ას-770-720-10 9 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ი-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ხ-იანი, დ. ს-ევი (მოპასუხე)

დავის საგანი – უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ შეთანხმების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2010 წლის 18 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. ი-ძემ ი. ხ-იანისა და დ. ს-ევის მიმართ უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ 2007 წლის 26 ნოემბრის შეთანხმების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ი-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ი-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 18 მაისის განჩინებით მ. ი-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ თბილისში, ... ქ. ¹3-ში მდებარე ¹63 ოთახი წარმოადგენს მ. ი-ძის საკუთრებას. მის გვერდით მდებარე ¹62 ოთახის მესაკუთრეა ი. ხ-იანი. დავის საგანს წარმოადგენს ¹62 ოთახის წინ არსებული 7 კვ.მ ფართობის დერეფანი. საჯარო რეესტრში აღნიშნული დერეფანის ი. ხ-იანის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის საფუძველია 2007 წლის 26 ნოემბერს დადებული შეთანხმება უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ. ამ შემთანხმებით თანამესაკუთრეებმა ნაწილობრივ გააუქმეს მათ თანასაკუთრებაში არსებულ ნივთზე საზიარო უფლება, კერძოდ, ი. ხ-იანისა და დ. ს-ევის თანასაკუთრებაში აღირიცხა მე-2 სართულზე არსებული 24.1 კვ.მ ფართი, ხოლო 9.1 კვ.მ ფართი დარჩა თანასაკუთრებაში, პირველ სართულზე არსებული ფართი და ნახევარსარდაფი გადაეცათ დანარჩენ თანამესაკუთრეებს შიდა აზომვითი ნახაზის შესაბამისად. აღნიშნული შეთანხმების დადებამდეც სადავო ფართის მესაკუთრეს მ. ი-ძე არ წარმოადგენდა და აღნიშნული ფართობი გარიგების დადების დროისათვის წარმოადგენდა გარიგების მხარეთა თანასაკუთრებას. 2007 წლის 25 სექტემბერს ი. ხ-იანმა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს, საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში ცვლილებებისა და და დამატებების შეტანის მოთხოვნით. მან წარმოადგინა აზომვითი ნახაზი, რომლის საფუძველზე ჩანაწერებში შევიდა ცვლილება და თანასაკუთრებაში არსებული ფართი ნაცვლად 49.5 კვ.მ-ისა განისაზღვრა 69.5 კვ.მ-ით. აზომვით ნახაზზე სადავო ფართი აღწერილია, როგორც მოპასუხეთა და მესამე პირთა თანასაკუთრება. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ს.ფ. 354-ზე წარმოდგენილია შპს ,,გ...ის” საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, რომლის მიხედვით, საჯარო რეესტრის მონაცემებით სახლის მე-2 სართულზე სადავო 7 კვ.მ ფართობი აღირიცხა ი. ხ-იანის, დ. ს-ევის და მესამე პირების - ა. ხ-იანის, ალ. ხ-იანის, პ. ხ-იანის, დ. ხ-იანის, ზ. ხ-იანის, კ. ხ-იანის, ლ. ხ-იანის, ნ. ხ-იანის, ნა. ხ-იანის, ო. ხ-იანის, ჩ. ხ-იანის, ჯ. ხ-იანისა და ჰ. ხ-იანის საკუთრებად. საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილებების სახით ამ ჩანაწერის განხორციელების შემდეგ, აღნიშნულ პირებს შორის დაიდო 2007 წლის 26 ნოემბრის შეთანხმება უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ და ამ გარიგების მხარეებს შორის განაწილდა ის უძრავი ქონება, რაც მათ სახელზე რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრის 2007 წლის 27 სექტემბრის ამონაწერის მიხედვით არსებული მდებარეობით, მათ შორის სადავო – 7 კვ.მ ფართობის ღია აივანი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ 2007 წლის 26 ნოემბრის შეთანხმების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, ვერ მიიღწევა ის სამართლებრივი შედეგი, რისთვისაც აღიძრა აღიარებითი სარჩელი. კერძოდ, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, აღდგება ამ შეთანხმების მიხედვით რეგისტრაციაში ცვლილებების განხორციელებამდე, საჯარო რეესტრის მონაცემებით მანამდე არსებული მდგომარეობა და სადავო 7 კვ.მ ფართობის ღია აივანი კვლავ აღრიცხული დარჩება მოპასუხეების – ი. ხ-იანის, დ. ს-ევის და მესამე პირების თანასაკუთრებაში. შესაბამისად, მ. ი-ძის იურიდიული ინტერესი – მისი თანასაკუთრების უფლების აღდგენა ამ ფართობზე, სარჩელის დაკმაყოფილების გზით ვერ განხორციელდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მ. ი-ძემ. მან მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ხ-იანი სადავოდ ქცეული დერეფნის მესაკუთრე ჯერ კიდევ უძრავი ქონების დაყოფის შესახებ ხელშეკრულების დადებამდე გახდა და თუ სასამართლო გააუქმებდა აღნიშნულ ხელშეკრულებას, სადავოდ ქცეული ღია დერეფანი კვლავ დარჩებოდა მოპასუხეებისა და მესამე პირების თანასაკუთრებაში და მ. ი-ძის იურიდიული ინტერესი – მისი თანასაკუთრების უფლების აღდგენა ამ ფართობზე სარჩელის დაკმაყოფილების გზით ვერ განხორციელდებოდა.

სასამართლოს განმარტებას აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორი არ ეთანხმება შემდეგ გარემოებათა გამო: ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი, რომელიც აწესებს ბინათმესაკუთრეთა წევრთა უფლებებსა და ვალდებულებებს, მკაცრად განსაზღვრავს იმ ობიექტთა ჩამონათვალს, რომელიც უნდა წარმოადგენდეს ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას, მათ შორის არის საერთო სარგებლობის ღია დერეფნები. თუ საერთო სარგებლობის ღია დერეფნის ვინმეს სარგებლობაში გადაცემა უნდა მოხდეს, აღნიშნულისათვის საჭიროა ყველა მესაკუთრის თანხმობა. ი. ხ-იანმა იცოდა რომ ყველა მესაკუთრის თანხმობას ვერ მოიპოვებდა, მას მ. ი-ძის ერთი ხმა დააკლდებოდა, ამიტომ გადაწყვიტა რომ უძრავი ქონება ისე დაეყო, რომ დაყოფის შედეგად თავის საზღვრებში მოექცია სადავოდ ქცეული ღია დერეფანი. ი. ხ-იანი და დ. ს-ევი დედა-შვილი არიან და მათ აქვთ კარგი დამოკიდებულებ, ისინი ერთად ცხოვრობენ და რამ აიძულა ისინი ერთმანეთისაგან გამოეყოთ ქონება. აღნიშნული ქმედება განახორციელეს იმ თვალსაზრისით, რომ სადავოდ ქცეული ღია დერეფანი მოექციათ თავის საზღვრებში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ი-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას მ. ი-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ი-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

მ. ი-ძეს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.