთხვევაში გ. მ-შვილისათვის კუთვნილი 78.1 კვ.მ-ის ნაცვლად შეიძლებოდა გამოყოფილიყო 60,16 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ საქალაქო სასამართლომ უგულებელყო თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად საერთო სარგებლობის ეზოში მიკუთვნებული ჰქონდა 154,3 კვ.მ მიწის ფართი, აქედან 135,3 კვ.მ _ საეზოვე, ხოლო 18,95 კვ.მ _ საცხოვრებელი ფართი. ფაქტობრივად კი, ფლობდა 76,2 კვ.მ მიწას, რომელიც შედიოდა საერთო სარგებლობის საკუთრებაში. ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლო განმარტავს, რომ, მართალია, თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით აპელანტს საერთო სარგებლობის ეზოში მიკუთვნებული ჰქონდა 154,3 კვ.მ მიწა, აქედან 135,3 კვ.მ _ საეზოვე, ხოლო 18,95 კვ.მ _ საცხოვრებელი, თუმცა არ იყო დაზუსტებული, თუ კონკრეტულად რომელი იყო ეს მიწის ფართები. იმავე გადაწყვეტილებით თანამესაკუთრეთა შორის ფართები ფაქტობრივად განაწილდა იდეალური წილის სახით და არა რეალურად.

პალატამ უდავოდ ჩათვალა ის ფაქტი, რომ საქმეში არსებულ საინვენტარიზაციო გეგმებსა და საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ მომზადებულ საკადასტრო გეგმაზე სადავო ლიტერ «ე» ასახულია, რაც დღეს ¹... ნაგებობის სახითაა აღწერილი. აღნიშნულ გარემოებას არ უარყოფს თავად აპელანტი, რომელიც დაზუსტებულ სააპელაციო საჩივარში მიუთითებს, რომ დღეისათვის ლიტერ «ე» უნებართვო შენობა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებით გამოცხადებულია კანონიერად.

სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხე გ. გ-შვილი სადავო ფართს ფლობს კანონიერად, ხოლო მოსარჩელემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა ვერც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ აპელანტისთვის ფართის მომატება სწორედ გ-შვილის კანონიერი უძრავი ნივთის დემონტაჟით უნდა განხორციელდეს.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 6 მაისის ¹... საინჟინრო-ტექნიკური დასკვნით ექსპერტმა ფაქტობრივად უჩვენა აპელანტის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობა. პალატის განმარტებით, სადავო ნაგებობა კანონიერია და საჯარო რეესტრის ჩანაწერებით აღრიცხულია გ.გ-შვილის სახელზე, ხოლო ექსპერტმა არ უჩვენა აპელანტის კუთვნილი მიწის ადგილმდებარეობა, არამედ გამოთქვა მოსაზრება, რომ აპელანტის დანაკლისი მიწის ფართის კომპენსირება შესაძლებელი იქნებოდა ნაწილობრივ საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთიდან და ნაწილობრივ გ. გ-შვილის მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთიდან. იქვე აღნიშნულია, რომ ფართების რეალურად გამოყოფა სამშენებლო წესებისა და ნორმების მოთხოვნების დარღვევის, ასევე მათი საბაზრო ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელია.

სააპელაციო პალატის განჩინება გ. მ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები და არ გაითვალისწინა, რომ ისინი ეფუძნება საქმეში წარმოდგენილ არაზუსტ მტკიცებულებებს. პალატას არ შეუფასებია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არსებული დარღვევები.

სასამართლომ უკანონოდ არ მიიღო და ყურადღება არ გაამახვილა გ.მ-შვილის მიერ წარდგენილ არც ერთ მტკიცებულებასა და შუამდგომლობაზე.

სააპელაციო პალატამ არაკანონიერი, უნებართვო ნაგებობი ცნო კანონიერად და კასატორის კუთვნილი 78 კვ.მ მიწის ფართის გამოყოფაზე არ იმსჯელა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 ივნისის განჩინებით გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ გ. მ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2011 წლის 1 ივნისს გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ გ. მ-შვილს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.